Mannen…

Mannen zijn eh… zo eh… nou ja, jullie begrijpen het wel. Ik weet niet wat ik met ze aan moet. Om de een of andere reden kan ik sommige exemplaren wel waarderen maar nooit om hun kontje of sixpack. Hoogstens omdat die exemplaren aardig zijn. Maar voor de rest? Geen idee wat ik er mee moet aanvangen. Ermee vrijen trekt me al niet erg aan en een leven lang een exemplaar dicht in de buurt doet mij in gestrekte draf vertrekken. Toch zijn ze soms weleens handig. Bij zware dingen of als er iets zo technisch moet worden gedaan dat ik er geen heil in zie. Ik ben niet de enige geloof ik die er zo over denkt gegeven een filmpje dat ik ergens aantrof op YouTube.

Alice

Blauw

Als ik mijn hoofd naar links draai

zie ik een lucht van aquamarijn.

Zwenkt mijn blik naar rechts dan

beneemt diep groen het zicht.

Kijk ik omlaag dan bedenk ik dat

ik nu eigenlijk bij jou wil zijn.

Kijk ik omhoog dan voel ik me

door de gedachte aan jou verlicht.

Alice © 2010

CDA politiek 2010

Ergens in mijn stad staan een aantal gebouwen in een kringetje die als centrum van de macht gelden. Het Binnenhof. Het Parlement, althans de vergaderzaal van de democratie staat buiten die kring en vreemd genoeg is dat op dit moment bijzonder passend. De kabinetsonderhandelingen vinden plaats op het oude Binnenhof, niet in het gebouw dat tussen Binnenhof, Hofstraat en Plein is ingeklemd. Dat gebouw staat niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk aan de zijlijn.

Want waar op het oude Binnenhof VVD, CDA en PVV om elkaar heen draaien in een wellustige machtsdans is het gemor van het volk in de gelederen van het CDA doorgedrongen. Maar CDA en volk staan aan dezelfde zijlijn als die vergaderzaal. De ene na de andere prominente CDA-er haakt af bij de morele striptease van Verhagen en Klink. Met het afhaken van die ‘prominenten’ verdwijnt de steun in een groot deel van de top van die gedecimeerde partij. Het blijkt dat er in die kringen toch een flink aantal, vooral oudere, leden zijn die niet vallen voor het pluche van de macht. Die zich niet willen corrumperen door deelname in een kabinet dat gedoogd wordt door een partij met een aantal moreel verderfelijke standpunten en een structurele minachting voor echte democratie.

Vandaag is het Schinkelshoek, de oud hoofdredacteur van de Haagsche Courant (onder andere), die afgehaakt is. Niet bij zijn partij maar wel bij de politiek van 2010. De politiek van achterkamertjes gekonkel, Twitter verboden, radiostilte en uitverkoop van moreel gedachtengoed. De politiek van mensen als Maxime Verhagen die zich als een Jezuïet apres la lettre opstelt en Klink die in veel opzichten de zakelijke kilheid in persona is. De basis waar het kabinet van VVD, PVV en CDA op gestoeld zou moeten worden wordt alsmaar smaller. De morele basis is al verdwenen door het gedraai rond ‘gedogen’ maar wel meebepalen. De daadwerkelijke democratische basis echter is inmiddels ook in rap tempo aan het verdampen. Waar er in de Eerste Kamer als geen meerderheid is en in het gezamenlijke gremium van de Staten Generaal die ook niet te behalen is dreigt nu eindelijk die meerderheid van deze drie in de Tweede Kamer ook te verdwijnen. Er hoeft maar één CDA kamerlid uit de fractie de steun aan de onderhandelingen in te trekken en het is gebeurt. Weg meerderheid, einde onderhandelingen over een monsterlijke coalitie.

Wie wordt het? Wie van de CDA fractieleden trekt de stekker uit deze heilloze en immorele onderhandelingen? Wie van die groep beseft dat de samenleving dit niet wil en begrijpt dat de rekening voor het CDA zo hoog zal zijn dat zelfs het voortbestaan van die partij weleens op het spel zou kunnen komen te staan? Wordt het Joop Atsma, Ank Bijleveld, Marja Bijsterveld, Elly Blanksma of Hanke Bruins Slot? Of wordt het Coskun, Kathleen, Sybrand, Eddy, Jan Kees, Ger, Ad, Henk Jan, Sander, Margreeth, Mirjam, Madeleine, Sabine of Gerda? Wie o wie maakt een einde aan deze wanvertoning?

Ab en Maxime blijven ondertussen als onderkoning en koning regeren over een monddode fractie van CDA-ers die tot op heden ieder voor zich niet het lef hebben getoond om die zo noodzakelijke stap te nemen. Werkend aan een verkrachting van de democratie. De monden van de fractieleden gesnoerd, de blikken afgewend, zwijgend en dus instemmend, moreel gefailleerd en eigenlijk, eigenlijk de titel volksvertegenwoordigers onwaardig.

De CDA fractie. Bah wat een stelletje bang voor hun baantje ruggengraatloze meelopers zijn dat. Of toch niet?

Alice Verheij © 2010

Life is just what happens to you when you’re busy making other plans.

Het zat niet in het vat. Ik was er niet mee bezig. Ik weet wel dat juist wanneer het geen rol speelt in je leven op een bepaald moment er een kans bestaat dat het je overkomt. Ik weet ook dat ik vrij gemakkelijk in die gemoedstoestand raak maar altijd maar kort en meestal zonder gevolgen. En nu ik zo druk ben met het uitwerken van de plannen voor Nepal ben is het me overkomen. Ik ben verliefd. Voor de tweede keer op dezelfde vrouw en voor de tweede keer is het wederzijds. Juist omdat het de tweede keer is voelt het extra heerlijk en is het eigenlijk nog veel mooier en steviger geworden. Er is meer keuze en minder sprong in het diepe aan de orde.

De consequenties zijn natuurlijk groot. Niet zodanig dat de plannen voor Nepal onder druk staan, integendeel, maar wel zodanig dat ze een andere dimensie krijgen. In plaats van een project dat eigenlijk alleen maar aan mij opgehangen is wordt het nu een gezamenlijk project. Wat heerlijk is omdat nu ik nog maar zo kort er mee bezig ben er niets fijners is te bedenken dan het te delen met iemand waar je van houdt. Wonderlijk genoeg gaan dingen vanzelf.

Dus mogen de woorden van John Lennon nog extra onderstreept worden: ‘Life is just what happens to you when you’re busy making other plans.’ Ook bij mij. Voor diegenen die me na aan het hart staan zal het wel even wennen zijn maar ik ga er vanuit dat dat gewoon gebeurt. Het leven maakt weer een zwenking en opnieuw wordt het weer een beetje anders dan voorheen. En ach, die vlinders in mijn buik geven eerlijk gezegd een heerlijk gevoel.

Before you cross the street,
Take my hand,
Life is just what happens to you,
While your busy making other plans.

Lennon had gelijk wat mij betreft. Ik lette even niet op tijdens het maken van plannen en toen was je er. Ik hou van je Barbara, samen redden we het wel.

Alice © 2010

Stadsleven.

foto: Alice Verheij © 2010

Stadsleven

Verzamelplaats van vuil en uitlaatgas
rijen tegels en hier en daar een plas.

Lawaaiplein met ronkende motoren
en daar een vrouw die ik amper ken.

Stortvloed van lichten en lantaarns
maar weet je wat ook waar is?

Kierensporen tussen tegels geklemd
een auto die voor een eendje remt.

Bladeren alomtegenwoordig groen
twee kinderen die een spelletje doen.

En tussen harde steen en put verstopt
een paar paddenstoelen opeen gepropt.

Alice Verheij © 2010

Pride

Ik ben trans, gay en trots. En dat is niets bijzonders in een land als Nederland. Ik ben de enige niet en het is in dit landje, ondanks alles wat er gezegd en geschreven wordt door anderen en door mij over gays, discriminatie, transen en mensenrechten helemaal niet zo moeilijk. Goed, er deugen bepaalde wetten niet en ok, er zijn groepen in de maatschappij waar we last van hebben. Maar in het algemeen is het hier leefbaar. Misschien wat minder dan dat het voor de hetero’s en genderduidelijken is maar toch…

Tot voor enkele jaren werden homoseksuelen en transseksuelen in Nepal door de politie nog openlijk vervolgd en in elkaar geslagen. Het geweld tegen mijn lotgenoten daar vanuit de maatschappij was gigantisch. De maatschappelijk afwijzing, de degradatie in het kastensysteem tot ‘onaanraakbare’ was een gegeven.

Was, want toen kwamen de Maoïsten.

Enige jaren terug is er een Maoïstische revolte ontstaan in Nepal, ondersteund door grote groepen in het volk. Deels als reactie tegen het nog feodale koninklijk hof. Los van de vraag wie nu goed of slecht is en hoe het zit met het geweld wat er was en soms nog zo hier en daar is. Los van de economiscche malaise door de vele het land lamleggende stakingen (zelf afgelopen zondag nog), los van dat al zijn we nu jaren verder. Het land is veranderd en is nog steeds aan het veranderen. In sommige aspecten van in onze termen ‘middeleeuws’ naar, ook weer in onze termen, modern.

Nepal is geen monarchie meer. Het is een republiek die probeert democratisch te zijn. Dat gaat met vallen en opstaan. De nieuwe grondwet komt maar zeer moeizaam tot stand, er is corruptie in sommige politieke geledingen en in de overheid, er is moeite om een premier te kiezen die het land kan leiden en zo zijn er nog vele, vele stappen te gaan om een modern Shangri-La te worden. Ondanks dat het buitenland zo zijn oordeel wel over Nepal heeft (Nederland heeft de structurele ontwikkelingshulp vanuit de overheid al jaren terug stopgezet omwille van de onmacht van Nepal om zijn zaakjes op orde te krijgen) worden er wel stappen gemaakt. Verrassende stappen.

Gisteren, woensdag, was er in de hoofdstad Kathmandu een Gay Pride. Wat? Ja, een Gay Pride in het dominant Hindoeïstische Nepal. Openlijk, op straat in de belangrijkste straten van de hoofdstad. Aan het hoofd Sunil Pant, het eerste openlijke gay parlementslid van Nepal. Oprichter van de Blue Diamond Society, de LGBT support groep in Kathmandu.

Nepal’s only openly gay MP, Sunil Pant, rode on an elephant during today’s Gay Pride in Kathmandu.
Photo courtesy British Embassy in Kathmandu (Crown Copyright)

Maar er is meer. In die Gay Pride liep ook de Britse ambassadeur met zijn staf mee. Groot Brittannië laat zijn ambassadeur zij aan zij lopen met homoseksuelen, lesbiënnes, transseksuelen en travestieten in de hoofdstad van een min of meer bevriend Aziatisch land. Dat is een prachtsignaal aan Nepal en aan de wereld. Het is een prachtsignaal aan de wereldwijde LGBT gemeenschap.

Maar er is nog meer. Bij het schrijven van de nieuwe grondwet onder leiding van de nu leidende Maoïstische partij wordt er gewerkt aan legalisering van het homohuwelijk. Iets wat in Azië toch met recht heel bijzonder genoemd mag worden. En er is reden voor. Een goede reden. De Nepalese overheid heeft onderkend dat naast de toeristenstroom gays van over de hele wereld graag naar Nepal komen. Onder andere omdat er een spirituele laag in dat land is die in het westen niet gekend is. Gays in Nepal hebben geld te besteden en zijn niet zuinig. Daarmee zijn ze een economische factor van belang in de toeristenindustrie in wat toch één van de armste landen ter wereld is. Een land dat door zijn Hindoeïstische en Boeddhistische mengcultuur een spirituele smeltkroes is die ondanks alles met enige nuance naar seksualiteit en gender kijkt.

Nepal in 2010 heeft een voedingsbodem om te worden tot een vruchtbare bodem voor gays en genderandersen. Er moet daarvoor nog heel veel gebeuren maar er wordt nadrukkelijk aan gewerkt. De Gay Pride is een prachtvoorbeeld van hoe ver het land op dit gebied al is gevorderd. Daarmee vele andere landen op alle continenten tot voorbeeld.

Er zijn nog heel veel problemen. In de maatschappelijke ondergrond zijn afwijzing, ridiculisering, psychisch en fysiek geweld nog steeds aanwezig. Net als in elk ander land op de wereld overigens. Maar er is een basis die voor een groot deel te danken is aan individuen. Mensen als een Sunil Pant die gewoon aan de slag gegaan zijn en dat op een manier gedaan hebben dat ze een factor van belang in de samenleving zijn geworden. Een Nepalees gezicht voor de gay community. Alle reden om trots te zijn. Op een afstandje ben ik dat ook en misschien loop ik de volgende keer mee.

Meer lezen hierover? Ga naar http://blogs.ft.com/beyond-brics/2010/08/26/pride-of-the-himalayas-nepal-looks-to-gay-tourism/

Alice Verheij © 2010

Een nieuwe stille kracht.

Niet iedere keer maar wel met enige regelmaat kijk ik naar Zomergasten van de VPRO. Ik ben geen televisiekijker maar ik maak soms een uitzondering. Zoals vanavond.

Paul Verhoeven was de gast vanavond. Een bijzondere man, regisseur, waar ik altijd bewondering voor heb gehad. Niet dat ik zijn films nu zo geweldig vind hoor. Het is de bevlogenheid voor zijn vak die zonder enige discussie is. Het is een filmer in de meest nadrukkelijke vorm mogelijk. Verhoeven is een kunstenaar die naar mijn gevoel regelmatig ondergaat in zijn passie, in een volgende film. Als kunstenaar blijkt hij op grond van wat ik in de uitzending vanavond meende te zien iemand die zich laat inspireren door de grote thema’s. Leven en dood, oneindigheid en betrekkelijkheid, religie en levensovertuiging en ga zo maar door. Het is, als je er oog voor hebt, te zien in zijn werk.

Vanavond kondigde hij, het moment goed door hem geregisseert, aan de Stille Kracht van Louis Couperus te gaan verfilmen. Gerard Soeteman schrijft het scenario en San Fu Maltha produceert de film. Het zal, Verhoeven kennende, een bijzondere verfilming worden waarin het expliciete van de Couperus’ roman nadrukkelijk wordt gevisualiseerd. Ik ben vooral benieuwd hoe Verhoeven omgaat met het ongrijpbare, mysterieuze, beangstigende in deze horror story avant la lettre. Want de Stille Kracht is een boek met de nodige gruwelijkheid in zich. Met vooral veel ruimte voor het paranormale waar Couperus de lezer mee confronteert zonder die lezer in bescherming te nemen. Als je er voor open staat is dat paranormale waar Couperus het over heeft een realiteit is.

Net zo’n realiteit als de grootsheid van geweld, rampen en ellende en de platheid van seks zoals Verhoeven die in zijn films aan de orde stelt. Ik heb de Stille Kracht een paar keer gelezen en het was een boek dat me zo meesleepte dat ik dat niet in het donker van mijn slaapkamer moest doen. Het is ook een boek waarvan ik vind dat als een regisseur het beetpakt die dat wel prudent moet doen. Die prudentie zit hem niet in de vormgeving of de wijze van verfilmen maar vooral in de honorering van wat Couperus geschreven heeft.

We zullen het zien, de nieuwe film van Verhoeven. Ik ben benieuwd.

Alice © 2010

What am I doing?

Dear readers, friends and family,

By now it must be clear that I will leave my home country for a while. Friends and family may wonder, and will probably do so, why. This text is an attempt to explain the why and the why Nepal questions. Hopefully this shines some light on what’s been happening over the past months in my mind. O, and it’s in English because it was written in English and I don’t feel like translating it. Not worth the effort as far as I’m concerned. I wrote the following text last Friday.

Alice.

I am writing this while traveling on an intercity train from The Hague to Amsterdam to go to the Stadsschouwburg to see an Ibsen play. Around me the coupé is filled with loudmouthed men who seem to have been freed from the madhouse. Attracting attention from everyone, having a good time but totally inconsiderate of the other people around them. Typical western arrogance of people who think they own the whole goddamn world. I feel completely detached.

After the passing away of my mother a while ago I realized that I am no longer a child. At least, there is no one left to name me their child. No grand parents, no parents. I am not working anymore in a traditional sense, like having a job and such. I do not have economic wealth, I do not have a love in my life that I cannot live without or she without me for that matter. My children are growing into strong human beings and I am not directly involved in their upbringing anymore. I am, what you might say, a sideliner, a backbencher, someone is not participating but who is set aside from society. I do not have possessions that I cannot do without, except for my writing and communicating tools. I do not value money, neither do I value matter, the house I live in, the city where it stands. I do not have a home. And I don’t really care because the concept of a location bound home doesn’t work for me. I do however have children, friends and people that I love dearly. I do have people loving me dearly. But apart from all that, I have no reason to continue living the life I am having now and staying at the house I rent.

These thoughts made me decide to do what I should have done a long time ago but haven’t been able to do because of… well: obligations. I shall go abroad for quite a while to live a completely different life in a culture that’s completely alien to me. In conditions that are of a completely different comfort level. For my own good and for the good of a few people that I might be able to help with my western knowledge and skills. Not because I am such a good person who wants to help the poor, ah well maybe a little bit.

Choosing Nepal was a surprisingly simple process. I do not relate to the beautiful Spanish or Portuguese languages so South America is not a logical choice. Africa is also not preferable for me as a transgender and lesbian woman. I do want to live on after all this. Other parts of Europe are to western and to spoilt, so is Australia, New Zealand, Canada, the States. So it’s gonna be Asia. In Asia there are e number of countries that have always puzzled me. Especially the smaller ones.  I would love to go to Tibet or Bhutan, but both countries suffer the pressure from their Chinese neighbor to an extent that it doesn’t seem possible. I am not Michael Palin. So here comes Nepal. Nearly everyone speaks English to some extent so the chances of me to be able to get around on my own are a lot bigger and I still need that level of social comfort. Nepal is intriguing, a long time closed society that is slowly but gradually opening up, a country more or less ruled by the people with a strong Maoist influence. The only country in the world that is predominantly Hindu but with strong influences from Buddhism (the Buddha was born there). One of the very few old cultures that did survive and that’s under siege from western and Chinese influences but that’s also a buffer between China and India with an important local role. A very poor country with many needs. A country that leans on foreigners to help with education, improving society and social wellbeing.

I shall teach children, write a book and film a documentary about the experience and in the process change my life. Hopefully for the better. I shall live in poverty, leading a simple life focussed around the people that I am with. But I shall also be the observer, the writer, the photographer and the documentary maker. I shall be the woman on the hill, looking down at myself, at life, at society trying to put things into perspective, trying to find out what the importance is of it all. Not battling how things are but observing and capturing it all in my work.

So how does this fit into my life? Well, over the years I recognized five stepping stones in my adult life. Getting married, having children, starting a professional career, changing gender and in the end loosing most of it. The next stage, living and working in Nepal is just another stepping stone. Not easier than the others, not more complicated but different and only connected with my inner self. Out of necessity, out of the longing for peace of mind. Not an escape, just another transition. I have no idea what will come of it except another viewpoint on life, a book and a documentary. Maybe life will change for me forever, maybe it won’t. I hope to learn to see my own life thru the eyes of a buddha. And hey, don’t worry, it is like it is.

Namasté,

Alice Verheij © 2010

Tussen de bedrijven door.

Lieve lezers,

Tussen alle bedrijven door van het organiseren van het Atma Project, het publicatierijp maken van mijn eerste dichtbundel Passiezeren, de roman Droomvlucht Afrika en het schrijven van het toneelstuk Handtassen Maffia, werk ik stilletjes aan een geheel herziene versie van mijn verhalenbundel De Genderdans uit 2008. Dat doe ik omdat de definitieve uitgave er nooit gekomen is, wel de eBook versie én omdat mijn inzichten over gender en transitie de afgelopen twee jaar natuurlijk veranderd zijn.

De nieuwe uitgave zal niet meer als eBook beschikbaar komen, tenminste niet in eerste instantie, maar uitsluitend als gedrukt exemplaar. Inhoudelijk zullen er een aantal veranderingen zijn. Sommige verhalen zijn vervallen, nieuwe ingevoegd. Om de paar verhalen of gedichten is er een kort hoofdstukje waarin ik met mijn blik van nu terug kijk naar wat ik in die verhalen schreef. Die korte hoofdstukjes zullen stuk voor stuk een aspect van het begrip gender bij de kop pakken. Daarnaast zullen de verhalen niet meer chronologisch geordend zijn maar juist thematisch, zodat een lezen op thema kan grazen in het boek.
De Genderdans moet 1 december klaar zijn, het meeste werk is natuurlijk de correctieslag maar daar heb ik hulp bij wat een flink stuk scheelt. Er komt uiteraard een geheel nieuwe cover en het boek zal dus een maand na Passiezeren en Droomvlucht Afrika gepresenteerd worden.

De Genderdans verhalenbundel en Passiezeren de dichtbundel worden net als de roman Droomvlucht Afrika uitgegeven in eigen beheer door WoordenStorm via een Printing On Demand constructie. Informatie over deze uitgaven is al deels op deze site te vinden maar zal ook op de site van WoordenStorm (www.woordenstorm.nl) te vinden zijn vanaf 1 oktober aanstaande. Al met al verschijnen er in het laatste kwartaal van dit jaar dus maar liefst drie boeken van mijn hand waarvan de ruwe manuscripten al langer gereed zijn maar simpelweg nog niet tot boek waren verheven.

De rest van het jaar wordt erg druk voor me. Alice in print, het zal tijd worden.

Alice Verheij

Vanaf 1 november op deze website.

Vanaf 1 november zal er via deze website een mogelijkheid komen om gedrukte exemplaren te bestellen van de volgende uitgaven:

• De Genderdans (geheel vernieuwde 2010 revisie), mijn verhalenbundel over 1 jaar transitie van een transvrouw (verschijnt in december 2010).
• Passiezeren, mijn eerste gedichtenbundel met een selectie van 30 gedichten over passie en pijn.
• Droomvlucht Afrika, mijn derde roman over een waanzinnige ballonvlucht boven Afrika.

Alle drie de publicaties zullen worden verkocht via een ‘publishing on demand’ constructie waarbij de verkoopprijs €16,95 incl. 6% BTW en inclusief verzendkosten in Nederland bedraagt. De uitgaven worden in paperback uitvoering geleverd op zwaar papier en met full color cover. Betaling kan plaatsvinden via overmaking van het bedrag over Paypal. Verdere gegevens volgen op de verkooppagina die per 1 september op de website beschikbaar komt.

Ook zal er op de verkooppagina een intekenmogelijkheid komen voor de volgende twee producten:

• Atma, het boek over een jaar werken en leven in Nepal. (€15 bij voorintekening, incl. 6% BTW en verzendkosten in Nederland)
• Atma, de documentaire over hetzelfde onderwerp. (€15 bij voorintekening, incl. 6% BTW en verzendkosten in Nederland)

Zowel boek als documentaire komen pas in 2012 beschikbaar. Gedurende 2011 en 2012 zullen voorintekenaars nieuwsbrieven ontvangen met delen uit het manuscript voor het boek en video footage dat bronmateriaal vormt voor de documentaire. Met hun voorintekening steunen zij het Atma Project (www.theatmaproject.org) dat in 2011 en de eerste helft van 2012 wordt uitgevoerd.
Het wordt ook mogelijk om boek én documentaire tezamen te bestellen voor €25 incl. 6% BTW en verzendkosten in Nederland.

Alice Verheij
WoordenStorm✒

Appelmoes

Lezers,

Ik ben gek op Appelmoes én ik ben in het gelukkige bezit van een paar boeken die door uitgeverij Appelmoes zijn uitgeven. Dat laatste dankzij het feit dat ik enige tijd terug Eveline van de Putte mocht ontvangen in mijn Haagse Literaire Salon. Omdat ik de boeken zelf erg bijzonder vind én omdat ik de stichting waar Eveline voor werkt (Stichting Empowerment Foundation) ook bijzonder vind beveel ik de uitgaven van Appelmoes gewoon aan jullie aan. De uitgaven zijn betaalbaar en mooi uitgegeven en van een aantal uitgaven (die van de hand van Eveline) die via de Empowerment Foundation worden verkocht gaat een deel van de opbrengst naar haar stichting die prachtig werk verricht. Werk dat een gerelateerd is aan wat ik van plan ben te gaan doen in Nepal.

Dus bij deze, download de brochure, lees deze rustig door en schroom niet een boek aan te schaffen. Ze zijn de moeite zeker waard.

Alice

Behartigt TNN de belangen van transgenders?

Voor alle duidelijkheid lieve lezers, ik ben schrijfster en onafhankelijk denker. Wat inhoudt dat ik zonder belemmeringen zo af en toe mijn mening verkondig in een tekst zoals deze. Ongeacht wat wie dan ook daar van vindt. Ook voor alle …

Definitieve website van The Atma Project online.

Lieve lezers,

Na een aantal inspirerende gesprekken komt de realisatie van het Atma Project dichterbij. Inmiddels zijn er een tweetal projecten geïdentificeerd in Nepal. Het eerste project betreft lesgeven aan een Public Boarding School in Kathmandu, het tweede project lesgeven aan en ondersteunen van een weeshuis in een kleine plaats nabij Kathmandu. De komende tijd zal er contact gelegd worden en zal de definitieve keuze gemaakt worden uit deze projecten.

De definitieve website van het Atma Project is online gezet. Met recente informatie over planning, voortgang, sponsoringmogelijkheden, beelden vanuit Nepal, et cetera. Kom even langs en laat weten wat je er van vind. De nieuwe website kan gevonden worden op www.TheAtmaProject.org.

Hartelijke groet,

Alice