Over cultuur en bezuinigingen.

De kunstensector maakt zich op voor een tegenaanval op de regering die dreigt te komen en die met een ongekende bezuiniging die sector de nek om gaat draaien. Bij Oerol sprak onze dichter des vaderlands het volgende gedicht uit. In De Balie was gisteren het eerste publieke debat over de dreiging van de komende bezuinigingen. Het was gelukkig live te volgen en is nu nog steeds te zien op de website van De Balie want ik kon er niet bij zijn helaas. Als dat de debat representatief is voor hoe de kunstensector gaat reageren op dat nieuwe kabinet met zijn bezuinigingsdrift dan was het debat in ieder geval een mooie start. Goede argumenten en een kritische discussie tussen forum en zaal. Ordelijk, duidelijk en inhoudelijk sterk. Dat is nog eens wat anders dan de zoveelste Pauw en Witteman ‘discussie’.

De komende week zal het protest zich moeten gaan verbreiden en dat is hard nodig nu cultuur door sommigen weggezet wordt als een ‘linkse hobby’ die ondergeschikt moet zijn aan investeringen in asfaltverbreding en deelname aan foute oorlogen. Als de theaters sluiten, de orkesten niet meer spelen en de bioscopen de deuren dichthouden, schilders niet meer schilderen en schrijvers niet meer schrijven, cabaretiers geen podium meer hebben en muzikanten niet meer optreden zal duidelijk worden aan de burgers die op de mensen achter het komende kabinet gestemd hebben wat zij aangericht hebben. En misschien, heel misschien zullen anderen in de samenleving die in die andere sectoren werken die zo hard aangepakt worden terwijl de hypotheekrenteaftrek voor de rijken blijft bestaan en de heren directeuren in de financiële wereld op hun post blijven eindelijk wakker worden. De kunstensector als voortrekker in een maatschappelijke tegenstroom. Het is weer nodig helaas.

En toch hè.

Ik organiseer al een tijdje maandelijks een literaire salon waar al een leuk rijtje schrijvers, dichters, performers en muzikanten in is langs gekomen. Dat gebeurt allemaal op basis van liefdewerk zonder dat er geld bij betrokken is. Reiskosten is ongeveer het enige dat aan de orde is en dat wordt opgebracht door de uitbater van de horecagelegenheid. Alle tijd en energie die ik er zelf in steek is onbezoldigd en dat is prima zo. De toegang voor het publiek is gratis. De echte kosten voor dat soort kleine evenementen zijn slechts tijd. Het is dus wel degelijk mogelijk om kunst ruimte te geven zonder grote budgetten en zonder subsidies. Het is helemaal niet erg dat de sector nu gedwongen wordt om kritisch naar zichzelf te kijken en het is ook niet erg als er krimp ontstaat. Zolang er maar gewaakt wordt dat kwaliteit en continuïteit gewaarborgd blijven. Daar speelt de sector zelf een hoofdrol in. Culturele kaalslag? Nee. Bezuinigen? Ach natuurlijk. Maar dan wel in redelijkheid en balans. Dus net zo goed minder geld naar het voetbal dat uiteindelijk ook maar een beperkt deel van het volk interesseert en een ander deel van het volk vooral overlast en hoge kosten oplevert. Duurzaamheid zou het streven moeten zijn waarbij dat ook gaat om duurzaamheid van de geest en de cultuur nu duidelijk wordt dat we leven in een samenleving die niet meer de middelen van bestaan heeft die het ooit dacht te hebben.

Meer informatie is te vinden op www.stopculturelekaalslag.nl.
De petitie is te vinden op: http://petities.nl/petitie/stop-culturele-kaalslag.

Alice © 2010

Uit nutteloze noodzaak

laten we eerlijk zijn
als beest zijn we totaal mislukt
ik zie mij daar nog staan
op een savanne zonder uitvlucht
in het volle licht der dieren
een mond vol tanden
heel modern, heel gênant

vandaag
regerend met draadloze hand
in een land gebouwd onder water
met mensenrechten, koffieapparaten
en de natuur in mooie reservaten
voel ik nog steeds diezelfde angst
niets is veranderd
weids en eindeloos gaapt de savanne

welkom in mijn hoofd
het is een doos vol zwarte gaten
alles wat een mens verzint
zuigt zich erin: zeppelins, vakanties
zelfhaat, witte fosfor, dildo’s, anorexia
dubbelvla, dwangneuroses, shalali shalala
of de lol om een gemarteld paard
ook de dingen die niemand wil verzinnen
zitten erin: gewoon, voor de heb
ik draag een hoofd als een handicap
zwellend, kolkend, almaar zwellend
altijd vloed, nooit nog eb

geen vijand bleef er voor mij over
leeuw, griep, pest, slang
zelfs de dood slaapt aan een leiband

maar diep van binnen
in mijn grote grabbelton
daar vond ik er nog één
splinternieuw, zelfverzonnen
scharrelt een vijand
op de bodem van mijn vrije tijd
zinloos in de rondte
ik noem hem: Eeuwigheid

louter de gelegenheid
erover na te denken
volstond om hem te scheppen

gevangen zit ik als een rat
in mijn hobby, dag en nacht
en ik ben bang

ik was van plan een heldenstuk te schrijven
over het belang van kunst
haar grote nut maar mijn blad zweeg indrukwekkend
en alle muzen weken

de waarheid is
zij heeft geen nut
kunst is maar een bijproduct
zij is niet nodig om te kunnen
eten, neuken, ademen

maar één ding kan ze
zij kan vechten waar ik vlucht
zij kan, met haar ene giftand
zij het voor een kort moment
mij redden van de eeuwigheid
en dit verlammend gat verlammen

bij een vijand zonder handvat
helpt alleen het nutteloze
dan helpt kerven in een bot
stieren schetsen in een grot
dan helpt de nachtwacht
en het zingen bij een dode

uit nutteloze noodzaak
schiep kunst de mens

en als ik verstijf op mijn savanne
van bedreigend vrije tijd
als ik mijzelf vervloek
om dit uitzicht zonder eind
als mijn kop breekt van het licht
dan huil ik niet, dan schreeuw ik niet
ik hang mijzelf niet op
maar pak een pen
en schrijf u dit gedicht

Dichter des Vaderlands,
Ramsey Nasr

About these ads