NaNoWriMo 2010 – ‘Eén latte, een cappu en een espresso.’

Het zat er dit jaar eigenlijk niet in. Gewoon te druk met alles en vooral met de liefde en het in elkaar schuiven van levens, toekomstplannen, idealen en activiteiten. Maar zoals zo vaak loopt het allemaal weer heel anders dan de bedoeling was en dan ik hoopte.

De liefde is over. Gedumpt en dus komt er niets terecht van die in elkaar schuivende levens en gezamenlijke toekomstplannen. Zoals met de meeste tegenslagen in mijn leven probeer ik ze om te buigen naar iets moois en nieuws. Dat gaat me niet gemakkelijk af maar het is de enige weg om niet zover te komen dat ik van Gogh neigingen krijg.

En dus ga ik des te harde achter mijn idealen aan, waar nu bizar genoeg met betrekking tot leven, werken, schrijven en filmen in Nepal ineens ook schot in komt én intensiveer ik mijn schrijfwerk. Productie draaien. De agenda voor november en december is zich met hoog tempo aan het vullen met het werken aan zeker twee en mogelijk drie website opdrachten, onverwacht free lance schrijfwerk, het verder voorbereiden van Nepal, lessen documentaire maken en Nepalees, naaicursus bij een vriendin, de afronding van het werk aan mijn dichtbundel en de roman van vorig jaar, het organiseren van nog één literaire salon in 2010 en wat kleine sidetracks als de maandelijkse Noodles radio en zo.

Mezelf kennende leidt liefdesverdriet onherroepelijk weer tot lange slapeloze nachten en ik weet dat ik daar maar één effectieve manier heb om mee om te gaan en dat is schrijven. En dus zal in november deze dame toch, ondanks dat ik dat niet van plan was tot deze week, weer deelnemen aan NaNoWriMo. Aan wàt? Precies, aan de National Novel Writing Month die alles behalve ‘national’ is maar juist heel erg internationaal. In november schrijf ik net als vorig jaar in dertig dagen een roman. Kijk maar eens op www.nanowrimo.org.

Waar in 2008 het me niet lukte om de 50.000 woorden te halen met mijn Engelstalige roman ‘Cairo Scent’ over een parfummaker die leeft tussen Parijs en Cairo (het verhaal is nog steeds op 50%), lukte het me vorig jaar om ‘Droomvlucht Afrika’ wel af te ronden. Niet gepubliceerd nog maar wel in manuscript klaar voor laatste correctie. Dus als iemand een corrector voor me weet?

Dit jaar wordt dus mijn derde NaNoWriMo deelname. Het boek is er al. Niet op papier maar in mijn hoofd. Althans, de verhaallijn. De personages vormen zich al een tijdje en deze keer doe ik dat op een wat gemene manier want ik gebruik bekenden uit mijn omgeving als de karakters. Wie dat zijn zeg ik natuurlijk niet. Enkele personages hebben zelfs ook al en naam. Ook een sleutellokatie in het verhaal is al bepaald. ‘Den Engel’ aan de Willem de Zwijgerlaan in Den Haag. Ook de titel is al bekend: ‘Eén latte, een cappu en een espresso’. Het wordt een boek over drie vrouwen, vriendinnen (tenminste dat denken ze zelf) die elkaar al tien jaar iedere woensdag treffen in ‘Den Engel’. Hun wekelijkse koffiemiddag die regelmatig doorloopt in een avond. Meer verklap ik nog niet, over enkele dagen (op 31 oktober om precies te zijn) verschijnt de synopsis hier.

Voor de andere deelnemers die zin hebben om af en toe eens samen te schrijven, ik organiseer dit jaar in ‘Den Engel’ in Den Haag regelmatig NaNoWriMo meetings. Meer informatie daar over volgt binnenkort.

Wil je de vorderingen volgen? Kom dan regelmatig hier en check af en toe mijn pagina op www.nanowrimo.org.

Alice © 2010

Aankondigingen

Lieve lezers,

ik heb twee aankondigingen.

• Op dinsdag 16 november wordt door BNN om 20.25u op Nederland 3 een aflevering van ‘Je zal het maar zijn’ van Sophie Hilbrand uitgezonden. In de uitzending komen mijn dochter en ik uitgebreid in beeld. Wie mij en haar kent weet over welk onderwerp dat onder meer zal gaan. Verdere details volgen op de website van BNN.
• Op zaterdag 20 november is het weer de jaarlijkse Transgender Gedenkdag. Deze keer in mijn woonplaats Den Haag. In het programma is om 19u in het Basta Café van het COC  aan het Scheveningse Veer een uitvoering opgenomen van het lied ‘Rode baret’ dat ik geschreven heb ter herinnering aan Henriëtte / Harry Wiersinga die in 2007 in Den Haag is vermoord. De muziek is van Max Douw die me ook zal begeleiden.
  Het volledige programma is te vinden op de website van TNN, het Transgender Netwerk Nederland.

Lieve groet,

Alice

Buiging voor een dichter

Ik buig diep voor de dichter des Vaderlands Ramsey Nasr die vanavond in Pauw en Witteman zijn geweldige bewerking van ‘Wien Neerlandsch bloed in de aders vloeit’ (helaas maar deels) ten gehore bracht. Uit het hart gegrepen.

Mijn nieuwe vaderland

Wie neerlands bloed in d’aders vloeit
van vreemde smetten vrij
wiens hart voor volk en orde gloeit
verhef uw zang als wij.
Vandaag zien wij weer één van zin
de vlaggen afgestoft.
Vandaag zet ik mijn feestlied in
voor vaderland en schoft.

Ik eer de leiders van mijn land.
Hun vlekkeloos parcours
leert mij wat macht vóór al verlangt:
’t geweten van een hoer.
Ik eer mijn leiders hemelhoog
en ’t hoogst zit een fascist
die u en mij zolang gedoogt –
zolang als hij beslist.

Beschermt gij, leiders, onze grond
waar vreemde adem gaat
gij die zo rein zijt, kerngezond
en zuiver op de graat.
Wij smeken om een harde hand
in aangewreven haat.
Behoud voor ‘t lieve vaderland
de blanke natiestaat.

Braakt uit, gij vrienden, vrij van zin
uw krop, uw kreet, uw gal.
Niets is taboe en niets te min
uw bagger minst van al.
Verneder dus wat u niet zint
sla stuk wat niet bevalt
laat zien hoe u dit land bemint
omhels het op zijn smalst.

Hoe klopt ons hart, hoe zwelt ons bloed
bij ‘t rijzen van dees’ toon.
Klonk ooit een zuiverder gemoed
een leger hart zo schoon?
Waar hoorde men die koekoekszang
voor volk en vaderland?
Dat was toen in het landsbelang
een heel volk werd verbrand.

Dood nu wat afwijkt van uw bloed
en van uw onderbuik.
Bewaar het niet, verdelg het goed
zodat dit land ontluikt.
Wie hier nog onze mildheid zoekt:
los op in brandend veen.
Waar elk verschil werd opgedoekt
zijn staat en burger één.

Wie neerlands bloed in d’aders vloeit
van vreemde smetten vrij
die fabel staat weer eens in bloei
in dwazen zoals wij.
Veel liever word ik door een volk
van hunnen aangerand
dan mee te gaan in deze kolk
van schoft en vaderland.

Alice

An answer to Tom

I came across this little piece of videoart and could in no way resist anymore to answer dear Tom Waits who sang his lovely song about me. So now I sing my answer back on the same melody he composed (with a big smile on my face):

And maybe someday
you might find a way
to understand who I am
and love me if you can.
Cause maybe someday
I’ll be there to stay.
Touch your heart and then
let you love me if I can.

But until that day comes someday
there is nothing much I will say.
I’ll let you watch and admire me
while knowing you can’t really see.
That I laugh about your attempts
to break through my silent fence.
Cause you know boy the spell is
I have always been… Alice.

Alice © 2010

Vriendinnen

Gewoon omdat het maar eens gezegd moet worden.

Het beste medicijn bij liefdesverdriet zijn vriendinnen (v/m/a).

Dank jullie!

Alice

Help, de vandalen zijn er!

En zo protesteren kunstenaars. Met hun eigen creativiteit op een moderne manier tegen de heilloze plannen van het kabinet. Tegen kaalslag en politiek vandalisme. De omroeporkesten hebben zich op een sterke manier laten zien en hopelijk volgen er nog heel veel flashmobs want op die manier is het eenvoudig om het publiek weer enthousiast te krijgen voor de kunst.

Who’s next?

Eeuwen geleden was de titel van dit stuk een kreet die, weliswaar met een iets andere tongval en in een andere taal, gehoord werd als voorbode van wanorde, geweld en vernietiging. Het is een associatie die ik heb bij de plannen die ik van het huidige kabinet en de grote gemeenten de afgelopen week heb gelezen. Alleen, de Vandalen komen niet. Ze zijn er dus al.

In één week komen de berichten langs over de afschaffing van omroeporkesten, het verhogen van de BTW op kaartjes voor het theater en op gemeenteniveau het afschaffen van ongeveer éénderde van de openbare bibliotheken, het stoppen met de VARA matinee’s in het congresgebouw en zo kan ik helaas nog wel even doorgaan. En dan nog zijn er mensen die blij beweren te zijn met het nieuwe kabinet, alsof het concentreren op het apart zetten bevolkingsgroepen, immigranten en religies zo prettig is om mede schuldig aan te zijn. Vroeger heette dergelijke steun collaboratie.

De kreet ‘linkse hobby’ wordt in de media nu langzaam vervangen door ‘culturele kaalslag’ en nog steeds zijn dat eufemismen voor een door de overheid uitgevoerd én aangemoedigd beleid dat alleen maar te omschrijven is als ‘vandalisme’. Want dat is het. Het moedwillig slopen van dat waar men blijkbaar geen band heeft of wil hebben, waar men geen geld voor over heeft of in ieder geval niet belangrijk genoeg vindt om te behouden. Want waren het niet de Vandalen die de uitingen van de Romeinse cultuur kapot maakten. Een oost-Germaans nomadenvolk dat in 455 na Christus Rome zo effectief plunderde dat daarna hun naam equivalent werd voor doelloos slopen. Barbarisme dus. Wat mij betreft kunnen het ‘nieuwe beleid’, de ‘schoon vegende bezems’ van dit kabinet en de willoos op de crisissfeer meedansende gemeenten niet anders worden omschreven als ‘vandalisme’. Want hoe moet het snijden in cultuur anders worden gezien?

Het is niet alleen dat er veel subsidies voor kunst de nek om worden gedraaid maar het afschaffen van orkesten die stuk voor stuk een plaats in het muzieklandschap hebben is een beleidskeuze die eenmaal gemaakt niet meer terug te draaien is zonder extreem hoge investeringen. Datzelfde geldt natuurlijk voor de gevolgen van het verhogen van de prijs van theaterkaartjes door een hoog BTW tarief in te voeren, iets wat in geen ander land gedaan wordt. Het gevolg daarvan is te voorspellen: minder bezoekers, minder inkomsten voor de theatergezelschappen en uiteindelijk minder theater. Niet bepaald een verrijking. Dit overigens nog los van de vraag of financieel succes wel een graadmeter voor kunst kan zijn.

Erger nog is het schrappen in het bestand van openbare bibliotheken op een manier die het vernietigen van de bibliotheek van Alexandrië in de schaduw zet. Ruim een derde minder bibliotheken in de grote steden. Alsof moeders met kleine kinderen grotere fietsafstanden gaan afleggen om naar de bieb te gaan, terwijl de kinderopvang ook al gedecimeerd wordt. Ondoenlijk natuurlijk en het gevolg zal zijn dat er nog minder mensen kennis kunnen maken met de cultuur van het geschreven woord. In Amsterdam vervallen er bibliotheken in het westen van de stad. Precies die wijken waar de bibliotheek een culturele functie heeft voor minderheden, hoezo integratie bevorderen? Welke vestigingen in Den Haag getroffen worden is nog niet duidelijk, wel in Rotterdam waar men vol enthousiasme afstevent op een slechts zes bibliotheken. Die dus voor de Rotterdammers verder uit elkaar liggen en dus vooral via het OV moeten worden bereikt. Tenminste dat wil men invoeren. Het gevolg laat zich ook daar raden: naast de kosten voor het bibliotheeklidmaatschap komen er dus flinke OV kosten bij waardoor ook daar de kans dat grote groepen leden gaan afhaken groot is. Het enge is dat de verslechtering van de reductie in het aantal vestigingen wordt verwoord als een vooruitgang want ‘groter is beter’ is het adagium. Alsof er niets geleerd is van de misgelopen privatiseringen en schaalvergrotingen van de laatste decennia.

Dit land begint aan culturele blindheid te lijden en een goede oogarts lijkt vooralsnog niet voorhanden.

Alice © 2010

Een ziekelijke hoofdredactrice

Niet snel val ik over een actie van een journalist. Vrijheid van meningsuiting, persvrijheid en zo. Maar vanmorgen werd ik ijskoud van het lezen van een ‘open brief’ in het Katholiek Nieuwsblad. Goddank kende ik die krant niet want wat ik er nu van gezien heb doet me beseffen dat er nog ergere fundamentalistische vodden dan Reformatorisch Nieuwsblad en Nederlands Dagblad van de persen schijnen te rollen.

Wat is het geval?

Mariska Orbán de Haas (@MariskadeHaas op Twitter), hoofdredacteur van dat Katholiek Nieuwsblad vond het nodig om via een open brief aandacht te vragen voor haar standpunt rond abortus. In reactie op een boze tweet van een vrouwelijk tweede kamerlid nadat die een brief had ontvangen vergezeld met een kleine plastic foetus verstuurd door de hulpbisschop van Roermond. Niets mis mee natuurlijk dat een hoofdredacteur schrijft. Tenminste, niets mis met het feit dat een hoofdredacteur de eigen mening over een onderwerp publiceert. Het past in de rol van een hoofdredacteur. Het standpunt zelf deel ik allerminst maar dat doet er niet toe. Maar een hoofdredactioneel commentaar zou uiteraard passender zijn geweest dan een open brief. Want een open brief is altijd gericht aan een persoon of organisatie. En daar is het dus mis gegaan. Mariska Orbán heeft ervoor gekozen om de brief rond abortus te richten aan dat vrouwelijke kamerlid. Een kamerlid dat zelf het verdriet moet dragen van kinderloosheid door miskramen. Ze heeft doelbewust dat kamerlid uitgekozen als geadresseerde en roept haar op om actie te nemen tegen de abortuswetgeving. Ethisch is het al op het kantje om dat bij iemand te doen met dergelijk persoonlijk leed maar deze ‘journaliste’ gaat verder. In de open brief richt ze zich als ‘vrouw tot vrouw’ naar het kamerlid en onderstreept dat persoonlijke verdriet en gebruikt dat vervolgens in haar eigen argumentatie. Daarmee overschrijdt ze de journalistieke ethische grenzen op een schandalige manier. Ze reduceert en passant zichzelf tot een Christelijk fundamentalistische hoofdredacteur van een katholiek dagblad. Niet sterk maar vooral ook onzuiver en lelijk. Het onthult de rücksichtslose aard van zichzelf en de krant waar ze hoofdredacteur is. Zich Christelijk noemend maar wel mensen schadend en beschadigend.

Het ergste is dat het slachtoffer in dit geval naar eigen zeggen al in contact met deze Mariska had aangegeven hier niet mee in zee te willen gaan omdat ze niet wil dat haar privé situatie misbruikt wordt en uiteindelijk zelfs gevraagd heeft om die brief niet te publiceren. Maar dat heeft Mariska Orbán niet tegen kunnen houden. Als rechtlijnig journaille doet ze gewoon wat ze wil. Dat ze daarmee persoonlijk leed onderstreept en mogelijk versterkt heeft ze voor lief genomen. Juist dat op de persoon gerichte handelen in een zaak van publiek belang, want dat is de abortuswetgeving dus zeker, is journalistiek en ethisch onverantwoord. Het is lettervandalisme van de bovenste plank. Iets waar wat mij betreft de Raad voor de Journalistiek maar een publiek oordeel over moet vellen.

Na de tientallen zeer afwijzende reacties op de website van de krant heeft de hoofdredactrice besloten een reactie daarop te schrijven en verblind als ze is maakt die de zaak alleen nog maar erger. Ze negeert de negatieve commentaren want ze vind dat de mensen niet goed lezen, ze negeert de oproepen tot excuses aan het kamerlid én ze negeert de overduidelijke afwijzing van dat kamerlid. Ze blijft het gelijk aan haar kant onderstrepen en haar eigen menselijkheid. Daarbij niet ziend dat al die mensen die zo fel reageren dat doen om de manier waarop ze schreef. Die houding is een journalist onwaardig. Die houding is ook de redactie en uitgever van een krant onwaardig. Het zou een reden moeten zijn om de gewraakte brief te verwijderen van de website van de krant en een publiekelijk excuus te plaatsen. Maar dàt is iets wat in de ethiek van het Katholiek Nieuwsblad blijkbaar niet past.

Nogmaals, ik deel het standpunt rond abortus van Mariska niet maar daar gaat mijn verontwaardiging niet over want ik voel niet de behoefte om het altijd eens te willen zijn met anderen. Ik word wel koud van de onmenselijkheid die spreekt uit de woorden en persistentie van deze vrouw. Ik word er koud van dat zij zich in haar teksten ook nog eens verschuilt achter vrouwelijkheid en moederschap en ik word er koud van dat ze dat doet als Christen in de wetenschap dat het niet prudent omgaan met het leed van een ander zondig is. Als ex-christen weet ik immers wat dat begrip zonde inhoudt voor Christenen. Maar ja ik was dan ook protestant. Mariska zal haar aflaatje wel een keertje na een biecht krijgen van die Roermondse hulpbisschop die kleine plastic foetussen verstuurd naar vrouwen. Ik word er ijskoud van. Dat deze Mariska uit haar reactie laat blijken het onderscheid tussen miskraam en abortus niet eens te doorzien (ze noemt in haar verdediging een miskraam een spontane abortus) is om het maar eens Haags te zeggen affreus. Dat een krant zoveel domheid tolereert van haar hoofdredactrice is alleen maar verbazingwekkend. Maar ja het is natuurlijk wel het dagblaadje van die lui die die rare paus volgen…

Alice Verheij © 2010

Naschrift: overigens maakt deze hoofdredactrice de zaak alleen maar ernstiger door vandaag in zowel ‘Dit is de dag’ van Radio 1 te komen als in ‘De Wereld Draait Door’. Onvoorstelbaar!

Naschrift 2: in ‘Dit is de dag’ (#DIDD op Twitter) heeft ze het allemaal nog erger gemaakt door allerlei valse excuses te verzinnen (ziek thuis, mail niet gelezen, niet over nagedacht, de hele redactie dacht dat het kon, kamerlid reageerde niet snel genoeg en ga zo maar door). Ter bewijsvoering voor de kwade opzet dan maar de mailuitwisseling met het kamerlid in PDF zoals gepubliceerd door ‘Dit is de dag’ op hun website. Mailconversatie Mariska de Haas en Jeanine Hennis-Plasschaert1

The day after

Liefdesverdriet is net als verliefdheid een bizarre gemoedstoestand. Waar bij verliefdheid de euforie op ieder moment kan uitbarsten heeft liefdesverdriet de uitwerking dat er op ieder moment tranen opwellen. Soms niet daadwerkelijk maar die beklemming op de borststreek die vlak voor een huilbui er is wordt nadrukkelijk gevoeld. Tenminste zo vergaat het mij. Het is niet de eerste keer dat in een tijdsbestek van een krap halfjaar ik beide emoties doormaak. In die zin is dit jaar een emotioneel slecht jaar aan het worden. Het overlijden van mijn lieve moeder, de verwerking en de uitwerking daarvan wat tot het project van mijn leven moet leiden, de onverwachte en zo welkome liefde en verliefdheid en nu dus dat onverwachte en pijnlijke liefdesverdriet.

Alle emoties zijn me al bekend, ik heb ze eerder gevoeld en weet hoe het verloopt. Ik weet wat de uitwerking is, ik weet dat zo vlak voor de winter de laatstgenoemde emotie voor mij gevaarlijk is. Gevaarlijk in die zin dat een stevige depressie op de loer ligt als een hongerige wolf.

Maar ik ben een niet te verteren hapje voor die wolf geworden. Ondanks de heftigheid van sommige tijden in mijn leven heeft die wolf mij nooit kunnen verorberen. Wel flinke beten toegebracht. Schrammen. Ik noem ze krassen en deuken. En nu is er weer eentje bij. Maar ik heb geleerd. Ik heb geleerd dat juist in zo’n situatie als deze ik mezelf hard moet aanpakken. Uithuilen, de scherven overzien en beseffen dat er geen passende lijm is om te repareren en dan wat gebeurd is tot voltooid verleden tijd verheffen. En dat is precies wat ik doe.

Het zou slecht voor me zijn, zeker met die lelijke wintertijd waar ik zo slecht tegen kan voor de boeg, me te wentelen in verdriet. Nee, dat heb ik al eens meegemaakt en dat kostte me een flink jaar van mijn leven. Ik ben niet van plan dat opnieuw te laten gebeuren. Ik pak mezelf op, zal af en toe die huilbui nog wel krijgen, en ga aan de slag. Aan de slag met mijn project. Nadrukkelijker en intensiever want wat er ook gebeurt, ik zal dat project op de poten zetten en verwezenlijken. Gewoon omdat ik vind dat ik het verdien om dat project te kunnen uitvoeren en beleven. Een leven voor een tijdje in Nepal is te boeiend, gezien vanuit filosofisch perspectief, dat het de praktische problemen maar een tijdje naar de achtergrond moet drukken. Het is een keuze voor mijn eigen belang. Net als de keuze om hard aan de slag te gaan met mijn manuscripten die allemaal tussen de 90 en 100 procent voltooiing zijn gekomen. Afmaken en uitgeven of uit laten geven. Het is hoog tijd.

Liefdesverdriet is een vreselijke toestand die ik niemand toewens. Ik heb het nu te vaak meegemaakt. Deze keer is de omstandigheid van het ontstaan harder en heftiger maar deze keer ben ik sterker en heb ik (helaas) meer ervaring met het verwerken er van. Ik overleef het wel. Letterlijk en figuurlijk. The day after is precies dat: de dag er na. Het is voorbij. De zo mooie liefde is verleden tijd. Niet in mijn hart, wel in mijn hoofd. Een poging tot herstel zinloos want vertrouwen zal er niet meer komen. Ik moet verder, ik heb een doel. Meerdere zelfs.

Dus de komende periode komen die websites er die ik zou gaan bouwen en dat script voor dat toneelstuk, de afronding van die roman en de publicatie van die gedichtenbundel. En uiteindelijk de verwezenlijking van die droom: werken, leven, schrijven en filmen in Nepal. Gewoon omdat ik dat wil. Ongeacht wat er op mijn weg wordt gezet. Dat is vooral een belofte aan mijzelf. Met spijt in mijn hart voor het verlies van wat zo mooi was en tegelijk blijkbaar zo onbereikbaar.

Trouwens wel fijn dat ik wel weer een paar maanden met veel plezier die naaicursus kan gaan volgen. Toch dat Chanel pakje maken want mezelf een beetje verwennen moet kunnen.

Alice  © 2010

Alleen, gewond.

Het schijnt niet te mogen.

Zonder er al teveel over te willen vertellen komt het er op neer dat ik toch weer alleen ben. Het zal er wel mee te maken hebben dat ik niet geschikt ben om mee te leven of zo. Maanden van mooie maar ook moeilijke momenten, maken van plannen, werken aan een fantastisch project. Van verliefdheid na een aantal maanden naar samenwonen en dus mijn huis helemaal anders maken. Het was zo mooi om mijn leven te zien opfleuren. Maar allemaal niet genoeg om een toekomst samen op te kunnen bouwen. Het ergste is nog dat ik echt dacht dat dat allemaal wél mogelijk was. Dat het toch nog goed zou komen in mijn leven. Dat ik eindelijk die lieve vrouw was tegen gekomen waarmee ik alles kan delen. Die ik gelukkig kan maken.

Een vergissing zo blijkt nu. De wond is diep. Peilloos op dit moment. Geen idee hoe ik hier duiding aan moet geven. Misschien is het het leeftijdsverschil geweest, misschien het verschil in levensloop. Misschien het verschil in toekomstperspectief. Of het verschil in verwachtingen, ik heb eerlijk gezegd geen idee. Voor nu blijft er alleen verdriet en een koud en leeg huis waar ik echt niet wil zijn. Ik heb me ooit eerder zo alleen gevoeld als nu, weet wat de gevolgen zijn en had niet verwacht dit weer mee te moeten maken.

Hoe ik nu verder moet weet ik even niet. Stappen durf ik niet echt te nemen nu. Het project waar ik aan werkte kan me nu niet motiveren, er moet zoveel teruggedraaid worden en ik weet niet of ik dat wel kan. Zeker niet nu. De ellende is dat je al zo ver in mijn leven verweven bent dat ik je overal tegenkom, wat me alleen maar meer pijn doet. Ik begrijp er helemaal niks van. Het enige dat ik voel is heel veel verdriet. Boosheid is er ook maar ergens op de achtergrond, want verdiend heb ik dit zeker niet. Het gemak waarmee je niet koos om te vechten voor een toekomst samen maar in plaats daarvan zomaar ineens in een dag tijd alles kapot gemaakt hebt heeft me verbijsterd. Maar misschien is het maar beter dat het nu gebeurde, hier gebeurde en niet aan de andere kant van de wereld waar we naar toe zouden gaan.

En voor jou? Ik weet het niet en ik denk dat je het zelf ook niet weet. Weer terug naar een onduidelijk leven? Weer opnieuw beginnen? Weer iemand vinden en die dan na een tijd weer afstoten? Zo zit je toch niet in elkaar? Toch hoop ik dat je vindt wat je zoekt, een doel, een balans.

Alice © 2010

Universiteiten benadelen transseksuelen.

Overgenomen van de website transman.nl.

Hoorzitting over bul bij CGB op 5 oktober Transman Justus Eisfeld wil zijn nieuwe naam op zijn bul, maar volgens de Universiteit van Amsterdam is dat wettelijk niet mogelijk. Eisfeld heeft daarom een klacht ingediend bij de Commissie Gelijke Behandeling. De hoorzitting over zijn klacht dient op dinsdag 5 oktober 2010. Deze hoorzitting is openbaar, dus kom allen! Eisfeld heeft de medische transitie al jaren achter de rug, maar op zijn diploma staat hij nog steeds als vrouw vermeld. Volgens Eisfeld werkt dit discriminatie in de hand, omdat hij bij sollicitaties regelmatig zijn bul moet laten zien. Daardoor wordt hij gedwongen uitleg te geven over zijn achtergrond, terwijl dit volstrekt onnodig is. De zaak trekt veel media-aandacht en dat is goed. Het is belangrijk dat men zich in Nederland realiseert dat transseksuelen en transgenders op allerlei momenten alsnog met hun achtergrond te maken krijgen. Voorzitter Jochem Verdonk van Stichting Transman: ‘Transseksuelen kunnen hun bul niet aan hun nieuwe identiteit laten aanpassen, omdat universiteiten hier niet aan meewerken. Dat is heel frustrerend. En het werkt werkloosheid onder transseksuelen in de hand.’ Toen de UvA weigerde om aan het verzoek van Eisfeld te voldoen, heeft hij zijn klacht neergelegd bij de Commissie Gelijke Behandeling (CGB). Het CGB is immers de instelling voor klachten over ongelijke behandeling en andere vormen van discriminatie. De klacht van Eisfeld is ontvankelijk verklaard en resulteert nu in een (openbare) hoorzitting. De zaak van Eisfeld versus de UvA dient op dinsdag 5 oktober 2010 om 10.00 uur. Plaats is het kantoor van de CGB, Kleinesingel 1-3 in Utrecht. Eisfeld stelt het zeer op prijs als er zoveel mogelijk mensen bij aanwezig zijn. Dus kom ook! En laat zien dat je deze historische hoorzitting ook belangrijk vindt. Wil je meer weten? Mail voor meer info naar info@transman.nl.

Over democratie en zo.

Via Twitter las ik dat er gisteren op een gewone zaterdagmiddag in oktober 1,4 miljoen mensen op een bepaald moment keken naar het CDA congres. De stelling die zo vaak geuit wordt dat politiek te veraf staat van de mensen en niet leeft is daarmee in de praktijk naar het land der fabelen verwezen. Niet eerder heeft een grote partij zo open haar worsteling met een thema laten zien aan het volk. Ik vermoed vanuit het besef dat het niet alleen om het CDA ging maar om iets dat de hele samenleving raakt.

De uitkomst van het CDA congres is dat 68% van de stemmers voor een minderheidskabinet zijn. Grofweg een derde van de aanhang van het CDA wil dat kabinet dus niet. Het is dat de CDA fractie geen afspiegeling is van de eigen aanhang want anders had dit zonder meer betekend dat het kabinet er niet zou komen. Vertaald in zetels praten we immers al snel over zo’n zeven CDA zetels. Zelfs met de gedogende PVV meegeteld zou een regeringscoalitie dan uit niet meer dan 67 zetels bestaan. Die overweging geeft aan op wat voor smalle en wankele basis het kabinet Wilders-Rutte-Verhagen steunt. Een morele minderheid en een zetelmeerderheid van slechts één zetel of misschien wel geen meerderheid. De vraag is natuurlijk of Ferrier en Koppejan stand houden. Ze vertegenwoordigen een derde van hun congres en een groot deel van het CDA electoraat. Daarmee rust op hun schouders de verantwoordelijkheid om het land tegen de wil van de koningin (die vroeg immers om een regering met een stabiele steun in het parlement) aan een regering te helpen of om dat dus niet te doen.

Zit het voor Verhagen tegen dan blijven er 74 tweede kamer zetels over in het regeringskamp. Géén meerderheid terwijl in de eerste kamer er sowieso al een minderheid is. Tellen ze gemakshalve en opportunistisch de SGP mee in hun kamp dan komen ze op 76 zetels. Een zwakkere basis is niet denkbaar. Voor met name Kathleen Ferrier is instemmen met deze regering een capitulatie die haar geloofwaardigheid volledig ten gronde richt. Zeker na haar geweldige speech van gisteren. Het zou me verbijsteren als ze naar het kamp Verhagen overstapt. Voor Koppejan zou dat iets minder gelden omdat die zich iets minder nadrukkelijk heeft uitgesproken maar ook bij hem zou de persoonlijke morele schade groot zijn.

De VVD is al met een charme offensiefje richting SGP aan de slag gegaan om toch maar vooral nog wat steun te sprokkelen en de SGP zou de SGP niet zijn als zij zich niet kritiekloos achter ‘het gezag’ schaart. Het zal mij niet verbazen als over een week het land opgescheept zit met een minderheidskabinet dat op 76 zetels in de tweede kamer steunt omdat het de SGP achter zich heeft gevonden. Een regering gestoeld op de steun van een discriminerend deel van de politiek bestaand uit een xenofobe partij en een gynofobe partij. Een regering die zo wankel is als maar kan.

Het kan natuurlijk nog erger. Want stel dat Ferrier en Koppejan stand houden, blijven ze dan in de kamer? In een fractie die tegen ze is is dat geen fijn werkklimaat. Als tweepersoons fractie los van het CDA verder gaan is geen optie, daarvoor zijn ze te nadrukkelijk CDAers. Terugtreden dan? Als dat gebeurt staan er twee ja-knikkers te wachten om de fractie in te komen om zodoende een meerderheidsregering mogelijk te maken. Een meerderheid van 76 zetels met een backup van de twee SGP zetels. Hoe dan ook, welke vorm er ook mocht uitkomen één ding is zo klaar als een klontje: een volgend kabinet in de samenstelling VVD, CDA met gedoogsteun zal een kabinet zijn dat een groot deel van het electoraat niet vertegenwoordigt. Een kabinet dat niet van alle Nederlanders is, een kabinet dat bestaat omdat ze de democratie interpreteren als de wet van de helft plus één. Dàt is een trieste interpretatie van het begrip democratie want het houdt in dat willens en wetens tegen de wens van een zeer groot deel van het volk geregeerd gaat worden. Een zeteltellers democratie ook die hoe dan ook niet klopt met de werkelijkheid al is het alleen maar omdat er ook nog eens zo’n 3 miljoen van de 12 miljoen stemgerechtigde Nederlanders niet eens gestemd hebben. Een democratie waarin een regering dreigt te gaan regeren die op zijn gunstigst dus een krappe 4,5 miljoen stemgerechtigde Nederlanders achter zich mag weten. Dat is niet meer dan zo’n 28% van de Nederlanders. Eenzelfde percentage is dus tegen of heeft geen mening en de rest kon of mocht (nog) niet stemmen. In deze laatste groep bevinden zich helaas veel vrouwen van allochtone afkomst die gezamenlijk zouden staan voor enkele zetels in de kamer. Ook dat is een wrange waarheid met een Islamofobe Wilders aan de knoppen van het dashboard van de wetgever.

De politiek leeft in ieder geval wel maar of de democratie dat nog doet? Democratie, het blijft moeilijk.

Alice © 2010

Kleine wereld.

The Sandpit NYC

Soms denk ik dat de wereld groot is.

Soms dat zie ik dat ie heel klein is.

Soms denk ik dat de wereld groots is.

Soms zie ik dat ze kleinzielig is.

Soms denk ik dat de wereld belangrijk is.

Soms zie ik alleen het alledaagse.

Alice © 2010

Op je kussen wachten.

Voor mijn lief.

Op je kussen wachten.

Alleen jij kan mijn waken verzachten
door jouw hand in mijn hand,
een vlugge lach of  lief gefluister.

Alleen jij vult nu nog mijn gedachten
door jouw geur aan jouw kant,
een gulle gedachte in het duister.

Alleen jij kan mijn angsten ontkrachten
jouw woord smeedt onze band
een lieve liefde in al haar luister.

En alle vezels in mijn lijf,
alle onrust van mijn hart,
elk gevoel en elke gedachte,
iedere keer dat ik hier blijf,
ja elk moment zal ik met smart
onrustig op je kussen wachten.

Alice © 2010