Resonerend leven.

Ik ga proberen in deze tekst iets over mezelf uit te leggen. Iets wat ik al tijden met me meedraag maar waar ik tot vanavond de woorden niet voor kon vinden. Een bijzondere en kwetsbaar mooie avond bij een heel bijzonder mens heeft me duidelijk gemaakt dat ik mijn angst om onbegrepen te blijven moet overwinnen en dus nu op moet schrijven wat mij drijft in dit leven. Er zullen mensen zijn die me zweverig zullen vinden of veraf van de werkelijkheid. Misschien zelfs vreemd of gek. Het zij zo.

Toen ik enkele jaren geleden mijn vorige leven beëindigde en mezelf toestond een nieuw leven te beginnen zal niemand, mezelf incluis, doorzien hebben hoe fundamenteel nieuw dat nieuwe leven zou worden. Niemand wist en weinigen weten dat ik altijd al geloofde in reïncarnatie en dat ik overtuigd ben van een cyclus die het aardse leven beheerst in een hogere mate dan welke godheid dan ook doet. Het verklaart mijn moeite met religie dat voor mij niets meer is dan een cultuur gestuurde interpretatie van het diep menselijk verlangen om niet in de tijdelijkheid van het bestaan te moeten geloven.

Om het mogelijk te maken dat mijn lichaam in overeenstemming werd gebracht met mijn innerlijk, met mijn gender identiteit zo U wilt, was het nodig om een serie operaties te ondergaan. Operaties die inhielden dat er een volledige narcose plaats vond. Zo’n narcose is alsof er een pauzeknop wordt ingedrukt. De ervaring die me dat gaf schokte me. De gevolgen van die narcoses (vier in twee jaar) voel ik nog dagelijks. Concentratie problemen, chronische vermoeidheid die niet toe te wijzen is aan fysieke of geestelijke inspanning, periodieke depressiviteit, een meer dan onrustige geest en een verslechterd korte termijn geheugen. Gevolgen die vaker onderkend worden na herhaalde langdurige narcoses en die jaren kunnen aanhouden. Vooral als er in de omgeving extra stressoren zijn. En die zijn er helaas volop.

Ik heb een vorm gevonden om te overleven. Dat is al heel wat gegeven de gebeurtenissen van de afgelopen jaren. Mijn manier om te overleven is door te scheppen. Schrijven vooral. Het heeft meerdere romans opgeleverd waarvan de laatste dus in boekvorm is verschenen, honderden gedichten, honderden columns, vele overwegingen, een dozijn liedjes en een lijstje publicaties in verschillende media. Het schrijven houdt me op de been. Maar dat schrijven is ook niets meer dan het vastleggen van die storm in mijn hoofd. Een storm die is ontstaan doordat voor mij die herhaalde diepe narcoses een afscheid hebben betekend van een vorig leven en de geboorte (als volwassen vrouw) in een ander leven. Naarmate ik verder van die momenten van geestelijke en lichamelijke loskoppeling van het leven af kom, wordt de herinnering aan dat oude leven meer en meer geschiedschrijving over iemand anders. Mijn herinnering gaat niet meer over de mens die ik ben maar over een vorige incarnatie van mezelf.

Die overgang heeft me een lichaam meegegeven dat grotendeels (maar dus zeker niet geheel) overeenkomt met wat er voor die tijd was. Die overgang heeft ook mensen meegegeven, mijn kinderen, enkele vrienden, mensen uit dat andere leven die aan mij gekoppeld zijn gebleven. Maar wat ik niet mee heb gekregen is die persoon die ik in dat vorige leven was. In zekere zin, met de nadruk op ‘zekere’, ben ik geïncarneerd in een nieuwe mens. Met een veranderd lijf, met andere gevoelens, gedachten en ideeën. Met andere ambities maar zonder een doel in het leven. Want dat doel is me door het oude leven ontnomen. Sinds 2007, het jaar van overgang, heeft mijn leven immers een wending genomen die ik niet had voorzien. In plaats van een leven binnen een gezin ben ik noodgedwongen alleen gaan leven. Ik heb geprobeerd daaraan te ontsnappen, niet alleen te zijn want ik ben slecht in alleen leven. Ik ben verliefd geworden, heb soms tijden geleefd met een ander maar uiteindelijk leef ik toch alleen. Het is de grootste deceptie in mijn leven. Ik heb soms liefdes maar altijd liefde in me, buiten het schrijven is er te weinig uitweg voor die liefde. Ze grijpt me menigmaal naar de keel. Vriendschappen zijn van een geheel andere waarde geworden. Doelen in het leven gaan niet meer over begrippen als ‘meer’, ‘beter’, ‘groter’, ‘aanzien’ of ‘voldoening’. Doelen gaan nu over wat ik maak, voor wie ik dat doe en waarom ik dat doe. Of ik dat goed genoeg doe naar mijn eigen maatstaven, of anderen het willen lezen en zien.

Aan de vooravond van een jaar waarin ik stappen maak die de rest van mijn leven zullen bepalen besef ik dat mijn vorige levens (er waren er meer) niet zo geweldig zijn verlopen. Het laatste heb ik kunstmatig moeten kappen. Om verder te kunnen. Ik heb alles moeten opgeven door die stap en weer zal ik veel moeten opgeven. Alleen deze keer wil ik dat ook graag. Waar de vorige sprong in 2007 me de winst van mijn nieuwe leven én het verlies van de verworvenheden van mijn oude leven bracht, zal deze stap me bevrijden van een aantal blokkades in mijn huidige leven en daarmee misschien de weg vrij maken om tot volle bloei te komen. Het is me duidelijk dat ik dat alleen zal doen, al zijn er hele mooie mensen die altijd in zekere zin bij me zullen zijn. Als het me lukt mijn leven zo aan te passen dat ik kan maken wat ik wil, een film en een boek, dan zal het me lukken dat te herhalen. Meer films, meer boeken. Langzaam maar zeker hoop ik daarmee te bouwen aan wat eigenlijk het liefste doe, wat voor dit leven mijn levenswerk zal zijn. Het onthullen van het verborgene, het zichtbaar maken van het ongeziene, het tonen van wat we zo gemakkelijk over het hoofd zien. Het raken van de snaar van het gevoel. Het realiseren van resonantie. Resonerend leven met mijn vorige levens, resonerend met de mensen om me heen, resonerend met die rare wereld waar ik eigenlijk niet in thuis hoor.

Als dat betekend dat ik het niet red in deze wereld, als het een ‘one way’ is, als het slechts een opstap is naar een vervolg, dan hoop ik daar vrede mee te kunnen hebben. Zolang die storm in mijn hoofd maar een keer zal gaan liggen. Als dat betekend dat ik ervoor naar de andere kant van de wereld moet gaan, dan zal dat gebeuren. Omdat het nodig is om te kunnen blijven leven. Terwijl ik dat doe oefen ik mezelf om het negatieve van me te weren door me te concentreren op waar het bij mij echt om gaat.

Alice © 2010

Met dank aan K.

About these ads