Load shedding.

Nepal, een middelgroot land in de centrale Himalaya gelegen. Drie maal zo groot als Nederland, 23 miljoen inwoners waarvan 3,5 miljoen in de hoofdstad Kathmandu alleen al. Ingeklemd tussen China en India, ‘landlocked’ dus verstoken van zee en strand maar rijk aan natuur en cultuur.

Een land ook met bizarre tegenstellingen. Schrijnende armoede en rijke arrogantie naast elkaar, hoewel het eerste overheerst. Kleurrijke armoede, dat wel. Hèt onderscheid tussen west en oost is hier niet zozeer de armoede en de povere staat van het land maar het is de westerse afwezigheid van kleur in het straatbeeld tegen de orgastische kleurexplosie van Nepal. De vrouwen gekleed in meestal felle en de heiligdommen in de stad waar lustig met primaire kleuren gestrooid is. Vooral de Boeddhisten zijn extreem zichtbaar door de miljoenen gebedsvlaggetjes die over het land zijn uitgestrooid.

Nepal is een land van maatschappelijke experimenten die niet al te lang geleden voor onmogelijk werden gehouden en dat overigens in het dagelijks leven ook vaak zijn. Een parlementaire democratische republiek met een regering samengesteld uit twee communistische partijen. Voor zover ik weet is er geen land ter wereld met een dergelijke politieke constellatie. Een niet bepaald stabiele constellatie overigens want de Maoïsten mogen dan wel deel uitmaken van die regering maar erg rustig houden ze zich niet. Een voortdurende dreiging van opstand legt een schaduw over de politiek in het land. India, zoals altijd de sleutelbewaarder in de regio, kijkt met argusogen naar de ontwikkelingen bij de noorderbuur en oefent druk op de regering uit om vooral niet teveel macht te geven aan de communisten. De oude regeringen hebben overigens niet bepaald geholpen bij een goede ontwikkeling van het land want de meeste sectoren (onderwijs, gezondheidszorg, infrastructuur en emancipatie) ontwikkelen op een enkele uitzondering bijzonder moeizaam.

Toch zijn er lichtpunten. Weliswaar met slechts de kracht van een enkel boterlampje maar toch tekens van hoop op een beter leven voor de Nepalezen.

Eind mei moet de nieuwe grondwet van kracht worden. Het is een moderne grondwet waarin discriminatie van minderheden uitgesloten wordt. De negatieve kanten van het kastenstelsel worden buiten werking gesteld waardoor er geen beroepsverboden meer bestaan voor lagere kasten, gays en transgenders krijgen de mogelijkheid om zich als third gender te registreren waardoor ze minder problemen in zorg en onderwijs zullen ervaren en zelfs de Dalits, de onaanraakbaren, krijgen dezelfde burgerrechten als de andere Nepalezen.

Maar dat is lang niet genoeg. De geopolitieke situatie rond Nepal dwingt het land op den duur tot een keuze voor India of China als beschermer. Bijde grootmachten dingen naar de hand van de bevallige schone omwille van territoriumdrang en de mogelijkheden van witte energie. Het laatste is gezien het grote hoogteverschil op korte afstand een interessante bron voor beide steeds energie dorstiger buren. Het stelt de al lang bestaande praktijk van load shedding (afwisselend per gebied gaat elke de stroom er voor zo’n 14 uur vanaf) in een bijzonder daglicht. De mogelijkheden voor betaalbare groene energie zijn immens maar toch worden die niet uitgebuit. Gevolg van een ineffectieve regering en een kwakkelende economie. Grote infrastructuur projecten zoals een goede noord-zuid verbinding in het oosten een een goede west-oost verbinding ter versterking van het schamele wegennet kunnen niet tot stand komen zonder investeringen vanuit India of China. Onderwijs kan nog steeds niet zonder de inbreng van westerse hulporganisaties die honderden, zoniet duizenden, vrijwilligers leveren voor dat onderwijs. De gezondheidszorg vergaat het al niet veel anders.

Emancipatie is een ander lastig punt dat maar langzaam verbetering laat zien. De situatie van minderheden mag dan verbeteren met de nieuwe grondwet maar de positie van de vrouw blijft problematisch. Er bestaan nog steeds grote uitwassen zoals de extreme vrouwenhandel waarbij tienduizenden jongen meisjes en vrouwen getrafficked worden naar India en de golfstaten, prostitutie en zelfs slavernij zijn aan de orde van de dag. Net als extreme kinderarbeid. En niet alles kan op afgewenteld worden op de armoede want de culturele dwang in de samenleving is groot. Gearrangeerde huwelijken zijn de norm terwijl veel van de jeugd daar in toenemende mate afstand van neemt. Weduwen en weeskinderen lijden een marginaal bestaan, vaak genegeerd of uitgestoten door de samenleving. Gehandicapt of oud en gebrekkig worden is een garantie voor een zwaar en armoedig leven.

Buiten de grote aantallen vrijwilligers blijven de investeringen door het westen in de economie van Nepal zeer beperkt. Nepal wordt nog niet als een investeringsland gezien en dat is erg jammer want met zijn 23 miljoen inwoners is er veel meer mogeljk dan ontwikkeling in de Kathmandu vallei alleen. Reizend door het dicht bevolkte zuiden van het land valt op dat er nogal wat boomtowns zijn. Stadjes en dorpen die gonzen van de activiteiten. Er wordt heel wat gebouwd in het gebied dicht bij India. Niet verwonderlijk gezien de vruchtbaarheid van de regio en de levendige handel aan de grens.

Nepal leeft als land op drie tijdbommen. De eerste is de energiecrisis (er is te weinig olie omdat men van één toeleverancier afhankelijk is, te weten India) en voldoende stroom is er ook al niet, dan de politieke crisis die pas bedwongen zal zijn als de grondwet er is en de Maoïsten werkelijk geïntegreerd zijn in de samenleving. Als derde de generatiecrisis die steeds duidelijk wordt door de verwestersing van de jeugd èn tot slot misschien wel de meest bedreigende: de wetenschap van een komende natuurramp van formaat. Immers, wetenschappers hebben met grote betrouwbaarheid voorspeld dat binnen nu en vier jaar de Kathmanduvallei getroffen zal worden door een zeer zware aardbeving. Het land ligt immers bovenop een grote breuklijn. Wanneer die ramp komt (als is volgens de geologen niet aan de orde) zal de schade aan het land zo groot zijn dat het gereduceerd wordt van een van de armste tot wellicht het armste land van de wereld. Het aantal slachtoffers in met name steden als Kathmandu en Pokhara zal gigantisch zijn.

Het maakt de vooruitzichten voor dit land dat zo smacht naar een nieuwe fase in haar ontwikkeling grim. Daarom verdiend Nepal door de schoonheid van de mensen en de overweldigende natuur aandacht en steun. Ook vanuit het westen en niet alleen door toerisme. Misschien kan het westen niet helpen die rampen te voorkomen maar het kan zeker helpen het land klaar te maken om zo goed mogelijk om te gaan met de bedreigingen vooraf en de effecten nadien. In die zin is de load shedding het teken dat dit land het niet alleen aan kan.

Alice © 2011

About these ads

1 reactie op “Load shedding.

Reacties zijn gesloten.