Het wonder film.

Ik maak een film. Bewegende beelden, een verhaal, muziek, stemmen, stemmingen, emoties. Het is de eerste keer in mijn leven dat ik serieus werk maak van het filmen en ik heb er alles voor over om het te laten slagen. Mijn laatste geld, de erfenis van mijn moeder, mijn tijd, energie en passie. Dat het werken aan deze film me emotioneel flink aanpakt neem ik voor lief, het kan immers niet anders.

Ik ben nog niet toe aan de montage van de beelden die ik gefilmd heb. Daarvoor moet ik nog vertrouwd worden met die beelden want ondanks dat ik ze zelf gefilmd heb merk ik dat ik naarmate ik telkens opnieuw door mijn bestanden met video ga er nieuwe gedachten en emoties ontstaan. Nieuwe ideeën over hoe een en andere te combineren in een kloppend verhaal dat boeit, dat de kijker uitdaagt om een standpunt in te nemen, om een mening te vormen. Het maakt me duidelijk dat er verwerkingstijd nodig is om te begrijpen wat ik gevangen heb. Ongeveer dertig uur video materiaal is er uit Nepal gekomen. Schokkend soms als het over de slachtoffers van een massale brand in een vluchtelingenkamp gaat. Emotioneel als de wanhoop in de ogen gevangen is of de trilling in de stem of het beven van de oude handen van de man die stenen breekt in de rivierbank.

Het zijn de kleuren die ik nog moet leren begrijpen en die een geheel eigen verhaal vertellen vooral omdat ze in mijn herinnering gekoppeld worden aan geluiden en geuren en soms aan gebeurtenissen. Er moet nog gefilmd worden in Nederland, hoe en wat weet ik al, dus dat stuk werk is afhankelijk van afspraken en momenten. Het komt wel goed.

Vandaag luister ik naar de titelsong die geschreven is door Allard Gunnink met muziek van Jef de Roode. Het is een sterke emotioneel geladen metaforische song geworden die me diep raakt en waarvan ik overtuigd ben dat deze perfect bij mijn film past. Er ontstaat een beeld van de muziek die ik in de film wil horen, over hoe er ook muzikaal een brug geslagen kan worden tussen het oosten en het westen. Zoals ik die bruggen sla door middel van metaforische beelden. Langzaam maar zeker ontstaat in mijn hoofd een film, gevuld met de beelden die ik gemaakt heb en die ik constant voor mijn ogen zie.

De creatie van deze film is voor mijzelf niet alleen mijn debuut als film maakster maar tegelijkertijd mijn meesterstuk. Naarmate tijd verstrijkt en beelden herhaald voor mijn netvlies afgespeeld worden, muziek zich herhaald en aanvult, naarmate ik zelf mijn eigen film beter ga begrijpen voel ik me zekerder worden over het uiteindelijke resultaat. Er komt overtuiging in mijn denken en handelen, zekerheid over de mogelijkheden om een werk te maken dat mensen emotioneel raakt. En hopelijk zodanig dat er meer begrip ontstaat voor de vluchteling, of die nu afkomstig is uit Bhutan of van elders op deze zieke wereld.

Ik heb nooit een roeping gevoeld in mijn leven, daarvoor waren mijn eigen moeilijkheden te groot. Dat is nu veranderd in een bereidheid om mijn bestaan in dienst te stellen van wat ik maak. Eindelijk kan ik mezelf zoiets moeilijks als het maken van een film over het leven van vluchtelingen toevertrouwen in de zekerheid dat het me gaat lukken. In de zekerheid dat er een publiek is die mijn werk zal willen zien. En misschien zelfs met het vertrouwen dat ze het wellicht een mooie film zullen gaan vinden. Ineens besef ik dat ik niet alleen schrijfster ben maar mijn schrijven verlengd heb naar verbeelden.

Alice © 2011

About these ads

2 thoughts on “Het wonder film.

  1. Je gaat hem zien, zeker weten. Wat mij betreft bij jullie in de vorm van een voorpremière. Zal ergens begin 2012 zijn.
    We hebben het er zeker over wat mij betreft. Er worden immers niet zo vaak documentaires gemaakt door Nederlandse film maaksters over vluchtelingen in gebieden die niet in de directe aandacht staan. Daar zou toch plek voor moeten zijn bij betrokken organisaties en in de media?

Reacties zijn gesloten.