Instabiel

Vandaag noemde iemand me op Facebook instabiel. Omdat ik niet door een hoepeltje spring en de kwaliteit van wat ik maak niet onder tijdsdruk wens in te leveren. Ach.

Nu ben ik natuurlijk inderdaad instabiel. Gegeven mijn levensloop en waar ik nu in dat rare leven staat is dat eerder een complimenteuze vaststelling dan een psychische conditie. Je zult immers maar stabiel zijn en de uitdagingen in mijn bestaan aan moeten gaan. Er zou geen dag meer prettig zijn.

Mijn instabiliteit leidt er toe dat echt negatieve zaken me minder raken want bij nadrukkelijke rampspoed laat ik bij mezelf een tijdje de depressie toe (ik ben nu eenmaal regelmatig depressief en schaam me daar niet voor) om na enige tijd de lucht op te zoeken. Dat laatste doe ik dan door te schrijven. Een verhaal, gedicht of lied of om iets anders te maken. In ieder geval door te creeëren.

Waarmee ik mijn eigen instabiliteit niet als negatief maar een hanteerbare realiteit ervaar. Blijkbaar is dat niet voor iedereen om me heen hanteerbaar met als gevolg dat mijn kringetje vooral bestaat uit vlinders, paradijsvogels en kunstenaars. In ieder geval mensen die niet zoveel van mij verschillen en begrijpen dat artisticiteit en kwaliteit in combinatie niet af te dwingen zijn maar het resultaat van een magische mix van kennis, kunde en inspiratie. Zij die dat niet vatten vallen op een bepaald moment als vanzelf buiten die kring, hoe lief ze me als mens wellicht ook zijn.

Overigens, ik vraag mij werkelijk af waarom stabiliteit per sé gezien wordt als positief. Voor mij is het namenlijk al snel het equivalent van grijsheid, saaiheid en burgerlijkheid. Dus dan blijf ik maar liever instabiel in de ogen van de stabielen, gek in de ogen van de normalen en vreemd in de ogen van saaien. Het zal wellicht niet meer in deze tijd passen maar ik ben toch echt liever de bohémienne die een beetje ongrijpbaar blijft en anders is dan anderen en die vooral niet te voorspelbaar is. Een verandermens.

Alice © 2012

About these ads