Lelijk lesbisch.

Ik heb vijanden. Dat is het voorrecht van veel schrijvers en journalisten en voor sommigen een bevestiging van hun kwaliteiten. Ik moet er dus maar gelukkig mee zijn denk ik dan.

Zo schreef ik eens wat artikelen over criminele activiteiten in het lesbische circuit. Om te onthullen hoe het er soms in het gay zakenwereldje ook aan toe kan gaan. Uiteindelijk is niemand gebaat bij criminaliteit binnen de scene. Tsja, ik liep nu eenmaal tegen wat ranzige zaken aan en dan is er de simpele keuze te maken: schrijf ik er over of schrijf ik er niet over.

Ik schreef er dus wel over.

Dat heeft opgeleverd dat een aantal mensen serieus gelezen hebben wat er stond, er een advocaat op mijn dak gestuurd werd (die met de staart tussen de benen vertrok toen ik die fijntjes wees op de persvrijheid in dit land en de suggestie deed maar eens een klacht in te dienen bij de Raad voor de Journalistiek, wat niet gebeurt is natuurlijk) èn het leverde me op dat een aantal ‘dames’ in het circuit me de bevallige ruggetjes toekeerden of langs mij heen keken wanneer ik weer eens in de buurt was. Dat laatste overigens tot mijn genoegen want echt verheven gezelschap was het toch al niet.

schets door rhemdoodles.com

De lesbische scene die tot dan toe vooral vrolijk en uitgelaten was werd lelijk. Want lelijk lesbisch bestaat dus ook. En ik had weer iets nieuws geleerd namenlijk dat er geen minderheid bestaat waarin het lelijke van de mensheid zich niet ook doet gelden. Als ik nog illusies had op dat vlak dan waren die daarna verdwenen. De affaire was wat mij betreft vooral een démasqué.

Het resulteert er zelfs in dat er ongeveer een klein jaar na dato in tekstberichtjes naar een vriend over mij gesproken wordt als ‘ergste vijand’. Dat is zo iemand waar je mee kunt heulen of niet. De bedoeling was natuurlijk om het laatste te bereiken maar zoals altijd beseffen afzenders niet dat die vorm van communicatie een averechts effect heeft en zonder uitzondering er toe leidt dat de verzender (m/v/a) zelf aan de zijlijn komt te staan.

Maar het is dus ook wel een bevestiging. Een bevestiging dat sommige mensen het niet kunnen verteren dat de waarheid zichtbaar is geworden over hun handelen ten nadele van anderen. Een bevestiging ook van de lelijkheid van de persoon in kwestie. Wees gerust, ik noem hier nu geen namen. Toegegeven Utrecht is geen Den Haag maar dat gedrag is wat wij in mijn stad niet chique (let op de -que) noemen. Daarmee de dader voorgoed plaatsend in dat deel van de samenleving dat zo poëtisch ‘het grauw’ wordt genoemd. En grauw vermijdt men. Ik in ieder geval want het past niet bij me. Ik hou van kleur en kleurrijk.

Ik hou vooral van oprechte mensen die anderen niet onderuit schoffelen, mensen die niet anderen zakelijk kapot proberen te maken, mensen die niet met populistisch gedrag meelopers om zich heen verzamelen in bedenkelijke lastercampagnes op sociale media. Ik hou van mensen die van kunst houden, die er van houden anderen ruimte te geven en te stimuleren tot mooie dingen. Ik hou van mensen die onbaatzuchtig zijn en begrijpen dat geld nooit een drijfveer mag zijn om anderen te schaden. En gelukkig weet ik me in prachtig gezelschap. Gezelschap waar die rare anderen zich niet in thuis weten en ook niet in thuis zouden voelen. Het is weer zomer meisjes dus vergeet dit alles maar snel. Het wordt tijd voor een leuk reisje naar Lesbos. En jullie weten het hè? Vrij en boek safe!

© 2012 Alice Anna Verheij

About these ads

2 reacties op “Lelijk lesbisch.

Reacties zijn gesloten.