Ik zou wel met een dichter willen vrijen.

Een vriendin van me wil niet met een dichter leven, dichtte ze.
Dat vraagt om een antwoord.
Want dichters zijn me lief.

carriage

Ik zou met een dichter willen vrijen
en na het hoogtepunt
met hem, of is het haar,
in een koets door de straten rijen

Gewoon met passioneel gemoed
tegen de klippen op
en over de randen van vulkanen
verzuipen in wat hij, of is het zij, met mij doet

Verdwalen in gedroomde ogen
met zigeunermuziek als begeleiding
en een kaars naast ‘t bed
dat kraakt zonder mededogen

En in de morgen een ontbijtje
met een sonnet op bed
of een triest lied als brunch
en nog een orgasme voor een tijdje

Die koets die er even later is
getrokken door twee witte paarden
heeft banken met rood fluweel
en een gordijntje voor wat duisternis

Al rijdend door de straten dan
verleid ik hem, of is het haar, opnieuw
bedrijf hobbelend de liefde
totdat hij, of is het zij, niet meer dichten kan

© 2013 Alice Anna

About these ads

2 reacties op “Ik zou wel met een dichter willen vrijen.

  1. Mijn antwoord gedicht ging niet over leZen maar over ‘leVen met een dichter’. Typo’s leveren dan weer grappige misverstanden op. Desalniettemin een pracht gedicht van Eveline dat direct inspiratie geeft.

  2. Het gedicht waarop deze tekst van Alice geïnspireerd is, gaat niet over lezen, maar wonen met een dichter, Ik schreef dit een paar jaar geleden.

    Of ik met een dichter wil wonen
    In oud vervallen buitenhuis
    Of op een duintop met uitzicht
    Door beslagen ramen
    Is niet de grootste vraag

    Wel wie het hout kapt
    Wie de vuren stookt
    En hoe ik ooit zou durven slapen
    Angstig wakend over
    Zinnebeelden droomfiguren

    Stel dat onze woorden paren
    Buiten in de nacht
    Dan is de eigen vorm verloren

    Nee, nooit bij een dichter
    Hoog uit dichter bij.

    Eveline van de Putte
    2009

Reacties zijn gesloten.