Geïnspireerd door ontmoetingen met bijzondere vrouwen, de grauwheid van de winter, mijn verlangen naar de liefde en de lente en een gedicht van Lorenzo de Medici heb ik mijzelf laten verleiden tot een lentegedicht. In de sonnetten van Lorenzo (waaruit hieronder een citaat met vertaling) staat de lente voor de vruchtbare kracht van de liefde – hier wordt zijn dame aangeduid als Flora, ofwel de lente. Ik draai het in mijn gedicht om. Flora wordt de metafoor van mijn gedroomde liefde.
Waarheen ook mijn dame haar mooie ogen wendt,
geen and’re zon behoeft deez’ nieuwe Flora
om de aarde te laten ontbotten
tot de duizend kleuren van nieuwe bloemen.
Ove madonna volge gli occhi belli,
senz’altro sol questa novella Flora
fa germinar la terra e mandar fora
mille vari color di fior novelli.
Lorenzo de Medici
‘De geboorte van de lente’ – Botticelli – Museo Uffizi, Florence
Lentebelofte
In mijn geest is de lente een jonge vrouw,
ontwikkeld in de baarmoeder van de knop,
ontluikend tot een wonderschone bloem.
Geurend met de mild verleidelijke belofte
van een intens passionele zomerdag.
Ik wacht in de donkerte van de winter
op het tedere eerste groen van haar blad
teneinde haar ziel te mogen plukken
als het zachte licht van de nieuwe dag
waarop ik mij aan haar liefde over geef.
De niet toevallige blik, die beweging, een streling, knipoog,
waarmee je me plaagt, jaagt, bedriegt en toch niet vraagt.
Ogen even kruisend, glimlach om je lippen, stoere houding
een spel met mij als muis en jij? Jij speelt met je prooi.
Uren duurt het, je jaagt mij op tot ik volkomen verloren ben
onmachtig niet meer in staat om je te weerstaan zodat
jij wanneer je de tijd rijp vindt en uiteindelijk toe slaat
ik krachteloos ben en volkomen voorbereid voor jou.
Handen die me in de hoek drijven, dwalen over mijn lijf,
je gezicht dicht bij het mijne, lippen die me zacht kussen
om al snel tot zwaardere middelen over te gaan.
Je tilt me op, ik probeer te antwoorden en dan, en dan,
dan laat je los, draait je om en loopt weg en laat mij achter
in verwarrend verlangen niet in staat om je te volgen.
Verhit bevroren, onmachtig om te bewegen besef ik ineens
dat je gewonnen hebt en een rilling trekt langs mijn rug.
Je kijkt me aan van een afstand uitdagend als overwinnaar
even dringen je ogen bij me naar binnen en steken me.
Het hoofd achterover gooiend lach je uitbundig want
je weet dat je me hebt, dat je hebt gejaagd en hebt gevonden.
Zeker stap je op me af de armen langzaam spreidend
en ik knik, stap naar voren en voel onze borsten elkaar raken
in een harde omhelzing grijpen we elkaar vast en houden
houden vast, zoenen, tillen elkaar op en vliegen weg. Samen.
Een tijdje terug schreef ik als eens over de verheffing van de burka tot fashion item. Laat nu Agent Provocateur dat in de praktijk brengen volgens deze commercial, goed met een chador in plaats van een burka, dat wel natuurlijk. En ineens kijk ik heel anders tegen vrouwen in een burka of chador aan. Geen idee hoe dat nu komt.
Voor de tweede maal in de geschiedenis treden de Quetterende Dames (Jet Valk en Alice Verheij) op.
Aanstaande zondag is het zover in de Kunstkerk op het Prinseneiland in Amsterdam bij de Mea Vulva expositie.
En dat is mooi kut.
Precies ja, het vrouwelijk geslachtsdeel is waar over het gaat bij deze expositie. Het is een ode aan de vagina, een verkenning van de wijze waarop er in de maatschappij tegen de vrouw en haar geslachtsdeel wordt aangekeken. Mea Vulva stelt middels kunst vragen over schaamlipcorrecties, vrouwen besnijdenis, prostitutie en vrouwenhandel. Mea Vulva is een ode aan de vagina in al haar ongerepte schoonheid, zonder toepassing van plastische chirurgie, zonder verminkingen, zonder misbruik en zonder taboes. Maar de Quetterende Dames zouden de Quetterende Dames natuurlijk niet zijn als ook daar niet een poëtisch vraagteken bij wordt gezet.
Vanaf 16.00 uur treden wij op de poëtische middag op naast de dichters Ria Westerhuis, Delia Bremer, Pom Wolff, Pandorra, Cora Emens en Daan Doesborgh.
Ik heb een zwak voor de vijftiger en zestiger jaren. De muziek, de mode, de auto’s en de films, ik vindt het allemaal geweldig. Van Rita Hayworth en Marilyn Monroe tot en met Audrey Hepburn, het is wat mij betreft zoveel mooier en leuker dan de post-Madonna platte sex die popmuziek en media laten horen en zien. De dame hierboven is ‘Sugarkane’ en de foto een recente promotiefoto, niet een plaatje uit de vijftiger jaren en dat boeit me.
Nu ik zelf een oldtimer heb waarmee ik me verplaats (zie la reine grise) ben ik begonnen om langzaam mezelf te verplaatsen in die tijd. Er wordt – geholpen door een naaicursus bij een goede vriendin – een polkadotjurk in elkaar gezet met alles er op en er aan die zo uit de vijftiger jaren lijkt overgezapt. Ik verzamel spulletjes uit de periode ’55 t/m ’69 zodat ik mijn fraaie ’404′ helemaal in het goede tijdperk kan plaatsen. Allemaal geweldig leuk om te doen en als het een beetje meezit wordt het nog wel wat meer dan een uit de hand lopende hobby. You never know don’t you? Ik kan mezelf wel in die tijd (ver)plaatsen dus.
Maar er is meer. Ik ben een fan van Dita von Teese, de onbetwiste opvolgster van Betty Page. Minstens zo ondeugend en zeker zo mooi. Dita heeft een attitude en is een burlesque superstar geworden. De stijl die ze laat zien is spannend en ontzettend goed uitgewerkt. De jurken zijn geweldig en aangezien Dita ook nog eens een hele mooie dame is wordt het een prachtig jaren vijftig plaatje als je haar ziet. Maar dan wel een heel ondeugend plaatje. Ze stript en is gek op mooie kleren, lingerie, schoenen en vooral op verwend worden en op een voetstukje staan. Het leuke vindt ik dat ze dat lekker onbeschaamd doet en dat is ontwapenend. Door haar ben ik me wat gaan verdiepen in de wereld van de burlesque en dat is een hele leuke wereld om in rond te kijken. Gelukkig zijn er meer bijzondere burlesque danseressen. In Nederland zijn we gezegend met bijvoorbeeld’ Miss Beeby Rose’ die zichzelf vooral het liefst als vaudeville artiest neerzet. Goed, je moet niet al te moeilijk doen over striptease met een knipoog en natuurlijk heeft het allemaal een erotische lading. Maar zoals gezegd, met een knipoog en zeker een lust voor het oog.
In november is er in Amsterdam het eerste burlesque festival in Nederland. Georganiseerd door ‘Chaz Royal’ en ‘Miss Beeby Rose’. De moeite waard om eens naar toe te gaan wat mij betreft en inderdaad zal ik op één of meer van de avonden van de partij zijn. Gewoon omdat ik het leuk vindt én om inspiratie op te doen. Mocht er meer interesse zijn: dit is de website van het ABF2009…
Tot slot dan maar even een voorproefje van wat er verwacht kan worden.
Ochtendzon warm als een wintervest na een wandeling
overrompelt door de stilte troostend als een klaagvrouw.
Koffie in lagen wordt vergezeld door de eenzame eenling
en op de achtergrond klinkt een trage tango uit de kou.
Beelden van een dans flitsen rap over het kille netvlies.
De zanger zwijgt, overstemt door de rauwe bandoleon.
Plots treedt de vrouw naar voren, danst, schreeuwt, verliest.
Donkere haren strak over het hoofd gevangen in een wrong.
De mannen dobbelen verder. Om wat? Om wie? Om haar?
Het ritme dwingt haar dans tot een verticale omhelzing.
Ze zingt alsof hij haar overmeesterd, binnendringt daar.
De snik van onderdrukte passionele overweldiging.
Weer wisselt de klank, nu naar een protest tegen haat.
Ze vlucht, danst, achtervolgt door ritmische tonen.
Rauwe liefde, pijn, ‘t geweld van de straat en zij gaat.
Om bezweet met vurige ogen toch thuis te komen.
Waarna de ochtendzon ontwaakt uit een lichte slaap
en met gouden vlekken op de vloer zich laat zien.
Een gewone dag waarop ik luister, kijk en gaap
me overgeef aan een nieuwe belofte misschien.
Dit gedicht is opgedragen aan Gotan Project die met hun muziek mij betoveren, beheksen, boeien, bevrijden, verleiden en doen smelten. Muziek als een trance waarin ik me verlies, dwingend, soms rauw, erotisch en scherp als kabbelend water soms.
Eigenlijk sinds mijn lijf me in de weg zit (en dat is dus al decennnia zo) ben ik geïnteresseerd in wat ik later begrepen heb ‘Burlesque’ te zijn. De erotische super vrouwelijke show waarin mode, erotiek, striptease, stijl en imago sleutelrollen spelen. Grootheden als Betty Page en tegenwoordig Dita von Teese hebben mijn hart gestolen net zoals de comics figuren als Catwoman Aeon Flux dat hebben. Ze zijn allemaal met elkaar verbonden wat mij betreft. De rode draad daarbij is de vorm van het vrouwenlichaam en de accentuering daarvan door middel van hulpmiddelen als corsetten, heels en andere kleding. Het is een erotiserende accentuering die ik wel kan waarderen en waarvan ik bij gelegenheid zelf ook het nodige leen. Puur voor de fun en de versterking van de vrouwelijke kant van mijn verdorven en misvormde ziel. Ach je, ieder haar ding nietwaar?
Burlesque is weer helemaal in dankzij eerst Madonna jaren terug met onder meer haar Jean-Paul Gautier outfitjes en tegenwoordig Dita von Teese met haar op Betty Page geïnspireerde imago. Vooral deze ex van engerd Marilyn Manson kan er wat van. Ze mag dan wel een copycat zijn maar is er dan wel een die een erg bedreven en mooie cat is. Miaauw! Zelfs een onschuldige modeketen als H&M heeft Dita gestrikt voor hun postertjes gekoppeld aan een AIDS voorlichtingscampagne. Ze zullen niet lang in de bushokjes blijven hangen denk ik zo want zelfs in t-shirt is deze ‘koningin van de Burlesque’ opwindend.
Burlesque is kunst. Het vergt nogal wat lef om zichtbaar te zijn in de doorgaans weinig verhullende en sexy outfit die er aan te pas komt. Daarnaast is het een kunstvorm waarin beweging een belangrijke rol speelt en daar moet je dus gevoel voor hebben wil het er niet idioot uit zien. En dan moet het lijf ook nog zodanig zijn dat het er allemaal goed uitziet hoewel er natuurlijk de nodige kunstgrepen kunnen worden toegepast. Maar het allerbelangrijkste is toch wel dat je er een soort powerwijf voor moet zijn om daar zomaar te staan. De dames in kwestie zetten de mannen (en vrouwen) naar hun hand, zijn nadrukkelijk de baas over de setting waarin een en ander zich afspeelt en verlegenheid is niet aan de orde. Ga er maar aan staan, de meeste vrouwen zouden zich doodgeneren (hoewel ze stiekumpjes misschien weleens zouden willen ruilen) of vinden het allemaal maar vrouwonvriendelijke uitbuiting. Wat natuurlijk flauwekul is. Deze vrouwen vertegenwoordigen macht en kracht en daarmee in hun vrouwelijkheid een geweldige emancipatorische kracht.
Betty Page (die daar boven hebbe haar ziel) is natuurlijk onvervangbaar. Maar Dita doet haar best en bepaald niet onverdienstelijk. Overal duiken nieuwe dames op die meespelen en dus kennen we in Amsterdam inmiddels ‘Girlesque’ (sorry heren, is vooral voor de meiden bedoeld) en zo nu en dan Burlesque shows als ‘Burlesque Freakout’ in Club 8 en over een paar weken weer ‘The Royal Dutches Burlesque’ bij Boom Chicago op het Leidseplein. De ‘Burlesque’ cursussen zijn niet van de lucht en de mode geeft alle ruimte voor de bijpassende spannend vrouwelijke kleding. Zou het door die ‘crisis’ komen dat het allemaal weer mag? Dat we weer mogen vluchten in die heerlijk sensuele wereld van vermaak. Zou het door die sexualisering van de maatschappij en (jeugd)cultuur zijn die zich vooral uitdrukt in platte sex en minder op erotiek en is dit dan een stijlvolle tegenbeweging? Mij maakt het allemaal niet zo uit, het is vooral leuk om het te aanschouwen, ondergaan en (een beetje) in mee te gaan.
Voor de liefhebbers dan toch maar Dita in actie gevolgd door een interviewtje:
Ik weet niet wat het is maar de laatste tijd wordt ik onrustig van strakke pakjes. Neem nu gisteravond, eh vannacht. Met een smoes om streaming over mijn in huis netwerkje uit te proberen moest ik natuurlijk wel films kijken. Nou, dat netwerkje werkt net. De (net iets te hard) snorrended Quicksilver kan het stroompje van Charlize Theron net aan verwerken op een enkel hikje na en mijn Macbookje had geen enkele moeite met The Dark Knight in HD (dit voor de kenners).
Het is allemaal een smoes om naar strakke pakjes te kunnen kijken natuurlijk. Charlize Theron in Aeon Flux heb ik nu voor de geloof ik vijfde keer gekeken en genoeg kan ik er maar niet van krijgen. Ze springt en dolt rond in een soort Catwoman meets Marlies Dekkers creaties in – hoe kan het ook anders – afwisselend zwart en ontiegelijk sexy, wit en redelijk sexy en weer zwart en nog sexier. Onderweg in de film nog ergens een apparaatje oppakkend dat als een soort corset haar toch al niet slechte figuurtje nog wat extra ‘accentueerd’. Ahum. Rrrrrr. Help.
Trouwens die kapper van haar wil ook weleens tegenkomen. Wat een verfilming van een comic-cult-heldin zoal niet opleverd. Om niet al te onrustig te gaan slapen heb ik Batman The Dark Knight er maar achteraan gekeken. Slecht plan. Een man in een strak pakje met vleugels. Bepaald niet mis om te zien natuurlijk maar toch wel een beetje te vierkant wat mij betreft. De film is behoorlijk spectaculair en verveeld me niet. Maar die Batman, nee niet mijn type. Teveel ‘rough edges’ geloof ik en zijn dialogen zijn wat beperkt. Komt bij dat de dames in de film vooral gered moeten worden en zelfs dat lukt nog niet eens. Verder zijn het vooral ruziënde striphelden en politiemannen die de dienst uitmaken al dan niet ondersteund door hun ‘toys for boys’. Geen hoger doel om de wereld te redden of zo maar een soort persoonlijke vete tussen Batman en de Joker. Matig.
Eigenlijk werden me vanmorgen een paar dingen ineens duidelijk.
1. Batman is in The Dark Knight niet voorzien van een jonge – nogal gay – Robin en dat is een misser. De Batsuit is niet zo mooi als vroeger en zwart staat minder leuk dan verschillende kleuren blauw en lavendel. Zo schattig was dat toen. Die Batman van tegenwoordig is ook helemaal niet meer zo aardig. En de Joker is vooral afschuwelijk lelijk geworden in plaats van hilarisch gestoord. Jammer dus. Ach vroeger (!) was alles beter toch?
En let dan eens op die Catwoman. Help! Ik ben ineens weer verliefd op haar. Het pakje doet het denk ik nog steeds erg goed in SM kringen. Net als dat van Aeon Flux overigens.
2. Batman The Dark Knight is eigenlijk het leukste in Lego:
3. Charlize Theron in Aeon Flux wint het op haar zwarte slofjes van die Batman van tegenwoordig. Zo kansloos die spierbundel in hard plastic ten opzichte van die rondingen in spandex, lycra en leer.
4. Ik heb echt veel te kort geslapen.
5. Ik ga mijn Marliesje zoeken.
6. Eigenlijk wil ik ook zo’n Aeon Flux pakje (inclusief het lijf dat er dan in past natuurlijk).
Niet al te lang terug ben ik met een vriendin naar het Filmhuis in Den Haag geweest. Vicky Cristina Barcelona was de film met naast de mooie Javier Bardem en even mooie Scarlett Johansson de waanzinnig spannende Penelope Cruz in de hoofdrol. Wat een rol zeg. Natuurlijk heeft ze er een Oscar mee gekregen. Haar uitbarstingen in de film zijn superieur. Geen mens die niet helemaal verliefd op zo’n brok vuur wordt. Tenminste, dat denk ik dan.
Pen is net zo jong als die vriendin die mee ging en ik stelde me voor gewoon maar zo jong als de andere dame te zijn. Zelden heb ik met zoveel plezier naar een film gekeken. De twee spelende dames waren net zo geschuffeld als de twee kijkende dames. Alles klopt aan die film. Woody Allen heeft er een prachtstuk van gemaakt. De actrices en acteur spelen meesterlijk en de lokatie is te mooi om waar te zijn. Het verhaal is vol met humor en een vleugje tragiek geladen en loopt als een trein. Het is zo’n film waarvan ik maar wat graag het script had kunnen schrijven. If ever…
Het eind is het slechtste stuk van de film. De scene met een ontplofte Cruz die een revolver leegt in opperste boosheid kan ik eigenlijk alleen maar typeren als ‘geil’. Jeemig als ik zo kon schelden als Cruz in die scene dan zouden de aanbidders aan mijn voeten liggen. Of er onder. In bosjes. Hoe de derde dame heette zal iedereen inmiddels wel vergeten zijn. Ze verdween al vlot naar de achtergrond in het erotisch geweld van Pen en Scarlett. De driehoek in de film is prachtig om te zien en je zou willen dat het bleef werken…
Hm, denk dat ik nog maar snel opnieuw naar de bios ga. Enne, is er iemand die mij in het Spaans kan leren schelden?
Sometimes (er… often) having a daughter living with you is sheer joy. Today the little lady showed me the Dutch make up artist Ellis Faas’ website with the most amazing lipstick I’ve ever seen… I guess she knows there’s a vampira hiding in me that had been struggling to get out over the last couple of days. Daughters are so smart sometimes.
Ellis Faas produces the most amazing cosmetics. Never seen anything that red and tempting. Like a true vampire designer her colors are derived from the colors of body fluids. Blood in this case. Now I don’t actually like letting the blood flow but on the other hand no red is a gorgious as bloody red. Which is probably the reason behind the eroticism connected with this lucious color. Red in varieties as many as imaginable. Ellis makes them into the most amazing lipsticks. Pearly, milky and shiny to be exact. So if you want a night out and capture all these poor people (man and women) in your nets, wear Ellen!
So there I am, having a major meltdown resulting from just looking at the site and checking the colors. Making dangerous plans seducing other vampires and vampiras. Imagine this: dressed in black, shiny heels, sheer legs, shadowed eyes and this amazing red lipstick. What else does one need to capture the world. Ah well, I just ordered some. Now I just think of where my victims will be. Beware!
Ik hou van dansen. Natuurlijk doe ik het zelf veels te weinig. Dit jaar zou ik weer de tango oppakken maar mijn lijf vindt dat even niet zo’n goed idee op het moment. Later dit jaar hopelijk alsnog. Die tango is wat mij betreft de koningin van de dans. De erotische spanning, soms subtiele bewegingen en dan weer rauwe scherpen poses. Het is een geweldige dans om te zien maar vooral om te doen. Nu doen even niet aan bod is houdt ik het maar op zien. Tsja en dan Twitter ik weer eens en kom ik dit tegen. Sexy maar niet geweldig gedanst.
Zoek je verder, blijkt het een heel genre te zijn. De dames-tango. De ene nog mooier dan de andere. Hier volgen er een paar. Bewonder en geniet…
Bij deze tango herkennen de oplettende dames de zang van de voortreffelijke Lisa McCormick vast wel…
En deze is vooral leuk omdat er prachtige wisselingen in de leid en volgrollen zit. Meer queer kan niet.
De dames in de laatste video zeggen er het volgende over en dat doet me dan weer deugd:
Tango Con*Fusión: Who We Are
“As women trained and versed in traditional Argentine Tango, we deeply respect traditional tango, cherish the experience of dancing with men, and love to lead. To the objection ‘Women who lead are destroying the dance,’ we say: We in no way diminish what exists and will always exist. Male leaders and female followers will forever pair and enjoy tango. But this dynamic disallows women a leadership role, and denies the Lesbian, Gay, Bisexual, Transgender (LGBT) community a partnering resonant with identity. We counter this exclusion. We contend that in the 21st century, tango, like all living art forms — like all living beings — will evolve. We wish to be part and parcel of that evolution.”
‘De geboorte van de lente’ – Botticelli – Museo Uffizi, Florence
Ach je, ieder haar ding nietwaar?
