Many years ago there was a television series that started every episode with this great line: “Confused? You won’t be after this weeks episode of… Soap.” I love this line as it pretty much describes what I am about to … Continue reading
I live a quite liberal life. In my own country and my own culture. Which means I do not hide my gender or my sexual prevalence. Of course I am open about both as my friends, family and readers know. … Continue reading
It’s another day like that… life swinging from sad to happy to sad to happy… Today I learned that my income has decreased to an unmanageable level. Ruining many of the plans I have or at least making my life … Continue reading
Ineens viel het me op. Tijdens het douchen. Ik heb er niet zo op gelet het laatste jaar. Druk met andere zaken. Als ik de foto;s van mezelf nog eens bekijk tijdens mijn werk in Nepal zie ik vooral een … Continue reading
It’s fairly common in South Asia. Due to the changing society and increase of women’s liberties it is all to common now in countries like India, Pakistan and Nepal for women to travel without male company. Many men in those countries cannot handle situations where women prove to be independent and some of these men (and boys) become harrasive. Eve teasing is the term used for their sexually abusieve behavior.
Eve teasing relates of course to the Biblical Eve and the word teasing to a playful thing, which it for obvious reasons is not. Over the past few weeks I’ve been working in Nepal, in the southeast Terai and due to the way we work we often used public transport. Two western women, one of them dressed European style and the other dressed Nepali style but still very obvious European white women. Most of the days and most of the travels are without incidents and also most of the days and travels men noticeably observe and watch. Not much ado about anything.
And then, one day, there’s a local bus ride from a provincial town to a refugee camp. The bus is crowded, over crowded as the busses always are. It is by all means the quickest way of transport in that location although one would probably not think so according to the speed of the vehicles. It’s the big bus, not one of the small ones and after a few stops the thing is completely filled with people standing against each other, leaning over and trying to grab anything that can hold them upright while the bus bumpes it’s way along te road. And we are of course noticed.
Most people don’t even react, some of them look at us and children gaze. Older women smile when they see us and younger women look curiously. Old men have no interest but the other man gaze. Except for one. The guy starts throwing remarks. Friendly at first as if he’s trying to charm us but after a while he continues with his remarks in a flirtatious way. Some people laugh. Some remarks are in Nepali and not in English, presumably he thinks we do not understand his Nepali. He is right as far as my European dressed curly haired companion is concerned but I do understand some words. They are sexually loaded remarks.
No one interferes and he seems unable to get more attention than a few laughs from other young men and a couple of giggles from teenager girls. Still, his remarks were pretty indecent as the whole of his behaviour was. The only reasons for it being two western women traveling in the same bus he was in. He could have stayed silent. But he didn’t.
This time there were no others to jump in on his attempts to be ‘funny’. This time there were many women on the bus and only few men. So this time it all stayed at a harmless level. Quite different from another instance earlier last year when I solely walked the streets of a little town during a bhanda, a general strike. At that instance I came into a situation where young men in their early adolescense started throwing remarks at me. Mind you, I was dressed Nepali style as usual at the time. Still they started of from the other side of the street making remarks. First it were words but within minutes some of the were shouting remarks at me. A few of the remarks I understood as I do understand some Nepali. I was being ‘Eve teased’. Not in a ‘funny’ way like on the bus but in a more agressive and intrusive way. I didn’t quite understand what happened at the time but now I know that it was one of those examples of harrasment that many women in South Asia experience when moving in public without male company.
Both instances of Eve Teasing were relatively mild but both of them unwanted. Both instances were sexually loaded and directed at me and both instances were examples of sexual harrasment as in both cases it wat unwanted and intrusive.
Now, after months living and traveling in the region I know more and now I realize how deep the unease of a lot of men is when they see women in public without a male companion. I also understand now that social change and women liberation in countries like Nepal and India has come at a consequence that society has not been able to handle. Men simply seem not able to accept women being emancipated.
Now ofcourse this all is quite different from the experiences we’ve had in working with the great guys who were helping us with our work. They are the modern guys. The ones who act normally and do not fool around. They support and enjoy working together and gender is not an issue with them. But outside this amazing group of guys there are so many men in Nepal and India who seem sexually frustrated. Harrasing women is an evil in society that is unfortunately all to common. Bollywood enforces that as society is constantly flooded with gender traditional images on television. Films, commercials and even music underline an overly heterosexual and gender biased mentality in a culture that is changing rapidly but does not yet understand the importance of female independency and emancipation. Eve teasing is just part of that. It should be fought against as much as possible.
Alice © 2012
Inmiddels al weer drie maanden. Om de een of andere vage reden is het de laatste jaren schijnbaar zo dat na de ‘zomer’ politici, medici, belangenbehartigers, lijdende voorwerpen en zo meer in het wereldje van van genderandersen (transgenders en zo) wakker worden. Er verschijnen uitspraken, televisieprogramma’s, rapporten en toezeggingen. Was het vorige maand de maand van Human Rights Watch‘ rapport en de politici die aangeven nu echt wat te gaan doen tegen die sterilisatie eis, deze maand begint met een nieuw internationaal behandelprotocol. Holistischer dan het voorgaande. En ook aan de uitgangspunten van dat protocol wordt driftig gesleuteld. De DSM, de diagnosebijbel van de psychologen begint nu ook de contouren te laten zien maar vrolijk wordt ik niet van dat al.
De DSM (en het nieuwe WPATH protocol) zijn niet bepaald in lijn met mijn gedachten over gender. Om te beginnen wordt de transgender gezien als iemand met een stoornis. Met kwalijke gevolgen want stoornissen moeten behandeld worden. Maar als we naar de natuur versus de samenleving kijken dan zien we in die natuur een continuum als het om gender gaat terwijl de maatschappij dichotoom is ingericht. Nu ga ik er vanuit dat de natuur niet onnatuurlijk is en de maatschappij een creatie van het menselijk denken en handelen. Die redenering doortrekkend is het dus nog maar helemaal de vraag of iemand met een andere genderidentiteit dan de maatschappelijke norm een stoornis heeft. Een afwijking, dat wel natuurlijk. Ten opzichte van de maatschappelijke norm. Maar weer niet ten opzichte van de biologische norm want die kent immers een breed spectrum aan genderidentiteiten. Zoveel heeft de wetenschap ons inmiddels wel geleerd op dit gebied.
En toch wordt er gesproken over stoornis. En dat dan ook nog eens bijzonder consequent zodat er nauwelijks een andere interpretatie van de biologie mogelijk blijkt. Wijk je af van de maatschappelijke dichotome gendernorm dan heb je dus een stoornis, is de al te simpele redenering. En daar is dan de volledige behandeling van transgenderisme en zelfs transseksualiteit als uiterste variant van op gebaseerd. Volgens deze redenering is een bakfiets een gestoorde fiets want die voldoet aan de norm van fiets met twee wielen en is een Fries een gestoorde Nederlander want die vormt een minderheid op de bevolking. Als je genderidentiteit niet conformeert met de geldende dichotome – en onnatuurlijke – norm, dan ben je dus gestoord. Wat een onzin!
En wat een leed veroorzaakt dat. Want wat nu als de maatschappij gender nu eens zou bekijken vanuit de mogelijkheid van geheel natuurlijke variatie? Dan zou er geen sprake zijn van een stoornis maar van een volkomen natuurlijke minderheidsvariant. Maatschappelijke aanvaarding zou veel eenvoudiger zijn en behandeling alleen relevant voor die mensen die uit vrije wil voor een andere indeling in het gendercontinuum dan welke zij van geboorte hebben ingenomen. De behandeling zou dan gericht zijn op het verwezenlijken van die wens met als uiterste een ingreep op de fysieke uitvoering van het geslacht voor die groepen die daar behoefte aan hebben. Volledige behandeling en deelbehandeling zouden vanzelfsprekender onderdeel zijn van de behandelmogelijkheden in de zorg en maatschappelijke aanvaarding zou impliciet worden. Gender zou als identificatie criterium bepaald niet meer vanzelfsprekend zijn en dus zouden rare wetten en vermeldingen in allerlei administraties van te beperkte op dichotomie gestoelde aanduidingen onzinnig worden. We zouden allemaal mensen zijn in een oneindige variëteit.
Maar in plaats daarvan volhardt de medische ‘wetenschap’ – die nogal weinig met weten te maken heeft in dit verband – in oude denkbeelden en een op maatschappelijke normen gebaseerde indelingen. Beperkt relevant en in de grond incompleet en onvoldoende. Transgenders zullen er nog decennia last van blijven houden. Deze maanden zijn wat mij betreft geen goede voor de transgenders.
Alice © 2011
Burgers mogen commentaar geven op wetsvoorstellen. Daar is een procedure voor en tegenwoordig kan dat online. Op dit moment is een wetsvoorstel ter consultatie aangeboden aan diverse organisaties door de Minister van Justitie en Veiligheid. Het voorstel gaat over de juridische geslachtsaanpassing. (Voor de goede orde: dus niet over de medische geslachtsaanpassing.) Natuurlijk heb ik een reactie geschreven op het voorstel want ik strijd immers al jaren tegen de huidige wetgeving op dit punt die de mensenrechten schendt in niet (meer) voldoet aan de internationale eisen en verdragen die Nederland zegt te ondersteunen. In dit commentaar behandel ik de hoofdzaken en niet alle detailzaken die aan de orde zijn met betrekking tot dit wetsvoorstel. Uitgangspunt van mijn commentaar is dat iedere burger volledig zelfbeschikkingsrecht heeft en houdt en in dit geval krijgt als het om gender gaat. De overheid heeft niet alleen niks te zoeken in ons ondergoed (citaat van Vreer) maar heeft zich ook niet te mengen in onze verantwoordelijkheid als het om medische zaken gaat én heeft niet te bepalen hoe wij ons identificeren.
Voor de geïnteresseerden staat hier de tekst van het wetsvoorstel:
5710222 TransseksualiteitWETSVOORSTEL_consultatie
Dit is mijn reactie er op:
Het voorliggende wetsvoorstel is onvoldoende en lost een aantal problemen niet op. Daarnaast introduceert het een bijzonder ongewenste situatie. Op rij af.
1. Het blijft noodzakelijk om via de rechtbank de geslachtswijziging door te laten voeren. Dat is nodeloos en belastend. Ten eerste zijn er gerechtelijke kosten noodzakelijk die niet door iedereen gedragen kunnen worden. Een rechtsgang is daarnaast belastend voor het Juridische stelsel daar de uitspraak, mits gestaafd met de juiste documenten, altijd positief zal zijn. Immers, de rechter zal niet tegen de verklaringen van de deskundigen in (mogen) gaan. Daarmee wordt de hele procedure een nodeloze papieren exercitie. Veel beter is dit via de burgerlijke stand te laten afwikkelen. Daarbij kan eventueel een ‘bedenktijd’ van 3 tot 6 maanden in acht worden genomen. Voordelen: veel eenvoudiger en vooral veel goedkoper, geen belasting van het juridische systeem en uitvoering van de geslachtswijziging bij de organisatie die verantwoordelijk is voor de praktische invulling daarvan , te weten de gemeente.
Meerwaarde van een rechtsgang is niet aangetoond noch onderbouwd in het wetsvoorstel maar lijkt eerder een ongefundeerd vasthouden aan de verouderde praktijk.
2. De informatie van het oorspronkelijke biologische geslacht om medische redenen is de verantwoordelijk van de persoon zelf. In andere gevallen is oude medische informatie ook niet voorhanden (denk aan migranten, adoptiekinderen en zo meer). In al die gevallen kan er sprake zijn van medisch belastende informatie voor de persoon zelf die niet beschikbaar is. Het is in die gevallen zaak voor de persson zelf om die informatie beschikbaar te hebben. In het geval van transseksuelen kan dat vereenvoudigd worden door een codicil dat iemand bij zich draagt (net zoals veel diabetici dat doen) en dat eventueel in een database is geregistreerd wanneer de informatie centraal beschikbaar moet zijn. Overigens zijn er weinig medische behandelingen die hiermee te maken zullen hebben en is juiste informatievoorziening nu ook al voor patiënten in eerste aanleg een verantwoordelijkheid van de patiënt zelf. Vasthouden aan registratie van het geboortegeslacht is feitelijk een medische onder curatele stelling van de transseksueel en om die reden een inperking van de vrijheid en invasie van de persoonlijke levenssfeer.
3. Ja die mogelijkheid voor mensen die niet man of vrouw zijn moet er zeker komen. Op grond van de huidige stand van zaken van de gendertheorie is het vasthouden aan een genderdichotome samenleving uit de tijd en wetenschappelijk feitelijk een versimpeling van de werkelijkheid. Hiervoor zijn vele wetenschappelijke bronnen beschikbaar die dit staven. Een gendercontinuum zoals dat in werkelijkheid bestaat vergt dat de samenleving daar ruimte voor maakt. Dat kan eenvoudig door het toevoegen van de mogelijkheid om een X in te laten vullen op het paspoort zoals in Australië en de VS al mogelijk is en door het VK wordt voorgesteld. De invoering van een third gender zoals in Nepal verdiend nadrukkelijk overweging om een ieder die zich – op wat voor wijze dan ook – niet wil identificeren als man of vrouw, de mogelijkheid te geven volwaardige identiteits- en reisdocumenten te verkrijgen.
Conform de huidige gendertheorie is juist de huidige praktijk waarin alleen ‘man’ en ‘vrouw’ bestaan een kunstmatige praktijk die de werkelijkheid ontkend.
Verder is de voorgestelde bepaling waarin transseksuele ouders ‘vader’ of ‘moeder’ worden genoemd afhankelijk van hun geboortegeslacht en niet van hun werkelijke geslacht een contradictie in het wetsvoorstel. Het wetsvoorstel wordt daarmee voor deze mensen een halve erkenning. Voor mij persoonlijk zou het zelfs inhouden dat ik ook bij een wet conform het huidige voorstel zal moeten weigeren mijn geslacht te laten veranderen ondanks dat ik al jaren geleden geopereerd ben en voldoe aan alle eisen die de wetgever stelt. Wanneer er een wet komt die mijn desondanks dat ik vrouw ben ‘vader’ blijft noemen in plaats van ‘ouder’ van mijn kinderen dan ontkend die wet mijn werkelijke persoonlijkheid en identiteit. Een dergelijk wet mag er niet komen en ik zal me tegen die wet actief blijven verzetten. Deze bepaling maakt dat ik me gediscrimineerd voel (en dat ook daadwerkelijk ben) ten opzichte van andere ouders. Ik vraag mij ook af of een toets op gelijke behandeling deze bepaling wel toe zou staan.
In het kort:
1. Wijziging GBA via de burgelijke stand tegen normale legeskosten. Eventuaal met bedenktijd.
2. Mogelijkheid van een ‘X’ bij geslachtsaanduiding en invoering van een third gender voor een ieder die niet als man of vrouw geïdentificeerd kan worden.
3. Geslachtsverandering betekend dat de aanduiding voor de relatie met de kinderen aangepast wordt naar een geslachtsconforme aanduiding of ‘ouder’.
4. Invoering van de mogelijkheid om een geslachts-codicil toe te passen voor informatie die van medisch belang kan zijn. Geen verplichting maar mogelijkheid tot aangezien dit de verantwoordelijkheid van de persoon zelf betreft.
Alice Verheij © 2011
Ook een ‘Je zus F krijst!’ t-shirt? Bestel ze via email in tiet of tietloze uitvoering Alleen in XL verkrijgbaar. €18 incl. verzendkosten. Bestellingen naar contact@woordenstorm.nl Damn. Lees net het wetsvoorstel van Teef Teeven met betrekking tot vereenvoudiging van geslachtsverandering … Continue reading
Vandaag verschenen in Trouw. Tekst: Jet Salomons.
Noot: Inmiddels heb ik de tekst van het door Teeven ter advies voorgelegde wetsvoorstel. Het deugt niet. Er zijn nogal wat belangrijke bezwaren en er wordt zelfs een rampzalig artikeltje toegevoegd. Na de aanbieding van het HRW rapport op donderdag en de bijeenkomst vrijdag zal ik er een uitgebreid opinieartikel aan besteden op deze plek.
Noot: Het Parool heeft de gewraakte foto zojuist verwijderd. Gelukkig! Zouden ze wat geleerd hebben?
Lieve lezers,
doe mij een plezier en lees eerst het persbericht van HRW hier onder en liefst ook het rapport dat ze geschreven hebben. Het gaat over wat mij en velen met mij dagelijks treft. Over hoe mijn en onze mensenrechten structureel geschonden worden door de Nederlandse overheid.
En lees daarna het onderstaande over hoe de media dit oppakken…
Liefs,
Alice
persbericht HRW over hun vandaag verschenen rapport.
HRW rapport ‘Controlling bodies denying identities’
En dan nu over hoe sommige media, in dit geval het Parool zonder na te denken stigmatiseert en schoffeert door zelfs zoiets als een fotokeuze. Gelukkig zijn er ook andere kwalitatief sterkere media en hopelijk zullen die beter berichten over dit zo belangrijke rapport.
Vandaag om 10u was het embargo afgelopen. Het embargo op het rapport van Human Rights Watch over het feit dat de Nederlandse Staat de mensenrechten schendt van transgenders. Eindelijk heeft een internationale mensenrechten organisatie na gedegen onderzoek een duidelijk rapport geschreven en gepubliceerd. Dat wil zeggen, vrij gegeven aan de media. Het rapport wordt overmorgen gepresenteerd in Nederland.
In het kort is de strekking dat de sterilisatieeis die de Nederlandse wetgever stelt bij geslachtsverandering om ook de juridische wijziging door te voeren, zodat mensen als ik een paspoort krijgen dat (beter) klopt, tegen het internationale menserechtenverdrag indruist. De werkelijkheid is overigens nog ingewikkelder maar daar gaat het in dit stukje niet over. Scharrel daarvoor gerust over mijn site of lees het rapport dat een heel degelijk stuk werk is.
Echter, de Nederlandse media zouden de Nederlandse media niet zijn als ze, op een witte raaf na, niet bij zo ongeveer de eerste melding over een rapport als dit volledig op hun bek zouden gaan. Het adagium dat transgenders freaks zijn, travestieten die rondspringen tijdens de gay pride en niet heel gewone mensen die een persoonlijk drama hebben overleefd en daarvoor een drastische ingreep in hun leven hebben moeten doen, wordt onderstreept. Neem het Parool, toch een doorgaans gerespecteerde krant met in ieder geval enige kwaliteit. Toch? Nou, niet dus. De stupiditeit bij de redactie druipt er weer eens vanaf en dus wordt er een stigmatiserende foto uitgezocht en geplaatst waarmee het hele onderwerp down de drain gaat. Bedankt Parool! Dat hebben jullie dus weer eens goed verkloot in nog geen uur na de pers release van HRW. Knap hoor. Het stelletje minkukels op de Amsterdamse Parool redactie plaats natuurlijk een travestieten foto die geen enkele maar dan ook geen enkele relatie tot het onderwerp heeft opvallend bij het overigens slecht geschreven artikeltje. Het rapport is niet gelezen en de tekst is een overname van de ANP tekst. Journalistiek bestaat tegenwoordig uit rechtstreeks overnemen van ANP teksten, het toevoegen van een foute foto en het neerplempen van het resultaat in krant en op de website. Mijn God wat een journalistieke kloothommels. Overigens wordt een prima uitspraak aan Boris Dittrich toegewezen terwijl de uitspraak van de enige echte transgender activist in Nederland afkomstig is en dat in het rapport ook staat aangegeven. Maar ja, dat weet je als journalist natuurlijk pas als je het rapport ook echt leest en dat is ongetwijfeld teveel werk voor het Parool journaille.
Voor wie wil weten hoe het echt is, voor wie de werkelijke inhoud wil lezen staat hierboven dus de link naar het rapport. Download, lees en bedenk dan of je zelf met de huidige Nederlandse wet op dit punt zou willen leven als je in mijn / onze pumps stond.
Alice © 2011
Every picture tells a story. As Rod Stewart once sang on just another one of his albums. And it’s true. Just like that a picture is a thousand words. My life and work now is all about pictures. Pictures made by me and other photographers. The culmination of my work over the recent months at this stage is the photo exhibition, hopefully soon to be followed by the film. But there’s more happening around me.
Some time ago, early this year, I met Johan Brouwer. He is an artist, photographer, who works on the empowerment of gay people in the Netherlands and he does so in a vey positive way. His response to the increasingly bad sentiments in Dutch society regarding gay people was his idea to make a photo and storybook that will show the beauty of the diversity that the gay, or better lgbt, world in the Netherlands has. We talked about it and he asked me if I was available to be part of it. Like publishing a portrait of me in his book ‘Proud@.nl‘.
I suggested not to print a couple of photos but to use one, made by him at a place that’s somehow special to me, and publish that accompanied by a story of me. We agreed and the photo that you see here was taken at the Lange Voorhout, close to Pulchri, in the city where I was born, raised and where I now live. During the summer I wrote a story for the book while I was in Kathmandu.
Johan’s book, that I already love before I have seen the whole book, is soon to be published. Early Oktober there will be a presentation in Amsterdam. I’ll be there with a performance. What I’ll do there is a surprise, even for Johan. I am happy that in this way, by being involved and having a portrait of me published together with a short story in Johan’s book, I can contribute to a different style of gay pride than that was is usually regarded as pride.
There are very few transgender lesbian artists who are public on their gender and sexuality up to the level of being open, out and visible. It’s a choice I made to do this. I did so because of Johan’s positive angle on the topic and the quality of the book he is making. I feel proud to be part of it. Also because I’m part of a selection of people in that book that is a great selection with amazing people. So, if you want to see more of what Johan made: buy the book once it hits the bookstores. It’s worth your money. Check out www.proudat.nl for a sneak peak.
Alice © 2011
Wat ervaringen sinds mijn terugkomst in Nederland na het filmen in Nepal geven mij voldoende aanleiding om mij maar eens een keer heel duidelijk uit te spreken over misschien we de grootste irritatie in mijn leven.
Het punt is dat ik er van hou om mensen te ontmoeten. Soms kan dat een date zijn (ja ik date soms, so what?), soms zijn het mensen waar ik mee samen werk of ga werken. Soms zijn het mensen in de kroeg of mensen die ik anderszins tegenkom. De basis is dat ik graag open sta voor andere mensen en dat heeft me veel goeds en een paar geweldige vrienden / vriendinnen / vriendandersen opgeleverd. En dat ik opensta voor anderen houdt ook in dat anderen me mogen leren kennen. Mogen weten wie ik ben, wat mijn realiteit is, waar ik passioneel over ben en wat ik verafschuw. Ze mogen weten dat ik lesbisch ben en ook dat ik een transvrouw ben. Het is niet iets om geheimzinnig over te doen vind ik. Hoewel de samenleving daar overigens geregeld wel alle aanleiding toe geeft, maar ik volg mijn eigen weg en ben net als de meeste andere mensen best blij met mezelf. Mijn seksuele geaardheid en gender identiteit zijn onderdelen van de mens Alice die onlosmakelijk met mij verbonden zijn. Ze definiëren me in veel opzichten.
Des te vervelender is dat het blijkbaar nog steeds zo is dat mensen als ik geregeld bloot komen te staan aan vragen en opmerkingen die op zijn minst onbeleefd maar vooral ook dommig en bot zijn. Iedere transvrouw kent die vragen ongetwijfeld ook. Zal ik een lijstje geven? Ik geef er dan meteen de antwoorden maar bij zodat mocht er weer eens een situatie zijn dat weer iemand, hoe ‘goed bedoeld’ ook, zichzelf verliest in ongebreidelde nieuwsgierigheid naar het wezen van mij als transvrouw er naar verwezen kan worden. Daar gaat ie dan, de top tien van transvrouw onvriendelijke vragen:
- Ben je omgebouwd? Antwoord: ik ben geen auto of huis.
- Hoe lang is het gelden? Antwoord: lang genoeg.
- Kan je gewoon sex hebben? Antwoord: definieer gewoon alsjeblieft.
- Wat vinden je kinderen er van? Antwoord: vraag het ze, als je dat durft.
- Vast wel erg voor je ex vrouw toch? Antwoord: nee, ze vond het geweldig. Nou goed?
- Voel je je nu echt vrouw? Antwoord: voel jij je dan echt vrouw (of man)?
- Dus je hebt een vagina? Antwoord: wat denk je zelf?
- Heb je nou nooit spijt van je keuze? Antwoord: keuze? Welke keuze?
- Nou die van de operatie… Antwoord: zie ik er uit alsof ik daar spijt van heb?
- Hoe heette je vroeger? Antwoord: Frankenstein!
- Goed nog eentje extra dan: Goh, hou je dan niet van mannen? Antwoord: zei ik niet dat ik lesbisch ben?
Nee, serieus mensen. Het zijn vragen die geregeld gesteld worden. Echt waar. Zelfs door mensen die redelijk dichtbij komen. Het zijn vragen die natuurlijk niet kunnen. Ze zijn bot en getuigen van een ongezonde of op zijn minst onbehoorlijke nieuwsgierigheid naar de genitale wetenswaardigheden rond mijn persoontje (of die van andere transen). En doorgaans maak ik me er met een beleefd maar vaag antwoord van af als ik denk dat de vragensteller / vragenstelster uit naïviteit dit soort vragen stelt. Ik vraag toch ook niet (meteen) of je ook aan SM doet?
Maar soms is het wat erger allemaal. Dan is het ongezonde nieuwsgierigheid. Het punt is, ik vertel intieme zaken aan mensen die ik vertrouw en waar een situatie mee ontstaan is dat het van belang is die details te vertellen. Net als de meeste andere normale mensen. Ik vraag toch ook niet aan de bar naar de genitale status van de persoon waar ik mee zit te kletsen? En wanneer iemand uit zo’n ongezonde nieuwsgierigheid met een vage blik me een aantal van de vragen uit het lijstje stelt (of nog botter vraagt of ik vroeger een vent was) neig ik tot moord. Die neiging onderdruk ik meestal snel en reduceer die tot een simpele wedervraag waarbij ik voorstel dat de ander mij eerste verteld met wie, wanneer en onder welke omstandigheden de persoon sex gehad heeft. Of het lekker was en of de vriend / vriendin een beetje goed neukertje is. Doorgaans is het dan duidelijk dat men te ver gegaan is. Voor diegenen die daar dan boos over worden naar mij rest een op het hoofd omgekeerd glas bier. En dat is op mijn vriendelijke dagen.
Er zijn trouwens mensen (doorgaans mannen) die het allemaal nog veel erger maken door nadrukkelijk naar mijn borsten en benen te staren met een soort verbaasde blik in de ogen dat zoveel moois mogelijk is bij een trans en niet omwille van het feit dat ik inderdaad redelijk geconserveerd ben. Heel erg irritant.
Het is inmiddels al een tijdje 2011. Er mag wat mij betreft gevoeglijk aangenomen worden dat de meeste volwassenen wel weten wat een trans(seksuele) vrouw is. Dat die dan ook voldoende beleefdheid in acht nemen om ons in onze waarde te laten en zich te onthouden van het stellen van veel te intieme vragen. Gewoon omdat dat in een normaal sociaal verkeer iets is wat je niet doet. Of is het echt zo moeilijk om het fatsoen te houden?
Dus kom je me ooit tegen en ben je een beetje nieuwsgierig naar wat voor mens ik ben, toom die nieuwsgierigheid dan in en wees liever gewoon aardig. Dan ben ik het ook. Zo niet, er zijn genoeg gevulde glazen bier te vinden om de haren mee te wassen. Misschien is het dan toch tijd voor een boekje ‘Hoe hoor je met transgenders om te gaan?’ te schrijven voor gebruik bij de ontwikkeling van normale sociale contacten.
Alice © 2011
Vandaag kwam er een bericht langs dat het door mij in 2007 voor het Midzomergracht festival geschreven en door Ellen Boekelaar bewerkte toneelstuk ‘Een familiezaak’ in 2012 tijdens ‘Haarlem Roze Stad’ weer opgevoerd gaat worden. Daarmee krijgt de Familiezaak een welverdiend vervolg. Het is fijn om te zien dat er geloofd wordt in de kwaliteit van het stuk en ik hoop dan ook dat het een succes gaat worden.
‘Een Familiezaak’ was het begin van mijn schrijvers loopbaan die inmiddels serieus vorm heeft gekregen. Het script is op deze website als PDF bestand terug te vinden: Een Familiezaak. Voor meer informatie over het stuk klik hier.
De cast van 2007: Petra Beelen, Alfred Heppener,Arna van der Sloot, Claudia van Rooij, Wouter van der Valk, Annette van Soest, Peter Boekelaar. Regie: Ida van de Lagemaat. Script: Alice Verheij en Ellen Boekelaar. Dramaturgie: Ellen Boekelaar.
Alice © 2011
