Editing: hell or heaven?

Finally!

The editing of Headwind started. Well, actually the editing of a short film for Vluchtelingenwerk Nederland (Dutch Council for Refugees) composed of Headwind footage. It’s apart from a nice assignment a good exercise in Final Cut Pro X editing. Which is for unexperienced editors like me quite beast to handle.

Now it also becomes clear what editing a film really means when there’s a footage library of almost 50 hours of HD video in 49 MiniDV HD tapes which is something like 1 Terabyte digital footage in hundreds of takes. And that is excluding music, separate audio files, texts, subtitles, graphics and all kinds of other stuff that will be glued into what is supposed to be my first feature documentary. To be released mid April. And what a film it’s going to be. The storyline is great and the footage amazing, so it now all comes down to making the best possible edit with just the right artistic approach combined with a compelling and clear storyline.

I like editing although I find that it’s almost impossible to edit continuously for much more than five hours per day. It’s like making a 5D puzzle with dimensions like story, images, sounds, time, color, effects, subtitles and graphics. Final Cut is, although a great software package for most of the advanced stuff still like a frikkin maze to me. I now know how to glue scenes and work on stabilizing footage, color correction and adding and levelling audio, making transitions and simple effects, titles and subtitles, embedding stills and graphs but the really advanced editing is still beyonf me. But editing a work like this is like a (very) steap mountain, a learning curve like I haven’t experienced in the past decade working on all kinds of creative stuff.

I know the White Stork Films production team (co-director and executive producer Eveline van de Putte, Nepal producer Vidhyapati Mishra, audio editor Lucas Verheij and myself as director and producer) are counting on me to guide us through the edit stage straigth to te completion of the documentary in April. Quite a load to carry and quite a great work to create with a great team!

The White Stork Films production team in Nepal:
Co-Director and Executive Producer Eveline van de Putte
Nepal Producer Vidhyapati Mishra and me. 

Editing is like heaven. Fooling around with the footage, making things look great in stead of just good and continuously not being satisfied with the results. I just love it.

Editing is like hell. The edit is never good enough, the sound never like it should be, the footage always a bit touched by shake or other disruptions and that one little scene is never there in the available footage. The whole process is extremely exhausting and it continuously drives me crazy. And the damn computer is NEVER fast enough. Not while editing and certainly not while rendering the sucker of an edit.

Ah well, I suppose I will get used to it. I am afraid I just have to. And I will continue dreaming of that studio facility with faster computers and a proper editing desk in stead of a couple of Macbook Pro‘s and a 21 inch monitor for previewing. But hey, dreams are important and usually come true in real life after the content of the dream was most needed.

For the next three months I will be unavailable, leading a hermits life with my computers and equipment in a dark editing room. Most of the time all alone, struggling, fighting and leaving all kinds of stuff at the floor of the cutting room.

Alice © 2012

Making promises.

I feel I have to make myself a promise. A promise for the future, like promises are meant to be. Thing is, my life was in shambles and I am slowly on my way back getting better and stronger by the day. Sure, I do have these depressed days every now and then and things are not in order. At all. But I’ll get there someday. My current efforts are focussed on become whole again, getting a normal life with my own place to live on an economic level that’s realistic. So I got these two rooms in this old house  in which I live now. And I have this atelier in which I can work and a small motorbike to travel from the one place to the other.

I’m working on my film although it becomes increasingly difficult to do that. And I write. Every day I write. Books are in the making and I do all kinds of other stuff like building websites and taking photographs of whoever at whatever place on whenever time and day. I should feel happy because of all that but I’m so sorry that I’m not. I am in this somewhat happy – somewhat sad mode for most of the days. The thing that makes me happy most is the growing quality of my work as an artist, I am after all a fast learner when it comes to the concepts of my life and work. I never stand still and maybe that’s part of the problem.

I will continue writing and I will continue filming. Writing about other peoples lives, imaginary or not. Filming other peoples life. Because I’m scared to do both on my own life. But that is where the promise comes in. I promise myself that when the time comes I will try to move to New York. For a year. And film it. A year in New York.

You see, I have this urge. More of dream actually. An urge to live in that strange city and go under in anonymity and feel. Feel the heartbeat of tat city. Experience the life a New Yorker. Moving in circles of older artists who still create amazing work. Connecting with young artists who try to stand out. And film all that and write about it. I want to make a documentary about the life of the not well known artists of New York.

So, when Headwind is finished and when the next film on which idea I am currently working is finished. And in between my life and filming in Nepal which I really very much want to continue for the next few years, there should be that one year in New York. So I promise myself to do that. When the time comes. Because I still have dreams. In the meanwhile I love to share this five minute film made by Andrew Clancy, a cameraman who inspires me so much with this work.

Alice © 2011

Gezocht: steen.

Ik zoek een steen. In een vierkante blokvorm van zo’n 50x30x30 centimeters of daaromtrent. Om op in te hakken.

Het zit zo. Al heel erg lang beweegt mijn kunst zich in drie dimensies. Immers schrijven, schilderen, tekenen, fotograferen en filmen manifesteert zich in het platte vlak waarbij het tijdelement of een equivalent de derde dimensie vormt. En ook al heel lang heb ik de behoefte om me te wagen aan een vierde dimensie. Om het platte vlak verlaten en mijn kunst ‘beetpakbaar’ te maken. Liefst op basis van een materiaal dat mij fysiek uitdaagt. Steen dus. Omdat het vormen daarvan vergt dat ik mijn handen laat werken.

Het is een behoefte aan compensatie voor die andere kunst die vooral ‘hoofdkunst’ is in de zin dat mijn brein bepalend is voor wat er gemaakt wordt. Bij schrijven is dat net als bij het tweedimensionale visuele evident. Daarbij speelt in mijn werk esthetiek een grote rol en het mezelf uiten in dat platte vlak met een door mij gewenste esthetische kwaliteit vergt veel van mijn hoofd. Om niet scheppend ten onder te gaan daarin wil ik dus vooral met mijn lijf aan de slag. Niet in de zin van het verbeteren van dat eigen lijf maar het gebruiken er van. Te beginnen met mijn handen die wat mij betreft dus aan het werk moeten. Maar ook door na te denken over dat lijf en of en hoe ik dat weer kan gebruiken als inspiratie voor wat ik wil maken.

Gisteren was ik op een plek in de stad die nu ineens mijn atelier is geworden. Tussen andere kunstenaars in en toegankelijk wanneer het mij uitkomt. Zoals het hoort in een atelier. Waar ik zonder dat iemand ook maar enig kader zet vrij kan werken. Hoe dat tot stand gekomen is dat er nu dus die atelierruimte is, is niet van belang anders dan dat het een geboorte is vanuit de betrokkenheid van iemand in mijn directe omgeving op mij en vice versa. Chemie schijnt dat genoemd te worden hoewel er geen vermenging van stoffen plaats heeft gevonden anders dan endorfine, adrenaline en dergelijke.

En dus zoek ik een steen van omschreven proporties. Zodat ik daar op in kan hakken en die steen veranderen in een lijf. Ergens in mijn hoofd tuimelen beelden over elkaar in een worstelend verlangen om zich te zien landen in die steen. Alsof de fascinatie voor anatomie die ik al lang ken nu eindelijk maar eens gevisualiseerd moet worden. Vandaag ga ik dus naar stenen kijken en misschien vind ik er één.

Ik weet niet zoveel van steen en nog minder van de techniek van het beeldhouwen en – hoewel de kunst academen het niet met me eens zullen zijn – is dat denk ik een voordeel. Een voordeel omdat er een risico in zit dat verkeerd houwen kan betekenen dat de gekozen steen in het proces van het beeld vormen een vorm aanneemt die niet mijn bedoeling is. Het punt is dat ik geïntrigeerd ben door de nadrukkelijke eenmaligheid van de handeling van de beeldhouwer. Waar de schilder en boetseerder zich nog kunnen corrigeren is dat de houwer niet gegeven. De splinter eenmaal van de steen gehakt laat zich niet herstellen en daarmee is het houwen van een beeld een uiting die zo puur is dat het wat mij betreft een waagstuk is dat ik graag aan ga.

Woensdag moet de steen er staan, omringt met de juiste beitels, hamers en dergelijke. Mezelf kennende gaan er platte vlak interpretaties vooraf aan het plaatsen van de beitel tegen de rots omdat ik nu eenmaal altijd vanuit een plan werk. Ik zal wel zien hoe me dit vergaat. En of het beeld in mijn hoofd zich laat vormen in steen. En misschien – heel misschien – laat ik zo af en toe eens zien hoe de steen zich onder mijn handen vervormd tot dat wat het onafwendbaar moet worden.

Ik weet niet eens hoe zwaar een steen is van het formaat dat ik in mijn hoofd heb en welke steensoort zich door mij laat temmen maar gelukkig maakt het niet uit als ik alsnog schrijf in plaats van hak in mijn atelier.

Alice © 2011

Hella S. Haasse (1918-2011)

Hella Serafia Haasse, 1918 – 2011

I am deeply saddened by the death of Hella S. Haasse, in my eyes the greatest Dutch writer in the last two hundred years. Living with the thought that there will be no new novel or essay coming from the Grand Old Lady of Dutch Literature feels like a personal loss as she has for many years been my inspiration.

My admiration did not start with her greatest success (and almost inevitable must-read for high school student) Oeroeg but with that other novel that tells also a tale set in Indonesia. Although I never have been in that country the way Hella Haasse wrote about landscape, atmosphere and culture made me understand, smell and taste that wonderful country. She was born in that country and somehow her writings were often connected with it. Sometimes when I write about my beloved Nepal I try to understand how to describe that land in Hella’s fashion. Not mimicking her style but expanding on it. I find it extremely difficult to do that which tells me what amazing qualities she as a writer had.

But it wasn’t only her books set in the Indonesian landscape. Novels like ‘Het woud der verwachting’ (The Forest of Expectations) about Charles of Orléans, ‘De wegen der Verbeelding’ (The roads of imagination), a contemporary literary thriller and so many other compelling literary novels were written based on strong research and experience combined with limitless imaginary powers. She researched like a true historian and the result of her research was transformed in a list of novels and essays of amazing quality. Still, international recognition has only come from France and not so much from other countries. She never won a Pulitzer or Nobel prize (but she did win the most prestigious Dutch prizes) and that actually is too bad for the foundations behind these prizes. She would have been a just winner.

I have no plan to write a long obituary about her as I guess most literary columnists and literature watchers will do that too often in the coming days and weeks. To let you, my reader, understand why there is no Dutch writer that has inspired me the most is Miss Hella Haasse, the best I can do is to show some lines of text from one of her publications. As only the written word of the writer truly shows what that writer is all about.

Miss Hella Haasse, I’ll miss your beautiful literature but I am also happy with the grand legacy that you have left to both the Dutch and the world literature. You were an amazing writer, one the best. After ninety-three years your pen will not jot down any word anymore on another piece of paper. In deep respect I want to show this citation from ‘Het woud der verwachting’ (The Forest of Expectations) to my audience hoping they will start (re)reading your wonderful work.

‘Als dan de zomer kwam, met zon en bloemen en diepgroen loof, verliet zijn moeder haast dagelijks haar kasteel om buiten te zitten op het gras, kransen te vlechten en kruiden te verzamelen. Vaak ook reed zij paard; het tuig was met vergulde knoppen beslagen en met belletjes versierd en gouden franje hing aan schabrak en zadeldek. Zo ging zij op jacht, met een valk op haar handschoen. Mooier zag Charles zijn moeder nooit, dan wanneer zij na zulk een tocht thuiskwam, met rode wangen en heldere ogen.’

‘So when summer arrived, with sun and flowers en deep green loaf, his mother almost daily left her castle to sit outside on the grass, weave wreaths and collect herbs. Also she often rode horse:; the reigns budded with gold plated knobs and bells and golden frails hanging on the caparison and saddlecloth. Like that she went hunting, with a falcon on her glove. Charles never saw his mother more beautiful, then when she came home after such a tour, with red cheeks and bright eyes.’

Alice Verheij © 2011

Thank God I’m a dreamer.

Sorry for the Dutchies that I do write in English more often but I understand my audience has broadened and has became global. Welcome, my friends from Nepal, Bhutan, the US, Canada, Australia, Germany and some other countries.

Sometimes people do not take me all that seriously because I seem to be a dreamer. I don’t mind. Thing is, I truly am a dreamer as I dream almost every night and there are days that I dream even during the day. Above my pillow hangs a dreamcatcher as I believe dreams have intentions, sometimes. Or often. Dreams are like distorted reflections in the mirror. They occasionally show in their mixed up way things, situations and people that and who are significant. There are nights that far away friends come to me in my dreams or even my parents show up although they’re deceased.

Dreams are in a certain way also projections of a future to me. They kind of lead the way which is comforting to realize. It means that maybe my way is predestined. And no, I do not believe in the Protestant way of thinking about predestination. I do however believe the things are as they are because there is no other logical way for them to be. Situations are there and certainly not always changeable. Ever so often a person has to except a reality for what it is: real. A fact. To be handled and thought about and to be analyzed and valued. On rare occasions dreams bring me a clear projection of my own future helping me to make decisions that will in the end help me to reach that future. Dreams are in such cases just images of my own ambitions.

But in even rarer situation dreams are threats. Telling me to be careful with a situation or person. They’re cautioning me in such instances and that is good. They’ve often be guardians for me keeping me on the right track or away from distractions and dangers. My dreamcatcher is of course in reality nothing more than a construction of wood, rope and beads. But for me it has importance. Just like my home altar has importance for me albeit that I am not religious in a sense that I can connect to a specific religion exclusively.

And in most cases dreams are nothing but a mental visualization of my personal desires. Desires for a love that I haven’t found yet to the extend that I would love to have. Desires for becoming a more whole person or for becoming an artist in its true sense. Desires for a more simple life and for truly becoming a Bohemian who has the capacity to travel, write and create in one orgastic wave of creativity. As clinical, logical and rational daily life often is, so tranquil and thoughtful can my dreams be. So I quite often let my dreams guide me in choosing the things to focus on in daily life. And after many, many years of sorrow and head wind I have reached the point that I think I understand myself and understand what my place is in this crazy world. By chasing my dreams. Please if you want to give yourself a gift let it be dream guidance.

Therefore I hope to stay the dreamer I am and I know I am not the only one.

Alice © 2011

Monning ma’am, blackfust is leaddy.

Almost every morning around seven he comes to my room. Sometimes he doesn’t have to because I am already up and writing at the terrace behind the kitchen. But most of the days he climbs the few stairs, knocks on the door announced breakfast with the very same sentence: ‘Monning ma’am, blackfust is leaddy’. I am his only guest for most of the days, you see. The few times I was up earlier usually had to do with other guests being present. Nepali’s tend to wake up around five and start a noise morning ritual, especially when they are in a group.

Breakfast terrace view

Like little chubby penguins they invade the ladies bathroom and start washing themselves taking no notice of the fact that this other strange guest in the room next door is still trying to get some sleep. With total disregard for the ungodly hour, they chatter like the Nordic birds making more and more noise by the minute. After half an hour the penguins have made a complete mess of the bathroom with water everywhere on the floor, bits of soap laying around and penguin hair in the outlet of the shower making me skipping my morning shower and having a quick wash instead. There’s no one there to smell me anyway. These are the days that this rather nice place turns into what it sometimes also is: some sort of group accommodation for any group that is prepared to pay the (low) price to stay, sleep, dismantle the bathroom and eat here.

But in this time of the year, such groups are seldom here leaving me as the only guest. Thank Buddha or any other holy creature for that. And some mornings I just can’t get myself to go out and write before seven. Thing is I am always awake before six thirty and when I don’t feel getting up I just lay there dozing away. And then, just before seven as regular as clockwork I hear his footsteps on the stairs. With a pause when he crosses the little platform in between the first and second part of the stairs. Then there’s the knock. Well, actually three knocks. Not very quick but in rhythm that proves that the man is not in a hurry. Like one knock per second. Knock… knock… knock. Sometimes my door is already open and I am just resting on the bed, sometimes I am in the adjacent bathroom that I have for myself and sometimes the door is still closed and I am still in a near sleep.

Then that same sentence comes out in a way that I can’t really copy as it sounds very much like a Chinese in a kids cartoon: ‘Monning ma’am, blackfust is leaddy’. There are days when I hear the other two sentences two announcing ‘lunch’ and ‘dinnu’. Except for the breakfast and on days the cook gets enthusiastic, the announced meals are generally the same with rice and daal, some veggies and water, tea or instant coffee. Meager but solid meals that the people seem to like so much that they eat it every day. Not that they couldn’t cook anything different but they simply don’t. Blackfust on the other hand is a daily surprise. An occasional pancake or toast with jam and a boiled egg or fried eggs and a bowl of some sort of soup made of a combination of tomatoes, chilly and beans with some chunks of potatoes in it. Not exactly my cup of early morning soup but I’ll endure it anyhow. On other days there might very well be some bread. That is, hollow pieces of backed dough that have a vague resemblance with what I would think that a croissant might be. The tea however is of unprecedented taste. Especially when the man makes milk-tea and not black tea. For whatever reason the milk teas come with ginger or cardamom making them very tasty and the black tea usually is cooked too short to capture the taste of the tealeaves, so the superfluous amount of sugar prevails making that more like cups of sugar-water. No surprise that I prefer the milk tea.

I’ve began to like the blackfusts, sitting in the shadow with some light food overlooking the valley and in this monsoon season seeing only the tops of the mountains to the north making them look like floating white islands in a sea of light hazy blue skies. As if they were mirages and not mountains or distant thugs of war on a great sea. The blackfust marks the most productive part of my days. Here I am a morning-writer and not a night-writer, what I used to be. The morning mind still being fresh makes me write different and without any hinder from distracting thoughts. It allows me to be emotional while writing the emotional passages and strong when writing the strong passages. Writing here seems not difficult at all as the place and my mindset give me over a chapter a day making me wonder what would happen if I would be here not for a month but for a year. Somehow inspiration seems to be all around in an unprecedented sort of simplicity.

I am learning the sounds of the animals, the cry of the mountain eagle, the beo in the trees behind the dormitory, the crickets of which some are as big as seven centimeters and sitting as still as a statue. The dogs that come bye every now are quiet and I got to like the black one that although she looks awful has befriended me on the first day and follows me around wherever I go when she sees me. Oh, and the hundreds of little birds with nice colors and sounds in an endless variety from squeaks and whistles to short songs and bird rhymes. I like them most as I like the mosquitos the least. The little devils that seem to be able to enter my bedroom in numbers that are always bigger than my ability to squash them with the carton of the big map that I have with me, leaving me every morning with yet another four or five traces of mosquito bites on my arms and legs or more awkward places. The worst is that they prevent me from sleeping naked as I don’t want to be a to obvious target for them. It’s strange loosing habits here.

All in all, I love this place with it’s people, except for the penguins that is, the sounds of the animals, the simplicity of life here, the mountain views and the starry nights showing more stars than I have ever seen in my life and with Kathmandu laying in the valley in between the hills in the south. The big, noisy and stinking city with it’s mysteries, beauty and the filth and lack of compassion for the poor. But from a distance compiled of little white dots that shine in the sun during daytime while in the night being a compilation of blinking silver and golden lights like an army of fireflies waiting before the great battle with the dawn. That is, until blackfust is leaddy again.

Alice © 2011

Don’t give up.

Let’s be clear on something.

After more than a month work and knowing that some 60% of the required Nepali footage for Headwind is in the pocket I feel like running into a brick wall. Funds are lacking and I am homesick. The first is curable, the second is incurable. I miss my loved ones. But I miss more than that. I miss ‘the loved one’, that single extra special person in my life with whom I could share thoughts, experiences and adventures with. She just isn’t in my life today.

Thing is, and most of my friends know that, I am not a solo player. I cannot imagine myself being the loner I am right now. I love what I do and I am willing to sacrifice everything for what I create and do to make this world a little bit better. But although new friendships grow and I enjoy that very much it doesn’t bring me what I need most. In the end, even my work is just work. Life is something that should be more than that and in most aspects it is. But how wonderful would it be to be able to share and to fall asleep in the arms of a loved one.

In a project like the making of this documentary that I am working on there are the inevitable setbacks. When they occur I simply am not able to counter them totally on my own. A little help from that one person that really understands me is than very much needed. But alas, I am working here on my own. It should have been so much different. After all, some nine months ago there were plans for a marriage that should have taken place in April. But it turned out to be a big failure. I still feel betrayed even after all those months. I suppose I am just to complicated to live with. Maybe because if that special person would be here she would be assured of my true love and dedication. Most people seem not to be able to live in such a relationship I guess. Also, that other person should be able to enjoy my lifestyle and the adventure that is part of that. It would for most persons mean sacrifying luxury and wealth for a simple life of improvisation and dedication. Most people seem not to be capable of that.

So there I am, with some setbacks to deal with and a slightly dropping motivation for what I am doing. But I’ll get over it. As a friend learned me on a Budapest bridge I comfort myself with the song from Peter Gabriel and Kate Bush. And after listening to that I feel better. Tomorrow I shall be up to the tasks ahead. Making the greatest product in my life. Because giving up, it’s simply not in my system to do so. Here are just a few selected lines from this song that are so much on the spot for how I feel tonight, maybe you’ll understand that every word counts:

I’ve changed my face
I’ve changed my name
But no one wants you when you lose

Though I saw it all around
Never thought that I could be affected

Drove the night toward my home
The place that I was born, on the lakeside
As daylight broke, I saw the earth
The trees had burned down to the ground

Rest your head
You worry too much
It’s going to be alright
When times get rough
You can fall back on us

Got to walk out of here
I cannot take anymore

Moved on to another town
Tried hard to settle down

‘Cause I believe there’s a place
There’s a place where we belong

So I guess I’ll be all right when morning breaks. The medicine of this song still works.

Alice © 2011

Beeldhouwer gezocht.

Ik zoek een beeldhouwer. Om een standbeeld te maken. Voor op een gigantische sokkel zodat het gemakkelijk gezien kan worden. Een standbeeld voor Anuradha Koirala omdat deze vrouw als geen ander verdiend om alle aandacht te krijgen.

Anuradha Koirala is een Nepalese vrouw van 61 jaar die weliswaar ongeletterd was toen ze slachtoffer van vrouwenhandel werd maar die het gelukt is om te ontsnappen aan haar kwelgeesten. Ze is de moeder Theresa van de slachtoffers van vrouwenhandel in Nepal. In 1993 heeft ze samen met onderwijzers, journalisten en maatschappelijk werkers en mensenrechtenactivisten Maiti Nepal opgericht. Doel was en is om meisjes die slachtoffer zijn geworden of dreigen te worden van trafficking te onttrekken aan de vrouwenhandelaren en een nieuw bestaan te geven.

Vrouwenhandel (vooral jonge meisjes soms al vanaf 5 jaar) is het gruwelijkste probleem in Nepal. Tegenwoordig haalt Maiti Nepal 50 meisjes per dag uit de bussen die de grens met India over gaan. De meisjes worden in de bordelen in India tewerk gesteld en vaak door verhandeld naar landen als Australië en het midden oosten. Ze worden gedwongen tot prostitutie onder afgrijselijke omstandigheden. Velen lopen HIV op en velen overleven het leven in de bordelen van Dehli en Calcutta niet. Naast de 50 geredde meisjes per dag zijn er zo’n 100 die niet gered worden. Per dag.

De meisjes raken getraumatiseerd, geïnfecteerd met HIV en al in de vroege pubertijd zwanger met alle gevolgen van dien. Ze moeten vaak 20 tot 25 mannen per dag ‘bedienen’. De meisjes die gered worden, vaak ternauwernood voor de grens of door invallen van Maiti Nepal in samenwerking met de Indiase politie in de Indiase bordelen, zijn zo zwaar getraumatiseerd dat er nauwelijks met ze te communiceren valt. Maiti Nepal onder leiding van Anuradha Koirala geeft ze een veilig thuis, medische en psychologische zorg.

Anuradha en haar mensen voeren een ongelijke strijd maar geven niet op. Elk gered meisje is een gered leven wat hun betreft en gelukkig is er inmiddels internationale erkenning aan het ontstaan. Vorig jaar werd Anuradha tot ‘hero of the year 2010′ gekroond door CNN en de Amerikaanse regering heeft de organisatie een donatie van $500.000 voor twee jaar geschonken. Als het dan toch over cijfers heb ik er hier nog paar. Maiti Nepal heeft inmiddels zo’n 12.000 meisjes gered en meer dan 1.100 vrouwenhandelaren weten te pakken waarvan er 415 veroordeeld zijn en 725 hun zaak afwachten in een cel. In groepjes van vijf ex slachtoffers worden inmiddels 10 van de 26 grensovergangen met India bewaakt. Elke groep redt zo’n vijf meisjes per dag.
Buiten dat echter is deze vrouw in het westen beperkt bekend en dat mag best veranderen. Wat mij betreft hoort ze aan het rijtje Gandhi – moeder Theresa te worden toegevoegd.

Mijn verblijf in dit overigens prachtige land heeft me duidelijk gemaakt onder welke omstandigheden en met welke beperkingen jonge meisjes opgroeien. De kansen op voldoende onderwijs zijn voor de meesten niet al te groot. Maar al te vaak moet door armoede besloten worden om de twee extra jaren die na de middelbare school volgen en die essentieel zijn voor vervolgopleidingen niet te volgen. Diezelfde armoede maakt dat in een gezin met meerdere dochters het lastig is om een huwelijkspartner te vinden. Immers in deze samenleving zijn gearrangeerde huwelijken nog altijd de regel en daarbij hoort dat de ouders van de bruid een bruidsschat doneren. Met weinig geld is die bruidsschat een onmogelijkheid. Om die reden worden jonge meisjes nogal eens meegegeven aan vrouwenhandelaren wat dus vaak gelijk staat aan uitgestelde moord. Natuurlijk is armoede geen excuus voor het exces van de meisjeshandel in Nepal. Ook de traditionele niet vrouwvriendelijke cultuur is geen excuus daarvoor. Het is dieptriest te moeten vaststellen dat de politieke rammelkast Nepal tot gevolg heeft dat de overheid uitblinkt in ineffectiviteit in alle gebieden van de samenleving. Milieu, infrastructuur, veiligheid, onderwijs, gezondheidszorg, het zijn allemaal probleem gebieden. Maar het voornaamste achterliggende probleem is een cultuur die nog veel kenmerken van een middeleeuws tijdperk kent. Het gebrek aan respect voor de rechten van minderheden en vrouwen is een ingebakken gebrek gevoed door een eeuwenlange deken van traditioneel Hindoeïsme en een onmenselijk kastenstelsel.

Wat niet wil zeggen dat er in dit land geen mensen zijn die onder die deken vandaan gekropen zijn, integendeel. De jongere generatie is veelbelovend en vrouwen als Anuradha Koirala zijn een voorbeeld voor een ieder. Dat is de reden dat een standbeeld voor haar bepaald op zijn plaats is.

Alice © 2011

Kado voor mezelf.

Ik heb mezelf een kado gegeven. Gewoon omdat ik behoorlijk veel gedaan heb in het afgelopen jaar (podiumdebuut, romandebuut en alle voorwerk voor mijn documentaire en regiedebuut in 2012). Niet om mezelf op de borst te kloppen (mijn borsten zijn te kostbaar voor een kloppartij) maar ik heb er nogal wat voor moeten doen om uit bijna tien jaar ingewikkeld leven te komen op het punt waar ik nu ben. En dat maakt me best wel trots op mezelf. Tijd voor een kado dus.

Het gaat even niet over de investeringen voor het werken aan de documentaire HEADWIND die ik maak maar het gaat dan om het meest persoonlijke dat een schrijfster kan krijgen. Een pen. Niet een gewone maar een pen waar ik gevoel bij heb. Een Parker pen. Van jongs af aan ben ik gecharmeerd van de eenvoud van de pennen van Parker en het schrijfgenot dat ze geven. Gemakkelijk in de hand liggend, soepel schrijvend en met een vulling die eindeloos lijkt mee te gaan. Ik weet dat er duurdere pennen zijn en misschien ook wel mooiere maar ik heb toch het liefst het tijdloze ontwerp van de Parker pen in mijn linkerhand als ik schrijf.

Mijn exemplaar is een Parker Sonnet Matte Black – Gold. Matzwart omdat ik dat een mooie uitstraling vind hebben en in tegenstelling tot bij de lacque uitvoering er geen vingerafdrukken op zichtbaar blijven. Zwart met goud omdat die combinatie me altijd al aansprak. Al sinds de dagen dat in de Formule 1 de John Player Special auto’s reden. Uiterlijk mooiere wagens zijn er niet gemaakt in de racerij wat mij betreft. Maar goed, het geeft me een rijk gevoel om mijn gedichten en liedjes die in een overigens ook prachtig uitgevoerd boekje (Paperblanks Grolier Ornamentali met enkelvoudig klemslotje) kunnen worden opgetekend. Vannacht schrijf ik er in ieder geval eentje. Met mijn nieuwe pen.

Overigens is het dus een balpen. Deze dame is linkshandig en een vulpen is dan niet zo’n goed idee. Natuurlijk is een vulpen of kroontjespen nog mooier maar schoonheid verliest het hier toch ten opzichte van bruikbaarheid. Mijn Parker Sonnet zal ik in ieder geval vervoeren in haar stoffen hoesje. Samen met de Grolier Ornamentali in mijn tas naast mijn iPad. Omdat, hoe mooi en handig die ook is, de iPad toch nooit een pen met een boekje kan vervangen. Tenzij natuurlijk Steve Jobs met een iPad uitkomt die naar papier ruikt…

Alice © 2011

Saturday morning at the Saturday Café

People walking in prayers round the Boudhanath stupa in Kathmandu.

The big white stupa just around the corner smiles in the bright sun while somewhere in the background the monks sing their seemingly eternal mantras. The strangeness of the location and the assembly of dislocated people make it easy for me to blend in. It feels like fading away in a life I have always wanted but were unaware it existed. The nightly cold and early morning wake up call by the horns and drums of the monks in the monastery next door somehow makes my senses alert in way not experienced before. Even my skin feels different.

At the small table just behind me sits a woman from a country I haven’t been able to find out and on the other table behind me is an young man, I suppose he’s American. The three young kids, one boy and two girls sitting at the long table just underneath Mark Twain’s quote obviously know each other for some time. The probably work here as a teacher or in some health care project.

My eyes travel along the bookshelves and find Women’s Wisdom just alongside Dan Brown and a book about the problems of Islam in between LeCarré and Ludlum. Oh, and some Boeddhist books on the other end of the top shelf. The lady behind me answers her phone. It’s a Nokia, as the ringtone tells me. She’s talking Italian. On the lower part of the stupa small children sit and enjoy the warmth of the sun. The monks are still singing their mantra which I somehow don’t hear consciously. I suppose that’s how it’s supposed to work, slowly settling the sounds and words in my brain. Funny enough I feels like I can understand the words although I really don’t. But no, I do. I do understand.

The joy of locking out the world, easing the mind, soothing the soul is so tremendous that I understand how it can easily be addictive. If one is receptive for it. Funny how the tourists and the dogs seem to be the only ones walking counterclockwise around the stupa. The coffee latte tastes just like home. Home not only is far away, it also feels like that. Looking out the small barred windows I see the little Tibetan women with their colorful striped skirts slowly walking in the crowded but not very noisy street. Maybe I’ll join them, looking for the young Lama Dorji who I met two days ago at the temple near the stupa. His eyes are joyful and curious. I like that and maybe we’ll have another chat. Or maybe I’ll just sit in the sun on the roof. Silent. Listening. I guess no one will see the water behind my eyes.

Jus like any Saturday at the Saturday Café in Boudhanath, the other strange birds behind me are scribbling along or clicking away on their little laptops. Throwing thoughts into another world. Just like me.

Alice © 2010

So you have to ask yourself the question: what matters?

Zeitgeist. Ik heb ze alledrie bekeken. Tussen Zeitgeist II en Zeitgeist III in heb ik gelezen in het boek van Tek Nath Rizal. De titel van dat boek is ‘Torture, killing me softly’ en het gaat over zijn gevangenschap en de martelingen die hij onderging, over de methoden en de effecten. In dezelfde tijd is de Egyptische revolutie aan de gang en ben ik bezig mijn inboedel zover mogelijk af te schaffen en aan het nadenken hoe ik een tijd kan werken in een vluchtelingenkamp in een ver land.

Zeitgeist. Tijdgeest. Zij die net als ik op zoek zijn naar alternatieven in het leven voor de inrichting van dat leven zullen de films ongetwijfeld ook gezien hebben. De uitwerking van de films drukt zich het beste uit in de zin die de man van 93 jaar zegt in de derde film: “This shit has got to go.” Natuurlijk zijn de films gericht op de Amerikaanse samenleving maar daarmee zeker ook van toepassing op de west Europese of nog fijnmaziger de Nederlandse. Als Amerikaanse culturele provincie nemen we hier immers in steeds hoger tempo de Amerikaanse inrichting van de samenleving over. Van de focus op geld tot de angst voor terrorisme en het centralisme van de overheid die alle aspecten van het leven en de vrijheid bepaald.

Zeitgeist. Of het nu gaat om een heldere kijk op de geschiedenis zodat we er van leren of een beeld van de invloed van wetenschap op het leven, duidelijk is na het kijken van de films dat het anders moet dan waarop het nu gaat. De culturele codering en invloed van overheid en wetenschap op hoe wij leven, wat wij moeten en mogen, hoe wij ons verhouden tot gezag en samenleving, tot anderen, die culturele codering is zo dominant geworden dat er nauwelijks aan te ontsnappen valt. Eigenlijk is het belangrijk om in te zien dat die vrijheid ook in het westen, juist in het westen, een farce is. Er is geen mogelijkheid om vrij te reizen want zowel de toestemming om te reizen als keuze van reisdoelen en wijze van reizen is beperkt. Van de bodyscan tot het het alleen maar in de tram kunnen met een elektronische kaart die geladen wordt met virtueel geld van een virtuele bankrekening, de schijnwereld is onze wereld geworden.

Zeitgeist. Geld, in de vorm van tastbaar geld als munten en bankbiljetten is aan het verdwijnen. Goud als betaalmiddel is nog verder af komen staan van onze werkelijkheid. De stromen van het geld worden door banken en overheden begeleid en gestuurd. Het salaris of de uitkering worden op een rekening geboekt, de vaste betalingen van die rekening gedaan. Net als het afdragen van de belastingen. De boodschappen worden gepind en het passeren van geld, de transactie, is gereduceerd tot een ‘OK’ knop op een pinautomaat of in een dialoogschermpje binnen een website van de bank. Ik besef dat ik mijn laatste biertje met een pintransactie betaalde. En dat gewoon vond.

Zeitgeist. Niet meedoen met dat systeem is voor de gewone burger inmiddels onmogelijk geworden. De stap om je te distantiëren van die mallemolen van gereguleerdheid brengt je (letterlijk) aan de bedelstaf of dwingt je tot de radicale stap van het verlaten van deze westerse wereld. Misschien is dat besef de werkelijke reden voor mijn vertrek naar Nepal om te schrijven, filmen, leven en als het maar even kan van nut te zijn door les te geven of anderszins werken voor vluchtelingen. Daarmee is het project waar ik aan werk een persoonlijk experiment. Sociaal, maatschappelijk, artistiek en mentaal. Mijn doel is om dat experiment te volgen en vast te leggen. Er over te vertellen in woord en beeld. Hier en op het grote scherm.

Zeitgeist. Het zit in de geest van deze tijd dat ik doe wat ik doe. Niet de meest waarschijnlijke stap voor iemand in mijn positie, niet de meest ‘verantwoorde’ keuze om te maken en zeker niet de veiligste weg om te gaan. Volgende week vrijdag reis ik af. Reis je – virtueel – mee?

Alice © 2011

Haagse ontmoeting met een ‘Berlin touch’.

Vanmiddag ontmoette ik op mijn vaste plek in het winkelcentrum tussen de boodschappen van de Appie en de Aldi Robert Kreis. Aan de Mondriaan-bar achter een omeletje terwijl ik genoot van een cortado met Coebergh.
Ik kan U zeggen, es war mir wirklich ein vergnügen. Er zijn van die momenten dat ik me eerder te jong dan te oud voel. De man heeft Marlene Dietrich nog gezien en gesproken. En Edith Piaf en al die groten die voor mij staan voor een tijd waarin cabaret nog cabaret was en geen scherprechtende beschadigende podiumkunst.

Meneer Kreis, hij is wat ouder dan ik, is zo innemend en zoveel artiest dat tijd en woorden tekort schieten. Met alle intensiteit die te bedenken is ontspon zich een gesprek over Dietrich en Willem Nijholt die ik zo bewonder. Over theater Pepijn en over hoe een grammofoonplatenwisselaar werkt. Over hoe hij schreef voor tante Lien en al die anderen. Over het Berlijn waar ik niet heen durf te gaan omdat ik het graf van Dietrich niet met droge ogen zou kunnen bekijken. Het plezier gonsde zo sterk rond ons dat alles voor even om me heen verdween in een uurtje van bevestiging van liefde voor een kunstvorm die nu zo schaars nog te beleven is. Over het art-deco theater in Berlijn waar hij optreedt. Of ik langs wil komen. Nou reken maar. We spraken over mooie mensen, vrouwen met mooie ogen, artiesten die de harten in gekropen zijn en soms zo tragisch hun eigen leven leden.

Ik kreeg een foto mee die me nu al dierbaar is. Rechtstreeks gekaapt uit dat bijna verdwenen verleden van het Berlijnse cabaret dat ook een tijdje in Nederland zich heeft laten zien. Een man met een hoed, tegenwoordig zouden we het uiterlijk als queer betitelen. Er zijn te weinig mannen die weten wat een Borsalino is en cabaretiers van het grote gebaar kennen we nog nauwelijks. De kans is groot dat ik over een tijdje met Robert Kreis een glas hef, ergens in zijn huis in mijn stad Den Haag. En ik kan U verzekeren, dat zal dan een groot genoegen zijn. En heel misschien komt er dat moment dat het me gegeven wordt om met deze cabaretier die in een uurtje in Mondriaan mijn hart stal een roos te leggen bij het graf van de grote Marlene Dietrich om daarna het glas te heffen. Er is weinig dat zo mooi kan zijn als dat kleine grote gebaar in het besef dat zelfs in deze tijd er altijd nog een paar mensen zijn die begrijpen wat het is om het leven te vieren.

Kijk hier eens: http://www.robert-kreis.com

Alice © 2010

Leefdagen

Luister goed naar de lyrics van Grace Jones. Ze zeggen veel. Over mij.

Gisteren schreef ik een welhaast moedeloos ‘Waarom’ over hoe de wereld me overspoeld met negatieve indrukken en negatieve krachten en een verklarend ‘Resonerend leven’ over wie ik denk dat ik was, ben en nog ga worden.
Gisteren vertelde een vrouw me dat ze uit vuur gemaakt is. Wist ze dat soms van mij ook? De aanraking door een ziel is intenser dan welke andere ook en het gevolg onomkeerbaar. Gelukkig is ze een goede ziel geweest, uit eerdere ervaringen weet ik dat ik oude zielen herken bij mensen. Dat is niet zweverig, het is slechts een kanaal dat ik heb en dat constant open staat.
Ze leerde me dingen die ik niet wist, omdat mijn aandacht nooit de kant opgegaan was waar haar wetenschap ligt.
Gisternacht veranderde er iets. Vandaag weet ik meer over mezelf dan ik vóór gisteren wist.

Vanmorgen heb ik gemediteerd en de aarde gevoeld wat een meer dan emotionele ervaring is. Mijn dagritueel heb ik een beetje uitgebreid met die stappen die nodig zijn om de dag aan te kunnen in die nieuwe balans op een manier dat die dag mij sterkt in wat ik wil bereiken. Hopend dat de verandering zal doorzetten. Noem het ‘focus’ voor mijn part.
Vanavond heb ik na een vreemde leefdag de afronding gemaakt van een etmaal dat zuiver is gebleven, bevrijd van de lelijkheid van het bestaan.

Ik kocht een oude jas van nepbont omdat de winterkou me niet bevalt.
Ik vond wat salie omdat ik dat nodig heb en sprak mensen.
Van mijn boek zijn er dertig verkocht nu. Honderdvijftig euro voor het project en ik ben er blij mee.
Een vrouw van Humanity House zei me dat ze mee gaan werken aan mijn doel. Me gaan helpen.
De oudere man die aan mijn tafel kwam zitten stelde zich als vanzelf open voor een gesprek dat ik me lang zal herinneren. Hij is geweest waar ik nog moet gaan. Hij heeft zich bevrijd waar ik dat nog aan het doen ben.
Weer een ander liet zich verleiden tot een uitdaging om mee te helpen met filmen en creëren zodat wat ik maak ook de kwaliteit krijgt die ik voor ogen heb waardoor het niet in de tijd versterven gaat maar een eerlijke kans krijgt.

Op de avond, na mijn avondritueel, ben ik voor het eerst innerlijk gereinigd naar bed gegaan.
Maar de dag liet me niet gaan. Ik moest op de valreep nog de beelden zien die me vertellen hoe de vorm gaat worden van min creatie.
En nu is de salie gebrand, zoals je me vertelde. Ik voel een trilling in mijn huis wanneer ik met blote voeten de vloer onder me stevig raak. Zelfs mijn huis is nu veilig, voor de nacht. Morgen komt vanzelf.

Pas nu sluit ik een leefdag af. Voor wie het niet doorziet: ik heb geen werkdagen en geen vrije dagen, want wat is werk en wat is vrij hebben? Die gedachte bracht me er toe dat soort woorden af te schaffen en te vervangen door leefdagen en slaapdagen. De leefdagen die energie van mij naar anderen laten stromen en van anderen naar mij, dagen waarop er iets gebeurt, waarop ik leef en waarop ik verder kom, waarop ik inspireer en geïnspireerd kan worden.
De slaapdagen zijn alleen voor mij, ik trek me er op terug, sluit de wereld buiten want ik sta immers al buiten die wereld. Het zijn dagen die ik nodig heb om bij te komen van de intensiteit van het leven. Om bij te komen van de dwang van de wereld.
En ik doorleef de leefdagen, de ene donker, traag en zwaar. De andere dag licht en als kwikzilver. Ik laat de dagen met me spelen en ik speel met hun. Mijn stemmingen wisselen als het weer of misschien wel mét het weer. Ik leef zintuiglijk nu. En die druk van buiten kan mij nauwelijks meer raken want ik leef mijn dagen en het is goed. This is life!

Alice © 2010

Voor wie liever leest dan luistert, dit zijn de lyrics van ‘This is life’ van het album ‘Hurricane’ van de geweldige Grace Jones. Ze beschrijft wat ik voel, hoe ik schrijf, hoe ik leef, hoe ik me verhoud naar de wereld. Het is één van de krachtigste songteksten die ik ooit gezien heb. Zo sterk dat ik nog niet durf me erin vast te bijten en het in het Nederlands te vangen. Misschien later.

This is my voice
My weapon of choice

This is life
This is life
This is plate
This is a cup
This is a story I didn’t make up
This is a girl lost in the woods
Some kind of wagon from some other ‘hood

This is a voice
These are the hands
This is technology
Mixed with the band

Are you going into the light
Are you free of fear today
When you lie down to sleep do you kind of float away

This is life
This is life

Most of my crimes are of optimism
40 thousand volts of recognition
They tried to strip me of dignity
But I still have tenacity

These are the words I didn’t invent
Only an attempt to say what I meant

This is the paper
This is the pen
This is my weapon
A means to an end

Are you going into the desert
You’re out of control of your fate
There are no warriors without a war
So get ahead before it’s too late

This is life (ya’ll)

Lay down your spear
Let go your fear
Far becomes near

Oh Lord
This is life (hey!)

This is the tree
The Buddha slept under
These are the clouds
This is our thunder

This is what makes me look up and wonder
Into the eye of the wind
Through the rain
On to the plain

This is what I’m focused on
This is my head on straight
This is the harness
This is the bait
This is me
I’m flying again

This is a lawyer
Professional liar
There, Taking
Igniting the fire

This is the key
This is the door
Imagine the view from the basement floor

(Hey!)
Now you’re going into the desert
You’re out of control of your fate
Are you a slave in a chain of command
Serving up another man’s head

This is life

Lay down your spear
Let go your fear
Far becomes near
Look out

This is life

Are you going into the light
Are you freeing your fear today
When you lie down to sleep
Do you kind of float away

This is depression
It comes when you’re blocking
This is expression
It comes when your rocking

This is life
This is (ha! Ha! Ha! Ha!)
This is (ha! Ha! Ha! Ha!)
This is (ha! Ha! Ha! Ha!)
This is (ha! Ha! Ha! Ha!)
This is (ha! Ha! Ha! Ha!)
This is (ha! Ha! Ha! Ha!)

When you lie down to sleep
Do you kind of float away
(This is a plate, this is a cup, this is a story, this is a story I didn’t make up)

When you lie down to sleep
Do you kind of float away
(This is a plate, this is a cup, this is a story I didn’t make up)

This is the world still healing
(Do you kind of float away)
This is man that’s feeling
(Do you kind of float away)
This is the world still turning
(Do you kind of float away)
This is the rage still burning
(Do you kind of float away)
This is the man not learning
(Do you kind of float away)

This is life

Lyrics: Grace Jones, © 2008