Heimwee

Sangam chowk, Jhapa District, Nepal – foto: © 2011 Alice Verheij Heimwee Ik wil mijn hart weer voelen kloppen weer mijn gevoel voelen stromen de weemoed en de heimwee stoppen en over een lieve liefde dromen. Ik wil weer de …

What a wonderful day!

A couple of days ago I turned fifty. An ago concept spanning five decennia that I do not comprehend. Because it doesn’t feel like fifty birthdays in my life. Especially in the last ten years life’s been a rollercoaster ride. …

50 en in de ontkennende fase.

Ok, lieve vrienden / vriendinnen / vriendandersen / lezers / lezeressen / lezerandersen en zo meer, ik ben vandaag 50. En in ontkenning. Natuurlijk. Maar goed, verjaardagen zijn alleen relevant voor mensen die echt hechten aan het decimale stelsel en …

Confused? You shouldn’t be.

Many years ago there was a television series that started every episode with this great line: “Confused? You won’t be after this weeks episode of… Soap.” I love this line as it pretty much describes what I am about to …

Ik kus vandaag een crocus.

  foto: Harold Lloyd – creative commons Lente Ik kus vandaag een crocus die met zijn billen in het gras en zijn blaadjes in de lucht knipoogt naar een dikke mus. Er zingt vandaag een liedje met mijn stem wat …

Here we go again…

I know it might sound cliché, but some clichés tell a true tale. Like this one. Norah Jones sings this Gram Parsons song the way I feel it. The longing and the loss, the hurt and the time it will …

Liedjes stemming.

Verliefde mensen zingen graag liedjes. Ik ben er nu al een tijdje zo eentje. Kan er niks aan doen en dus is er hier nog een lief liedje in het Hollands. Gewoon omdat het heerlijk om zo af en toe …

Je zou weten…

Vandaag is het precies 1 maand sinds ik mijn lief heb moeten achter laten in Nepal. Sinds die trieste dag is zij elk uur, elke minuut en seconde in mijn gedachten en staat mijn leven in het teken van een …

If I could not tell you…

Today it is exactly 1 month ago that I had to leave my love behind in Nepal. Since that sad day my mind has been with her every hour, minute and second of the day. This lovesong translated by me …

Ik wil de vuurvliegjes zien.

Eind februari wordt in theater Branoul een uniek en prachtig kleinkunstprogramma gepresenteerd door MAXimaal. Een groep vrienden waar ik deel van uit maak die onder leiding van de briljante Max Douw zullen uitleggen waarom vluchten nog wèl kan in tegenstelling …

Mijn hart schuurt me in de borstkas.

Zoals ik dus al meldde: ik ben verliefd.

Gelukkig is de (on)gelukkige zelf ook verliefd en laten we dat nu op elkaar zijn. Wat wel bijzonder prettig is natuurlijk.
Minder prettig is dat we dat gevoel in stand moeten zien te houden met twee formidabele tegenstanders: tijd en afstand. Einsteiniaans sterke tegenstanders die in staat zijn om de prilheid van de liefde te testen op een onbarmhartig sterke wijze. Want wat doe je als je hart in de handen is van iemand die grof genomen zo’n tienduizend kilomertjes van je verwijderd is.

Precies, je wordt onzeker en verdrietig. Onzeker omdat er altijd die angst is van het aloude ‘uit het oog, uit het hart’ principe  en verdrietig om fysieke afstand net als emotionele afstand een mens verdrietig stemt.

Gelukkig is er dan internet zou je denken maar in rurale gebieden in een berglandje is dat niet iets dat als vanzelfsprekend aanwezig is en al helemaal niet op een manier dat het betaalbaar zou zijn voor mensen die een financieel gezien arm bestaan hebben. Telefoon dan? Bel maar eens die kant op en het is alras duidelijk dat de vertragingstijd van een satelliethop in de verbinding niet bevorderlijk is voor soepele communicatie. Om nog maar niet te spreken van de gebrekkige geluidskwaliteit van dergelijke long distance calls.

En dus zit er niet veel anders op dan het doormaken van wat wijlen mijn moeder een zeemanshuwelijk noemde. Brieven schrijven over en weer, af en toe bellen (ondanks de genoemde bezwaren), emailen (die dan dagen later pas gelezen worden) en uiteindelijk gewoon maar die afstand overbruggen. Als er voldoende pecunia zijn te besteden natuurlijk.

Het zal niet verbazen dat al in de eerste dagen na het betraande afscheid en de daarop volgende ‘thuiskomst’ mijn hart dus in mijn borstkas schuurt. Niet dat ik nu hele nachten lig te huilen of zo of dat ik hele dagen als verdwaasd over straat slenter of – erger – me isoleer in mijn kamer. Nee, dat gebeurt niet maar wel is er die permanente weeheid ergens onder de ribben tussen maag en hart in. Als je ooit verliefd bent geweest herken je het vast wel. Gegeven dat liefde het mooiste geschenk is dat er bestaat ben ik natuurlijk vooral gelukkig met de situatie en zal ik dus de moeilijkheden gewoon maar proberen het hoofd te bieden. Ik ben de enige niet, die ene mooie, leuke, lieve, geweldig aardige, vrolijke, spannende vrouw daar achter de Himalaya zit in hetzelfde schuitje wat dat betreft. Het komt wel goed ga ik maar vanuit.

Liefde, het blijft mooi en moeilijk tegelijk.

Alice © 2012

Leuk bericht tussen het Hollands winternieuws.

Ik ben verliefd.

Alice.

What are you doing the rest of your life?

Iemand zei me eens dat de nacht rare dingen met een mens doet. Deze nacht is slapen niet mogelijk want de storm in mijn hart overstemd de storm die buiten raast.

Deze muziek ontlokte de volgende zin aan me:

Your voice melts my heart while listening in the midst of a nightly storm replacing sorrow with sweet anticipation of early morning life.

Nauwkeuriger kan ik het gevoel bij deze jazz in de donkerte van de nacht niet omschrijven. Muziek die niet alleen troost maar een belofte inhoudt.

Want ik weet dat je ergens bent en
we zullen elkaar ooit ontmoeten.
Geen idee waar ter wereld
of in welk jaargetijde.
Maar je bent er dan, net als ik.
Wachtend in een nacht op de belofte
van de ochtend waarop we samen zijn.
Dan zal mijn storm zijn gaan liggen
mijn hart zijn gaan rusten en
mijn lichaam niet langer verteren
door eindeloos verlangen.
Ik zal die blik in je ogen zien
wanneer op dat ene magische moment
je me bevestigend aankijkt.
En mijn lief dan weet je
wat je de rest van je leven zult doen.

Alice © 2010