Come fly with me…

I am lost. Totally. I think I must have time traveled back to the sixties. Thing is I am hooked on Pan Am, the sixties airline series from ABC about Pan American World Airways. Or, to be more specific, about …

Style

For my work I have to dive into styling – through the years. To get an idea how to make some things for some shops. During my internet scans I came onto this nice little clip. Beautifully made, stylish and showing 100 years of contemporary East London fashion style.

Apart from the fact that I love almost every fashion style in the clip I am completely puzzled as to how it’s been made. So, you want to dive into 100 years of fashion with me? Check this and enjoy.

Alice

Malcolm McLaren

The Godfather of Punk is dood. Malcolm McLaren. 64 werd hij, het zwijgen opgelegd door kanker. Halverwege de zeventiger jaren was hij mede verantwoordelijk voor het ontstaan van Punkmuziek. Als manager van de Sex Pistols is hij groot geworden. De manier waarop dat gebeurde was tekenend voor het multi talent dat McLaren bleek te zijn. Hij zorgde ervoor dat Johnny Rotten de voorman van de band werd. Om later heibel krijgen met hem over de rechten van de muziek van The Sex Pistols nadat de band al snel uiteen was gevallen. De stunt om tijdens het jubileum van Queen Elisabeth The Sex Pistols op een boot op de Theems hun versie van God save the queen te laten spelen kostte hem een dagje brommen maar zette wel de toon voor de punk cultuur.

One of the regulars at Sex was a kid named John Lydon, who was distinguished on three counts: 1) his face had the pallor of death; 2) he went around spitting on poseurs he passed on the street; and 3) he was the first to understand the democratic implications of punk — rather than pay ten pounds for an ugly T-shirt with holes in it, he took a Pink Floyd T-shirt, scratched holes in the eyes and wrote I HATE over the logo. McLaren stood him in front of the jukebox, had him mouth Alice Cooper’s ‘I’m Eighteen’ and declared him their new lead singer. Jones noticed the mung on Lydon’s never-brushed teeth, and christened him Johnny Rotten.

Door hem was muziek nooit meer hetzelfde. Zelf maakte McLaren ook de nodige muziek, al heel vroeg speelde hij met afro-Amerikaanse en zuid Afrikaanse muziek en ritmes. Vóór Paul Simon dat in een brave vorm deed. McLaren vernieuwde de muziek constant. Double Dutch, later platgesampled door zo ongeveer iedereen zette een stevige streep onder de kracht van de muziek en de dans uit de slumps van de grote steden.

Double Dutch

Maar het hield niet op. Met Buffalo Gals, een rare mix van nota bene line-dance en vroege rap zorgde hij ervoor dat rapping en hiphop zichtbaarder werden in de muziekscene. Het is nog steeds een voorbeeld van zijn talent om in een heel vroeg stadium te zien wat er in de muziek naar boven komt drijven en bepalend wordt voor een groot deel van de jongerencultuur. Het is een teken van armoede in de hiphopscene dat dit nummer uit 1983 nog ontzettend actueel klinkt. Alsof het gisteren gemaakt is door een hiphopper, een scratcher en een handige sampler.

Buffalo Gals

Later werd hij, samen met zijn modemuze Vivienne Westwood, ouder en braver. Waar Malcolm de punk op gang hield als manager en impressario deed Vivienne dat met de mode. In dat latere werk van Malcolm is goed te zien waar die verbintenis in uitwerkte. Het ondeugende Something is Jumping in your shirt en vooral Deep in Vogue zijn stylish. Waarbij Deep in Vogue zo mogelijk spannender is dan Madonna’s Vogue. Het nummer verscheen een jaar voor dat van Madonna en gaat over de dansstijl Vogue die in de tachtiger jaren in New York in de gay scene was ontstaan uit het sinds de dertiger jaren sluimerende performance dansen waarbij poses van modellen het uitgangspunt vormen. Natuurlijk heeft Madonna dit later geweldig opgepakt in misschien haar mooiste clip ooit maar dus wel vlak na McLaren’s geweldige videoclip.

Something is jumping in your shirt

The Bootzilla Orchestra – Deep in Vogue

De laatste jaren was Malcolm nog steeds volop bezig met muziek en cross-overs naar mode. Braver dan in de zeventiger jaren, volwassener natuurlijk maar nog steeds grenzen opzoekend. Soms in onverwachte samenwerkingen zoals met het immer prachtige Franse stijlicoon Catherine Deneuve in hun nummer Paris, Paris. Vooral die clip vind ik zelf het interessantste van al zijn werk. De gebrekkige zang, nou ja zang, van Malcolm naast de onaantastbaar mooie Deneuve, afgewisseld met typisch Franse erotiek. Stylish, ingetogen. Decennia weg van de punk en toch passend bij hoe Malcolm McLaren werkte.

Paris, Paris met Catherine Deneuve

Het is jammer dat we de volgende vernieuwing van de muziek door Malcolm niet meer zullen zien. Een man die eigenlijk nooit zelf de popster was maar eerder de manager, de stijldenker en de man achter de artiesten. Wel af en toe zelf die muziek makend, schrijvend en creërend. Ik had nog veel willen zien ontstaan uit die bijzondere geest. Achteraf bedenk ik me dat ongezien hij regelmatig in mijn leven langs kwam en ik me nooit realiseerde dat zo iemand als hij ruim vijftien jaar ouder was dan ik. We zijn toch een beetje tegelijk opgegroeid uiteindelijk.

Alice © 2010

Oude stijl make up

Ik hou van de jaren dertig, veertig en vijftig. Als het om de mode en styling gaat. De rest is beduidend minder denk ik maar die mode en de stijl die vrouwen (en mannen) uitstraalden vind ik geweldig. Zowel de kleding als de make-up is prachtig. De vrouwen zijn erg vrouwelijk en de mannen mannelijk. Lekker duidelijk allemaal. Het is natuurlijk helemaal in tegenspraak met die andere voorliefde van me voor de androgyne mens. Of toch niet helemaal? Ik ben een fan van Marlene Dietrich vooral in die films waarin ze androgyn en soms rechtstreeks lesbisch in uiterlijk en gedrag is. Het was de eerste vrouw die een andere vrouw zoende in een speelfilm er er zonder gedoe mee weg kwam. Haar kledingstijl was uitdagend en ze maakte volop gebruik van mannelijke kledingstukken. Het was niet alleen haar kleding maar ook haar houding. Het Berlijn in de dertiger jaren schijnt er ook alle ruimte voor gegeven te hebben. De meest iconografische foto is wat mij betreft onderstaande waarbij met een mannelijke ‘wacht maar ik kom je zo versieren’ houding Marlene nonchalant cool staat te zijn en kijkt naar ongetwijfeld een vrouw.

Marlene Dietrich in ‘Morocco’ uit 1930

De make up van de diva is passend bij die tijd. Dunne wenkbrauwen, lichte kleuren, geen donkerrode lippen maar rustige tinten. Een stijl die eind jaren veertig nadrukkelijk verlaten werd en vervangen door uitbundige felle make up. Die rustige stijl onderstreept de vrouwelijkheid op een subtiele manier. Een leuke les voor diegenen die willen experimenteren is in deze video te zien.

In de vijftiger jaren werd alles uitbundig, de kleding, de muziek en dus ook de make up. Tegenwoordig is vooral Dita von Teese (ja ja lekker ondeugende dame maar ik vind haar zo leuk) iemand die tot in perfectie weet hoe je dat uiterlijk uit die tijd kan creëren.

Zo af en toe kan ik mezelf blij maken door lekker los te gaan en een poging te wagen om zowel kleding als looks naar die prachtige dertiger tot vijftiger jaren stijlen te brengen. Gewoon omdat het leuk is.

Alice © 2010

Alice in Wonderland

Het was er bijna niet van gekomen door een dispuut tussen Pathé en andere filmdistributeurs en Disney. En het is geheel anders gegaan dat mijn bedoeling was. Maar wat was het geweldig.

Al ruim een jaar keek ik uit naar Tim Burton’s Alice in Wonderland. De bedoeling was om er met een groep vriendinnen naar toe te gaan want Alice speelt in mijn leven natuurlijk een erg grote rol. Ik heb verschillende Alice in Wonderland boeken (zowel in het Engels als in het Nederlands), een prachtige pop-up uitgave en een tijd lang heette mijn persoonlijke website voor de samenvoeging met deze schrijfplek ‘Through the looking glass’. Het verhaal kan ik dromen. Beide verhalen. Door een stomme ruzie met toch voor mij nog steeds mijn beste vriendin had ik geen zin om een Alice avondje te organiseren. Een geluk voor mijn dochter want daardoor konden we samen naar Alice in Wonderland in de 3D uitvoering toe. Bij Pathé die het uiteindelijk met Disney heeft bijgelegd waardoor we gewoon in de mooie bios aan het Buitenhof terecht konden.

Het was van de eerste tot de laatste minuut een geweldige belevenis. Misschien omdat we allebei zoveel van het verhaal houden. Misschien omdat we gewoon lekker samen naar de film waren maar zeker ook omdat we allebei wel voelden dat deze film iets speciaals betekend voor mij. Tim Burton heeft niet teleurgesteld. De 3D effecten zijn magnifiek en voegen echt heel veel toe aan de beleving. Het verhaal is verrassend genoeg nog redelijk in lijn met de verhalen van Lewis Carroll en zowel het spel van de verschillende acteurs als het feest van de kleurrijke animaties is werkelijk sprookjesachtig. Het is wat mij betreft de mooiste animatiefilm die ik ooit gezien heb, zoveel detail, zo’n feest van kleur en zo perfect het samenspel tussen acteurs en animatie. Te bedenken dat de acteurs het grootste deel van de film voor een ‘green screen’ geacteerd hebben maakt het alleen nog maar geweldiger. Avatar als film komt niet in de buurt van de kwaliteit van Alice wat mij betreft.

Het verhaal is mooi opgezet en er is veel humor in de verschillende scènes. Gelukkig is er ook wel de nodige diepgang in het verhaal over de terugkeer van de bijna adolescente Alice naar Wonderland. Het herstellen van de orde in Wonderland en het in haar eigen wereld kiezen voor een eigen leven los van knellende familiebanden en tradities. Het maakt de film de moeite waard voor het verhaal alleen al. Maar dan ook de aankleding nog, de kostuums. Tsjonge. Van mij mag er wel het nodige van de kleding uit de film doorsijpelen in het modebeeld.

Tim Burton heeft het oude verhaal dat Carroll schreef herschapen in een compleet nieuw maar getrouwe vloedgolf van zintuiglijke prikkelingen. We hebben genoten van de film en nu, dagen later, doe ik dat eigenlijk nog steeds. Veel beelden zijn in mijn hoofd blijven hangen en komen geregeld nog even terug. De ene keer zie ik weer de prachtige contrasten tussen goed en kwaad weergegeven in kleur en licht. De andere keer zie ik weer de vele geweldige kostuums. Dan is de Mat Hatter er weer die mijn hart gestolen heeft. Of de geweldige Cheshire Cat en Tweedledum en Tweedledee. Het is een film die ik vaker zal zien zodra de dvd op de markt komt. Hopelijk beseft Disney dat juist de gelegenheid om de film in de bioscoop op het grote scherm in 3D te kunnen zien gedurende een redelijke tijd zal leiden tot een hogere in plaats van een lagere dvd verkoop. Alice is het wachten meer dan waard in ieder geval.

En Mia Wasikowska? Wat een pracht Alice heeft die jonge vrouw neergezet naast de geweldige Johnny Depp als Mat Hatter. Een beetje typecasting is wel aan de orde als ik haar Vogue shoot nog eens bekijk.

Alice © 2010

R.I.P. Alexander McQueen

Ik las net het ook mij schokkende bericht van de dood van Alexander McQueen. Het lijkt zelfmoord te zijn. De weg die een belangrijke muze van hem enige tijd geleden ook koos nadat bij haar kanker was geconstateerd. Alexander McQueen was voor veel mensen een nieuwe ‘echte’ couturier. Na Valentino en de grote voorgangers was hij een ontwerper die tegelijkertijd de modewereld wist te schokken met bijzondere en soms bizarre creaties als een self-made top couturier die verantwoordelijk was voor een revival van het vrouwelijke silhouet in de mode. In de creaties van McQueen mochten vrouwen weer vrouwelijk zijn hoewel zijn schoenen het bewegen hun doorgaans bijzonder moeilijk maakte.

Vogue – Alexander McQueen for 50 years Vogue

De afstand tussen Dior en McQueen was niet groot. De New Look van Dior werd door McQueen vakkundig en eigentijds gespiegeld in creaties die soms aan de jaren veertig of vijftig deden denken. Maar dan wel met een briljante twist. De creaties van McQueen zijn voor mij niet te betalen jammer genoeg want ik zou er graag enkele bezitten. Als gay zoon van een Londense taxichauffeur verbijsterde hij met wat kon ontwerpen. Vrouwen mochten weer heupen hebben in zijn creaties, vormen. Iets wat enkele decennia lang in de haute couture een soort no go leek te zijn geworden. De stoffen, prints en kleuren waren meestal uitbundig op de catwalk als McQueen weer presenteerde. En toch maakte hij daarnaast ook ingetogener kleding en niet alleen voor vrouwen. Ook mensen als Gorbatsjov en Prins Charles waren klant en lieten zich stylen door McQueen. Zo veelzijdig was hij. Soms hadden de wat ingetogener ontwerpen van McQueen een duidelijke verwijzing naar Coco Chanel zoals onderstaand jurkje laat zien.

Het is een schok voor de modewereld dat Alexander het leven niet heeft kunnen overleven. Wat de preciese reden is en hoe het gegaan is, is niet duidelijk en eigenlijk doet dat er ook niet zozeer toe. De tijd kan niet teruggedraaid en dat betekent dat een geweldig talent met de klasse van de grote couturiers er niet meer is. En dat is heel erg jammer voor de mode, voor vrouwen en mannen die de stijl van Alexander een warm hart toedragen maar het is vooral vreselijk voor die paar mensen die dicht bij hem stonden. Als in vrede leven dan niet mogelijk was dan hoop ik dat in vrede rusten hem in ieder geval wel gegeven zal zijn. Alexander McQueen werd maar veertig jaar oud.

Rust zacht maestro.

Alice Verheij © 2010

Burkababe

Een tijdje terug schreef ik als eens over de verheffing van de burka tot fashion item. Laat nu Agent Provocateur dat in de praktijk brengen volgens deze commercial, goed met een chador in plaats van een burka, dat wel natuurlijk. En ineens kijk ik heel anders tegen vrouwen in een burka of chador aan. Geen idee hoe dat nu komt.

Alice

Living in the past

Ik heb een zwak voor de vijftiger en zestiger jaren. De muziek, de mode, de auto’s en de films, ik vindt het allemaal geweldig. Van Rita Hayworth en Marilyn Monroe tot en met Audrey Hepburn, het is wat mij betreft zoveel mooier en leuker dan de post-Madonna platte sex die popmuziek en media laten horen en zien. De dame hierboven is ‘Sugarkane’ en de foto een recente promotiefoto, niet een plaatje uit de vijftiger jaren en dat boeit me.

Nu ik zelf een oldtimer heb waarmee ik me verplaats (zie la reine grise) ben ik begonnen om langzaam mezelf te verplaatsen in die tijd. Er wordt – geholpen door een naaicursus bij een goede vriendin – een polkadotjurk in elkaar gezet met alles er op en er aan die zo uit de vijftiger jaren lijkt overgezapt. Ik verzamel spulletjes uit de periode ’55 t/m ’69 zodat ik mijn fraaie ’404′ helemaal in het goede tijdperk kan plaatsen. Allemaal geweldig leuk om te doen en als het een beetje meezit wordt het nog wel wat meer dan een uit de hand lopende hobby. You never know don’t you? Ik kan mezelf wel in die tijd (ver)plaatsen dus.

Maar er is meer. Ik ben een fan van Dita von Teese, de onbetwiste opvolgster van Betty Page. Minstens zo ondeugend en zeker zo mooi. Dita heeft een attitude en is een burlesque superstar geworden. De stijl die ze laat zien is spannend en ontzettend goed uitgewerkt. De jurken zijn geweldig en aangezien Dita ook nog eens een hele mooie dame is wordt het een prachtig jaren vijftig plaatje als je haar ziet. Maar dan wel een heel ondeugend plaatje. Ze stript en is gek op mooie kleren, lingerie, schoenen en vooral op verwend worden en op een voetstukje staan. Het leuke vindt ik dat ze dat lekker onbeschaamd doet en dat is ontwapenend. Door haar ben ik me wat gaan verdiepen in de wereld van de burlesque en dat is een hele leuke wereld om in rond te kijken. Gelukkig zijn er meer bijzondere burlesque danseressen. In Nederland zijn we gezegend met bijvoorbeeld’ Miss Beeby Rose’ die zichzelf  vooral het liefst als vaudeville artiest neerzet. Goed, je moet niet al te moeilijk doen over striptease met een knipoog en natuurlijk heeft het allemaal een erotische lading. Maar zoals gezegd, met een knipoog en zeker een lust voor het oog.

In november is er in Amsterdam het eerste burlesque festival in Nederland. Georganiseerd door ‘Chaz Royal’ en ‘Miss Beeby Rose’. De moeite waard om eens naar toe te gaan wat mij betreft en inderdaad zal ik op één of meer van de avonden van de partij zijn. Gewoon omdat ik het leuk vindt én om inspiratie op te doen. Mocht er meer interesse zijn: dit is de website van het ABF2009…

Tot slot dan maar even een voorproefje van wat er verwacht kan worden.

Alice © 2009

Elsevier fotoshoot

Op 15 augustus lag ie in de winkel. De Elsevier wintermode special. Na eerst een fotoshoot voor een kunstproject begin dit jaar en een shoot voor de ZijAanZij sta ik nu op pagina 92 van de Elsevier met een tekstje over mijn kledingstijl en een prachtige foto die enige tijd terug is gemaakt in Amsterdam door Sabrina Bongiovanni. Morele ondersteuning (en praktische vwb kleding en haar) werd tijdens de shoot gegeven door @artgrrl. Zonder dat was het zeker niet zo leuk geweest.

En dit is ze dan geworden:

foto © 2009 Elsevier, Sabrina Bongiovanni

Exhibitionisme

IJdelheid is des duivels oorkussen
maar eigenlijk wel leuk ondertussen.
Zelfverheerlijking, zo verwerpelijk
maar je voelt je even onsterfelijk.
Narcisme kan natuurlijk niet
maar ‘t is zo leuk als iedereen je ziet.
Dus ach, ik kijk, zie, gniffel en lach
om mijn eigen gekkigheid elke dag.

De pagina’s in Elsevier waar ik en een aantal anderen staan vindt je hier: rode draad int 2009.

Alice © 2009

Tattoo

Mijn eerste.

Ik heb er lang over lopen dubben en uiteindelijk een maand terug besloten om een tattoo te laten zetten. Vandaag is dat gedaan bij Mulligan’s bij mij om de hoek. De dame is gespecialiseerd in portretten, engelen, feeën en bloemen.

Nu wilde ik een tattoo die wat over mij verteld. Ja ja, niet bijster origineel want dat willen de meeste mensen. Maar toch. Ik heb gekozen voor een armbandje om mijn rechter bovenarm die een harde en zachte kant laat zien.

Het prikkeldraad staat voor de harde kant. Enerzijds voor die kant van mijn persoonlijkheid die er zeker wel is maar anderzijds ook voor de harde kanten van het leven dat ik leidt. Door het prikkeldraad is een fragiele rozentak gevlochten, zonder dorens en met maar één bloeiende roos en vier knopjes. De vier knopjes staan voor onverwacht geluk. De bloeiende roos voor het geluk dat er is. Er zitten geen verdorde rozen in omdat ik geen verbitterd mens wil zijn. Uiteindelijk winnen de rode roos en de knoppen het van het prikkeldraad dat nog steeds stekelig is maar toch minder vijandig dan zonder het rozentakje. Uiteindelijk wint de natuur van het door de mens gemaakte draad.

De tattoo zegt nog meer wat mij betreft. Het laat zien dat ik rozen in mijn leven heb. Vriendinnen en vrienden, mensen waar ik van hou en misschien zelfs die ene die tot bloem is geworden. De prikkels van het draad herinneren me er aan dat dat niet vanzelfsprekend is. Dat ik zelf niet vanzelfsprekend ben en dat geluk dat al helemaal niet is. De prikkels staan voor de pijn in me. Tot slot is het prikkeldraad een beeld dat bij mijn ondeugd hoort. Ondeugd die ik niet kwijt wil maar koester en soms verhul met de geur en zachtheid van rozen. De rozen laten mijn zachte lieve kant naar voren komen die ik ook heb maar soms te weinig naar buiten laat komen.

Het is mijn eerste tattoo en het is een bijzondere ervaring om je lijf te versieren met iets zo permanents als een tattoo. Het is wel stoer vindt ik en het past ook bij de Alice die ik nu ben geworden. Het zal als het aan mij ligt niet de laatste zijn. Niet dat ik mezelf overmatig wil voorzien van allerlei afbeeldingen maar eens komt die engel op mijn schouder omdat ik nog steeds vindt dat ik een beschermengel nodig heb. Al zal ook dat een ondeugende engel worden.

Voorlopig geniet ik van mijn nieuwe versiering. Ik ben er erg blij mee en het is mooier geworden dan ik verwachtte.

O ja. Auw!

Alice © 2009

Retro

Het is nu wel duidelijk denk ik.
Ik ben retro.
De laatste tijd houden oude films, een Peugeot 404 uit ’63, rieten picknicksets, een polkadotjurk met klassieke schoentjes en handschoentjes er bij, een heleboel muziek van Dusty Springfield en zo, oude lesbische literatuur en een Bush radio me bezig.

Ach het is een fase zei mijn moeder altijd als ik weer eens wat had. Een bevlieging. Niets is minder waar. Het zit dieper. De zestiger en zeventiger jaren zitten in mijn lijf, in mijn hoofd en in mijn hart. Het waren de jaren dat ik opgroeide. De tijd van meisjes in mooie vrolijke jurken en even zo vrolijke muziek op de radio. Onschuld noemen sommige mensen dat. Ook niet waar want onschuldig waren die jaren allerminst als ik zo de verhalen lees en hoor en mensen om me heen bezie. Nee, onschuldig niet maar wel een relatief rustige tijd om in op te groeien in het weer welvarende Nederland. Zonder gevaarlijke zaken als Aids en overmatig geweld. Zonder zwarte beelden op de televisie elke avond. Maar met nozems op Puch’s, Kreidler’s of Zundapp’s. Niet op Sparta’s want die waren voor watjes. Of vaders.

Nee een fase is het niet. Een verlangen naar een minder ingewikkelde tijd wel. Het leven is tegenwoordig veel te ingewikkeld voor een mens. Zoveel meer regels en wetten, zoveel meer techniek die toegepast wordt en in elke auto zoveel meer knopjes. Dat was wel anders in die tijd. Een snelle telling met mijn kinderen in mijn leasebak (VW Touran) leverde meer dan 130 knopjes en andere bediendingen op in de auto. Gebruiksgemak, jaja. Een telling van de knopjes en dingetjes in die 404 uit ’63 kwam niet verder dan 35 knopjes en hendeltjes. Eigenlijk al heel wat maar in ieder geval een toonbeeld van overzichtelijkheid. Goed er zitten geen ruitenwissers met interval op. Ook geen mistlampen en achteruitrijlicht. Geen Radio met 24 knoppen maar eentje met 6. Een beetje zoals die Bush radio van de foto boven. Toegegeven, het is een replica. Maar uiterlijk een exacte kopie met precies evenveel knopjes. Alleen het geluid is stukken beter met deze. En gelukkig kan ik ook op een 9 Volt batterijtje spelen.

Ik koester het terughalen van die jaren omdat het me een prettige rust bezorgt. Maar dat niet alleen hoor. Ik heb weer plannen eindelijk. Plannen om die tijd al is het maar een beetje terug te halen. Om mezelf en anderen te vermaken, iets wat ik op zich al een prima doel vindt. Wel jammer dat de radiozenders zo 2009 zijn. House (jaja is ook al uit) op een Bush radio klinkt als Elvis Presley die een opera zingt. Ik denk dus dat de radio een beetje aangepast wordt. Een extra aansluitinkje er op om een iPod aan te sluiten waar lekker veel muziek uit de periode 1960 – 1980 op staat.

En dan over een tijdje kunnen jullie me zomaar ergens aantreffen in een polkadotjurk met petticoat op een polkadotkleed met een rieten picknickmand met porseleinen bordjes en kopjes en zilverbestek en kadetjes met aardbeien en een thermoskan met thee mét Bush radio en Dusty Springfield of misschien zelfs Connie Francis uit de speaker. Allemaal aangevoerd door een lichtgrijze Peugeot met slinger onder het voorspatbord en rode veloursbekleding en dubbele toeter.

Gewoon omdat ik er naar verlang om deze eeuw te ontvluchten naar die jaren met die vrolijke kleurtjes. Misschien schenk ik een kopje thee of lees een oud boek. Of…

Alice © 2009

Aanvulling: en dus kwam ik vanavond op de buis de serie ‘Mad Men’ tegen waarin het tijdsbeeld van de vroege jaren zestig scherp wordt neergezet. Heerlijk om te zien. Dus vanaf nu lekker uitzending gemist kijken.
www.amctv.com/originals/madmen
Wil je zelf een sixties avatar maken? Dat kan hier.

Foto’s

Foto’s zijn grappig. Het is niet alleen het feit dat je een moment kunt vangen in een bevroren beeld. Er is meer met foto’s. Zo laten ze zien hoe iemand zich voelt of hoe iemand zich ontwikkeld. Foto’s van mezelf spelen al jaren een grote rol in mijn leven. Niet gek met een continu veranderend uiterlijk als gevolg van een verandering zo profaan als die ik onderga. De laatste tijd zijn het niet meer de gewone htk-plaatjes (huis-tuin-keuken) die ik het leukste vindt. Natuurlijk zijn foto’s met vrienden en kinderen onvervangbaar maar de foto’s die ik het meeste waardeer zijn die foto’s de me op een belangrijk moment of in een belangrijke fase van mijn leven weten te vangen op een manier die laat zien wie ik echt ben.

De afgelopen weken ben ik behoorlijk verwend wat dat betreft. In april is er een fotoshoot geweest voor de ZijAanZij (hét geweldige lesbische maandblad) én een fotoshoot voor de wintermodespecial van de Elsevier (verschijnt in augustus). En als voorlopig hoogtepunt de foto’s die gemaakt zijn van mijn eerste optreden als helft van ‘De Quetterende Dames’ samen met de andere helft Jet Valk. Het optreden was zaterdag op de ‘Queer Kickoff BiTransdag’ in Den Haag. Een mondvol voor een dag waarop biseksuelen en transgenders de handen in elkaar hebben geslagen om een schop te geven tegen de Roze Week die deze week in Den Haag plaats vindt. Een geweldig initiatief met een geweldig resultaat want de dag was meer dan geslaagd.

Maar even terug naar die foto’s. Ik heb mijzelf nooit als podiumartieste gezien en dus waren zenuwen nadrukkelijk mijn deel op die zaterdagavond. Niet alleen het optreden met een microfoon in mijn handjes, maar sowieso het optreden in de schijnwerpers en vooral het op een entertainende manier laten horen van mijn eigen poëzie waren hartstikke spannend. Het is – geloof ik – goed gegaan als ik de reacties mag geloven. De foto’s laten mij zien als een vrouw met zelfvertrouwen die geniet van het optreden en de verlegenheid voorbij is. Ik vindt het zelf erg mooi omdat het laat zien dat ik eindelijk een aantal blokkades heb kunnen slechten. De fotografe verstaat haar vak en dat is te zien. De nabewerking heeft de beelden spanning gegeven op een manier die ik erg kan waarderen.

Met dank dus aan Daphne Channa Horn (@ikbendaf) voor het mooie resultaat. We vonden het optreden beide zo leuk als de foto’s laten zien en herhaling en verbetering van onze ‘twee wijven show’ is dan ook zekerheid in plaats van plan. Werk aan de winkel de komende tijd om dit te perfectioneren en om zo hier en daar (en overal) ons te laten zien en horen.

De foto’s van Nadine van Reef die ze voor de ZijAanZij gemaakt heeft mogen er bepaald ook zijn. Het was niet een optreden maar een heuze fotoshoot. De eerste in mijn leven en het was geweldig om te doen. Lekker gek doen en dan toch op de foto’s er mooi uit komen. De gepubliceerde foto laat ik niet zien, daar moeten jullie de ZijAanZij maar voor kopen in de bladenwinkel. Het blad is sowieso de moeite waard. Maar een andere foto laat ik hier wel zien omdat die niet in het blad stond maar ik de foto zelf erg mooi vind geworden.

En dit ben ik dus anno 2009 blijkbaar. Vrolijk vooral, ondanks alles. Met zelfvertrouwen en sterk. Iets wat ik niet al te lang nooit gedacht had te kunnen zijn. Hoe de foto’s van de shoot voor Elsevier uitpakken is nog afwachten maar wat ik er tijdens de shoot van gezien heb maakt me op voorhand al blij.

Alice © 2009

Droomjurk

Droomjurk

Ik ben gek op mooie kleren. Op zich niets bijzonders natuurlijk want welke vrouw is dat nu niet? Het nadeel van een lijf als het mijne is dat de leukste kleren niet zomaar passen. Ook dat ik niets bijzonders want confectie past bijna niemand perfect. Daarom waren er vroeger kleermakers en naaister. Het zelf maken van kleren is met de lage prijzen van kleding iets wat we verleerd lijken te zijn. Het collectieve geheugen is nu eenmaal niet bestand tegen lage lonen landen en de H&M.

Sinds een paar weken volg ik een naaicursus bij @artgrrl, in mijn kring bekend om haar fabuleuze ‘Biemolds’. Modecreaties en kunst die doet verbazen. Van zo iemand wil ik wel leren om nu eindelijk die droom van een jurk te maken die al jaren in mijn hoofdje rondspookt. De ultieme fiftiesjurk. Maar dan wel naar deels eigen ontwerp en gemaakte van de goede materialen en op de goede manier. Zelfgemaakt dus aangepast aan mijn lijf.

Het leuke hiervan is dat mijn moeder als voormalig ‘modiste’ en dochter van een naaister van Scheveningse klederdracht ineens opbloeit en enthousiast wordt. Alleen al het doorbladeren van een patronenboek en het (nog een keertje voor alle zekerheid) opmeten van mij zorgde voor de nodige spontane kreten. En nu ben ik dus zomaar ineens hard bezig met ontwerp, patroon, potlood, papier, centimeter, lineaal, spelden en krijtjes. Omdat mijn moeder in de fifties adolescent was weet ze precies wat ik bedoel met de jurk die ik graag wil hebben. Ze ging er helemaal van glimmen en er rolden allerlei spontane adviezen uit voor de verschillende stoffen, kraagvormen, keuze van petticoat (hoort er immers bij) en kleuren. Het is jaren terug dat ik mijn lieve moeder zo enthousiast heb gezien.

Scheveningse ‘zondagse’ dracht

In deze lamlendige periode van langzaam herstel, gedoe rond werk en inkomen en nog allerlei andere vervelende zaken is dit een heel erg welkome afwisseling waarvoor ik @artgrrl wel heel erg dankbaar ben. Moeder en dochter die samen kletsen over het maken van een geweldige jurk. Ik dacht dat het nooit meer zou gebeuren. Voor mij geen Scheveningse dracht – hoewel ik het best wel een keertje zou willen dragen hoor – maar dus een geweldige fifties jurk. De inspiratie voor de jurk is Dior’s ‘New Look’ uit het begin van de vijftiger jaren. Een sterk silhouet met een duidelijke taille die geaccentueerd wordt door de wijd uitvallende rok. De eigen details hebben vooral te maken met de plaatsing van coupenaden, de verwisselbare kragen en de stofkeuze. Hoe het allemaal precies gaat worden weet ik nu nog niet maar dat zal de komende weken wel duidelijk worden. Later deze zomer zal ik in ieder geval die droomjurk hebben. Zelf ontworpen, zelf gemaakt.

Dior’s ‘New Look’

Alice © 2009