schwaab

Mijn brein spreekt.

Al jaren wordt er wetenschappelijk onderzoek gedaan door zeer geleerde dames en heren met als doel het vinden van de oorzaak van het feit dat er mensen zoals ik bestaan. Mensen die fysiek biologisch niet in overeenstemming met hun mentale geslacht worden geboren. Het is een zoektocht naar de maakbaarheid van goud, het ei van een Portugees en een speld in een hooiberg. Hersenonderzoekers houden van dergelijk onderzoek.

Jaren geleden alweer verscheen er een publicatie van Professor Schwaab over de verschillen tussen de hersenen van heteroseksuelen versus homoseksuelen en cisgenders versus transgenders. Het bleek volgens een simpele weergave van zijn conclusies dat transmensen als ik hersenen hebben die op een aantal plekken het volume hebben van de rest van de mensheid van het tegengestelde fysieke geslacht. Zoiets als dat er plekjes in de hersenen zijn die bij mannen kleiner of groter zijn dan bij vrouwen en waarbij mensen als ik dus voor wat betreft de architectuur van de hersenen niet conformeren aan de norm van de cisgenders (mensen waarbij biologisch en mentaal geslacht overeenkomen). Een interessante conclusie.

schwaabProfessor Dick Schwaab, hersenonderzoeker.

Schwaab’s onderzoek is nog steeds niet gereproduceerd want daarvoor moeten er eerst genoeg hersenen van overleden transmensen worden geanalyseerd. Zijn conclusies zin door velen in de wereld van de transmensen omarmd als een begrijpelijke verklaring voor het gegeven dat wij bestaan. Recent is hierover een boek verschenen van een Amerikaanse dame die de uitkomsten en conclusies van dit soort hersenwetenschappers analyseerde en duidelijk maakte dat het allemaal nog niet wetenschappelijk aangetoond is wat er beweerd werd. Schwaab’s conclusies zijn tot op de dag van vandaag slecht hypothesen op grond van nogal beperkt onderzoek. Een goede vriending van me schreef op het Continuum (www.continuum.nl) een boekbespreking van het werk van de Amerikaanse dame en sloot die af met de vraag om een reactie. Mijn brein had de behoefte te reageren en dit is die reactie.

Een transbrein, Dr. Schwaab heeft erover gepubliceerd zoals je aanhaalt in de boekbespreking. Het was een troostrijke gedachte voor me dat ik wellicht een afwijkende architectuur heb ten opzichte van die van mannen- en vrouwen-, hetero en homobreinen. Toch is er altijd een deel in mijn cortex geweest dat ernstige twijfel hield bij Schwaab’s stellige uitspraken. Het punt is een beetje dat ik mede gevormd ben door een beta opleiding waarbij begrippen als ‘meten is weten’ in mijn kwabben zijn geïmplanteerd. Daar schort het bij Schwaab c.s. aan want zoals Rebecca (de Amerikaanse auteur) aangeeft is het onderzoek van onze Hollandse prof nog altijd niet gereproduceerd. Daarmee zijn de uitspraken van hem slechts een hypothese. Maar wel een belangrijke hypothese die veel publiciteit heeft gekregen en door de behoefte aan herkenning en erkenning bij veel transmensen nogal gemakkelijk aangenomen als bewezen. Wij breinen van transmensen zijn afwijkend van de breinen van niet transmensen. Het is een geruststellende gedachte voor mij als brein dat niet conformeerd met de grootste gemene deler van menselijke breinen.
 
Maar een gedachte is geen mening en al helemaal geen onderbouwde mening. Mijn gedachten zijn veelvuldiger dan die primaire behoefte aan herkenning en erkenning en pendelen in hoog en chaotisch tempo van de ene kwab naar de andere. Soms is er een emotionele gedachte die maar wat graag mij als transbrein, en dus uniek, wil zien maar al snel wordt die gedachte gevolgd door een rationele die heel hard ‘bewijs het dan’ roept. Dan is er nog die gedachte die in het liefdesstukje van mij spookt en zo graag wil dat ik een heel gewoon brein ben en als zodanig ook door collega breinen als zodanig gezien wordt zodat die ware toch nog eens voorbij komt zonder dat ik in een apart hokje van ‘vreemde breinen’ geplaatst ben. Even later galmt er in weer een ander deel van mijn grijze massa een angstgedachte. Want wat zou er gebeuren als het zeker zou zijn dat ik een heus transbrein ben? Gaan de dames en heren hersenchirurgen dan voorstellen om in de toekomst collega’s van mij aan te passen naar de maatschappelijk gemakkelijker te hanteren niet-trans breinen? Gaan we dan wellicht terug naar de lobotomie? Mijn afdeling hoop geeft aan dat vooral niet te hopen en mijn afdeling pijn doet me een steek voelen alsof er al een naald in een kwab gestoken wordt.
 
Weet je, ik kom er gewoon niet uit. Ik ben er niet wanhopig onder dat het allemaal niet duidelijk is, die tijd is voorbij. Mijn geheugen weet zich dat nog wel te herinneren maar ik ben gegroeid in de afgelopen jaren. Niet zozeer biologisch maar ik ben wel wat beter in staat geworden om al die gedachten, meningen, impulsen, gevoelens en behoeften met elkaar in verband te brengen en in een soort kwetsbaar evenwicht te plaatsen. Een evenwicht dat gebaseerd is op de wetenschap (ik pretendeer dit te weten namenlijk) dat het allemaal goed is. Het is goed dat ik een transbrein ben en het is ook goed als ik als niet ben. Het is goed als dit brein aan de rest van het lijf van die rare Alice Anna laat weten dat ze een vrouw is en het is evenzo goed als ze af en toe aan haar laat weten dat ze weer eens lekker mannelijk bezig is. Het is prima dat er van die breinonderzoekers zijn die mij proberen te doorgronden en verklaren maar het is nog veel beter dat ze dat nooit zal lukken. Mijn punt is namenlijk dat ik van het mysterie houd. Een mooie vrouw is immers mooier in verhullende kledij die iets te raden over laat, dan in confronterende naaktheid. Tenminste dat werkt in mijn brein zo en ik schijn niet de enige te zijn met dat soort gedachten. 
 
Zoals je zult begrijpen bekijk ik als het brein van Alice Anna dat wetenschappelijk onderzoek door een gekleurd brilletje. Natuurlijk. De wetenschappers willen immers blijkbaar mij zo graag verklaren, terwijl ik stiekumpjes weet dat ik niet te verklaren ben noch dat wil zijn. In zekere zin vind ik die onderzoeken ook bedreigend want wat nu als er zekerheid ontstaat? Ik heb angst voor de menselijke behoefte om afwijkingen van de norm te zien als fouten die gecorrigeerd moeten worden. Veel liever zie ik wetenschappers moeite doen om vast te stellen dat de afwijking nu juist de norm is van het menselijk bestaan. Zonder afwijking is er geen norm zogezegd. Als de breinenwereld in mannelijk en vrouwelijk verdeeld wordt dan ga ik er vanuit dat dit een zeer kortzichtige verdeling is. Nergens immers is er in de natuur het binair absolutisme dat regeert. Alle mensen hebben twee benen… welnee, er zijn er ook waar dat anders is. Zij wijken dan af van de rest van de mensheid maar ze zijn niet minder mens dan al die anderen. 
 
En daar is dan mijn conclusie. Natuurlijk is er een transbrein. Niet omdat dat wetenschappelijk aangetoond zou zijn maar simpelweg omdat de mensheid breinen in een mannelijke en vrouwelijke dualiteit denkt te kunnen beschrijven. De natuur leert ons dat die dualiteiten nergens bestaan en dat impliceert dus dat er ook andere dan mannen- en vrouwenbreinen zijn. Niet op grond van wetenschappelijk bewijs maar op grond van het begrip van de oneindige variëteit in de biologie, kan het niet anders zijn dan dat er ook transbreinen zijn. Sterker nog, ook die transbreinen zullen niet eenduidig kunnen worden gedefinieerd en getypologeerd. Het continuum belet een dergelijke over simplificatie van de natuur nu eenmaal. Ik, mijn beste, bevindt me als brein in het goede gezelschap van een oneindige variëteit aan genderbreinen. En dat is maar goed ook wat mij betreft.
 
Liefs en de hartelijke groeten van mij en de rest van het lijf van Alice Anna.
De artikelen naar aanleiding waarvan mijn brein reageerde zijn te vinden op de website van het Continuum. Arianne van der Ven heeft daar een uitstekende boekbespreking van het boek ‘Brainstorm’ van Rebecca M. Jordan-Young geschreven. Zowel het boek als de boekbespreking zijn het lezen meer dan de moeite waard voor iedereen die in gender en hersenen is geïnteresserd. Het boek van Dick Schwaab is overigens evenzo interessant en een aanrader voor wie meer wil weten over hoe ons brein werkt. Google maar op Schwaab en brein en je vindt het.
© 2013 Alice Anna Verheij

Pink Ribbon fraude.

Naschrift: Pink Ribbon is ontstaan in de V.S. naar aanleiding van acties die geïnitieerd waren door ONDER ANDERE MAAR NIET UITSLUITEND Evelyn Lauder. Daaruit zijn voortgekomen Breast Cancer Research Foundation maar ook Pink Ribbon International. Beide staan geheel los van elkaar en claimen het eerstgeboorterecht. Beide staan los van Pink Ribbon Nederland. Kunt U het nog volgen in roze lintjes land? Voor alle duidelijk: de consument dus moet begrijpen is de Stichting Pink Ribbon Nederland op geen enkele manier verbonden met Pink Ribbon International die op geen enkele manier verbonden is met de Breast Cancer Research Foundation die op geen enkele manier verbonden is met de Stichting Pink Ribbon Nederland.

Gegeven de bovenstaande roze lintjes kolder is het dan toch misschien verstandiger om gewoon te doneren aan het Koningin Wilhelmina Fonds. En kanker te bestrijden middels het ook door hun gefinancierde onderzoek en dat dan los van de vraag of die kanker zich in borst, prostaat, long, huid of waar dan ook bevindt. Dat immers maakt voor het slachtoffer niet uit en is alleen van belang voor de toebedeling van onderzoeksgeld aan de verschillende onderzoeksinstellingen.

Kortom: opheffen die Pink Ribbon flauwekul, de aasgieren van bedrijven die er een slaatje uit slaan boycotten en geld geven aan een club waarvan we weten dat het goed terecht komt. Voor mij in ieder geval geen make up van Estee Lauder meer.

————————————————————————————————————————————————

Mag ik even kotsen? Na Karin Spaink‘s onthullingen gevolgd door de uitzending van ‘Eén Vandaag’ komt vandaag de Amerikaanse Pink Ribbon organisatie met het volgende statement op hun website:

Stichting Pink Ribbon
$ 21 million Scam
shocks Holland

16 November 2011

Stichting Pink Ribbon, a Dutch foundation started in 2003 copying the USA originated Pink Ribbon concept and monopolising Pink Ribbon in the Netherlands has only spend 1.8 % of its donation revenues on research.

As a comparison; Pink Ribbon International labels a minimum of 90% of its income for accredited breast cancer research projects.

Stichting Pink Ribbon is not associated to Pink Ribbon International and has used all legal means to ban Pink Ribbon International from Dutch territory.

With the sale of ribbons, magazines (supported by publisher Sanoma) and gala events (supported by Estee Lauder) Stichting Pink Ribbon raised an amount over 21 million USD from private donations. Only 390.00 USD had been spend on breast cancer research according to a thorough investigation by the Dutch television (NOS).

In 2009 en 2010 no funds at all were labelled for breast cancer research.

Stichting Pink Ribbon has been criticized because of its focus on marketing, and celebrities ignoring the reality of cancer and the necessity and responsibility to act accordingly.

Two major Dutch cancer organisations, KWF Kankerbestrijding and A Sisters Hope have terminated their partnership with Stichting Pink Ribbon.

We staan er weer eens mooi op internationaal. Nu hoop ik maar dat de koppen bij de frauduleuze Nederlandse Pink Ribbon sneller rollen dan de wielen van de raceauto van de winnaar van de formule 1. Ik hoop dat er in Nederland geen plaats is voor mensen die op de wijze van de lieden achter Pink Ribbon Nederland zo scandaleus aan zelfverrijking doen. Mensen die bij die organisatie hun boterham verdienen. Bestuursleden die de kluit belazeren over de ruggen van al die mensen die getroffen zijn door die afgrijselijke ziekte borstkanker.

En ik hoop dat de Nederlanders deze club massaal de rug toe keren en ieder geval NOOIT meer make-up kopen van Estée Lauder, stofzuigers met een roze kastje, roze telefoons en bladen van Sanoma. Een ouderwetse boycot van die producenten en Pink Ribbon Nederland is bepaald op zijn plaats wat mij betreft.

Wel jammer voor al die vrouwen met de Pink Ribbon telefoontjes om nu te moeten bellen met een telefoontje dat in de markt gezet is door een stelletje asocialen. Want dat zijn ze daar bij de bestuurders van Pink Ribbon Nederland.

Alice © 2011

Hersteloperatie, wat is er nu eigenlijk gedaan?

vagina

Dit artikeltje gaat over de behandeling die ik ondergaan heb in het OLVG de afgelopen weken. Als je niet geïnteresseerd bent in de technische aspecten van GRS (Gender / Geslacht Veranderende Operatie) (ook wel SRS genoemd)  dan verzoek ik niet verder te lezen. Ik publiceer dit ter ondersteuning van lotgenotes die mogelijkerwijze met dezelfde problematiek geconfronteerd gaan worden als ik én voor mensen die een duidelijk beeld willen krijgen van dit type operaties. Geen bloederige plaatjes overigens maar gewoon mijn ervaringen.

Tsja die vraag krijg ik dus soms, wat is er nu eigenlijk gedaan? Dit stuk is bedoeld om daar een antwoord op te geven. Aan de ene kant is het een uiterst persoonlijke keuze om inzicht te geven in de specifieke operaties die uitgevoerd zijn, aan de andere kant is het voor de vele lotgenotes zo slecht niet om eens te lezen wat er gebeurt als de GRS niet leidt tot het resultaat waar je op hoopte en er ernstige complicatie ontstaan.

Want daar ligt de bron voor de noodzaak om een tweede grote operatie te ondergaan. Vorig jaar 17 april is een geslachtsveranderanderen operatie uitgevoerd bij mij. De meeste van julle weten dat. Hoewel de operatie goed gelsaagd was en het eerste herstel hoopvol is er na een maand of vier verkleving opgetreden van de ‘neo-vagina’. De vagina die geconstrueerd was gebruik makend van de huid van mijn mannelijk geslachtsdeel. Daarnaast zijn er een clitoris geconstrueerd en schaamlippen. Daardoor is het uiterlijk erg mooi geworden en het belangrijkste: alles werkte. Op die vagina dus na want een verkleving van de neovagina kan snel optreden en heeft vaak als gevolg dat het geheel inwendig teloor gaat. En zo gebeurde het ook.

De tegenslag was een harde klap vooral omdat gedurende een week of zes ik het geluk heb mogen ervaren me genitaal volwaardig vrouw te voelen. Dat gevoel ben ik met deze complicatie kwijtgeraakt en dat heeft me erg veel verdriet gedaan. De keuze was in eerste instantie een keuze tussen afscheid nemen van normaal sexueel functioneren of een reconstructieve operatie. In december vorig jaar heb ik een kijkoperatie laten uitvoeren om zeker te zijn hoe een en ander er voor stond. De uitslag was negatief en reparatie was door de permanente pijn noodzakelijk geworden.

Ergo, 10 maart ben ik opnieuw het ziekenhuis ingegaan. 11 maart was Kleanprep dag. De darmen moesten natuurlijk weer leeg en het vieze goedje doet dat effectief. 12 maart ben ik om 9 uur de OK in gegaan en onder narcose gebracht. Het is de eerste keer dat ik me dat moment glashelder herinner. De operatie heeft ongeveer vijfeneenhalfuur geduurd en was complex.

De volgende stappen waren nodig.

  1. Verwijdering van de door penisinversie gecontrueerde neovagina (voor het grootste deel).
  2. Vervolgens is een buikwandcorrectie uitgevoerd waardoor ik nu een plat buikje heb gekregen maar dat vooral voldoende huidmateriaal beschikbaar maakte om een ‘wastrommeltje’ te maken. Het wastrommeltje is een bewerkte spuit met gaatjes van 60cc met een diameter van 3 centimeter en een lengte van 12 cm. Deze werd bekleed met vet gaas en de gewonnen huid van mijn buik.
  3. Het geheel is ingebracht en bij de opening gehecht aan het omliggend weefsel. Vervolgens gevuld met vochtig gaasverband voor afvoer van wondvocht.
  4. De buikwand is natuurlijk gehecht en omdat als gevolg van de huidwinning mijn navel op een wel heel rare (lage) plaats terecht zou komen is die verplaatst naar een anatomisch logische plaats.
  5. Tevens is de uitgang van de uterus aangepast om er voor te zorgen dat de plasproblemen die er waren (sproeien voor de kenners) verholpen werden.
  6. Tot slot is een borstvergroting van cup AA naar B/C uitgevoerd met ronde proteses via een incisie onder de borsten. De proteses zijn boven de borstspier geplaatst omdat mijn borstspieren mannenborstspieren zijn en de kans op dislocatie van implantaten door die krachtige spieren bepaald niet denkbeeldig is. Vandaar trouwens ook ronde proteses.

Het is duidelijk dat dit al met al een zware ingreep is geweest. De methode (voor de noodzakelijke genitale ingreep) is weinig gebruikt. Mijn chirurg echter is gespecialiseerd op dit gebied. Een en ander is sterk vergelijkbaar met de ingreep die vrouwen ondergaan na vaginale kanker. De borstvergroting was een langekoesterde eigen wens die uitgevoerd is omdat ik niet opnieuw het ziekenhuis in wil apart daarvoor en omdat het financieel gezien de laatste kans was dat ik dit liet doen.

Het resultaat tot nu toe en in omgekeerde volgorde:

  1. De borstvergroting is geweldig geslaagd. Het resultaat is meer dan prachtig en heeft de laatste mannelijke lichaamskenmerken bij mij voorgoed naar de achtergrond gedrukt. Het is een kado dat ik mijzelf gegund heb en ik ben er heel erg gelukkig mee en trots op. Pijn heb ik niet gehad en esthetisch is het resultaat wonderbaarlijk mooi.
  2. De aanpassing van de uitgang van de uterus is goed verlopen. Wel is door de langdurige cathereisering de blaasspier ‘lui’ en gaat plassen nog moeizaam. Tijd helpt hier maar blaasonsteking ligt op de loer.
  3. De verplaatste navel heelt goed. Geen enkel punt. Geen enkele pijn maar dat komt vooral ook omdat mijn gehele buikwand volledig gevoelloos is geworden. De zenuwen zullen opnieuw moeten ingroeien en dat kan 1 tot 2 jaar duren. Raar gevoel maar echt niet hinderlijk. Wel moet ik in totaal zes weken een tubigrip dragen om mijn buik. Nu nog een maand dus.
  4. De buikwandcorrectie is goed geslaagd. Het litteken valt grotendeels weg in een huidplooi en zit op een plek zodanig dat er geen probleem hoeft te zijn en ik gewoon een bikini aan kan doen. Het ziet er nu nog heftig uit want de incisie was van de ene zij naar de ander zij en is dus bijna 40 cm lang. Het geneest prima.
  5. Dan de vaginareconstructie. Dat is een heel ander verhaal. Het operatieresultaat is goed. Of het ook in de herstelperiode goed zal gaan is in handen van moeder natuur en mijn eigen discipline. Het spoelen zal anders gaan dan de eerste keer en dilateren gaat met speciale middelen en ook heel anders. Er zal een opblaasbare dilator toegepast worden om problemen te voorkomen. Afwachten dus. Het belangrijkste is dat het nu goed voelt. Natuurlijk verlies ik nog overtollige huid en soms wat bloed (maar dat is zo goed als altijd het geval bij huidtransplantaties) en dat is best even wennen.

Tot zover dus wat er gedaan is. De ingreep was zwaar en vooral de pijn was in de eerste dagen veel heviger dan ik me herinner van de GRS. Na een paar dagen hield ik de morfine niet vol en moest er over gegaan worden op pillen en al die tijd heb ik een infuus met antibiotica gehad tot twee dagen voor ontslag. De dag er na kreeg ik stevige koorts en moest het infuus er weer in voor een dag. Het herstel in het ziekenhuis heeft 14 dagen geduurd en dat is niets te kort. Belangrijk is vooral de de verzorging en steun van de artsen en verpleging die werkelijk geweldig zijn geweest. Zeker omdat er altijd zwakke momenten en dieptepunten zijn en juist dan zijn ze er voor je. Al is het ‘s nachts. Ik kan alleen maar vaststellen dat artsen en verpleging alles maar dan ook alles hebben gedaan om me hier doorheen te begeleiden en me zo goed mogelijk te laten herstellen voor ik naar huis mocht.

Voor mijn lotgenotes is het belangrijk om te beseffen dat een GRS geen eindstation hoeft te zijn. Het sprookje dat het meestal zonder complicaties verloopt is inderdaad dat: een sprookje. Jezelf er op instellen dat er nog wel wat moet gebeuren na de GRS is verstandig. Blijkt dat niet zo te zijn voor je dan heb je gewoon geluk. Psychisch is er nog wel wat aan de hand na je GRS en mocht het tegenzitten dan zijn er de vervolgoperaties of zelfs hersteloperaties. De mijne was daarbij in zekere zin extreem maar tegelijk ook noodzakelijk. Het is moeilijk om dan op de been te blijven (vooral mentaal) en vriendinnen, vrienden, familie, verpleging en artsen zijn bepalend voor hoe dat gaat. Bij mij is het tot nu toe geweldig verlopen. Ik ben veel mensen veel verschuldigd, ze zijn mijn ‘extended family’ geworden. Met de uitkomst over een aantal maanden zal ik vrede hebben omdat ik weet dat ik en het ziekenhuis alles gedaan hebben wat er mogelijk is. Zelfs als die uitslag alsnog negatief zou zijn.

Het ziekenhuis was in dit geval het OLVG en ik kan en zal dat bij iedereen aan blijven bevelen als een uitstekend ziekenhuis met een geweldige staf en fijne sfeer. Zelfs de kritische ik heeft geen enkele kritische noot en dat zegt heel wat. De chirurg was Dr. Karim met zijn geweldige staf waaronder Jonathan en Chai. Ik heb ze in mijn hart gesloten. De verpleging, ik heb er eigenlijk geen goede woorden voor. Het zijn engelen.

Alice © 2009

Transgender emancipation: cisgender advantages checklist

Republished (but edited on lame wording) from The Transgender Boards for reasons of explaining the troubles transgender people are experiencing in daily life which is not so fabulous. For all people not transgender just browsing the list and answering the questions helps in understanding the impact of the gender binary divide on the lives of transgender people. So, let’s go checking the list…

absolutely_fabulous_001

An explanation: cisgender means people who are experiencing the joy of having a physical gender in line with their mental gender. As opposend to transgenders. So the following list might help cisgender people (otherwise labelled ‘real men’ and ‘real women’) in understanding the day to day difficulties of transgender people in trying to live an ordinary undisturbed life in their preferred (mental) gender.

The Transgender Challenges Checklist (ever wondered about the challenges transgenders experience?)

There appears to be little in the way of a comprehensive challenges list. These lists are generally written in the first person relative to having the privilege. Number #1 speaks to both heterosexual and cisgender advantages. The remainder of the list focuses on cisgender advantages over transgenders in real life.

  1. It is unlikely that I will be ostracized by my family and friends, fired from my job, evicted from my home, given substandard medical care, suffer violent or sexual abuse, ridiculed by the media, or preached against by religious organizations simply because of my professed identity or perceived incongruent gendered behaviors or characteristics.
  2. I can be confident that people will not call me by a different name or use improper pronouns.
  3. I never suffered the indignation of “holding it”, when both functional and unoccupied public restrooms are available. In fact, I don’t need to be concerned about public facilities segregated by sex.
  4. If I am institutionalized, I don’t have to worry about being housed in the wrong section of a facility segregated by sex.
  5. I am not denied entrance to appropriate services or events that are segregated by sex.
  6. My childhood innocence was not interrupted with desperate prayers to a divinity begging to wake up the opposite sex.
  7. I never grieve about my lost childhood and adolescence because I was born the opposite sex.
  8. I will only experience puberty once.
  9. I never worry about potential lovers shifting instantly from amorous to distain and even violence because of my genitals.
  10. I am unlikely to be questioned about my genitals, even less likely to be touched inappropriately or asked to see them.
  11. It is unlikely that I would risk my health by avoiding the medical profession for fear of discovery.
  12. I never considered hiding my body parts by binding or tucking.
  13. It is unlikely that I would consider changing my voice.
  14. If I have a professionally recognized and diagnosed condition, I am unlikely to be excluded from medical insurance coverage.
  15. As a man, I am more likely to look my age, and have a body similar in size and shape to other men.
  16. As a man, I am more likely to be satisfied with the functionality of my genitals.
  17. As a man, I am more likely able to father children .
  18. As a woman, I am more likely to have a body similar in size and shape to other women.
  19. As a woman, I am unlikely to lose my hair before middle age.
  20. As a woman, I am more likely able to conceive and bear children.
  21. As a women, I don’t have to dilate the rest of my life.
  22. I am more likely able to achieving orgasm.
  23. I will likely have $50,000 or more to spend or save for retirement.
  24. I can’t imaging spending months and $1000s of dollars on a therapist so they can tell me something I already knew.
  25. If I am physically healthy, I don’t think about having a hysterectomy, a mastectomy, massive hair removal, contra hormone therapy, vocal surgery, facial reassignment surgery, or genital reassignment surgery.
  26. I have a better chance of reaching old age without taking my own life.
  27. At my funeral, it is unlikely that my family would present me crossdressed against my living wishes.
  28. I never worry about passing gender wise. I am oblivious to the consequences of someone failing to do so, and consequently loosing my cisgender (non transgender) advantage. In fact, I have the privilege of being completely unaware of my own cisgender advantagege.

The Membership – The Transgender Boards – September, 2005, edit by Alice – February, 2009

Alice

Gender binary normativity

freesnap001

A friend pointed me towards the following blog: ‘so you want a gender revolution, the binary bites back‘ by ‘Radicalbitch’,  presumably knowing that it might either offend me or invite me to react. The latter is the case and here is the reaction. What’s the story?

In that blog transgenders and transsexuals are denied access to ‘women space’. It seems that the writer opposes transgenders and transsexuals being able to identify themselves as women and particpating in women space in society. Well first of all it’s directed solely at MtF transgenders, but ok let’s forgive that glitch. Being complete would probably make things more complicated. Second, women space is defined as the feminine side of a binary gender world. And that’s the catch. The writer doesn’t at all dig into the even remote possibility of a gender spectrum consisting of a continuum between masculinity and femininety. It seems the writer is what most people would regard as transsexual but according to her text is probably intersexual with a female gender identity. Thereby labelling herself as a ‘cissexual’, a women embracing the female side of the gender binary divide. She does that with fierce absolutism and attacks others who think different. Gender binary normativity on display.

The lack of mentioning the gender continuum as a feasable approach to gender but only writing about ‘the third gender’ being transgender shows the limitations and fear of people when confronted with non binary placeble individuals. The reaction to that fear is somehow agressive or at least tense. And it’s a waste as far as I’m concerned. Because trying to do the intellectual exercise of reasoning from another perspective than her own didn’t occur in the text on her blog. Being extremely normative in her approach she actually denies transgenders or transsexuals access to women space. As if she really could do that. Exclusion is the typical reaction of people who are insecure about a topic, in this case about gender. Exclusion in itself disables discussion because the excluded are pushed into the defense. So adressing the issue in a blog and subsequently excluding the people who think different is not showing an open mind and in essence it’s a token of shortsightedness.

My answer on her blog is as follows:

Well, well, well. To be honest I think your reasoning is limited and wrong, not to say abusive in itself. The last sentence in your blog is as far as I’m conserned total crap.

What you are showing is what I state as ‘gender binary normativity’. The only truth you seem to represent is that of the gender binary. Thereby giving no room to transgenders that cannot identify in that binary as they represent people living in a gender continuum. I do not support neither approve of Butler’s thinking on this by the way. Even Butler thinks binary.

I am, as many transgenders a human being with a predominantly female identity AND less dominant masculinity. I live somewhere in the gender continuum, being neither woman nor man. Physically not born as a woman but reconstructed for as far as possible by a gender reassignment operation. But still not completely a woman. Mentally I certainly am not a man but much more of a woman. The result is in essence that I am an ‘inbetweeny’. I cherish that as my real identity. I live and love as a woman but I do have a partly male core identity that is undeniably there.

I don’t see why I as a gender binary opponent would not be allowed to enter women space. entering that space is not so much agreeing with the gender binary female. It’s the space that I feel most comfortable in in a mental sense. Ok, I’m lesbian too so I do have an interest in womanhood from that angle as well.

Actually what you are dmonstrating in your blog is cissexism: rating transsexual / transgender gender identity as inferior to your own – also acquired – cissexual identity. That is a lame approach to gender identity. People come out worse being exclusive in stead of inclusive when it concerns gender identity.

So, no! I will certainly not accept gender binary as the real world of gender. It’s a continuum in my view. And no! I will not accept being denied participation in women’s space anywhere as I am predominantly female. Why would I not have the right to be who I am? Who are you to deny me / us our gender expression as women and at the same time embracing the gender continuum? We are just not completely female. But are you? Don’t think so my dear.

So pleace rethink and check out Julia Serano for a change. It might help clearing your mind.

It’s a pitty that gender challenged people identify themselves to the other gender binary pole, leaving a live of forced masculinity or femininety for the opposite in such a way that they exclude the opinions and feelings of those sisters and brothers who feel slightly different. For as far as gender is concerned offcourse. Maybe, just maybe human thinking might evolve in accepting the concept of a gender continuum and learn that there actually is no human who is 100% female or 100% male. That we all have both genders in us, wether we like it or not. After all, isn’t it biologically the case that all humans are in there conception feminine and by hormonal influences might end up being what we state as being a male? Rendering every man alive as at least having been a female for a couple of weeks. The diagram in this blog shows the ambiguity of gender (sorry for the Portuguese text but you’ll be able to understand after looking at it for a while). It also hints at a continuum by showing that some people somehow don’t fit in the binary divide.

Alice © 2009

Lezenswaardig

verwijzen

Ik doe het niet vaak, verwijzen naar andermans / andervrouws artikelen. In dit geval kan ik niet anders dan dat wel doen. Arianne heeft een geweldig mooi geschreven artikel over de Muxhe’s in Mexico geplaats op het Continuum. Lees het daar gerust eens na. Het is een prachtige inkijk in een maatschappij die intelligent om gaat met gender.

Verder is er een lezenswaardige column van Karin die ik ook niet onbenoemd wil laten op haar blog. Het gaat over de kwetsbaarheid van het Elektronisch Patiënten Dossier. Het EPD is iets waar ik op tegen ben en Karin spelt de gevaren nog eens uit.

Dan is er een artikel van Vreer dat ik de moeite waard vindt en dat iedereen eigenlijk gelezen moet hebben, vindt ik. Het handelt over transgender discriminatie en dan met name over de stellingname van Thomas Hammarberg, de commissaris voor de mensenrechten van de Raad van Europa.

Dan is er nog een artikel van Hannah dat geschreven is naar aanleiding van haar onderzoek naar Twitter. Het microblog dat ook mij ‘hooked’ heeft. Het artikel verteld over haar onderzoek, de opzet en geeft inzicht in de wereld van Twitter. Ik vindt het als communicatiejunkie vooral vakmatig interessant.

Tot slot dan een verwijzing naar de fabuleuze John Updike. Gisteren overleed deze literaire grootheid. Tweemaal won hij de Pulitzer prijs. Zijn werk is een inspiratie voor veel schrijvers en kenmerkt zich door een scherpe tekening van de Amerikaanse middle class mentaliteit. Updike verafschuwde die en legde ongenadig de kleinburgerlijkheid in Amerika bloot. De man was begaafd en had een geweldige dosis humor. In respect hier een verwijzing naar een biografie samengesteld door een andere bewonderaar.

Alice

Social Networks

ilikesocialnetwork

Al lange tijd ben ik geïnteresseerd, geobsedeerd wellicht, door netwerken. Social networks om de juiste term maar even te gebruiken. Na tijdenlang experimenteren door gewoon maar zelf deel te nemen in die social networks ben ik toegekomen aan verder gaande analyse van het fenomeen. Ik ben voor geïnteresseerd in de mogelijkheden van koppeling tussen die netwerken en de mogelijkheden voor de inzet van die netwerken om maatschappelijke (en soms politieke) doelen te dienen.

De social networks verdeel ik in een tweetal basisgroepen: common networks en special interest networks. Een toelichting.
Common networks zijn social networks die zich niet op een specifieke interesse richten. Voorbeelden zijn Facebook, Hyves, Twitter en dergelijke.
Special interest networks zijn social networks die zich op een specifiek onderwerp of specifieke groep richten. Voorbeelden die ik van nabij ken zijn LinkedIn, de netwerken en fora voor transgenders en social networks gericht op muziek zoals LastFM en MySpace.

Misschien moet ik er bij vertellen dat ik een social network breder definieer dan een specifieke website. Het netwerk bestaant uit nodes (knooppunten) op verschillende hiërarchische niveau’s. Laten we de common networks als voorbeeld nemen. Het hoogste hiërarchische niveau in mijn voorbeeld is dat van bijvoorbeeld Tumblr.com of Poken.com. Het zijn sites waar profielen van het onderliggende niveau gekoppeld worden. Het onderliggende niveau zijn de social networks als Facebook, Hyves maar ook Yahoo. Het niveau daar onder zijn de groepjes binnen die social networks, de ‘vriendenclubs’. Daarnaast liggen er op het het middelste niveau vaak allerlei verbindingen met special interest networks. Zo zijn er bevoorbeeld koppelingen en integraties tussen Facebook en LastFM of Yahoo en Flickr.

Versimpeld ziet een overzicht er als volgt uit:

social-networks001

Het plaatje is dus versimpeld en bij het maken er van merkte ik al snel dat er geen tekenwijze is waarmee ik een en ander goed kan weergeven. De boodschap is vooral dat social networks (sinds web 2.0) koppelbaar en integreerbaar zijn geworden. Daarmee krijgt iedereen die in meerdere networks deelneemt een gescatterde (verspreide) digital footprint op het internet. Er zijn om het overzicht te houden (en dat is naarmate men meer ‘net-savvy’ is een lastige klus) tooltjes gekomen in vorm van websites en soms hardware die die koppelingen registreren en beheren. In het voorbeeld is poken.com genoemd omdat je daar door middel van een website identiteiten kan koppelen. Niet meer dan dat overigens. Je kunt in real life met een poken gadget profielen uitwisselen die je op de poken website hebt bekend gemaakt. Simpelweg: je kunt je Facebook profiel en je LinkedIn profiel op Poken.com bekendmaken en als je dan met je poken gadget iemand tegenkomt kun je elkaar ‘poken’. De profieltjes worden uitgewisseld. Vooralsnog gaat het daar om een zeer beperkt aantal social networks die je op die manier kunt beheren en uitwisselen. Tumblr.com gaat veel verder. Je kunt er een waslijst aan social network profielen van jezelf bekendmaken en die worden dan op die site gekoppeld. Een gadget om in real life uit te wisselen ontbreekt echter.

Naast koppelen kan je ook identiteiten delen. De meeste social networks maken het mogelijk om identiteiten van het ene netwerk te integreren in jouw persoonlijke pagina’s. LastFM en Facebook doen dat bijvoorbeeld. Het effect is leuk want als je muziek afspeelt op je Mac (of pc) dan registreert LastFM wat je afspeelt en in de LastFM applicatie op Facebook zie je dat dan weer terug. Maar er kan nog veel meer. Zo kan je Facebook, Hyves, je eventuele eigen weblogs voeden met ‘tweets’ die je via Twitter de wereld in stuurt. Met Brightkite kan je je actuele locatie op die manier over de verschillende social networks bekend maken en ga zo maar door. Voor wie dit allemaal teveel wordt, speel er eens mee en je zult het snel genoeg doorkrijgen.

Wat mij nu vooral boeit is waar dit naar toe gaat en hoe je deze mogelijkheden nu kunt gebruiken. Zo is de internet campagne van Obama door het gebruik van Facebook en Twitter enorm versterkt. Hij heeft er veel jonge kiezers mee weten te trekken. Een president van deze tijd dus die gebruik maakt van de social networks binnen de jongerencultuur. Maar niet alleen in de VS zien we dit gebeuren. In Nederland is onze minister van Buitenlandse Zaken Maxime Verhagen een fervent Twitteraar en kan je zijn locatie volgen op een de website www.hierisministerverhagen.nl. Het geeft een kleine inkijk in de mogelijkheden van het toekomstig internet.

Om politieke campagnes en maatschappelijke acties te organiseren kan je niet meer buiten internet. Sterker nog, als je er slim gebruik van maakt is je bereik groot en de slaagkans ook groter. Zo zijn er middelen om netwerkanalyses los te laten op verbindingen tussen websites en nog sterker tussen onderwerpen die op die websites aan de orde komen. Sinds kort ben ik aan de slag gegaan met IssueCrawler, een wetenschappelijk netwerkanalyse gereedschap dat aan de UvA is ontwikkeld in de vakgroep Nieuwe Media. Met het gereedschap is te zien hoe websites verbonden zijn en met wat meer werk zelfs welke onderwerpen waar spelen en vanuit waar worden aangekaart via het internet. Voorbeeld: de bouw van een dam in India die een ecologisch en sociaal probleem opleverd wordt op andere plaatsen (VN in New York) bevochten. De netwerkanalyse geeft dan inzicht in welke partijen (op grond van hun internet aanwezigheid) zich met welke onderwerpen (evt. elders) moeien. Ik ben nog maar kort met dit gereedschap bezig en ga er zeker nog verder mee experimenteren omdat ik wel mogelijkheden zie in het ontwikkelen van een internetstrategie voor sommige emancipatie activiteiten. Hier onder in ieder geval een eerste plaatje van een analyse van de verbindingen tussen dit weblog en andere websites:

cluster_map21

Het plaatje is hier niet leesbaar en dat hoeft ook niet. Het geeft een beeld van de mogelijkheden van visualisatie. Over een tijdje zal ik resultaten van de netwerkanalyse van de transgender gemeenschap in Nederland op mijn studiesite publiceren.

Alice © 2009

Familiewebruzie (zie ook www.vreer.net)

djanko_20060327

Een goede vriend(in) (m/v/a) is slachtoffer van een familiewebruzie. Een familieruzie die zich voltrekt op internet. Het heeft te maken met de vrijheid van genderbeleving in combinatie met de vrijheid van meningsuiting (zie ‘Frustransen‘). Het is een boeiend fenomeen wat zich laat zien. Oké, het is weliswaar geen familie door bloedband maar het betreft een familie op grond van min of meer gedeelde ervaringen levensloop.  De manier waarop een en ander plaatsvindt hoort bij internet. Verwijzend naar mijn artikelen over Andrew Keen en diens globaliseringslezing vorig jaar over Web 2.0 ga ik hier iets doen wat ik maar spaarzaam doen.

Terugkomen op een mening die ik daar gegeven heb. Nou ja, een beetje dan.

Verweet ik Andrew Keen dat hij nogal angsthazerig is als het gaat om het gebrek aan kwaliteit op het internet bij Wikipedia, blog’s en andere Web 2.0 gerelateerde zaken, ik trek die kritiek hier deels terug. Goed, het gaat hier vooral om iets wat gebeurt op een Yahoo lijst. Niet bepaald Web 2.0 maar wel notabene een gemodereerde maillijst. Beetje zoiets als een kruising tussen een forum en Usenet. Het interessante wat er gebeurt is namelijk dat de moderatrices er blijk van geven het moderatieproces niet zo geweldig te beheersen. Er wordt slecht en inconsequent gemodereerd. Maar veel erger, kritiek daarop wordt genegeerd of afgefakkeld maar niet ter harte genomen en de echte kritikasters wordt zachtjes gesuggereerd zich maar van de lijst terug te trekken. Een besloten lijst voor een specifieke doelgroep waarvan de moderatrices zichzelf opstellen als eigenaresse.

Nog grappiger wordt het als er voorgesteld wordt om mensen suggesties te laten geven over aanpassingen van het ‘charter’, de huisregels die op die lijst gelden. Zodra de eerste suggesties binnenkomen wordt daar niet op ingegaan maar wordt er een korte termijn oplossing geformuleerd die in die huisregels wordt opgenomen. Geheel democratisch (niet dus) wordt dat eenzijdig besloten. De aanpassing komt er op neer dat in tegenstelling tot de bestaande praktijk van toelating van nieuwe leden er overgegaan wordt naar een nieuwe aanpak. Voortaan krijgt iedereen een proeftijd van twee maanden waarbinnen mensen zonder opgave van redenen van de lijst verwijderd kunnen worden. Een briljant Stalinistische oplossing dunkt me. Lekker in lijn met het karakter van het medium (ook niet dus).

Eigenlijk is het verschijnsel boeiend om reden dat het een gesloten lijst is voor een beperkte doelgroep die zichzelf steeds smaller definieert. Steeds meer deelnemers die ‘anders’ zijn of zelfs slechts ‘anders’ denken worden door de groep die zelf maatschappelijk gezien beslist ook als ‘anders’ wordt gezien uitgesloten. Een prachtig fenomeen van ‘geneste normativiteit’ om maar eens een fraaie term te introduceren. Ofwel: geen groep is zo ‘anders’ of er worden wel weer mensen uitgesloten omdat ze ‘te anders’ zijn. Aangezien de gehele groep slecht geëmancipeerd is is dat verschijnsel een gotspe. Maar wel ook begrijpelijk. In parallel, je kunt gekleurd zijn en dan nog steeds vinden dat Obama ‘blank’ is. Of Ophrah voor mijn part. Tenminste als ‘blank’ geformuleerd wordt als rijk, westers en succesvol.

Het verschijnsel is interessant maar ook triest. Het toont de onmacht aan van een groep om volwassen te denken, discussiëren en argumenteren. Een alledaags verschijnsel op internet. Dus beste Andrew Keen, bij deze. Je hebt gelijk als je stelt dat internet een devaluatie oplevert van het intellect. Of bedoelde je iets anders? Zelf denk ik dat het eerder nog een uitvloeisel is van vervlakking in de samenleving, verminderde solidariteit, evenzeer verminderde maatschappelijke betrokkenheid, doorgschoten hokjesgeest en een onvermogen tot ook maar enige vorm van activistisch denken. Allemaal zaken die we buiten het internet helaas ook zien in de maatschappij. Het laatste punt mag daarbij dan weliswaar niet tot de functies horen van en besloten forum maar het zou zeker niet verbannen moeten worden. In ieder geval niet van een forum van een doelgroep die zich nadrukkelijk zou moeten emanciperen om een gezonde maatschappelijke positie te verwerven.

En misschien heeft het alleen maar te maken met verkeerde verwachtingen van mijn kant. Bijvoorbeeld de verwachting dat mensen die kampen met gender gerelateerde vraagstukken en belemmeringen zelf zouden vermijden in een valkuil te stappen in de omgang met mensen die net weer even anders denken op dat punt dan zijzelf. De valkuil die de maatschappij voor hen zelf immers ook wijd open heeft staan. Een verwachting dus die niet altijd positief beantwoord wordt jammer genoeg. Het resultaat is de spijtige vaststelling dat het verschil tussen off line en on line maatschappij veel minder groot is dan vaak gesuggereerd wordt. Het zal de lezer vast niet verbazen dat ondergetekende inmiddels onder censuur geplaatst is.

Voor een verdere analyse zie mijn studiesite.

Alice © 2009

update: inmiddels lijkt de manier van modereren op de betreffende groep aangepast te worden. er is een – zo lijkt het – een denkproces op gang gekomen en de censuur is opgeheven. Dat gebeurde overigens niet eerder dan nadat er ernstig normoverschrijdend gedrag de kop op stak waarop ondergetekende zich natuurlijk terugtrok van de groep. Op uitnodiging heb ik me dan maar weer gemeld om te bezien of deze ontwikkeling doorzet. Voor wat betreft Andrew Keen’s mening: er is dus in tegenstelling tot zijn angst wel degelijk sprake van (enig) zelfreinigend vermogen op internet.

Intermezzo

intermezzo‘Intermezzo’ door Marcel van Duijneveldt

Tsja, en toen was het even wat stil op deze schrijfplek. Zoals al geschreven zat er dus toch nog redelijk onverwacht een extra ziekenhuisbezoekje voor me in dit jaar. Gewoon omdat zoiets nodig kan zijn om te helpen bij grote besluiten. Tenminste dat dacht ik.

Het bezoek viel mee, de uitslag was veel positiever en dus het te nemen besluit veel geringen. Goed, ik moet binnenkort dus wederom onder het mes. Maar zwaarte en impact zijn veel geringer dan het zich liet aanzien. Achteraf de goeie keuze dus om eerst maar eens te kijken hoe het misgelopen herstel van de grote ingreep nu echt had uitgepakt. Ik ben er terecht heel erg blij mee.

Komt dan nog bij dat er een leuk en vooral sjiek feest volgde in het weekend na de ingreep en ziedaar de stilte van de afgelopen dagen. Een welkom intermezzo en niet alleen om de genoemde redenenen. Het intermezzo heeft me ook de mogelijkheid gegeven een paar wonden in mijn hoofd en hart te laten bloeden. Reinigend werkt dat zolang dat in gezelschap kan die dat begrijpt. Dat gezelschap was er en tranen delen is ook verdriet verwerken. Uiteindelijk ben ik er beter uitgekomen dan ik zelf verwacht had. Belangrijk ook zo’n intermezzo van niet schrijven omdat het me de gelegenheid gaf om nog een goed te denken over zoiets ongrijpbaars als toekomst. Hoe zit het met werk? Met privéleven? Met de uitwerking en verwerking van restanten uit een moeilijk verleden? Met het zetten van een nieuwe koers in het leven? Met doelen en bestemmingen?

Het heeft geholpen want er tekent zich zo langzamerhand een wereld voor me af die ik zelf tenminste begrijp en waarin ik mezelf ook terug zie. En dat is lange tijd heel anders geweest. Ik weet nu wie ik ben, ik weet ook wat ik mis (een lief bijvoorbeeld) maar ik weet ook wat ik kan en hoe ik daarmee wil om gaan. Vooral weet ik nu ook waar ik nog ambitie heb. Dat laatste is misschien nog wel het allerbelangrijkste want ambitie is een begrip (hoe masculien het vaak ook wordt gevonden) dat bij mij past. Dat was zo, dat is zo en dat zal in de toekomst niet anders zijn.

Ambitie is niet zoiets als goede voornemens. Goede voornemens kunnen wel een vorm zijn om die ambitie te beantwoorden. En goede voornemens kunnen helpen een koers te geven aan die ambities. Misschien zelfs een doel. Na lange tijd van verwerking van pijn en moeite en van zelfreflectie is het me wel duidelijk geworden. Ambitie en passie horen bij elkaar en dus zal ik die moeten combineren. Lastig klusje.

Een paar dingen zijn nu erg duidelijk geworden en ik zal ze hier maar eens opschrijven. Om later op terug te kijken en om anderen handvatten te geven om me scherp te houden als ik van mijn pad mocht dwalen. Bij deze het verzoek aan mijn liefste vrienden (m/v/a) om dat vooral ook te doen want ik ben soms een behoorlijk inconsequent en dwalend mens. Wie mij kent weet wat ik bedoel.

Goed dan. De ambities en de doelen. Vooral de doelen dan maar:
– vriendschappen eren en versterken
– beter schrijven
– plezier in mijn werk blijven houden en toch werk minder dominant laten zijn in mijn leven
– een studie oppakken (masters genderstudies)
– eerste boeken gepubliceerd krijgen bij reguliere uitgevers
– eenvoudiger leven (economisch gezien)
– verleden ontwarren, verwerken en afsluiten waar nodig

Dat rijtje is al meer dan genoeg natuurlijk maar ik wil er toch nog een paar aan toevoegen.
Zo zal ik me toch wat nadrukkelijker met de emancipatie van transgenders bezighouden. Maar dan wel met de pen en vanuit transfeministisch en activistisch perspectief. Tegelijk wil ik op de achtergrond mijn coachingcapaciteiten versterken en die dan ook inzetten in mijn werk en daarbuiten. Het zijn de gereedschappen die ik nodig heb en waar ik aan toe ben om die aan te scherpen. Hoog tijd.

Is dit een lijstje met goede voornemens? Hemel, nee! Het is een overzichtje van de zaken die me bezighouden. En dan is het lijstje niet eens volledig. Zo is er nog de kunst. Wat daar gebeurt komt later wel aan de orde en misschien is dat nog verrassend. Wat ik wel merk tijdens het schrijven van bovenstaand overzichtje is dat ik sinds heel lange tijd weer het gevoel begin te krijgen van houvast aan mezelf op de meeste gebieden. Nu alleen de liefde nog.

Alice © 2008 (nog net)