Op 19 mei schreef Gerrit Komrij, U weet wel die gelauwerde schrijvende oude man, een frutseltje in de NRC over WikiPedia. Nu ja, eigenlijk over de teloorgang van de encyclopedieverkoper. Het is een Keeniaans* stukje waarin nieuwe media en het … Continue reading
I am making my first documentary and am way into the post production stage of it. Editing the thing and grabbing footage from all over my library of over 50 hours of footage and glueing it into a story. I … Continue reading
Het zinnetje zal niet meer uitgesproken worden. De kans op nog een ‘one more thing’ krijgt hij niet meer. Steve Jobs heeft veel gewonnen maar van zijn lijf verloren. Veel te vroeg, na 56 jaar al, overleed hij. Wat hij nalaat is een aardverschuiving in de manier waarop mensen met computers werken maar vooral een omslag in de aard van het gebruik van de apparaten die decennia lang bestonden uit beige of grijze dozen die lelijk, ingewikkeld en bedoeld voor zakelijk gebruik waren. De computers en gadgets die Apple maakt en maakte hadden altijd iets te maken met plezier. Vormgevers, kunstenaar, ontwerpers, muzikanten, filmmakers, kortom de gehele creatieve beroepsgroep heeft die producten wereldwijd al decennialang omarmt. Omdat ze gemaakt zijn vanuit een filosofie die de hunne is waardoor ze beter bruikbaar zijn dan de spullen van andere bedrijven.
Jobs was rock ‘n roll. Een artiest maar ook een business en showman die op briljante wijze zijn publiek wist te bespelen zodat de producten van zijn bedrijf gekocht werden. Apple was zijn bedrijf. Dat bedrijf is nu het grootste bedrijf ter wereld en hij heeft dat nog net kunnen meemaken. Zoals ieder groot bedrijf is ook Apple zijn charme aan het verliezen en zal het zich door ontwikkelen als de grote onderneming die het is op een manier zoals grote ondernemingen zich ontwikkelen. Maar het bedrijf mist nu wel zijn grote inspirator.
Iedere dag sterven er mensen, vaak ook jong en vaak jonger dan Jobs. Maar sommigen die wegvallen laten een leegte achter die vele malen groter is dan de persoon zelf was. Jobs was zo iemand. Larger than life, legendarisch en inspirerend. Hij wordt gemist, door velen. En door mij.
Here’s to the crazy ones, the misfits, the rebels, the troublemakers,
the round pegs in the square holes.
The ones who see things differently — they’re not fond of rules.
You can quote them, disagree with them, glorify or vilify them.
But the only thing you can’t do is ignore them because they change things.
They push the human race forward.
And while some may see them as the crazy ones, we see genius.
Because the ones who are crazy enough to think that they can
change the world are the ones who do.Steve Jobs, computer engineer and CEO of Apple Inc., 1955 – 2011
Alice © 2011
In the sidelines of the international news there was a small item concerning a discovery made by scientists of CERN (the European Organization for Nuclear Research based in Switzerland. The discovery was made in the OPERA project. This is what CERN states on their website:
The OPERA experiment, which observes a neutrino beam from CERN 730 km away at Italy’s INFN Gran Sasso Laboratory, will present new results in a seminar at CERN today.
The OPERA result is based on the observation of over 15000 neutrino events measured at Gran Sasso, and appears to indicate that the neutrinos travel at a velocity 20 parts per million above the speed of light, nature’s cosmic speed limit. Given the potential far-reaching consequences of such a result, independent measurements are needed before the effect can either be refuted or firmly established. This is why the OPERA collaboration has decided to open the result to broader scrutiny.
Now what does this mean in layman’s terms? (I am not a nuclear scientist and was educated with Einstein’s relativity theory as the biggest scientific discovery ever.)
CERN states that they’ve been able to measure the speed of particles which seem to be traveling at a higher speed than the speed of light. A cornerstone of Albert Einstein’s relativity theory is that nothing can travel faster than the speed of light, so this CERN observation means that Einstein was wrong in the very foundation of his theory. The consequence of it all is that it means that, according to Einstein’s reasoning, matter can – in theory – be transported to the past. A bit like Dr. Who and ‘Back to the Future‘ I guess. Not that something like that is possible soon because building a time machine is still scientifically incomprehensible, but the theory would allow that.
Of course all scientific results needs to be verified, so CERN requested US and Japanese research partners to verify the results CERN has found and published. In due time this verification will be made and if positive the effect of that is Einstein’s relativity theory can be trashed for a part.
Although the scientific results are there and we are all waiting for proof of that by verification, I wouldn’t be surprised if in fact CERN observations are right. But my mind doesn’t allow me to understand the consequences. After all, Einstein’s relativity theory has been a solid basis for my understanding of the fourth dimension: time. If I let my brain free on a world in which particles can travel through time it will simply mean that I can no longer trust history. And if I can not trust history, because it might have been manipulated by matter (people and things) that travel in time. Dr. Who and ‘Back to the Future’ are instantly closer to reality. My mind also gets into trouble thinking about an entity like God as a result of all this and so, in a sense, it seems that CERN has discovered the ‘God Particle‘. The scientific evidence that even time is not linear and a solid reference. Meaning that scriptures and the existence of people like Jesus and Mohammed, Vishnu, Rama, Sita and Buddha are all really mythological and not real. And creation would not be an act of the divine but, as Darwin wrote, the start of a natural process of development. It would be like I have always thought ever since I was able to understand Einstein (and Darwin). But there was no proof of Einstein’s flaw in theory and there was no solid proof of Darwin’s views of the moment of creation. And now, that proof of at least Einstein’s flaw seems to be there. CERN’s God Particle seems to have presented that proof.
Dan Brown‘s novel Angels and Demons touched upon this topic in a novelistic manner, and honestly I rather go with literature and storytelling than with science for I can understand art much better than science. Although Dan Brown’s stories are just that: stories, I can easily travel in my mind with a future that is in reality the present or a past. I for one would love to be able to travel through time. Just because I would love to live in an age where the are no automobiles, mobile phones, computers and any modern technology. Or an age where the women can dress in Dior’s New Look on a daily basis. Or maybe an age where life was much simpler than it is nowadays. The only problem would be that my knowledge and ideas would travel with me. The upside would be that I would be able to see my parents again. And their parents for the first time in my life. Maybe I could even go there and take my grandfather to this day and ages and show him what has become of it all before swiftly bringing him back to his own age.
But before all that, CERN’s God Particle needs to be verified for existence and I am not sure if it ever will. Until that happens I prefer to follow Einstein’s thinking which means that I have to live in this age and enjoy what life brings me now. So when the sun rises today I will look at it and be thankful that it did rise. And make the best of it.
Alice © 2012
When I was in Nepal I saw many slumps in Kathmandu and many small towns and villages in the country. I also visited the refugee-camps in the Jhapa and Morang districts in the south. When I was there the energy situation was terrible. Load shedding made that in many places electricity was only available for a few hours per day. And just after I left news got to me that the largest refugee-camp of Bhutanese in the vicinity of Damak was blacked out by the local population and the energy company leaving the 30.000 refugees in that camp without electricity at all.
Due to the construction of the houses in the slumps of the cities and towns and camps (actually sheds and huts) electricity is needed to bring some light inside them. Without light during the day inside these homes living is more difficult because of the darkness that these constructions have.
And then I saw a YouTube video in one of my FaceBook friends timeline about solar bottle light. Here it is. Watch it an realize that with this simple engineering many people in Nepal could have just a little less trouble in their daily life.
Alice © 2011
Here’s to the crazy ones, the misfits, the rebels,
the troublemakers,
the round pegs in the square holes.
The ones who see things differently
they’re not fond of rules.
You can quote them, disagree with them,
glorify or vilify them.
But the only thing you can’t do is ignore them
because they change things.
They push the human race forward.
And while some may see them as the crazy ones,
we see genius.
Because the ones who are crazy enough to think that they can change the world are the ones who do.
Bij de lancering van de MacIntosh computer in 1984, het jaar waar in Orwell’s voorspellingen nog niet waren uitgekomen en in 2004 met het twintigste jaar van de MacIntosh, toen de voorspellingen van Orwell grotendeels wel waren uitgekomen, was de bovenstaande tekst gewrocht door Steve Jobs. De tekst is voor mij persoonlijk een leidraad geworden in mijn leven en zolang als deze schrijfplek al bestaat (inmiddels zes jaar) staat hij dan ook op mijn bio pagina.
Het punt is, ik mag die Jobs wel. Voor zover ik de man dan voor de geest kan halen. Het niveau van eigengereidheid van ome Steve is legendarisch. Net als dat van zijn uitbarstingen als iemand tegen de corporate stroom in gaat. Daarmee is de tekst een representant van de mooie en creative kant van deze meneer terwijl die toch zelf een soort Januskop is. De tekst voor zijn donkere kant is niet geschreven maar ik zou die zoeken in een alinea van ‘Il Principe‘ van Niccólo Macchiavelli. Die ik overigens om geheel andere redenen ook bewonder. Jaren terug hield hij een speech voor jonge graduates van een universiteit in de VS (Stanford). De speech is zo mooi dat ik hem hier nog even naar voren haal. Niet in het minst omdat ik zelf er zoveel in herken.
Steve Jobs stapt terug als CEO van Apple. Het bedrijf dat verantwoordelijk is voor mijn opvoeding in de ICT wereld en dat me altijd heeft weten te pakken met zijn producten. Op zich een bijzonderheid want ik ben (voor iemand van mijn leeftijd) toch behoorlijk tech savvy en dus echt niet zo merktrouw als veel andere Appelaars. (Ja, ik heb een Android phone van het model dat Apple in Nederland van de schappen probeert te procederen en het dingt is gewoon beter dan de iPhone die ik hiervoor had).
Het is jammer dat ‘the man’ terugtreedt. Niet eens zozeer omdat zijn vertrek zal lijden tot een (uiteraard) tijdelijke daling van de aandelenwaarde van het bedrijf dat rijker is dan menig Europees land. Nee, ik vind het jammer omdat hij terugtreedt omdat hij ziek is. Ernstig ziek hoewel het persbericht uit Cupertino daar niets over zegt. Gegeven de medische geschiedenis van Jobs is het zeker aan te nemen dat de reden voor zijn vertrek als CEO (hij wordt wel chairman of the board). Het zal, zo schat ik in, een stap zijn in een geregisseerd proces van terugtreden dat eerder dit jaar begon met een ziekteverlof van onbepaalde duur. Het is de man ook aan te zien dat zijn lijf hem in de steek aan het laten is.
Ik ben het heel vaak niet eens met de manier waarop Apple (en dus Jobs) de wereld naar zich toe trekt. Het bedrijf is een money machine geworden van ongelooflijke proporties. Laatstelijk op de beurs meer waard dan Exxon en al langer de eeuwige rivaal Microsoft met grote stappen voorbijgestreefd. Maar ik kan er niet omheen, Steve Jobs is toch een soort tech-held voor me. Ik heb ontzag voor de man. Vooral om wat hij bereikt heeft en om hoe hij regelmatig dwars tegen de stroom in maar met een heilige overtuiging een eigen koers heeft gezet en gehouden.
Geld maakt niet gelukkig en is al helemaal geen garantie op een gezond leven. Jobs weet dat natuurlijk allang. Zijn levensstijl heeft hij al lange tijd aangepast als het om voeding gaat. Desondanks is hij al lang ziek en nu dus inmiddels te ziek om CEO te kunnen blijven van misschien wel het boeiendste en uitdagendste bedrijf dat bestaat. Een bedrijf dat, en dat vind ik zelf ontzettend belangrijk, esthetiek in industriële vormgeving tot maatstaf heeft gemaakt. Zonder concessies wat een bewonderenswaardige keuze is voor een technologie bedrijf dat zich in een wereld bevindt waar esthetiek doorgaans ver te zoeken is.
Ik hoop voor Jobs dat hij nog een tijdje mee zal kunnen gaan in redelijke gezondheid, of dat zo is ligt in de toekomst besloten. Voor wat het waard is: Steve, het ga je goed. Ik heb genoten van wat je hebt weten te creëren met zoveel getalenteerde mensen om je heen.
Alice Verheij © 2011
Dit stuk is geschreven op een MacBook Pro 13″.
Germany has a problem. A reputation problem. Thing is, Germans are not likable. In fact in Germany it nowadays is prohibited to like someone or a group. Really, ‘es its verboten’. On FaceBook that is. According to their ‘Datenschutz’ organization in Schleswig-Holstein.’ The suckers.
Being Dutch means that it is socially almost unacceptable to like Germans and for once I’m afraid I fit in the general, albeit strongly biased, opinion about these humorless, shouting, hole in the beach digging, bratwurst eating and beer drinking Bavarians. I don’t like Germany. If there was an ‘unlike’ button on FaceBook I would probably try to perform a mass unlike on al Germans, their companies and their BMW’s, Mercedesses and Opels.
But FaceBook doesn’t have an ‘unlike’ button. Honestly I think it would be the most wanted new feature of FaceBook for as far as I am concerned. FaceBook does however have a ‘like’ button. But it’s not allowed to have that. Or at least German organizations and companies are not allowed to be present on FaceBook with the possibility of being liked. As if that would be possible at all.
Anyhow, In Germany some crazy people in an independent organization working on privacy issues decided that the ‘like’ button on FaceBook is against privacy laws. Because when you press ‘like’ Zuckie (Zuckerberg) and his friends profile you. They store info about the fact that it was you, yes you! that has pressed ‘like’ on that page about the latest trent in pornography and they will notify everyone that you did so. Actually they will call Beate Uhse (if you don’t know who that is, tough luck) and tell her that there is this deviant person that pressed ‘like’ on that porno fan page. So that Beate will be on your very doorstop within days, all hot and willing. With a camera team to make some homemade porn of you. And they will write articles in Bild and the Frankfurter Allgemeine that you, yes you, are working in the porno industry.
To prevent that from happening, the silly Bavarians wants Zuckie to dismantle the like button. Because Germans are not supposed to be able to like anything. Except Dutch beaches in the summer, bratwurst and beer that is. So Germans will, if these silly paranoid people get what they want, never be able to like anything. And to me that is the greatest form of justice. Because why should people who nobody likes be allowed to be able to like others? No let Germany stay this boring country filled with humorless people. They deserve that.
Dr. Thilo Weichert,
Datenschutzbeauftragter des Landes Schleswig-Holstein
This what these people write about it:
Das Unabhängige Landeszentrum für Datenschutz (ULD) fordert alle Stellen in Schleswig-Holstein auf, ihre Fanpages bei Facebook und Social-Plugins wie den „Gefällt mir“-Button auf ihren Webseiten zu entfernen. Nach eingehender technischer und rechtlicher Analyse kommt das ULD zu dem Ergebnis, dass derartige Angebote gegen das Telemediengesetz (TMG) und gegen das Bundesdatenschutzgesetz (BDSG) bzw. das Landesdatenschutzgesetz Schleswig-Holstein (LDSG SH) verstoßen. Bei Nutzung der Facebook-Dienste erfolgt eine Datenweitergabe von Verkehrs- und Inhaltsdaten in die USA und eine qualifizierte Rückmeldung an den Betreiber hinsichtlich der Nutzung des Angebots, die sog. Reichweitenanalyse. Wer einmal bei Facebook war oder ein Plugin genutzt hat, der muss davon ausgehen, dass er von dem Unternehmen zwei Jahre lang getrackt wird. Bei Facebook wird eine umfassende persönliche, bei Mitgliedern sogar eine personifizierte Profilbildung vorgenommen. Diese Abläufe verstoßen gegen deutsches und europäisches Datenschutzrecht. Es erfolgt keine hinreichende Information der betroffenen Nutzerinnen und Nutzer; diesen wird kein Wahlrecht zugestanden; die Formulierungen in den Nutzungsbedingungen und Datenschutzrichtlinien von Facebook genügen nicht annähernd den rechtlichen Anforderungen an gesetzeskonforme Hinweise, an wirksame Datenschutzeinwilligungen und an allgemeine Geschäftsbedingungen.
Of course I really do like Germany and I do value privacy. Of course there is something to say for the ideas of these silly Germans about the privacy aspects of FaceBook’s features. But honestly, isn’t government interference with the possibilities and technology behind social media not getting a little bit out of hand? Is it not safe to say that even some profiling (something every organization or company has been doing for decades to get hold of an audience or group of customers) a perfectly normal thing in this capitalistic and commercialized world? Are there not stronger privacy issues to be taken care of. Shouldn’t German’s not be worried much more about the privacy problems the German government is creating itself? Like storing phone call and email details and storing location information because that same government just like the Dutch and other European governments doesn’t trust its own citizens anymore? Shouldn’t they worry much more about the fact that Germany is just like other European countries hopping on the bandwagon of big brother style control of its own citizens because someone might be terrorist or criminal?
Of course they should do that but instead of taking on the real privacy issues of a government profiling its own citizens they want to limit technological development in social media. What a joke.
And about that ‘like’ button. I will continue to use it as I personally don’t give a damn that Zuckie’s computers know that I am a transgender lesbian who loves female porn, writes, films, drinks beer sometimes, loves her kids and friends, hate stupid Germans, makes art and writes silly little articles on a website. And yes, if people research on me they will find out all kind of nice (and dirty) little details about me. So what?
By the way, that website of those people… my God, 1984!
Oh, and before I forget: don’t press the like button on this post because I will profile you, really, I will!
Alice © 2011
Ik zit al tijden op FaceBook. Voor zover je op zoiets kunt zitten dan. Ik bedoel te zeggen, FaceBook is één van de social media sites waar ik regelmatig mijn ontboezemingen loslaat en waar ik contact houdt met vriendinnen, vrienden en vriendandersen. Naast Twitter en, ssssst, Hyves.
In de loop van de jaren hebben die sociale media voor mij een belangrijke functie gekregen als contactpunt met anderen en als uitlaatklep voor mijn schrijfwerk. Als beginnend schijfster, ik blijf volhouden dat ik beginnend ben, zijn sociale media erg handig. De echte slimmerikken weten er zelfs zo goed gebruik van te maken dat het de verkoopcijfers van hun boeken helpt op te krikken. Met als uitschieter natuurlijk het in inmiddels befaamde ‘Of hoe waarom’ over Flora Vos geschreven door Hanna Bervoets. Binnenkort is ze te horen in mijn Literaire Salon in Den Haag en dan zal het zeker ook over FaceBook gaan.
Voor mij is natuurlijk deze website, mijn doorlopende schrijfproject, mijn primaire publicatieplaats geworden. Met een koppeling naar Twitter bij elke nieuwe bijdrage en via Twitter dus ook naar FaceBook. Dat soort mogelijkheden heeft mijn lezerskring vergroot en inmiddels is het getal van tussen de acht en negen duizend bezoekjes per maand hier een voor mij gewoon getal geworden. Niet al te lang terug kon ik slechts dromen van dit soort mogelijkheden.
Vandaag stelde FaceBook me voor een verrassing toen Marion Bloem zich meldde in mijn kringetje. Ik was eerst verbaasd, toen verrast en vervolgens een beetje gepuzzled. Punt is, ik bewonder deze schrijfster, documentaire maakster, cineast en kunstenaar al jaren. Zij is voor mij de verpersoonlijking van de all round schrijver die in verschillende categorieën uitstekend werk levert. Een boek als ‘Vervlochten grenzen’ vind ik prachtig en ook de documentaire ‘Ver van familie’ heeft me geraakt. Meer over Marion Bloem is te vinden op haar website www.marionbloem.nl. Erg informatief (hoewel het allemaal wel visueel aantrekkelijker kan maar dat fluister ik slechts).
Het is prettig om te ervaren dat mijn kring op FaceBook steeds mooier wordt en ik hoop natuurlijk dat iedereen zich daar in thuis voelt. Ik verwacht dat er de komende tijd wel wat Nepal contacten zullen ontstaan, zoiets gebeurt nu eenmaal welhaast vanzelf als gevolg van de vele gesprekken die ik ter voorbereiding van het Atma Project voer. Het zal een verrijking zijn in de kring en wie weet ontstaan er nog mooie dwarsverbanden via FaceBook.
Vandaag is er weer een gesprek over Nepal, deze keer bij de Nepal Development Agency. Ik hoop er met de nodige kennis en informatie vandaan te komen. Uiteraard zal daar weer het nodige via deze plek naar Twitter en FaceBook stromen en wie wat daar dan weer uit voorkomt. Voor wie de Nepal zaken echt goed in gaten wil houden is het misschien aardig om geregeld even over mijn project website te wandelen.
Alice © 2010
Lieve lezers,
jullie kijken naar het scherm en lezen mijn teksten. Sommigen nu al een paar jaar en dat is hartverwarmend. Een constante stimulans om te blijven schrijven. In de afgelopen jaren heb ik een eigen publiek hier bij elkaar geschreven en dat is een prachtige ervaring voor een schrijfster die nog maar pas begint. Wees gerust, ondanks andere plannen in het buitenland, zal ik hier blijven schrijven.
Misschien is het weleens goed om mijn gedachten op te schrijven over de technologie die ik hier gebruik en daar gaat deze bijdrage dus ook over.
Van het begin af aan schrijf ik op een wordpress.com site. Door WordPress zelf gehost. Voor mijn schrijfplek genoeg. Na drie jaar intensief schrijven staan er nu 877 878 berichten met 1808 reacties en een paar duizend media bestanden. Het platform van WordPress heeft me nooit in de steek gelaten en mijn schrijfplek is heel vaak van uiterlijk veranderd. Het is voor een schrijver een super platform. Heel gemakkelijk in gebruik hoewel het wel even duurt voor je de weg vindt maar inmiddels is het voor mij gesneden koek geworden.
Ik maak en verkoop tegenwoordig websites op WordPress gebaseerd. De vormgeving doe ik met Artisteer (heb je een Mac en maak je zelf sites in WordPress of Blogger, Google dan maar eens op Artisteer) wat me de mogelijkheid geeft om een geheel eigen vormgeving te ontwerpen en daarmee elke site een uniek uiterlijk te geven. WordPress is in de versie die ik dan zelf host (bij GoDaddy natuurlijk) eindeloos uit te breiden maar ik gebruik toch maar zo’n tiental geselecteerde plugins waarmee ik zo ongeveer alles kan maken wat mijn klanten willen. WordPress is allang geen blog platform meer want je kunt er ook prachtige sites mee bouwen die geen blog zijn en zelfs geen blogpagina hebben.
Ik kan veilig zeggen dat naast Twitter en FaceBook het vooral WordPress is dat me dagelijks online houdt. Ik werk er dagelijks mee en met zo’n 9000 bezoekjes per maand is het blijkbaar voor de lezer ook een platform dat visueel prettig is om te zien. Ik zie me niet snel meer veranderen van platform, ook omdat er geen advertenties op WordPress staan die ongevraagd zich opdringen. Iets waarvan is weet dat veel bezoekers dat heel erg irritant vinden aan sommige blog platformen.
Tot slot, WordPress is geen onderdeeltje van Google, Microsoft of Apple. Het is selfsupporting, operating system onafhankelijk en open source wat gezien het succes van WordPress maar ook van bijvoorbeeld Open.Office dus gewoon tegenwoordig kan als je een goed product maakt. Daarbij mag dan ook weleens gezegd worden dat het natuurlijk ook erg knap is dat WordPress in staat is gebleken om het gebruik van hun platform constant aantrekkelijker te maken. Een constante stroom van verbeteringen (vandaag is de menuregel in editmode bijvoorbeeld weer iets gemakkelijker gemaakt) en innovatie maken dat ook de ervaren en inmiddels veeleisende gebruiker geen behoefte heeft om iets anders te zoeken. Ik vind het knap van de mensen van WordPress dat zo ongemerkt ik al langer WordPress gebruik dan dat Twitter bestaat zonder ooit de behoefte te hebben mijn werk in een andere omgeving te plaatsen.
Alice © 2010
De laatste tijd wordt er veel over geschreven. Het werken in ‘The Cloud’. Het gebruiken van software die ergens op een server op internet draait ter vervanging van software op je computer. Na veel jaren in de automatisering (ik begon ooit met een computertje met 2kbyte RAM en het werken op een mainframe die een klein theater gemakkelijk zou vullen) heb ik het gevoel dat ik na omzwervingen over verschillende soorten computers weer een beetje terugkom bij waar het voor mij begon.
Ooit had ik thuis een Hazeltine terminal en een DEC VT100. Zie hier de plaatjes van die bakbeesten met beeldbuis en zwartwit scherm.
Aan deze terminals (het woord klopte wel mooi want het was het laatste stuk aan de computer voordat er een mens aan te pas kwam en er werd iets overgedragen via het ding te weten tekst) hing een simpel computersysteempje dat bestond uit een 19″ rek met daarin ‘eurokaartjes’ met onderdelen die gezamenlijk een computertje maakten. Ik programmeerde zelf de software voor het ding en na een tijdje kon ik er steeds meer mee. Het was de tijd van WordStar en dBase en zo. Op mijn werk was het een DEC10 mainframe waar ik mijn eerste professionele programma’s op schreef. Op een VT100 in een terminalruimte in een laboratorium dat nu grotendeels afgebroken is.
Of de terminal thuis stond of elders maakte niet veel uit. Het ding was zo ‘dom’ dat alle intelligente zaken op de computer moest plaatsvinden aan de andere kant van een draadje. Eventueel met modems er tussen om grote afstanden te overbruggen wat ernstig knabbelde aan de snelheid van invoer en uitvoer. Het verwerken gebeurde buiten het directe zicht van die computer. En daar komt nu, zo’n dertig jaar later ‘The Cloud’. De intelligentie in het netwerk. De computer die je ervoor gebruikt moet niet veel meer kunnen doen dan een goede browser draaien. Verder hoeft er eigenlijk op die computer niets te staan.
© http://infreemation.net/cloud-computing-linear-utility-or-complex-ecosystem
We zijn dertig jaar verder en de cirkel lijkt rond. Het is mooier, er kan (heel veel) meer, maar in de kern is het analoog aan waar ik begon. Simpele invoermiddelen en intelligentie buiten bereik elders. Het herintroduceert ook de afhankelijkheid van dat ‘elders’. Gaat de server down dan is het over met de pret en wordt het koffie drinken, pizza eten of uithuilen en overnieuw beginnen. Dat probleem wordt opgelost door een grappige tegenbeweging. Software op de desktop die als voornaamste taak heeft de browserbediening over te nemen en nog belangrijker de bestanden die in die wolk staan synchroniseren met de terminal zelf, in dit geval doorgaans een desktop, laptop of netbook. Dus toch weer een beetje intelligentie in die terminal.
Het doet me denken aan de communicatie die via collaboration software en IRC chats verliep en nu eigenlijk vervangen is door FaceBook en Twitter. Zoveel veranderd er niet eigenlijk. Die ‘nieuwe’ cloud computing zoals het stoer wordt genoemd is niet veel anders dan een verder en mooier uitgewerkt collaboration aanpak. Een soort poepsjieke Lotus Notes. Maar dan gepopulariseerd en voor de gewone man / vrouw / whatever te gebruiken.
En dus gebruik ik tegenwoordig steeds meer webmail in plaats van Apple Mail. Waarom? Omdat de Apple client niet beter is dan de webmail client van mijn provider (natuurlijk XS4ALL). Ik gebruik Dropbox om de belangrijkste bestanden waar ik aan werk overal beschikbaar te hebben. Ongeacht de computer waar ik mee werk want ik wissel wat af tussen MacBook, iMac en netbook. Ik gebruik een pakket als Celtx voor het scriptschrijven, een prachtig pakket dat precies doet wat ik wil en nauwelijks wat van mijn computers vergt én overal op draait.
Ik merk dat ik van een desktop gebruiker ben veranderd in een laptop gebruiker en inmiddels aan het transformeren ben naar een cloudgebruiker. Als experiment heb ik een speciale account op mijn MacBook aangemaakt waar alleen de minimale software in is aangezet om die taken te kunnen verrichten die ik via internet doe. De komende tijd ga ik er eens serieus mee spelen om te zien wat het me oplevert. Of het mijn behoefte aan die krachtige computer wegneemt. Het lijstje van zaken die ik dan gebruik? Goed dan:
En de rest dan? Muziek productie, geluidbewerking, componeren, websites bouwen, grafisch werk, foto’s bewerken en ga zo nog maar even door. Het gaat nog niet in deze online wereld. De taken zijn te intensief, de bandbreedte te gering. Dus gebeurt dat nog steeds off line gewoon op mijn laptop.
Cloud computing, voor mij is het goed voor de relatief eenvoudige en communicatie-intensieve taken. De wat specialistischer en computer-intensieve taken vergen nog steeds een krachtige computer. De eerlijkheid gebied wel te zeggen dat het leeuwendeel van mijn tijd toch in die eenvoudiger taken gaat zitten. Hoe het me vergaat met het werken in mijn ‘Cloud-account’ zal ik zo af en toe hier de revue laten passeren.
Eerst maar eens uitzoeken hoe ik mijn spoelbak op die wolk aansluit.
Alice Verheij © 2010
Het heeft even geduurd en ik heb er de centjes niet voor dus heb ik het op afstand gehouden. Maar in mijn hart ben ik natuurlijk gewoon een ordinaire geek. Een gadgetfreak. Wat me niet beviel aan de iPad is dat ik niet een gewoon usb poortje beschikbaar heb om van alles – en vooral een full size keyboard – op aan te sluiten.
Maar het wachten is over want nu kan ik een integratie tot stand brengen tussen mijn trouwe Underwood Model 5 (gemaakt omstreeks 1910 en dus nu bijna honderd (!) jaar oud) en de iPad, getuige dit YouTube filmpje. Eindelijk kan ik dan straks misschien op die kekke iPad werken met een echt toetsenbord onder mijn handen dat het geluid maakt zoals het hoort bij een toetsenbord. Goed de ‘key-travel’ is dan weliswaar 2 cm in plaats van een fractie van een mm op de iPad en het gewicht een kleine 12 kilo vergeleken met de lichte iPad. Maar toch gaat er maar niets boven een toetsenbord waar je op kunt rammen zonder dat er iets kapot gaat én dat zoveel lawaai maakt dat bijna je politie aan de deur krijgt voor burengerucht.
Voor de cynici onder de lezers: de usb interface voor typemachines is echt en het werkt. Meer informatie is te vinden op www.usbtypewriter.com.
Twee dingen houden me tegen.
Maar buiten dat gaat het hele hussie op mijn verlanglijstje.
Alice © 2010
Noot: deze column is een reactie op de column van Karin Spaink in het Parool van dinsdag 22 juni 2010 met de titel ‘Maatschappelijk middenveld’ en daarop ontstane discussie op haar weblog.
Hoi Karin,
Je zorg over het gedrag van FaceBook omtrent het zonder toelichting uitsluiten van gebruikers deel ik. De reactie die sommigen daarop hebben door zich terug te trekken van FaceBook en andere sociale netwerken verbaasd me echter wel. Je als gebruiker terugtrekken, uit een soort angstspasme, van de verschillende of zelfs alle sociale netwerken is natuurlijk een flauwekul maatregel. Ten eerste zal er onvoldoende navolging zijn en ten tweede ben je zelf degene die dan vooral de contacten zult gaan missen. Overigens, mis je die dan niet dan was dat gebruik van sociale netwerken sowieso al niet zinnig.
FaceBook en zijn web 2.0 soortgenoten zijn simpelweg een nieuw geavanceerder communicatiemedium dan email. Niet een volledige vervanger maar wel een beter alternatief voor wanneer je meer interactie zoekt dan email en maillijsten bieden. Netwerken, ook sociale netwerken, hebben een functie. On line sociale netwerken dus ook. Het grote aantal gebruikers is daarvoor voldoende bewijs.
Maar een beheerder van een netwerkplatform is geen eigenaar het netwerk. Hij is slechts de leverancier van de infrastructuur om te netwerken. Wanneer die beheerder zich als eigenaar gaat gedragen van de netwerken die op zijn infrastructuur draaien gaat hij een stap te ver. Er is bij die beheerder onterechte aanname dat hij de norm kan stellen en op basis daarvan netwerken kan ontmantelen of beperken. Dat is een enorme misvatting want veel on line sociale netwerken hebben of maken een off line spiegel van de kern van die netwerken. Even simpel: Twitter als on line vriendennetwerk heeft als off line spiegel de vele tweetups die georganiseerd worden. De bijeenkomsten van deelnemers van het on line netwerk die inmiddels een band hebben gebouwd die zo sterk is dat de overstap naar real life moeiteloos gemaakt wordt. Zou Twitter bijvoorbeeld die vriendengroepen de nek omdraaien dan is de kans groot dat deze een ander of eigen platform kiezen.
De wereld is open. De samenleving in grote delen van het westen is open. Het internet is open. Iedere poging van een netwerkbedrijf als FaceBook om een slot te gooien op de interactie in die open wereld is tot mislukken gedoemd. Wat niet wil zeggen dat als een individu van een netwerk wordt gegooid die persoon zelf onterecht beroofd wordt van de persoonlijke contacten in het netwerk waar die persoon deel vanuit maakte én dus mede eigenaar van was. Dat soort verbanning is iets wat bestreden moet worden (en vaak doodsimpel te omzeilen is door een andere account of gebruik van een proxy).
FaceBook gedraagt zich als Apple die zich als Microsoft gedraagt die zich als IBM gedraagt die zich als de automobielindustrie gedraagt en daarmee voldoet aan de ‘All American Repression’ van de eigen Amerikaanse ‘vrijheid’. Niks nieuws onder de zon en heel erg Amerikaans. Het is jammer dat door de grote invloed van de V.S. op de technologie van Web 2.0 en verder ook het Amerikaanse normen en waardensysteem in de functionaliteit en het beheer van die technologie terecht zijn gekomen. In die zin is Hyves wel leuk om te zien maar tegelijk ook jammer om dan te constateren dat ook daar dat normen en waardensysteem welhaast het kader lijkt te zijn voor het gebodene. Wat wij, de gebruikers en eigenaren van de netwerken, moeten doen is de discussie aangaan met de politiek en de bedrijven achter de on line sociale netwerken om ze te laten begrijpen dat een openbare infrastructuur met zich meebrengt dat er weliswaar regels zijn maar dat overtreding van die regels niet de ontzegging van het gebruik van die infrastructuur met zich mee kan brengen. Immers iemand met een rijontzegging mag nog steeds de weg op. In een ander vervoermiddel wellicht of met een andere chauffeur. Misschien ligt de oplossing in het door de sociale netwerk bedrijven leveren van quarantaine mogelijkheden of verschillende dimensies binnen hun netwerkplatform.
En verder, op wegen en pleinen en overal hangen camera’s. Het is een slecht maar (helaas) geaccepteerd alternatief voor een zich fysiek uitende politiestaat. De overheid is reactief en moet dat ook blijven. Anticiperen is prima maar ingrijpen doen we wanneer er zekerheid is van grensoverschrijding of als een incident daar is. Een beter alternatief hebben we nog even niet. Waarom zou internet en de sociale netwerken dat strenger beheerd moeten worden dat de straat?
Wat zou het mooi zijn als er een wat anarchistisch sociaal netwerk ontstond. Een on line cyber kraakbeweging of zo. Ik zou er direct lid van worden. Leve de vrijheid van netwerken!
Alice Verheij © 2010
Het is verkiezingstijd en als het dat niet was zou het komkommertijd zijn. Nu is het gebruikelijk dat in verkiezingstijd de media de stand van zaken, hoofdrolspelers, partijen en programma’s die aan bod komen bij die verkiezingen helemaal plat analyseren. … Continue reading
A view of the OPERA detector in Gran Sasso, Italy.
