Krak! (ofwel ‘Lawaai op Lesbos’ deel 3)

Het jaar is amper begonnen of mijn klomp is al gebroken…

Wat is er aan de hand / voet?

Wellicht herinnerd U, lieve lezer, zich mijn artikelen over de maffiose praktijken in de lesbische scene in Nederland. In die artikelen onthul ik hoe verschillende commerciële bedrijven van ondernemende lesbische dames samenspannen om een andere, even ondernemende lesbische dame, uit de markt te drukken. Voor de op relletjes beluste of nieuwsgierige lezers zijn die artikelen hier en hier te vinden.

Recent, op 6 januari, is tijdens mijn afwezigheid in Nepal het kort geding voor de rechtbank gekomen dat de benadeelde en uit de markt gedrukte onderneemster Annelies Hintjes heeft aangespannen tegen Travel Women. Een reisorganisator waarvan ik in mijn artikelen aangeef dat zij betrokken is bij het uit de markt drukken van Annelies Hintjes met haar bedrijf Garbo Amsterdam (nu Pink Pearls Amsterdam). Uiteraard heb ik mijn artikelen conform de conventies voor zuivere journalistiek geschreven en de betreffende organisatie de mogelijkheid tot hoor-wederhoor geboden. Zij hebben daar geen gebruik van gemaakt. Sterker nog, ze hebben nooit enige reactie gegeven op mijn artikelen. Zwijgen als strategie omdat het nu eenmaal beter is om stil te zitten als je geschoren wordt. Iets was sommige lesbische dames wellicht niet zo goed begrijpen. Natuurlijk zijn mijn artikelen gebaseerd op degelijk onderzoek en meerdere bronnen, ieder die mij kent weet dat ik nogal veel waarde aan goede research hecht maar vervolgens niet schuw voor scherpe analyse en conclusies. Iets wat in mijn artikelen ook aan de orde is.

Wat schetste dan vandaag mijn verbazing? Nalezing van de pleitnota van de advocaat van de aangeklaagde partij (Travel Women dus) leert mij dat deze mij ijskoud beschuldigd in punt 11 van haar pleitnota van het samenwerken met mevrouw Hintjes in een hetze waarbij er sprake zou zijn van onwaarheden en agressiviteit. Zie hiervoor de hieronder bijgevoegde afbeelding. Een bewering die gedaan wordt door te verwijzen naar een bevriende journaliste. Welnu, dat kan niet anders dan mijn persoontje zijn aangezien ik inderdaad bevriend ben met mevr. Hintjes voor wie ik overigens columns schrijf én ik de enige ben die over dit onderwerp gepubliceerd heeft. De bewering van de betreffende advocaat Mr. Boele raakt echter kant nog wal. Sterker nog, het is een uitermate onkiese poging om een hetze vast te stellen waarbij gebruik wordt gemaakt van het feit dat ik gepubliceerd heb in het voordeel van het slachtoffer van een uitgebreide en schadelijke lastercampagne binnen de scene aangericht door de partij die zij verdedigd. Hilarisch genoeg wordt er overigens verwezen naar een tekst die niet eens van mijn hand is waarmee al duidelijk is dat deze advocaat niet bijzonder talentvol is als het gaat om goed onderzoek.

En dus breekt mijn klomp. Allereerst omdat een advocaat zich verlaagd om zonder vrouw en paard te noemen een beschuldiging te uitten die alleen naar mij herleid kan worden waarbij die beschuldiging niet bewezen wordt, niet onderbouwd wordt en nadrukkelijk vals is. Advocaten en leugens kennen zoals bekend vaak een gelukkig huwelijk dus echt verbaasd kan ik er niet van zijn overigens.

Wel verbaasd ben ik over de aard van de verdediging van deze advocaat die in haar pleitnota het presteert om de beklaagde naar voren te schuiven als het slachtoffer van een hetze waarbij op grond van de feiten die beklaagde zelf een motor is geweest achter een bedrijfsvernietigende lastercampagne tegen een concurrent in de markt van lesbische vrouwenreizen naar Lesbos. Het is de bekende omkeertruc die toegepast wordt. Maak de beklaagde slachtoffer, gebruik daarvoor desnoods valse beweringen en afleidingsmanoeuvres en hoop dan dat de betreffende rechter er instinkt.

Wat een walgelijke vertoning!

De werkelijkheid is dat in dit geval het katje dermate in het nauw gedreven lijkt te zijn dat er rare sprongen worden gemaakt. Dat die sprongen dan ook nog eens zo amateuristisch worden uitgevoerd dat er grove sprongfouten worden gemaakt (verwijzen naar een niet door mij geschreven tekst) is niet alleen triest maar vooral ook hilarisch. Een wanvertoning voor het nobele beroep van advocaat en een schandelijke houding in het kader van zuivere procesvoering.

Enfin, nu maar hopen dat de betreffende rechter zich geen rad voor ogen laat draaien. Uitspraak in de zaak Hintjes versus Travel Women vindt plaats op 20 januari aanstaande. Telefonisch helaas. Ik had een zitting wel gewaardeerd, al is het maar om weer eens een leuk artikeltje aan de maffia praktijken in lesboland te wijden.

O, nog even dit voor mevrouw Boele, de avocaat in kwestie: gaat U mij nu aanklagen? En wat die Franc Craanen van de Zij Aan Zij nu aan de kant van de beklaagde in de rechtszaal deed is mij een raadsel. Misschien vaststellen wat er precies in zijn blaadje gerectificeerd moet gaan worden?

Alice © 2012

Essay on the history of the Bhutanese Diaspora.

This essay has been written first as a part of my new novel (in which it is integrated as an extra chapter for reference on the history of the Bhutanese diaspora). But as it is in all aspects a work on its own I’ve decided to publish this essay under the Creative Commons License in such a way that with proper attribution and without changing any of it’s contents it is allowed to use it for non commercial purposes.

The essay ‘A view on the history of the Bhutanese Diaspora’ not only contains my analysis of the history of the exiles from Bhutan but it also states an opinion on what should happen to resolve this still existing humanitarian crisis. In the essay I explain history, politics and roles to partly resolve the unbearable situation that is existing. It’s a personal view that I’ve developed after thorough research, extensive interviews with exiles living in the Netherlands and the camps, journalists, politicians and scholars and many visits to the refugee-camps in the southeast of Nepal.

Currently political pressure on the Bhutan government (and king) to soften their policies and allow repatriation of exiles is building. In the last weeks only both the new prime minister of Nepal, the US ambassador in Nepal and the UNHCR issued statements that Bhutan should allow it’s own citizens to return to Bhutan in dignity. To understand the need for this pressure building to resolve the situation it is important to understand history. The essay I wrote might help with that. But it also tells that a complete solution is not any longer possible as a result of the ongoing third country re-settlement that in effect has re-settled tens of thousands of exiles to the US, Canada, Australia, New Zealand, Norway, The Netherlands and the United Kingdom. After three years of ongoing re-settlements there finally seems to be a response to the situation in the international political arena.

To read the essay, please download it from the relevant publications page on this website, or right-click this link: A view on the history of the Bhutanese Diaspora.

In antwoord op Spaink over FaceBook.

Noot: deze  column is een reactie op de column van Karin Spaink in het Parool van dinsdag 22 juni 2010 met de titel ‘Maatschappelijk middenveld’ en daarop ontstane discussie op haar weblog.

Hoi Karin,

Je zorg over het gedrag van FaceBook omtrent het zonder toelichting uitsluiten van gebruikers deel ik. De reactie die sommigen daarop hebben door zich terug te trekken van FaceBook en andere sociale netwerken verbaasd me echter wel. Je als gebruiker terugtrekken, uit een soort angstspasme, van de verschillende of zelfs alle sociale netwerken is natuurlijk een flauwekul maatregel. Ten eerste zal er onvoldoende navolging zijn en ten tweede ben je zelf degene die dan vooral de contacten zult gaan missen. Overigens, mis je die dan niet dan was dat gebruik van sociale netwerken sowieso al niet zinnig.

FaceBook en zijn web 2.0 soortgenoten zijn simpelweg een nieuw geavanceerder communicatiemedium  dan email. Niet een volledige vervanger maar wel een beter alternatief voor wanneer je meer interactie zoekt dan email en maillijsten bieden. Netwerken, ook sociale netwerken, hebben een functie. On line sociale netwerken dus ook. Het grote aantal gebruikers is daarvoor voldoende bewijs.

Maar een beheerder van een netwerkplatform is geen eigenaar het netwerk. Hij is slechts de leverancier van de infrastructuur om te netwerken. Wanneer die beheerder zich als eigenaar gaat gedragen van de netwerken die op zijn infrastructuur draaien gaat hij een stap te ver. Er is bij die beheerder onterechte aanname dat hij de norm kan stellen en op basis daarvan netwerken kan ontmantelen of beperken. Dat is een enorme misvatting want  veel on line sociale netwerken hebben of maken een off line spiegel van de kern van die netwerken. Even simpel: Twitter als on line vriendennetwerk heeft als off line spiegel de vele tweetups die georganiseerd worden. De bijeenkomsten van deelnemers van het on line netwerk die inmiddels een band hebben gebouwd die zo sterk is dat de overstap naar real life moeiteloos gemaakt wordt. Zou Twitter bijvoorbeeld die vriendengroepen de nek omdraaien dan is de kans groot dat deze een ander of eigen platform kiezen.

De wereld is open. De samenleving in grote delen van het westen is open. Het internet is open. Iedere poging van een netwerkbedrijf als FaceBook om een slot te gooien op de interactie in die open wereld is tot mislukken gedoemd. Wat niet wil zeggen dat als een individu van een netwerk wordt gegooid die persoon zelf onterecht beroofd wordt van de persoonlijke contacten in het netwerk waar die persoon deel vanuit maakte én dus mede eigenaar van was. Dat soort verbanning is iets wat bestreden moet worden (en vaak doodsimpel te omzeilen is door een andere account of gebruik van een proxy).

FaceBook gedraagt zich als Apple die zich als Microsoft gedraagt die zich als IBM gedraagt die zich als de automobielindustrie gedraagt en daarmee voldoet aan de ‘All American Repression’ van de eigen Amerikaanse ‘vrijheid’. Niks nieuws onder de zon en heel erg Amerikaans. Het is jammer dat door de grote invloed van de V.S. op de technologie van Web 2.0 en verder ook het Amerikaanse normen en waardensysteem in de functionaliteit en het beheer van die technologie terecht zijn gekomen. In die zin is Hyves wel leuk om te zien maar tegelijk ook jammer om dan te constateren dat ook daar dat normen en waardensysteem welhaast het kader lijkt te zijn voor het gebodene. Wat wij, de gebruikers en eigenaren van de netwerken, moeten doen is de discussie aangaan met de politiek en de bedrijven achter de on line sociale netwerken om ze te laten begrijpen dat een openbare infrastructuur met zich meebrengt dat er weliswaar regels zijn maar dat overtreding van die regels niet de ontzegging van het gebruik van die infrastructuur met zich mee kan brengen. Immers iemand met een rijontzegging mag nog steeds de weg op. In een ander vervoermiddel wellicht of met een andere chauffeur. Misschien ligt de oplossing in het door de sociale netwerk bedrijven leveren van quarantaine mogelijkheden of verschillende dimensies binnen hun netwerkplatform.

En verder, op wegen en pleinen en overal hangen camera’s. Het is een slecht maar (helaas) geaccepteerd alternatief voor een zich fysiek uitende politiestaat. De overheid is reactief en moet dat ook blijven. Anticiperen is prima maar ingrijpen doen we wanneer er zekerheid is van grensoverschrijding of als een incident daar is. Een beter alternatief hebben we nog even niet. Waarom zou internet en de sociale netwerken dat strenger beheerd moeten worden dat de straat?

Wat zou het mooi zijn als er een wat anarchistisch sociaal netwerk ontstond. Een on line cyber kraakbeweging of zo. Ik zou er direct lid van worden. Leve de vrijheid van netwerken!

Alice Verheij © 2010

De dictatuur van de apathie

Het is 2010. Een jaar in een tijdperk waarin het rijke westen is vervallen in angst voor terreur en apathie terwijl de rest van de wereld in hoog tempo emancipeert. De koloniale tijd voorbij zijn veel landen in Azië, Afrika en zuid Amerika de echte ontwikkelingsgebieden geworden. In positieve zin. Ontwikkelingsgebieden omdat men zich ontwikkeld. Ontworstelt aan de Westerse greep. In de afgelopen decennia is er een einde gekomen aan de Zuid-Afrikaanse apartheid, aan de ijzeren greep van het westen op het Midden-Oosten en de Franse en Amerikaanse houdgreep van zuid oost Azië. In vijftig jaar is wereld veranderd.

In vijftig jaar heeft het westen moeten aanzien dat het niet langer de enige machtsfactor in de wereld is. Wat niet wil zeggen dat het koloniale gedrag verdwenen is. In diezelfde vijftig jaar is de westerse samenleving ook van binnen uit veranderd. Vrouwen emancipeerden, net als de jeugd en later groepen allochtonen die een eigen plek in de samenleving kregen. Maar nog later gebeurde er, wellicht door de toegenomen welvaart in combinatie de informatie en media overload, iets heel anders. De westerse mens de-emancipeerde. Apathiseerde. Die westerling was zo verwend geraakt dat zelfs wanneer er grof onrecht over hun werd uitgestort ze niet meer in staat was om de rug te rechten en vanuit het collectief een protest te laten horen. Het ‘democratische proces’ werd tot absoluut heilig middel voor de inrichting van de samenleving verheven.

Misschien is het de overdosis aan sixties would be hippies geweest die van protestgeneratie verworden zijn tot pluche bezetters. Niet alleen in Nederland maar zeker ook in Amerika, Engeland en Frankrijk. Van protest tegen het establishment naar een positie binnen dat establishment. In geval van een groot deel van die naoorlogse generatie is er de corruptie van volwassenheid die ervoor gezorgd heeft dat er eigen belang moet zijn als basis voor actie. Is dat eigen belang afwezig dan blijkt er onvoldoende solidariteit te bestaan om andermans belang als drijfveer te nemen voor actie. De hypotheekaftrek weegt zwaarder dan het sociaal onrecht dat de buren wordt aangedaan.

Het is jammer genoeg nauwelijks meer mogelijk om grootschalig protest te organiseren. Niet dat de onderwerpen er niet zijn, er is genoeg ellende op de wereld en in de eigen samenleving. Maar vrouwen en feministen zijn vooral ‘netwerkers’ geworden. De jeugd is al op jonge leeftijd bezig met hun carrière perspectief, studenten maken zich drukker om hun studieresultaat dan om de kwaliteit van het onderwijs dat ze krijgen. Kunstenaars over het verkrijgen van subsidies en de manier waarop ze hun werk kunnen vercommercialiseren. De rest van bijvoorbeeld de Nederlandse samenleving maakt zich slechts zorgen over de hypotheekrenteaftrek, de AOW leeftijd en kansen van het Nederlands elftal tijdens het WK.

Het bizarre is dat wanneer er aan de eigen belangen wordt geknabbeld, de afkalvende gezondheidszorg, de privacy die vanuit overheidswege sterk onder druk wordt gezet, de oorlogen waarin men zich door die overheid in laat betrekken, die niet meer aanleidingen vormen voor grootschalig protest. Wat ervoor in de plaats is gekomen is gemopper en gezeur maar geen actie. Actiebereidheid wordt de grond in geboord door de reacties van anderen die al snel wijzen op de onmogelijkheid om invloed uit te oefenen, om situaties te veranderen, om resultaten te boeken. De westerse samenleving heeft zichzelf zo georganiseerd dat de bevolking het gevoel heeft geen enkele macht over of invloed te hebben op hoe zij geregeerd wordt. Die collectieve apathie werd al voorspelt door George Orwell in 1984. Technologie die alles in de samenleving reguleert, overregulering, brainwashing. Het is in onze westerse samenleving, in grotere mate aanwezig dan veel mensen denken. Orwell beschreef welbeschouwd de samenleving van vandaag de dag. De volgende vragen stellen is ze beantwoorden met een negatief antwoord.

Hoe vrij bent jij nog in je gedachten en meningen?
Wat moet er gebeuren voordat jij er voor kiest om je stem te laten horen?
Wanneer ga jij nog de straat op om te protesteren tegen een onrecht?

Het westen gaat langzaam maar zeker moreel en ideëel ten onder aan algehele apathie. Een apathie die als een dictatuur heerst over de westerling. Het verklaart de schrik die het westen heeft voor uitingen vanuit samenlevingen die niet vervallen zijn tot die apathie. We leven in een wereld die gebukt gaat onder de ‘dictatuur van de apathie’, op een enkele witte raaf na. Een enkeling die wel voorop durft te lopen met het risico de klappen te krijgen. Zoals Greta Duisenberg vanavond. Gelukkig zijn ze er nog, mensen die het niet pikken.

Is er nog hoop? Zal de westerling her-emanciperen en verder gaan kijken dan het eigen belang? Zal de economische crisis er toe leiden dat solidariteit toeneemt en er meer witte raven komen.

Alice © 2010

NOS onderzoekt Twittergedrag en gaat op het gezicht.

Het is verkiezingstijd en als het dat niet was zou het komkommertijd zijn. Nu is het gebruikelijk dat in verkiezingstijd de media de stand van zaken, hoofdrolspelers, partijen en programma’s die aan bod komen bij die verkiezingen helemaal plat analyseren. …

Nieuwe media – oude wanpraktijk.

Naschrift:

Na enkele dagen wachten, het plaatsen op de site van een eigen uitgave van mezelf en het bestuderen van de algemene voorwaarden van Schaduwschrijvers zoals die op de site vermeld zijn kan er maar één conclusie volgen.
Het stopzetten van schaduwschrijvers.nl is onzinnig!
De algemene voorwaarden van Schaduwschrijvers sluiten elke verantwoordelijkheid expliciet uit en geven aan dat in het geval zoals dat zou hebben plaatsgevonden de auteur nadrukkelijk aansprakelijk is. Gegeven die algemene voorwaarden kan een claim tegen Schaduwschrijvers nooit standhouden omdat de aansprekende partij simpelweg de verkeerde adresseert.
Voor alle duidelijkheid: wanneer een fabrikant van chocolademelk cyaankali in de chocolademelk heeft zitten en het spul via een supermarkt verkoopt is het toch echt de fabrikant die moet worden aangesproken en niet de supermarkt. Zoiets heet ketenaansprakelijkheid en daar is een wet voor. Door simpelweg die wet te hanteren op grond van de algemene voorwaarden zal duidelijk zijn dat de aansprekende partij terug gewezen wordt met de mededeling dat ze aan het verkeerde adres zijn met hun aanklacht. Het is wat mij betreft niet voor te stellen dat de mensen achter Schaduwschrijvers dit niet wisten, zeker wanneer er setje algemene voorwaarden van toepassing is dat echt niet zomaar in elkaar gezet is. De ware reden voor het stopzetten van Schaduwschrijvers ligt wellicht in de mogelijk aanstaande verkoop van de site? Al met al blijft het een bizarre zaak waarbij de geloofwaardigheid van het verhaal kleiner wordt naarmate de tijd vordert.

Schaduwschrijvers. Het was een mooi initiatief en een mooie naam ook. Maar de stekker is er uit getrokken. Door – natuurlijk – advocaten. Wat is hier aan de hand geweest en wat zijn de gevolgen voor de nieuwe media ontwikkelingen?

Schaduwschrijvers is, was, een initiatief van een aantal mensen om boeken via internet te distribueren, uit te geven is eigenlijk niet echt het goede woord. Hoewel… het struikelblok voor Schaduwschrijvers lijkt te zijn dat ze auteurs de kans geven om boeken gratis te publiceren die dan door lezers gedownload kunnen worden waarbij niet helemaal duidelijk is of ze vooraf ervoor gezorgd hebben dat er sprake is van een auteurscontract dat de verantwoordelijkheden goed regelt. Want wat gebeurde er dus rond de feestdagen?

Precies, een auteur die – stom, stom, stom (of misschien opzet) – bij een andere Internet uitgever uitgegeven is plaatste hetzelfde boek bij Schaduwschrijvers. De andere uitgever accepteerde dat – terecht – niet maar koos er niet voor om de auteur aan te pakken maar in dit geval Schaduwschijvers met de nodige dreiging een advocaat op het dak te sturen. ‘Omzetderving’ door overtreding van de rechten van die uitgever. Juridisch wellicht waar te maken, mits en maar Schaduwschrijvers dit had kunnen weten, dat er kwade opzet in het spel was, de contracten tussen Schaduwschrijvers en hun auteurs niet goed geregeld waren of de algemene voorwaarden van Schaduwschrijvers de verantwoordelijkheden van hun zelf en de auteurs niet vast hadden gelegd.

De website van Schaduwschrijvers geeft geen duidelijk antwoord op de contractuele kant tussen deze (her)uitgever en de auteur als het gaat om eventuele juridische banden tussen de auteur en een andere uitgever. Het is dus niet mogelijk om op dit moment vast te stellen of er sprake is van bluf van de Internet uitgeverij die Schaduwschrijvers dreigde aan te pakken, onkunde, onhandigheid of naïviteit van de kant van Schaduwschrijvers of contractbreuk van de auteur met zijn / haar bestaande uitgever. Er is te weinig openbaar van de juridische kanten. Jammer genoeg.

Het ellendige is dat een leuk initiatief – een beetje een kwajongens initiatief als je het mij vraagt – de nek omgedraaid wordt door een – overigens bekende – juridische blufactie van een (concurrerende?) uitgever. Is Schaduwschrijvers getruukt door een spelletje van een auteur en zijn/haar uitgever? Is het gewoon niet goed opgezet geweest allemaal? Is de klagende uitgever gewoon op geld uit? Het punt is dat de partijen tot een schikking hebben besloten waarbij ongetwijfeld overeen zal zijn gekomen dat geen van de partijen aard en inhoud van de schikking bekend mag maken. Want zo gaat dat bij schikkingen. Het zal dus niet mogelijk zijn om objectief te kunnen vaststellen wat er nu precies gebeurt is zonder dat één van de partijen de mond voorbijpraat. En dat is jammer, heel jammer, omdat daardoor de vragen rond de mogelijkheden van (her)publicatie en distributie van eBooks door uitgevers open blijven staan.

Want, was Schaduwschrijvers nu een uitgeverij of een eBookwinkel? De buitenkant voor de auteurs was die van een uitgever, voor de lezers die van een eBookwinkel. Een soort internet Januskop die zich ergens positioneerde in de handelsketen maar niet helemaal goed te plaatsen viel als het ging om verantwoordelijkheden en rechten. Een probleem dat al zo oud is als het Internet of zelfs ouder. Het oogt allemaal wat onhandig en het lijkt er vooral op dat internetuitgever ‘?’ een lucratief spelletje juridische bluf heeft gespeeld ondersteund door een advocaat die wel ergens een centje aan wilde verdienen. Maar ja, zo lijkt het te zijn. Of dat echt zo is?

Eén partij blijft in het hele verhaal tot mijn verbazing buiten schot en dat is dan ook meteen de partij die licht in de duisternis kan scheppen. De auteur. Want, wie is deze mysteryman / mysterywoman? Is hij/zij het geweest die een bestaand contract met zijn/haar uitgever heeft geschonden door het boek aan Schaduwschrijvers aan te bieden ter gratis publicatie? Is hij / zij dan niet de gewezen persoon om dat maar eens uit te leggen? En, voor ook, waarom pakt Schaduwschrijvers niet die auteur aan of beter nog waarom doet uitgever ‘?’ dat niet zelf? Hoe zit het met de ketenaansprakelijkheid hier? Kàn Schaduwschrijvers eigenlijk wel voor de rechter gesleept worden als er mogelijk sprake is van misleiding door de auteur? Had uitgever ‘?’ niet de juridische plicht om eerst en vooral de contractbrekende schrijver aan te pakken en slechts van Schaduwschrijvers te eisen dat de publicatie werd ingetrokken (wat Schaduwschrijvers uit zichzelf al had gedaan).

Alles bij elkaar lijkt het er op dat een paar goedwillende internet rookies zich gewoon hebben laten afbluffen door getamboer van juristen dat in de rechtszaal geen stand had kunnen houden. Gewoon ontzettend geschrokken en ja, dan kap je er mee, trek je de stekker uit je leuke internet startup businessje en schik je met die advocaten en schok je je spaarcentjes. En dat is vooral ontzettend jammer en ontzettend tekenend voor de stand van zaken in de Internet uitgeverswereld in dit kleine kikkerlandje.

Alice Verheij © 2010 (Jazeker: copyrighted!)

De Volkskrant uit de bocht gevlogen

Om mijn reactie op een stuk van Mohammed Benzakour van Joop.nl te kunnen vatten is het nuttig om de volgende tekst van hem die op Joop.nl is verschenen te lezen.

Afgelopen weekend besteedde de Ombudsman van de Volkskrant, Thom Meens, aandacht aan een delicate kwestie. Er was ‘een lezer’ die zich kritisch had uitgelaten over de beeldvorming van de Gaza- en Afghanistan-oorlog zoals die fotografisch was weergegeven in het jaaroverzicht in het Volkskrant Magazine van 24 december 2009.

Deze lezer stuurde had een brief ingezonden maar die werd niet geplaatst omdat de suggestie van eenzijdige beeldvorming niet gegrond zou zijn. Toen deed de lezer zijn beklag bij de hoofdredactie, maar de hoofdredactie schaarde zich achter de brievenredactie. Uiteindelijk is de kwestie, op verzoek van de lezer, doorgeschoven naar de Ombudsman.

Toevallig beschik ik over die ingezonden brief; dat komt omdat die lezer luistert naar de naam Mohammed Benzakour. Zie hieronder de letterlijke brief zoals ingestuurd:

“Even de feiten. Gedurende de Gaza-oorlog zijn in drie weken tijd 1400 Palestijnen gedood (waaronder 700 burgers en 450 kinderen), plus nog eens ruim 6000 verminkten en gewonden. Aan Israëlische kant sneuvelden 13 soldaten. Let op het verschil.
Dit bloedbad – dat mondjesmaat doordrong tot de pers omdat Israël geen journalisten toeliet tot Gaza – leidde wereldwijd tot verbijstering en afschuw. Op het internet circuleren foto’s en filmpjes van Gaza-wijken die elke horrorfilm naar de kroon steken. Tot op de dag van vandaag sopt de Gaza-grond van het bloed. De VN sprak over een ‘humanitaire ramp van ongekende omvang’ en liet voor het eerst, na onderzoek, de term ‘oorlogsmisdaden’ vallen.
Wat toont de Volkskrant Magazine in haar themanummer ‘2009 in beeld’ over de Gaza-oorlog? We zien een dubbelpagina foto van een ‘Libanese raket’ die het Israëlische luchtruim verlicht, we zien op een dubbelpagina grote foto hoe Israëlische militairen rouwen om een gesneuvelde soldaat. That’s it.
En dan dit, het onderschrift bij die raket uit Libanon luidt: ‘De explosies die volgen zetten de nachtelijke hemel tot in de wijde omtrek in lichterlaaie.’
Een grove fout. Wie goed kijkt naar die foto, ziet u hoe een regen van fosforbommen worden afgeschoten bovenop Gazastad, waar een onbewapende burgerbevolking zich verschuilt in een van de meest dichtbevolkte stukjes aarde.
En dan de Afghanistan oorlog. Grootschalige bombardementen en raketbeschietingen hebben het land tot op het bot geruïneerd, miljoenen mensen zijn op vlucht geslagen, vele duizenden burgerslachtoffers zijn gevallen. Afgelopen weekend nog werden in Kunar tien burgers gedood, waaronder 8 scholieren, door Westerse munitie.
Wat laat de Volkskrant Magazine zien van deze oorlog? Twee paginagrote foto’s van een en dezelfde Amerikaanse soldaat die heroïsch sneuvelde – met naam en toenaam. Adembenemende kwaliteitsjournalistiek. Op naar een gelukkig 2010.”

De fout van het onderschrift is inmiddels erkend en gerectificeerd, al was een loep nodig om die rectificatie op te merken. De Ombudsman vond dat de lezer wel een punt heeft, omdat vanwege het abusievelijk onderschrift een eenzijdig beeld is ontstaan. Niettemin, zo verweerde krant zich, is er nooit sprake geweest van kwade opzet. De krant doet haar ‘uiterste best om tot evenwichtige berichtgeving’ te komen, aldus de hoofdredactie.

Over dat laatste valt te twisten. Wie de boeken van Edward Said, Robert Fisk, Stephen Walt, John Mearsheimer of, dichter bij huis, het boek van Joris Luyendijk grondig tot zich neemt snapt waarom evenwichtige berichtgeving inzake het MO-conflict een idee-fixe van formaat is.

Let alleen al op de terminologie. Israëlische bombardementen en bloedbaden heten standaard ‘vergeldingsacties’, terwijl het (vaak krakkemikkige) geschut van de Palestijnen ‘terroristisch’ heet – alsof Israël door de Palestijnen is bezet, en niet andersom, alsof de Palestijnen de bouwers van de Muur zijn, en niet andersom.

Wat ook fascineert is de respons dat er geen kwade opzet in het spel. De fotoredactie heeft niet met een ‘politiek oog’ gekeken, bij de foto’s is slechts gelet op ‘de kracht van het beeld’. Nu, dat wil ik best geloven. Maar vraag blijft: is er dan in het duizelingwekkende archief (waaronder het world wide web) geen enkele krachtige foto te vinden die het leed/verdriet/dood uitbeeldt van een Palestijn of Afghaan? De kans een dergelijke foto op te sporen lijkt mij (gelet op het kwantiteitverschil van slachtoffers) een stuk eenvoudiger. Daarbij, is het werkelijk zot te denken dat een jaaroverzicht de impliciete taak heeft de toedracht en omvang van een nieuwsfeit in een enigszins juist perspectief te plaatsen?

Bewuste of onbewuste partijdigheid -  ten slotte gaat het om een correcte weergave van de gebeurtenissen – wie daarin faalt moet dat ruiterlijk toegeven. Ingezonden brieven weigeren die zulke kwesties aanroeren, is hoe dan ook een stap in een verontrustende richting.

Dit opiniestuk verscheen ook op Maroc.nl.

Tot Zover Mohammed Benzakour.

Chapeau Mohammed!

Hier wordt de kern geraakt van eenzijdige en gewetenloze journalistiek. Zelfs van wellicht onbewust eenzijdig en gewetenloos. De ‘opvoeding’ van journalisten laat naar mijn overtuiging te wensen over. Het door journalisten en opleiders van journalisten zo hoog geprezen hoor-wederhoor principe wordt eenzijdig uitgelegd. De ene dag beroept de journalistiek zich op onafhankelijkheid en onpartijdigheid, als ze aangevallen wordt op de eigen producten. De andere dag treedt diezelfde journalistiek, zoals in het geval van de Volkskrant, datzelfde principe met voeten. De houding naar de eigen professionaliteit is vaak nogal verdedigend of kritiekloos.
De Volkskrant was een kwaliteitskrant, het is helaas steeds meer een populistische krant geworden. Het is triest dat ik dat moet schrijven over de Volkskrant. De Volkskrant lezer verdiend meer en beter.

Het is overigens triest dat ook geëngageerde journalistiek een bevuilde term is geworden. Alsof een journalist geen expliciete meningen zou mogen uiten na het toepassen van hoor-wederhoor. Juist daar over wordt erg geforceerd gedaan ondanks dat de politiek vaak de journalistiek precies daarvan beschuldigt. Geëngageerd en eenzijdig worden maar al te vaak gelijkgesteld en dat is jammer want gebrek aan engagement schakelt de ziel van de journalist uit, de eigen emotie wordt terzijde geschoven.

Het is tijd dat journalisten volwassen worden en dat opleidingen moderniseren en ook oude principes aan de kaak stellen, zelfs begrippen als hoor-wederhoor, onafhankelijkheid, onpartijdigheid, onbevooroordeeldheid en engagement. Want is het niet zo dat voor elke waarheid er nog een tweede – andere – waarheid bestaat? En is het niet de taak van de journalist om die te onthullen voor de lezer / kijker / luisteraar?

Alice Verheij ©  2010

Oude wensen, nieuwe kansen

Mijn schrijfwerk is uit de hand gelopen. Danig. Was ik een jaren terug vooral af en toe voor een technisch of bedrijfskundig blad artikelen en columns aan het schrijven naast mijn eigenlijke werk en was ik een paar jaar terug begonnen met het maken van deze schrijfplek, inmiddels is schrijven meer dan een passie geworden.

Misschien vergaat het iedere schrijver zo. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat schrijven als dagelijkse bezigheid echt niet altijd gemakkelijk is. Soms zelfs enorm belastend maar nog veel vaker een geweldige manier om de geest te zuiveren. Schrijven als reinigingsritueel. Zoiets als op literaire wijze geen moordkuil van je hart maken.

Ik ben nu zover dat ik me niet meer wil bezighouden of ik wel een goede schrijver ben omdat dat soort vragen onbeantwoord blijven voor mezelf en me ook nog eens afleiden van het werk op zich. Twijfel en gebrek aan zelfvertrouwen liggen constant op de loer als het om zoiets als kwaliteit gaat maar ik wil me er niets meer van aantrekken. De bezoekcijfers hier blijven nu al twee jaar stijgen, ik krijg frequenter commentaar en vragen over mijn werk en een paar producties heb ik op mijn naam staan. Er is een oeuvre aan het ontstaan. Eigenlijk is het er al.

Daarbij weet ik dat ik gewoon aandacht moet geven aan het uitgeven van mijn werk. Er is veel te doen op dat vlak. Deze maand wordt er bijvoorbeeld de roman ’1001 dingen die je altijd al had willen doen in een luchtballon’ geschreven die vervolgens in december in eigen beheer wordt uitgegeven. Dat houdt in dertig dagen in een schrijfneurose verblijven en daarna keihard werken aan correcties om vervolgens – God zegen de greep – een doosje gedrukte exemplaren te organiseren.

Maar er is meer. De voormalige ‘Transgender Chronicles’, nu ‘Genderdans’ geheten en al vormgegeven vraagt ook om een eerste uitgave. Ook daar moet ik toch nog een correctieslag maken en een nieuwe inleiding en een nawoord. Ook de flaptekst moet iets aangepast worden net als de auteurs bio en foto. Ook december werk wat mij betreft. Tot eind van het jaar lijk ik dus vol te zitten en toch is dat niet zo. Want mijn eerste gedichtenbundel wordt nu samengesteld uit bestaand materiaal. De PDF er van wil ik voor uitgave verspreiden onder een select groepje lezers om dan na eventuele aanpassingen de slag in te gaan van het zoeken naar geschikt illustratiemateriaal en een uitgever.

De dichtbundel met de werktitel ‘Zoute parels’ staat voor januari op het programma. Komt nog bij dat er nodig materiaal gemaakt moet worden voor ‘de Quetterende Dames’ want er staan optredens voor de deur eind november en half december. Dan heb ik het nog niet over het noodzakelijke repeteren.

Alles bij elkaar mag ik dan geen betaalde baan hebben, werkeloos ben ik allerminst. Het grootste probleem is natuurlijk wel dat het allemaal investeren is wat ik doe. De opbrengsten zijn er nog niet en of die komen is onzeker. Dat maakt dat ik naast alle literaire werk begonnen ben met het zoeken van een baantje om me economisch op te been te houden. En dat is niet eenvoudig. Dat op de been blijven niet want ik dans al tijden op de rand van de vulkaan en zie de lava naar boven komen. Eng. Maar ook dat zoeken van een baantje is niet eenvoudig. En daar is dan de oude wens om nu eindelijk te kiezen voor wat ik echt graag doe, niet voor waar ik het meeste mee zal verdienen. Kiezen voor passie. Ik ga er van uit dat des te duidelijker is ben over die wens des te sneller de kansen zich zullen aandienen of op zijn minst voor mij zichtbaar worden.

Het liefste zou ik natuurlijk werk vinden in het verlengde van mijn passies. Schrijven en emancipatie. Schrijven en het maatschappelijk debat. Ik weet dat ik het kan, ik weet dat ik er aan toe ben en ik weet dat ik veel te bieden heb. Maar ja, waar kom je met die wetenschap tegenwoordig? Voorlopig zoek ik maar naar kleine baantjes zodat ik mijn steeds minimaler wordende leven kan bekostigen. Op korte termijn zal de worsteling zwaarder worden, op de lange termijn lichter en daar houdt ik me dan aan vast.  Het is wel jammer dat in het – voor mij nieuwe – schrijversvak de spoeling van betaald werk dun is door het grote aanbod van goede mensen. Ik ben er wel van overtuigd dat als ik stug doorga er uiteindelijk wel een ‘lucky break’ komt en ik mijn draai vindt als tekstmens.

Mocht iemand iets weten in de vorm van werk als tekstschrijver, editor, redacteur dan hoop ik natuurlijk dat ik niet vergeten wordt en een mailtje krijg want ik hou me aanbevolen voor ‘tekstwerk’. (In twittertermen: #durftevragen #seriousrequest)

Alice © 2009

Buma/Stemra is definitief de weg kwijt geraakt.

Het is weer zover. Opnieuw presteert de Buma/Stemra het om met een volslagen idioot plan rond muziekrechten te komen. Ongetwijfeld juridisch onhaalbaar maar los van dat al vooral een schadelijk plan om muziekrechten op internet ‘te reguleren’. Buma/Stemra leeft nog altijd in de twintigste eeuw. Er is niets geleerd van de ontwikkelingen op internet, de mogelijkheden van Web 2.0 en verder én de veranderingen in de muziekindustrie. Brochure_Digitale_Muzieklicenties_2010.

Wat wil het geval? Buma/Stemra heeft het onzalige plan opgevat om in 2010 een nieuwe regeling rond muziekrechten op internet te gaan hanteren. De regeling komt er op neer dat een ieder die muziek en muziekvideo’s ‘embed’, dat wil zeggen opneemt op de site in feite distribueert en dus moet dokken daarvoor. Iedereen, dus ook bloggers, festivalorganisatoren en theaters. De ‘paraplu’ waar onder gepubliceerd wordt (de hostingclub waar bijvoorbeeld een weblog draait) kan worden aangesproken door Buma/Stemra.

Het is een volslagen idiote regeling. Zie je het voor je? Buma/Stemra gaat WordPress, Blogger, YouTube en wie dan ook belasten voor het opnemen van muziek en video op de hun servers draaiende weblogs en andere sites. Praktisch volslagen onhaalbaar, juridisch niet in de haak en technisch gezien aanvechtbaar. Want wat is embedden eigenlijk? Volgens ondergetekende is dat het opnemen van een bestand in je website. Een link naar een elders gepubliceerd bestand valt daar natuurlijk niet onder en laat dat nu juist de meest gebruikte manier zijn waarop weblogs omgaan met materiaal op bijvoorbeeld YouTube. Wie moet in dat geval eigenlijk belast worden door Buma/Stemra?

Neem nu eens mijn eigen schrijfplek hier. Ik plaats geregeld links naar materiaal dat vrijelijk te zien is op sites als YouTube. Materiaal door anderen geupload naar die sites. Deze schrijfplek draait zoals bekend bij WordPress.com die dus mijn hosting provider is. Kortom als ik een YouTube video plaats gaat het om een link die op mijn blog geplaatst wordt dat draait op de servers van WordPress.com en verwijst naar een door een willekeurige ander naar YouTube.com geupload videobestand. Ga er maar aan staan Buma/Stemra. YouTube aanspreken voor materiaal dat door een ander elders op de wereld op een server buiten Nederland geplaatst is en waarnaar middels een link naar wordt verwezen vanaf een wederom in een ander land geplaatst blog? Omdat de inhoud gericht is op Nederland? Bullshit! Mijn blog is grotendeels op het Nederlandse taalgebied gericht, niet specifiek op Nederland. Het vaststellen van wie verantwoordelijk is voor publicatie van het betreffende bestand is welhaast onmogelijk en overschrijdt in ieder geval de jurisdictie van Buma/Stemra. Ook mijn internet provider (XS4ALL) kan niet aangepakt worden want die leveren mij connectie en zijn op geen enkele wijze betrokken bij publicatie van mijn schrijfwerk en de daarin gekoppelde bestanden. Kortom Buma/Stemra is in 2010 van plan om massaal op schaduwen te gaan jagen.

Maar het is nog veel erger. Ze willen bijvoorbeeld concertzalen, festivals en dergelijke ook ‘aanpakken’ als het gaat om audiovisueel materiaal dat gepubliceerd wordt. Materiaal dat notabene bedoeld is als promotie van de artiesten die daar optreden. Hier schiet Buma/Stemra in de eigen voet want hoe kunnen ze staande houden op te komen voor de rechten van de artiest als ze de promotie van die artiest zelf gaan belemmeren door kostenverhogende maatregelen?

Buma/Stemra probeert naar mijn mening mee te liften op de door de huidige repressieve regering aangevoerde strijd tegen piraterij op een manier die eerder zal leiden tot onderdrukking van de vrijheid van nieuwsgaring en vrijheid van publicatie. Het zou mij niet verbazen als de nieuwe regels van Buma/Stemra de toets ten opzichte van de Grondwet niet kan doorstaan. Het ellendig is natuurlijk wel dat diezelfde Buma/Stemra een organisatie is die het recht heeft gekregen van de overheid om een ieder te belasten voor de distributie van auteursrechtelijk beschermd materiaal. Een soort belastingdienst voor auteursrechten dus. Een taak die – als die al zou moeten bestaan – bij de overheid zelf thuishoort en niet bij een nauwelijks door het parlement gecontroleerd orgaan als Buma/Stemra is. Buma/Stemra toont met de nieuwe regels aan zelf een weeffout te zijn in de overheidsregulering. En daar is maar één antwoord op mogelijk voor een land dat vrijheid hoog in het vaandel heeft:

Ontneem de Buma/Stemra het recht op inning van gelden en laat beleidsvorming volledig in het parlement plaatvinden!

Mee eens? Teken dan de petitie op PetitionOnline!

Alice © 2009 (Jawel, mèt copyright maar liefst zònder Buma/Stemra.)

Afgeluisterd

Er is een eersteklas mediarel in Groot Brittannië. Waar in Nederland de AID (de kaaskoppen geheime dienst) journalisten van de Telegraaf heeft afgeluisterd en daarmee de grens van persvrijheid op zijn minst onder druk heeft gezet is overzee de situatie omgekeerd.

Gedegen onderzoek van dagblad The Guardian (de Britse ‘upper middle class’ krant) naar de praktijken van journalisten van ‘News of the World’ heeft grootschalige afluisterpraktijken door de journalisten van die krant onthuld. News of the World is een krant uit het mediaconcern van Rupert Murdoch. Murdoch, de mediamagnaat met ijzeren greep op een groot deel van de Engelstalige pers, staat bekend om een agressieve benadering van het begrip nieuws vooral gericht op het maximaliseren van winst en vergroten van rijkdom. Een hedendaagse Citizen Kane. De man is gekend om een zekere mate van gebrek aan scrupules. Hij omringt zich met mensen die ook niet bepaald last hebben van al teveel moraal. Voorbeeld daarvan is de gewezen News of the World royalty journalist Goodman die in 2007 veroordeeld is voor afluisterpraktijken en verzamelen van gegevens van boodschappen op mobiele telefoons van onder andere personeel van Buckinham Palace en een aantal beroemdheden.

Toen die zaak speelde en leidde tot een veroordeling van Goodman en een private eye die voor hem werkte is er door een aantal mensen vanuit conservatieve kring gepoogd zoveel mogelijk van het schandaal onder het vloerkleed te vegen. Slachtoffers zijn bij rechtszaken afgekocht met stevige afkoopsommen met als tegenprestatie het zwijgen over wat er had plaatsgevonden. Betrokkenen van News of the World hebben ander werk gekregen, in een enkel geval zelfs op strategische posities als die van de directeur communicatie van de conservatieve partij. Naar nu blijkt is dat spelen met vuur geweest in conservatieve kring.

Daar waar het publieksvertrouwen geschonden werd door het wijdverbreide misbruik van overheidsgeld voor idiote ‘onkostenvergoedingen’ door parlementsleden waarbij vooral labour het moest ontgelden is nu de conservatieve partij aan de beurt. Alastair Campbell, de huidige voorman van de conservatieven, heeft Coulson die nu zijn directeur communicatie was maar in de periode Goodman verantwoordelijk was bij News of the World bliksemsnel in bescherming genomen. Te snel maar nu blijkt, want Coulson kan zijn verantwoordelijkheid van toen (en dus zijn kwetsbaarheid nu) niet ontduiken. Het schandaal verspreid nu in hoog tempo steeds meer afluisterslachtoffers bekend worden.

The Guardian heeft boven water gekregen dat er wellicht tussen de twee en drieduizend beroemdheben uit de politiek, sport, entertainment, film en allerlei andere voor media interessante groepen zijn ‘afgeluisterd’. Het gaat daarbij vooral om het overdragen van informatie over mobiel berichtenverkeer door onder andere British Telecom aan journalisten van News of the World via tussenpersonen (meestal detectives) onder valse voorwendselen. Niet alleen het telecombedrijf is daarbij bedrogen en heeft forse steken laten vallen maar een flink aantal duistere lieden en een forse groep journalisten uit de Murdoch stal lijkt zich schuldig gemaakt te hebben aan deze praktijken. Ter vergroting van het succes van de krant in de jacht op ‘scoops’ en dus in de jacht op het grote geld. ’1984′ met deze keer de journalistiek in plaats van de overheid als ‘big brother’.

De zaak is groot en heel bedreigend. Niet alleen in Engeland maar wereldwijd. Immers, Murdoch opereert wereldwijd én de misbruikte communicatietechnologie is wereldwijd aanwezig. Denken dat dit alleen in het Verenigd Koninkrijk gebeurt is ontzettend naïef. Het is een extreem voorbeeld van de kwetsbaarheid van de privacy van een ieder, bekend of niet bekend als het gaat om persoonlijke berichtenuitwisseling via de hedendaagse open technologie. Het toont weer aan dat privacy inmiddels een utopie is geworden. Het laat zien dat overheden niet in staat zijn de burgers, ongeacht wie, te beschermen tegen criminele inbreuk op hun privéleven. Maar het toont meer aan. Het laat ook zien dat de jacht op geld in de mediawereld leidt tot excessen. Journalisten die hun beroepsethiek aan de wilgen hangen voor het grote geld, beroemdheid of beide. Het laat zien hoe failliet ook de journalistiek en nieuwsvoorziening kan zijn als die ethiek niet bewaakt wordt.

Het laat ook zien dat niet altijd de journalistiek slachtoffer is van schending van persvrijheid maar dat diezelfde journalistiek ook in staat is de privacy van wie dan ook op grove wijze te schenden. Daarmee is de zaak van de Telegraaf journalisten die het disfunctioneren van de AID blootlegden door publicatie daarvan op basis van gelekte rapporten niet van minder belang geworden. Maar de reactie van die journalistiek in Nederland heeft wel een kleurtje gekregen van krokodillentranen over praktijken die de journalistiek in het algemeen (en ook in Nederland) zelf toepast. Want, is het niet naïef om te denken dat een schandaal als dat in Engeland niet in Nederland ook zou kunnen gebeuren? Is de pers in Nederland netter dan die in Engeland? Kennen wij geen paparazzi of schandaalpers? Komen er in Nederland niet om de haverklap rechtszaken voort uit onethisch gedrag van journalisten inclusief die van de nu zo verontwaardigde Telegraaf?

Voor wat de zaak van News of the World betreft is de vraag boeiend waarom de Metropolitan Police zegt geen nieuwe feiten te kennen en geen verder onderzoek te verrichten terwijl de eigen Prime Minister aangeeft dat ze dat nu juist wel moet doen. In hoeverre zijn de Tories betrokken en zijn ze in staat om het schandaal buiten de gelederen van de eigen partij te houden met een verdachte directeur communicatie? En maatschappelijk nog belangrijker: hoe in hemelsnaam denkt de politiek in Engeland zich te herstellen na de vloed aan schandalen in 2009 die inmiddels elke geloofwaardigheid van parlementsleden en politici tot minimale proporties heeft gereduceerd? Voor de burger is niet meer vast te stellen waar de waarheid ligt in een samenleving waarin zowel de politiek als de journalistiek corrupt is en crimineel gedrag vertoond.

In dat verband is het minstens zo bedreigend te zien dat er een nieuwe wet rond het bewaren van mobiele – en email informatie net van kracht is geworden in ons land. Deze wet schrijft een bewaartermijn voor van één jaar. De pers is buitengewoon stil over de gevolgen en potentiële bedreiging van de privacy van een ieder door deze nieuwe wet. Bij uitzondering heeft XS4ALL in de landelijke pers een paginagrote advertentie geplaatst over dit onderwerp waarin zij stelling neemt tegen deze wet (maar uiteraard aangeven te buigen voor de wet). Het artikel van XS4ALL medewerker Niels Huybregts is het lezen waard voor een ieder die hier meer over wil weten. De mediastilte rond de invoering van deze wet vindt ik erg verontrustend want we zijn toch niet naïef mag ik hopen?

Alice © 2009

Ik en mijn iPhone en zo

Bovenstaand plaatje heeft voor de echte gadgeteers en geeks geen geheimen. Voor de meeste andere mensen zal de relatie tussen de blokken electronica die er staan afgebeeld vaag zijn. Voor mij is het een grappig plaatje omdat alle drie de afgebeelde apparaten door mij gebruikt zijn. De meeste rechtse nog steeds trouwens.

Links staat de Apple Newton, de eerste Palmtop of in twijfelachtig Nederlands handpalmcomputer, gemaakt door Apple in een grijs (plastic) verleden. Ik heb er ooit eentje in mijn computerverzameling gehad. Helemaal compleet gekregen, nieuw in de Mondriaan doos zoals de verpakking genoemd werd. Werkend ook nog en, jawel, met handschriftherkenning. Niet dat je als gebruiker daar nou zo blij van werd want dat ‘handschrift’ moest wel aan een berg eisen voldoen om herkend te worden. En tsja, handpalm gold dan ook nog vooral voor bouwvakkers. Snel was ie niet, zwart-wit wel en onhandig eigenlijk ook. Maar toch, het ding was een aanzet tot een revolutie die jaren later op gang kwam. O ja, je kon er niet mee bellen want het was een palmcomputer, geen telefoon. In die tijd hielden we die apparaten nog gescheiden. De  Newton had bouw, gewicht en uiterlijk gemeen met een Leopard 2 tank en toch vonden we het allemaal prachtig in die tijd. Met de ogen van tegenwoordig is het een archaïsch en nauwelijks bruikbaar of nuttig apparaat.

In het midden een palmcomputer van Palm. Het eerste merk dat naam maakte met kleine ‘personal digital assistants’ of pda’s. In de latere versies gecombineerd met telefoon in de Palm Treo. Na de Palm IIIc en de Palm Tungsten|T was de Treo mijn derde Palm. Er viel mee te werken, de accu ging best lang mee en het zag er best goed uit. Het gedoe met het te kleine aanraakscherm nam ik voor lief en de ongemakkelijke instellingen om een mailtje te kunnen lezen ook. Echt handig? Nou nee. Kwalitatief viel er niet veel op aan te merken behoudens de verlichting van het toetsenbordje want dat begaf het nogal eens vlotjes bij deze apparaten. Maar het gewicht, jeetje. Niet bepaald om vrolijk mee in de handtas te nemen. En het uiterlijk viel ook over te twisten als het om het ontwerp gaat. Het ergste eigenlijk waren die enorme hoeveelheid knopjes aan zowat elke kant van het apparaat. Beetpakken zonder een knopje in te drukken was niet eenvoudig.

De rechtste beauty kent iedereen tegenwoordig wel. De iPhone 3G, mijn maatje van dit moment. Alles kan er mee: emailen, internetten, de weg vinden, boeken lezen of luisteren, muziek luisteren, video bekijken, spelletjes spelen, dictafonen, de tijden van het OV opzoeken, adressen en agenda’s beheren, fotograferen, bloggen, sms-en, twitteren, hyvesen of facebooken en zelfs… telefoneren. Het is geen palmcomputer meer, geen pda, geen mobieltje. Het is een iPhone, een klein licht, sexy, magisch toverdoosje dat voorzien is van een batterij die te snel leegloopt. Maar als ie ‘t doet, dan doet ie ‘t goed. Het is veruit de mooiste gadget die ik ooit bezeten en gebruikt heb. In alle eerlijkheid, het wordt moeilijk als ik hem niet meer zou hebben want ondanks dus die gekke inbouwde niet vervangbare te snel lege accu én het nadeel dat tijdens het bellen het vrij simpel is om met je oor het gesprek per abuis te verbreken omdat er een aanraakscherm op zit, is het een geweldig apparaat.

De iPhone is nu een goed half jaar in mijn bezit. De eerste echte update van de software heeft plaatsgevonden en daarmee is ie gewoon nog handiger geworden. En toch he. Toch zal ook dit toestelletje een keer verdwijnen. Vervangen worden door iets veel mooiers en handigers. Geen idee nog wat dat dan zou moeten zijn maar gegarandeerd, het lot staat te wachten om de hoek voor deze digitale soulmate van me.

Die Apple van links en die Palm in het midden zijn gedoneerd aan het Museon, samen met nog vierentwintig computers uit de periode 1980 – 2005. Het was mijn verzameling en ze werkten allemaal. Nu hebben ze een rol in het Museon in Den Haag waar ze ingezet kunnen worden in thematentoonstellingen. De keuze om ze aan dat museum te doneren maakte ik nu inmiddels een dik jaar terug omdat het voormalig Museum van het Onderwijs (want zo heette het toen ik in Den Haag opgroeide) altijd een museum is geweest dat ik leuk vond. Mijn iPhone zal er wel niet belanden want die is te leuk om weg te geven. Denk ik. Al is het alleen al omdat het mijn eerste handzame gadget is waar een volledige en kleurig geïllustreerde versie van ‘Alice in Wonderland’ op staat. Genoeg om alleen daarvoor al tot heilige gadget status te stijgen.

En wat doe ik eigenlijk het meest met die iPhone van me? Ik heb het eens even in de gaten gehouden en in het kort komt het op de volgende activiteiten neer (in aflopende volgorde als het om bestede tijd gaat): Twitteren, bellen, agenda bijwerken, sms-en, emailen, nationale én internationale kranten lezen, foto’s nemen, googlen, de weersverwachting en de buienrader raadplegen, de weg zoeken, muziek luisteren, ov verbindingen zoeken, browsen, adressen opzoeken, films opzoeken en trailers bekijken, boeken lezen, notities maken, de wekker zetten, internetradio luisteren, teletekst bekijken, het laatste journaal nog eens bekijken, cocktails en recepten opzoeken, rekenen, tekenen en ga zo nog maar even door. Objectief gezien is mijn laptopgebruik behoorlijk afgenomen. Alleen schrijven, daar is ie niet voor geschikt vindt ik. Teveel gedoe en de woorden stromen sneller door mijn hoofd dan mijn iPhone aankan als het om invoeren gaat.

Tsja ik en mijn iPhone…

Alice © 2009

Over hoe verzekeringen transseksuelen het leven zuur maken

Jarenlang al is de willekeur van de zorgverzekeraars rond de vergoedingen voor geslachtsaanpassende operaties een doorn in het oog van transseksuele mannen en vrouwen. De wijze waarop de verschillende zorgverzekeraars op volslagen willekeurige wijze de regels en het vergoedingenstelsel voor de basisverzekering aan hun laars lappen is schrijnend. Heel recent is er weer een triest geval toegevoegd aan de lijst van benadeelde en geschoffeerde transseksuelen. Het gaat om Angela Brand uit Haarlem.

Wat wil het geval? De Gezondheidsraad en het College Van Zorgverzekeraars (CVZ) adviseren het ministerie van WVS over de vergoedingen die in de basisverzekering opgenomen zijn. Sinds jaar en dag is de geslachtsaanpassende operatie daar een onderdeel van. Dat beleid is niet gewijzigd gelukkig. Maar ook al jaren lang kennen we in Nederland lange wachtlijsten voor die operaties. De capaciteit van de genderteams van het VUmc in Amsterdam en UMC Groningen is simpelweg niet voldoende om te komen tot een maatschappelijk acceptabele wachttermijn voor een operatie. Dat is niet uniek want er zijn veel soorten operaties die door de lange wachtlijsten problematisch zijn. Om die reden is er de regel dat bij overschrijding van meer dan een half jaar de verzekerde toegestaan wordt de ingreep in een ander EG land te laten plaatsvinden. Hierover zijn internationale afspraken. De zorgverzekeraars behoren deze uitvlucht voor patiënten te ondersteunen. Er is zelfs een uitspraak van het Europees Hof (bron: ministerie van WVS) die dat aangeeft en waarbij is vastgesteld dat de vergoeding tot het bedrag voor dezelfde ingreep in eigen land hoort te gaan.

Niets is minder waar in de praktijk. Eén manier van ontmoediging voor operaties in de buurlanden die door de zorgverzekeraars wordt toegepast is bijvoorbeeld het achteraf vergoeden waardoor alleen de meer draagkrachtigen in staat zijn de betreffende operatie te ondergaan in een kliniek over de grens. Je zult een bedrag van toch al snel zo’n 14.000 euro toch vaak niet zomaar beschikbaar hebben. Transseksuelen hebben immers doorgaans toch al geen geweldige economische positie. Een andere manier  van ontmoedigen is het erg lang doen over het verlenen van ‘toestemming’ voor de operatie. De verwerking van het beruchte formulier 112 wordt bijna nooit binnen de daarvoor geldende termijn gerealiseerd. Na alle jaren gesprekken en wachttijd, hormoontherapie van minimaal een jaar en vaak anderhalf jaar betekend dit voor de transseksuelen die de operatie willen ondergaan in een buitenlandse kliniek een onnodige verlenging van de wachttijd terwijl een belangrijke reden voor de ‘vlucht’ naar het buitenland nu juist de exorbitant lange wachtlijsten in Nederland is.

Maar het kan nog erger zoals vorige week bleek in het geval van Angela Brand, een Haarlemse transseksuele vrouw die de operatie in Brussel zou ondergaan. De toestemming voor de operatie was verleend door Ohra, tenminste dat dacht ze want dat was de boodschap die ze telefonisch kreeg ruim voor de operatie. Eenmaal in Brussel kreeg ze één dag voor de operatie de officiële brief via de fax om er tot haar schrik achter te komen dat Ohra besloten had slechts 45% van de operatiekosten te vergoeden. Iets wat dus helemaal niet mag volgens het Europese hof en de zorgwet. Aangezien op de korte termijn voor de operatie het niet mogelijk bleek een en ander te corrigeren betekende dit het niet doorgaan van de operatie in Brussel. Angela is uiteindelijk gedesillusioneerd naar huis terug gegaan.

Het leed dat hier door Ohra is aangericht is groot. Je moet de spanning in de laatste weken voor deze levensveranderende operatie hebben meegemaakt om te weten hoe dramatisch een annulering op het laatste moment is. Niet dat de blunderende zorgverzekeraar zich vooralsnog iets daarvan aantrekt. Het is het zoveelste voorbeeld van de volslagen willekeur waar de zorgverzekeraars transseksuelen aan blootstellen. Het is niet meer dan een voorbeeld, een incident zoals zovelen. En dat is nu precies het zorgelijke. De over gereguleerde zorg in Nederland geeft zorgverzekeraars de ruimte om mensen ongelijk te behandelen, in extreme onzekerheid te laten leven over de vergoeding voor operaties die in de basisverzekering vallen en mensen te schofferen op een bizarre manier. Zelfs tegen de wet in.

Het wordt tijd dat dit veranderd. Het wordt tijd dat er antwoord komt op de kamervragen van Mathieu Hemelaar aan de minister als het gaat om de zorg voor transseksuelen. Het wordt tijd dat het ministerie van Volksgezondheid er voor gaat zorgen dat transseksuelen duidelijkheid krijgen over vergoedingen en ingrepen in andere EG landen. Het wordt tijd dat iemand in de zorg zich eindelijk eens druk gaat maken over dit soort misstanden. Maar het wordt vooral tijd dat de zorgverzekeraars hun fatsoen gaan houden en zorgen dat hun medewerkers op de hoogte zijn van regels rond vergoedingen én dat zij er voor zorgen dat er geen sprake van willekeur kan zijn bij vergoedingen van handelingen die onder de basisverzekering vallen. Dat is een taak van de verzekeraars én het CVZ. Gegeven de huidige misstanden blijken die echter te verzaken waardoor er eigenlijk niets anders overblijft dan ingrijpen door de minister of een gang naar de rechter. Ook al komt die minister uit een partij die in vorige kabinetten meegewerkt heeft aan de minimalisering van de geslachtsaanpassende behandelingen in Nederland heeft ook minister Klink de plicht te streven naar rechtsgelijkheid.

Het is trouwens voor transseksuelen nauwelijks mogelijk om een geschikte zorgverzekeraar te kiezen omdat geen van de zorgverzekeraars duidelijk geeft over hoe zij met de vergoedingen voor de verschillende noodzakelijke behandelingen omgaan. Het gevolg is dat je als transseksueel tegenwoordig aan een soort verzekeringsloterij mee doet met de soms ijdele hoop normaal behandeld te worden en de vergoedingen te krijgen waarop je volgens de basisverzekering recht hebt.

Voor Ohra rest slechts in dit geval het schaamlapje. Wellicht dat men terug komt op hun dwaling in dit geval, wellicht is daar een rechtsgang voor nodig want zorgverzekeraars hebben een ontzettend arrogante houding als het gaat om grote fouten die gemaakt zijn. Voorlopig wordt een transseksueel niet ‘beter van… de nieuwe zorgverzekering van Ohra’ en daar helpt zelfs Nelleke van Ohra niet tegen.

Alice Verheij © 2009

Voor meer informatie over de casus van Angela: http://angelawende.blogspot.com

Rotte Appel

Karin Spaink heeft een prima column geschreven over het wangedrag van Apple als het gaat om het monopoliseren van de markt voor iPhone applicaties en het censureren van die markt. Lees de column hier.
De discussie als gevolg van die column gaat vooral in op het gedrag en de haalbaarheid, onhaalbaarheid, gewenstheid en ongewenstheid van het beleid van Apple. Alsof het allemaal nieuw is wat er gebeurt. Aangezien ik al enkele tientallen jaren Apple volg (en hun spullen gebruik) vindt ik het verstandig om het historisch perspectief er maar eens bij te halen om te bezien of het gedrag van Apple eigenlijk wel zo nieuw is of gewoon een voortzetting van wat het bedrijf altijd al deed. Hierbij mijn bijdrage aan de discussie. Overigens is het nuttig om de column van Mike Elgan bij ComputerWorld van september 2007 nog eens na te lezen.

Sinds heel lang werk ik met de spullen die Apple maakt. Niet zonder reden want ik kan niet anders dan zeggen dat van alle computers die ik sinds 1979 gebruikt heb die van Apple veruit het prettigst werken. Ik zal dus niet ontkennen dat ik een Apple ‘fan’ en misschien wel ‘evangelist’ ben.

Toch vindt ik dat Karin (Mike Elgan in 2007) een punt heeft. Als we in de geschiedenis van Apple duiken dan valt op dat het merk sterk is door uitgekiende marketing gecombineerd met goede techniek en fraai ontwerp. Alle drie zijn van belang gebleken en het ontbreken van één van die drie heeft meerdere keren het bedrijf op de rand van de afgrond gebracht. Toen de techniek matig was door trage innovatie halverwege de negentiger jaren was het bijna voorbij met Apple. Toen de marketing zwak was konden concurrenten hun positie ten koste van Apple versterken. Maar iedere grote bedreiging van het bedrijf – en dus vooral van de winst voor de aandeelhouders – werd uiteindelijk gecounterd.

Het laatst werd dat duidelijk toen Greenpeace en anderen Apple onder vuur namen als bijna minst ‘groene’ automatiseerder omwille van de toegepaste materialen, fabricagetechnieken en moeilijk recyclebaarheid van de producten. En wat heeft Apple gedaan? Als altijd: de kaarten gezet op innovatie en marketing. Inmiddels is dat tij gekenterd en is Apple een fabrikant die er verhoudingsgewijs goed bij staat als het om groene producten gaat. De druk vanuit de maatschappij, markt en media heeft het bedrijf doen veranderen. Waarmee bewezen is dat de drie M’s effectief van invloed kunnen zijn in een commerciële wereld.

En dan nu de iPhone en AppStore van Apple. De muziekindustrie is decennia lang een gesloten industrie geweest waar artiesten uitgemolken werden als het om copyrights ging. Zo ongeveer zoals de huidige boeken uitgeverswereld dat nog steeds is. De reden daar achter had te maken met onder andere de noodzaak tot het fysiek leveren van een kostbaar product via een hard medium als plaat, cd, dvd of boek. Meestal in een één-op-één relatie: de software in combinatie met de drager. Inmiddels is alles anders. De software kan onafhankelijk van een fysiek medium gedistribueerd worden, er zijn geen fabrieken meer nodig om muziek en boeken te distribueren want alles kan online. De traditionele muziekindustrie bevindt zich in een verdringingsmarkt en voert achterhoede gevechten rond copyrights, opcenten op de verkoop van fysieke media en bestrijding van elektronische distributie. Zoals elke dynosaurier zal die strijd vanzelf eindigen en staat de uitkomst al vast.

Apple bij uitstek heeft dat begrepen en doet wat het altijd deed. Het aanjagen van die verdringingsmarkt door innovatie, slim marketen en winst maximaliseren door eigen merkgebonden technologie als de opzet van een AppStore met inmiddels meer dan een miljard (!) downloads van Apps. Dat is bepaald niet nieuw want het is precies de manier waarop Apple de Mac heeft gemaakt tot wat het is: de enige personal computer waarbij software en hardware door één fabrikant worden gemaakt en geleverd. Dat begon al met de Apple I in 1976. Het zit Apple (en Steve Jobs) in de genen inmiddels.

Zoals elk bedrijf dat een extreem marktaandeel heeft is Apple echter een stap verder gegaan de laatste jaren. Apple gedraagt zich als monopolist en eigent zich rechten toe die het niet heeft. Dát is waar Karin tegen ageert in haar column en ik vindt dat ze gelijk heeft. Apple bemoeid zich met zaken waar het zich niet mee zou moeten bemoeien. Zoals die van de ethiek in het publieke domein. Alsof de wetgever niet degene is die de grenzen zou moeten stellen. Dat daarbij valse argumenten worden gebruikt als het tegenhouden van seksueel gebaseerde content is ook niet voor het eerst. De Apple benadering van dit moment zou in de vorige eeuw bijvoorbeeld verhinderd hebben dat ‘Lady Chatterley’s Lover’ werd uitgegeven. Ze zou dezelfde ‘Kama Sutra’ als waar het conflict rond de ‘Eucalyptus’ app om draait niet eens hebben laten vertalen in het Engels (waardoor het westen er kennis mee maakte). Apple zou zich gedragen hebben als de big brother in de ’1984′ commercial die ter gelegenheid van de lancering van de Mac werd gemaakt (en twintig jaar later werd aangepast met een iPod). En daarmee is Apple naast een fabrikant van geweldige producten en een ikoon van design en sterke marketing helaas ook een voorbeeld van commerciële hypocrisie geworden en dat is best jammer.

Apple is gelokt door het grote geld en de extreme winsten die verbonden zijn met een even extreem marktaandeel dwalende geraakt en verworden tot precies datgene waartegen ze vijfentwintig jaar terug streed. Dat is jammer en vergt een kritische houding van de consumenten en technology watchers.

Alice © 2009