Meer informatie over De engel van Kensington is te vinden op de speciale pagina op deze site. Enige tijd geleden ben ik begonnen aan het onderzoek voor mijn volgende roman. Inmiddels is er mij zoveel bekend over de hoofdpersoon en … Continue reading
Voor een optreden ergens later deze maand ben ik met de nodige tekstperimenten bezig. Oefeningetjes om een bepaald thema bij de kop c.q. het kruis te pakken, tegen het noorderlicht danwel de (zons)ondergang te houden en af te maken met … Continue reading
She left her family. She had to. There actually was no way left to live like she’d been living up till that moment. So she left. A car and a u-haul packed with her stuff. A friend helped her out moving her shit into a storage facility in her birth town. Then she went to someone else’s house for a couple of weeks. When those weeks had passed too she finally could move into her apartment. The same friend helped her moving her belongings again from the storage to the apartment. They painted some walls and cleaned the house.
Years later her house was packed with all kinds of things that somehow intruded her existence. It cluttered like veins do just before a heart attack. And she got fed up. Within five years she didn’t succeed to feel at home at the wretched place. And then her mom died, her dad had died years before and when she realized she was an orphan she decided again to shift the balance in her life. So she fixed her kids up in the house to maintain it while she ran away. Working on the other side of the world, literally. The inheritance of her mom and her last savings were used to start on something she had never done before and without any certainty for success. But she went anyway and for the first time after over ten years of headwind she had the time of her life. She gained friendships. Learned about herself. How she was able to endure, to get things done. With a little help from some and a lot from others. And then she came back home. And all right, it was all wrong. She couldn’t adjust. Thing is, she’d seen how life could also be. Like s-i-m-p-l-e. As in not difficult. Only needing a simple house with a water well outside and almost no facilities. She had discovered what had always been there.
The house was as cluttered with things as it was before she had left. So she started cleaning the house. Getting rid of the superfluous belongings, trying to simplify life. To bring her place in a new balance. A new balance. That’s what is was all about, getting a new balance. Although she was chased for the effects of her downfall years ago she just keep on trying and trying. And slowly things progressed. Not so much with the house as it took so long to get is like she wanted to. It’s not easy to get rid of your belongings nowadays as people have all they need. But the other things started working out. She wrote another book and started working on her masterpiece to be. Filming, scripting, re-filming, editing, re-scripting, re-editing, designing, anything. And although at first she thought she wouldn’t be able to put it off, to really make something good, she started to understand that there were other qualities needed than the few that she had always been using in het no-so-perfect life. And she found out that they were there. With all the lack of confidence of a newbie on the scene she opened up her mind and allowed herself to re-think the concepts of her work and she rephrased.
And before the book was published and the first rough cut of the film was finished she made a photo exhibition with her friend who helped her getting to know who she was and that it wasn’t needed to try to be perfect. Although so many things challenged her and although many things went wrong and had tho be redone, she got the hang of it.
Within a few days from today her photos are exposed to the eye of the occasional visitor together with photo’s made by her friend. Maybe, you shouldn’t miss it and go check it all out. You may find her there and maybe you’ll get to know her again. The Headwind exhibition will open on September 1st in Creatief Warenhuis HOOP at the Grote Markt 10 in The Hague. Don’t miss it. May be you’ll find out she’ll be ok anyhow, even though it’s still all wrong. But that’s all right.
Alice © 2011
Almost every morning around seven he comes to my room. Sometimes he doesn’t have to because I am already up and writing at the terrace behind the kitchen. But most of the days he climbs the few stairs, knocks on the door announced breakfast with the very same sentence: ‘Monning ma’am, blackfust is leaddy’. I am his only guest for most of the days, you see. The few times I was up earlier usually had to do with other guests being present. Nepali’s tend to wake up around five and start a noise morning ritual, especially when they are in a group.
Breakfast terrace view
Like little chubby penguins they invade the ladies bathroom and start washing themselves taking no notice of the fact that this other strange guest in the room next door is still trying to get some sleep. With total disregard for the ungodly hour, they chatter like the Nordic birds making more and more noise by the minute. After half an hour the penguins have made a complete mess of the bathroom with water everywhere on the floor, bits of soap laying around and penguin hair in the outlet of the shower making me skipping my morning shower and having a quick wash instead. There’s no one there to smell me anyway. These are the days that this rather nice place turns into what it sometimes also is: some sort of group accommodation for any group that is prepared to pay the (low) price to stay, sleep, dismantle the bathroom and eat here.
But in this time of the year, such groups are seldom here leaving me as the only guest. Thank Buddha or any other holy creature for that. And some mornings I just can’t get myself to go out and write before seven. Thing is I am always awake before six thirty and when I don’t feel getting up I just lay there dozing away. And then, just before seven as regular as clockwork I hear his footsteps on the stairs. With a pause when he crosses the little platform in between the first and second part of the stairs. Then there’s the knock. Well, actually three knocks. Not very quick but in rhythm that proves that the man is not in a hurry. Like one knock per second. Knock… knock… knock. Sometimes my door is already open and I am just resting on the bed, sometimes I am in the adjacent bathroom that I have for myself and sometimes the door is still closed and I am still in a near sleep.
Then that same sentence comes out in a way that I can’t really copy as it sounds very much like a Chinese in a kids cartoon: ‘Monning ma’am, blackfust is leaddy’. There are days when I hear the other two sentences two announcing ‘lunch’ and ‘dinnu’. Except for the breakfast and on days the cook gets enthusiastic, the announced meals are generally the same with rice and daal, some veggies and water, tea or instant coffee. Meager but solid meals that the people seem to like so much that they eat it every day. Not that they couldn’t cook anything different but they simply don’t. Blackfust on the other hand is a daily surprise. An occasional pancake or toast with jam and a boiled egg or fried eggs and a bowl of some sort of soup made of a combination of tomatoes, chilly and beans with some chunks of potatoes in it. Not exactly my cup of early morning soup but I’ll endure it anyhow. On other days there might very well be some bread. That is, hollow pieces of backed dough that have a vague resemblance with what I would think that a croissant might be. The tea however is of unprecedented taste. Especially when the man makes milk-tea and not black tea. For whatever reason the milk teas come with ginger or cardamom making them very tasty and the black tea usually is cooked too short to capture the taste of the tealeaves, so the superfluous amount of sugar prevails making that more like cups of sugar-water. No surprise that I prefer the milk tea.
I’ve began to like the blackfusts, sitting in the shadow with some light food overlooking the valley and in this monsoon season seeing only the tops of the mountains to the north making them look like floating white islands in a sea of light hazy blue skies. As if they were mirages and not mountains or distant thugs of war on a great sea. The blackfust marks the most productive part of my days. Here I am a morning-writer and not a night-writer, what I used to be. The morning mind still being fresh makes me write different and without any hinder from distracting thoughts. It allows me to be emotional while writing the emotional passages and strong when writing the strong passages. Writing here seems not difficult at all as the place and my mindset give me over a chapter a day making me wonder what would happen if I would be here not for a month but for a year. Somehow inspiration seems to be all around in an unprecedented sort of simplicity.
I am learning the sounds of the animals, the cry of the mountain eagle, the beo in the trees behind the dormitory, the crickets of which some are as big as seven centimeters and sitting as still as a statue. The dogs that come bye every now are quiet and I got to like the black one that although she looks awful has befriended me on the first day and follows me around wherever I go when she sees me. Oh, and the hundreds of little birds with nice colors and sounds in an endless variety from squeaks and whistles to short songs and bird rhymes. I like them most as I like the mosquitos the least. The little devils that seem to be able to enter my bedroom in numbers that are always bigger than my ability to squash them with the carton of the big map that I have with me, leaving me every morning with yet another four or five traces of mosquito bites on my arms and legs or more awkward places. The worst is that they prevent me from sleeping naked as I don’t want to be a to obvious target for them. It’s strange loosing habits here.
All in all, I love this place with it’s people, except for the penguins that is, the sounds of the animals, the simplicity of life here, the mountain views and the starry nights showing more stars than I have ever seen in my life and with Kathmandu laying in the valley in between the hills in the south. The big, noisy and stinking city with it’s mysteries, beauty and the filth and lack of compassion for the poor. But from a distance compiled of little white dots that shine in the sun during daytime while in the night being a compilation of blinking silver and golden lights like an army of fireflies waiting before the great battle with the dawn. That is, until blackfust is leaddy again.
Alice © 2011
In het zuidoosten van Nepal, in de in deze tijd van het jaar zinderende laagvlakte van de Terai, staat een boerenhuis. Het is een huis op palen waar boven geslapen en beneden op de deel geleefd wordt. Er omheen palmen met kokosnoten en andere vruchten, bananen en mangobomen, een maïsveld en graanvelden. Naast het huis staat een simpele half open schuur met een os en een melkkoe, een geit en op het erf een paar kippen, een haan, een paar handenvol kuikens en een groepje eenden. Langs de weg de waterput waar je vers grondwater naar boven kunt halen dat niet vervuild is. Gewoon even filteren en dan kan je het opdrinken. Onder het dak van de deel hangen touwen gespannen waarover heen tientallen maïskolven hangen te drogen. Stoelen zijn er niet, wel lage krukjes en matjes zodat je eigenlijk zo goed of helemaal als op de grond zit. Een tafel is dan niet nodig wat het leven eerder gemakkelijker maakt dan ingewikkelder. Tafeldekken is op deze plek iets wat de mensen niet begrijpen.
De zon komt ‘s morgen om een uurtje of vijf op en gaat ‘s avonds rond zeven uur onder, het land binnen een uur tijd in absolute duisternis hullend. Het heeft tot gevolg dat de mensen het ritme van de afwisseling van licht en donker automatisch volgen. Na zonsondergang lang opblijven is zinloos want elektriciteit, wie heeft zoiets nu eigenlijk nodig, is er vaak niet en blijven liggen lang na zonsopgang is zinloos als je alleen ligt. Het leven op de boerderij verloopt in een ritme dat zich volledig verhoudt met het ritme van de omgeving. Zelfs de onstuitbare onweersbuien die van de vanuit de bergen met grote regelmaat het einde van weer een hete dag inluiden en gedurende de nacht het land geselen met harde regen, verstoren dat levensritme niet. Wassen doe je in een washok vanuit een teil water dat je net daarvoor uit de put naar boven gehaald hebt. Het toilet is een aanpalend hok met een gat in de grond dat in een gierput uitkomt die soms geleegd wordt.
Eten is iets dat je hier doet omdat eten bij het leven hoort. Het is niet een sociale gebeurtenis maar een noodzakelijkheid. Het maal is schaars een eenzijdig maar het went vanzelf na een tijd. De dagen worden doorgebracht met werken op het land, naar het dichtst bij zijnde stadje lopen dat op een uur loopafstand ligt en het met elkaar de tijd verpozen. Die wandeling naar de stad wordt soms vervangen door een fietstochtje van twintig minuten maar dat je dan wel de mogelijkheid ontneemt tussen de rijstvelden met reigers door te wandelen. Haast is hier zo volslagen overbodig dat die wandeling het gemakkelijk van de snellere fietstocht wint zolang je niet al teveel boodschappen hoeft te sjouwen. Het stadje is overigens van een rommeligheid die je al snel weer naar de rust van de boerderij doet verlangen. Wanneer je vanuit de kleine slaapkamer op de woonetage naar buiten kijkt gaat je blik tussen de hoge kale stammen van de palmen door om zich te vestigen op een tweetal vergelijkbare boerderijen even verderop. Loop je de weg voor het huis af de flauwe bocht door dan kom je bij de grote stenen bank die een ontmoetingsplaats is en waarboven een notenboom staat die harde noten produceert die eenmaal gebroken een romige vulling met een vage smaak van perziken hebben. De noten worden als medicijn gebruikt en staan bol van de vitaminen. Ze zijn ook nog eens bijzonder lekker. Net als de kleine bananen met zoveel meer smaak dan de melige exemplaren die in westerse supermarkten worden verkocht.
Het zal niet verbazen dat het leven op de boerderij met al zijn eenvoud heerlijk is. Je zult maar schrijver zijn en de gelegenheid zijn om een tijd op deze plek je te kunnen terugtrekken. Een meer inspirerende en tegelijk rustige plaats om te schrijven is nauwelijks voor te stellen. Eigenlijk is de boerderij als een eiland van rust en op eilanden wil iedereen wel een tijdje verblijven. Mijn boerderij staat in Damak dorp, een verzameling boerderijen, een buurtschap eigenlijk, dat even buiten Damak stad ligt. Ze wordt bewoond door een familie die bestaat uit de vader en moeder, drie dochters en twee zoons. Een familie die als vanzelf alles delen met wie er bij hun leeft, zonder vragen, zonder iets retour te verwachten. Met een gastvrijheid die alleen arme mensen kennen. Maar of ze echt arm zijn is voor mij de vraag want de rijkdom van hun bestaan is niet te vinden in geld of spullen maar in het leven zelf.
En de boerderij? De boerderij is een plaats waar ik met heel veel warmte aan terug denk. Het is een plaats waar ik weet dat ik altijd welkom ben. Zonder vragen maar met een allervriendelijkste lach van de familie voor een goede vriendin. Het is een plaats waar ik stilletjes verliefd op ben geworden.
Alice © 2011
Het zal 2013 geweest zijn. Mijn vader was in dienst van de overheid. Hij zat in het leger zoals veel van de mannen uit onze stad in het leger werkten. Harderwijk was immers een stad geworden en aan de rand lagen legerplaatsen. Landmacht. Vierentwintig was ik, mijn studie was nog niet afgerond. Politicologie aan de UvA in Amsterdam deed ik en ik had het er naar mijn zin, hoewel de laatste jaren de stad zoveel truttiger was geworden.
Het was begonnen met een verbod op het dragen van hoofddoekjes omdat sommigen dat een religieus kledingstuk noemden. En dat mocht niet meer. Gevolg van de politiek van de vazallen van de koning. De nieuwe koning want de oude koningin was teruggetreden. Het verschil tussen de oude koningin en de nieuwe koning was al snel duidelijk. Nederland werd vooral Holland en alles wat niet Holland was telde automatisch minder mee. Friesland, Groningen, Drente, Overijssel, Gelderland, Brabant en Limburg, het waren allemaal achtergestelde gebieden terwijl toch juist daar het meeste voedsel geproduceerd werd. De provincies waren rijker geworden en hadden vastgehouden aan hun cultuur en taal. Het was zelfs weer in de mode geraakt om traditionele kleding te dragen die honderd jaar eerder gewoon was daar. De Hollanders vonden het maar niets.
De randstad werd afgeschaft door de koning en Noord Holland en Zuid Holland werden samen met Flevoland, Utrecht en Zeeland samengevoegd tot ‘Holland’. Dat het historisch niet allemaal klopte maakte niet zoveel uit. Het ging er om dat er Holland was en de rest van het land. Holland en Niet-Holland. Niet lang daarna werden de ‘dialecten’ zoals onze eigen taalvarianten genoemd werden afgeschaft. Op de scholen werd alleen nog maar Hollands gesproken. Nog weer later mochten we ook de traditionele kleding niet meer dragen, te beginnen met het hoofddoekje dat sinds een aantal jaren weer in de mode was gekomen. De stadse kleding uit Holland werd verplicht gesteld. Er kwamen schooluniformen op de scholen en er werd op gelet dat we ons niet anders kleedden. Bij overtredingen kregen we eerst waarschuwingen en toen boetes. En toen dat niet hielp werden we soms opgepakt. Het werd gevaarlijk om naar Amsterdam en Den Haag en Rotterdam te gaan en traditionele kleding te dragen. Achterhoeks, Fries of Limburgs praten konden we beter ook maar niet doen.
Sommigen van ons pikten het niet dat we zo achtergesteld werden en zochten hun heil over de grens in Duitsland en zelfs België dat de kant van Frankrijk had gekozen en ingelijfd was bij het machtige land. Vlaanderen was Frans geworden en veel Vlamingen waren naar Holland gegaan. Ik denk dat de koning en zijn vazallen geschrokken waren van wat er in het zuiden was gebeurt. Misschien ook dat dat de reden was achter de onderdrukking van alles wat ons in het oosten en zuiden eigen was. In de jaren na 2011 was het allemaal erger geworden. De wet werd gewijzigd en gemengde huwelijken werden niet meer toegestaan. Trouwde je met een niet Hollandse dan werd haar en je latere kinderen het paspoort afgenomen. Ze waren geen Hollanders meer.
In 2012 werd de naam Nederland afgeschat ten gunste van de naam Holland, ondanks hevige protesten in het oosten en zuiden. En toen begon het pas echt. De kledingopstanden werden onderdrukt en sommigen vluchtten weg. Toen enkelen velen werden pakte de regering onder leiding van de koning dat aan als reden om het leger de steden en dorpen in het noorden en oosten in te sturen op zoek naar mensen van ons die getrouwd waren met niet Hollanders. Langzaam maar zeker verdwenen steeds meer vrienden en familie naar het oosten. De grens over. Er kwamen verhalen dat het leger en de politie soms mensen documenten liet tekenen dat ze afstand deden van hun staatsburgerschap en het land vrijwillig zouden verlaten. Naar Duitsland. In oktober 2012 ontstond zo het eerst vluchtelingenkamp, net over de Rijn bij Keulen. ‘s Nachts waren een paar honderd mensen door het leger de grens over gezet en richting Keulen gejaagd.
Vanaf dat najaar in 2012 tot eind 2013 vluchtten er steeds meer mensen de grenzen met Duitsland en Belgisch Frankrijk over. Frankrijk had door de economische crisis geen geld om de stroom mensen op te kunnen vangen en dus werd iedereen die naar het zuiden ging opgejaagd richting Duitsland. Na twee jaar leefden we met wel vier miljoen mensen in grote vluchtelingenkampen langs de grote rivieren in Duitsland en op de hoogvlakte van de Ardennen, zuid oostelijk van Keulen.
En in 2013 was ons gezin aan de beurt. We hadden het zien aankomen. Mijn ouders bleven in het land want die waren te oud om een bedreiging te zijn voor de Hollanders. Maar ik en mijn broers en zussen, we waren met vijf, waren jong genoeg om te vertrekken. Zelf moest ik vluchten achtervolgd door de politie want ik had pamfletten uitgedeeld op de UvA en later op de VU. Ze waren het te weten gekomen en al snel hadden ze achterhaald dat ik er achter zat samen met nog twee studenten. In de nacht zijn we de grens over getrokken en naar kamp Vogelensang gegaan in de Eiffel. Het was een lastige tocht want overal in wat vroeger Nederland was werd gecontroleerd en omdat alle auto’s voorzien waren van apparatuur om die te volgen moesten we op de fiets gaan. De hele nacht zijn we door gefietst om uiteindelijk voormalig België in te trekken. Twee dagen later waren we opgepakt en naar Vogelensang gebracht. We waren er in ieder geval veilig en buiten bereik van de Hollanders.
Het is nu twaalf jaar later, de koning regeert nog steeds met harde hand en een flink deel van het oosten en zuiden is ontvolkt. Er was ‘ruimte’ nodig en de Hollandse cultuur mocht niet ten onder gaan. ‘Eén land, één volk’ werd het beleid genoemd. Iedereen moest Hollander zijn en taal en gewoonten uit de grote steden aannemen. Degenen die het niet deden werden onderdrukt, gevangen genomen, mishandeld, verkracht en soms vermoord. De totale bevolking was afgenomen tot veertien miljoen. De rest was niet Hollands naar de mening van de koning en de regering en het land uit gedreven. En de koning en de regering konden ongestoord hun gang gaan. Andere landen hadden soms wel kritiek maar er werd niet ingegrepen. Sinds aardolie minder gebruikt werd en er veel meer aardgas in het land was aangetroffen was er belang bij om Holland te vriend te houden. Energie was immers van groot economisch belang.
Duitsland was verarmd en dus werd geprobeerd om ons weer naar Holland terug te krijgen maar de Hollanders weigerden die ‘Duitser’ en ‘Fransen’ zoals we genoemd werden terug te nemen. We werden terroristen en criminelen genoemd. Bij de laatste volkstelling werd ook iedere niet Hollandse vrouw en de kinderen van die vrouw niet meegeteld als burger. Sterker nog, ze kregen de notitie ‘illegaal’. En zo leven we nu dus alweer twaalf jaar in de kampen. Zonder toekomst, zonder paspoort op een plek waar geen werk is en met net voldoende eten om te leven. Simpele houten huisjes in lange rijen op plekken waar ontbost is en de grond soms in modderstromen de heuvels af schuift of langs de rivieren die tegenwoordig sneller overstromen. Het leven is keihard in de kampen.
Vorig jaar is na tien jaar bedelen door de Verenigde Naties China als machtigste land ter wereld er toe over gegaan om mensen uit de kampen naar China te laten komen. In totaal nemen ze driekwart van onze mensen op en geven die een Chinees paspoort. Ik en mijn twee broers die in dit kamp leven zijn binnenkort aan de beurt om naar het noorden van China te reizen. Via Peking richting de grens met Mongolië waar we in de steden en dorpen een nieuwe toekomst krijgen. De eerste introductietrainingen hebben we al gehad en vooral de jongste kinderen die kunnen beseffen wat er gebeurt vinden het spannend. Er leven een flink aan kinderen in de kampen die hier geboren zijn. Maar we gaan niet allemaal naar China. Om redenen die ik niet zo goed begrijp moet mijn oudste zus naar Indonesië en mag mijn jongste broer helemaal niet weg.
Maar ik mag over twee maanden weg. Met een vliegtuig van Frankfurt naar Peking en dan met bussen naar het noorden. Ik ben blij dat ik kan gaan hoewel ik liever in Nederland wat nu Holland wordt genoemd zou zijn. Ik ben er immers geboren. Maar we mogen het land niet meer in en Duitsland heeft ook niets gedaan gekregen bij het buurland. Wel achttien keer hebben ze overleg gehad over de situatie en de Duitsers zijn boos geworden op de Hollanders die blijven weigeren ons terug te laten keren. Dus ga ik naar China. En ik ben er blij om maar ik ben ook bang. Bang dat ik de taal nooit leer. Bang dat ook daar weer buren zijn die ons niet willen. Bang dat ik geen werk vinden kan of alleen heel slecht betaald en zwaar werk. Bang dat zelfs mijn kind weinig mogelijkheden zal krijgen op een goed bestaan. Toch blijf ik hopen dat het goed gaat.
Mijn ouders heb ik al jaren niet meer gezien, ik spreek ze weleens over de telefoon als ze een keer naar engeland zijn gereisd en van daaruit met me kunnen bellen. Maar alleen de stem en het gezicht krijg ik te zien, aanraken kan ik ze niet. Elke keer dat ik ze op het computerscherm zie zijn ze weer ouder en versletener geworden. Mama is ziek sinds een tijdje en het breekt mijn hart dat ik niet naar haar toe mag om haar te verzorgen. Mijn vaders ogen staan nog altijd strijdbaar maar ook somber als ik hem zie op het scherm.
Alice © 2011
Naschrift: het bovenstaande verhaal verwoord vrij exact de gebeurtenissen in Zuid Bhutan in de periode vanaf 1985. Kantelen we de landkaart 90 graden en verplaatsen we ons naar de zuidelijk Himalaya dan is dit wat er gebeurt is. In alle absurditeit is dit ook wat de internationale gemeenschap laat gebeuren. De vluchtelingen zijn de slachtoffers er van. Een ieder die denkt dat een hoofddoekjesverbod terecht, begrijpelijk en niet ernstig is, zou zich beter eens verdiepen in de geschiedenis van Bhutan. Want het is onder andere zoiets banaals als kleding waarmee onderdrukking zich uit. Grofweg een derde van de bevolking van Bhutan kan daar, helaas, over meepraten.
Bijna een leven lang deed ze er over. De reis. Telkens weer was er een afleiding geweest. Eerst in de vorm van scholen toen ze nog jong was. Daarna de liefde die van korte duur bleek maar van te lange duur om niet ruim twintig jaar van haar leven te kapen. En werk. Werk dat niet bij haar hoorde maar dat wist ze toen nog niet. Ze werd er ziek van, niet letterlijk. Maar toch… ziek.
Jaren later nadat alles in het leven omgedraaid was begon ze te schrijven om er niet meer mee op te houden. En zo nu en dan trad ze op met wat ze maakte. Voordragen, spelen, vertellen. Nog weer jaren later werd het vertellen meer dan schrijven. Er kwam beeld bij. Het ultieme verhaal bestaand uit woorden en beelden in een afwisseling die degene die deze ondergaat niet meer doet beseffen te kijken of te lezen of luisteren. En zo werd ze uiteindelijk een verteller. De verteller van eigen verhalen, verhalen die niet eerder verteld waren simpelweg omdat niemand ze bedacht had. Verhalen van anderen en over anderen.
En nu zit ze daar. Kijkt beelden, kijkt om zich heen. Observeert, ziet, bedenkt, schrijft en legt vast in weer andere beelden en woorden. Ondertussen lerend hoe te vertellen, hoe te verbeelden en hoe gedachten tot verhalen te laten worden om die later terug te geven aan de wereld.
Zo is ze eindelijk de verteller geworden van de woorden uit de storm.
Alice © 2011
foto: Armelle van Helden, Literaire Salon oktober 2010.
Ooit begon ik dit Writers Block. Of het ooit zal eindigen weet ik niet. Wil ik niet weten. Na ongeveer vier jaar zijn er in totaal vandaag 1000 teksten verschenen, die duizendste volgt morgen. Gedichten, verhalen, stukken uit mijn romans, aankondigingen, oproepen, liedjes, video’s en foto’s. Soms werk van anderen. Duizend publicaties die mijn leven definiëren in al haar aspecten.
In die vier jaar zijn er steeds meer mensen gekomen om hier te lezen. Inmiddels is er al een dik half jaar een stabiel cijfer van rond de achtduizend bezoeken per maand. Daarmee is deze schrijfplek voor mij een ontzettend belangrijke plek in mijn leven gaan innemen en hopelijk vinden jullie, lieve lezers, het de moeite waar om te blijven komen.
Dit zijn de 999 titels van de teksten die hier tot nu toe zijn verschenen.
De duizendste zal – natuurlijk – een gedicht zijn dat ik tot de dag van morgen bewaar.
Lezers, dank jullie voor jullie trouw.
Titels
Alice’s Writers Block 1 jaar. Konijnenhol Publicatie in het boek ‘De kracht van netwerkbenadering’. ‘Professional Services Automation’ (eerder gepubliceerd in 2001) column: ‘Enronmania’ (gepubliceerd in 2002) column: ‘Begroten’ (gepubliceerd in 2003).column: ‘Bubbles’ (gepubliceerd in 2004). column ‘Duwend sturen’ (gepubliceerd in 2004). Oude columns geplaatst en aankondiging essay. column: ‘Hollandse dwarsbomen’. (bewerkt) Essay: ‘Mooi is goed’. Even iets heel anders… Fragment uit mijn roman ‘Sorpresa’ (werktitel). Voor R. Schaakbord Verandering. Alice Kilometers denken Kies, koos, gekozen. Parlementair inburgeren. Waarom regenboogpieten niet van kleur moeten verschieten. Voorstel promotieonderzoek. ‘Ik kwam laatst mijn vader tegen.’ ‘Prettige verjaardag Lotte.’ Lezingen en andere optredens. Nieuwe website promotieonderzoek Steve Job’s Stanford Commencement Speech 2005 What’s your deepest fear? Simone IJdelheid der ijdelheden Integriteit ‘Prettige verjaardag, Lotte!’ wordt ‘Een familiezaak’ Ontspoorde opinie Oude weblog uit de lucht Toch maar geen bundeling van schrijfwerk Vorderingen roman ‘verwondering’ Toneel: ‘Een familiezaak’ Autogordels Verwachting Lezing MidZomerGracht festival op 21 juni. Zomerdip of zomerzotheid Navelstreng Restart Transfusion festival op 11 november – mis het niet! The balance sheet Transfusion Alone again, naturally Wrang Over 25 jaar Schouders Transgender Chronicles 1 (over lezingen geven…) Transgender Chronicles 2 (over vriendinnen…) Weblog reVAMPed Pauze Transgender Chronicles 3 (over off days…) Spiegel Koffiebekertjes I cried for you… Tender feelings Sporen Funny: Stallone A ma sante Foekje is dood Help! Waar zitten mijn knopjes? Eerherstel Foekje Dillema Transgender Chronicles 4 (over mijn LBD…) Transgender Chronicles 5 (over het kerstdiner…) N00dles 5000 Transgender sport Open deur De dekbedhoes Kleine jongen op een groot strand Kerstwens Kerst together alone De tulband Kerstavond Naaimachine Gianna’s liefde Amsterdam Law & Order – Lindsay & Lohan Transgender Chronicles 6 (over nieuwjaar…) Het laatste van 2007 Gelukkig, 2008… Species dysphoria R.I.P. Mickey Lyrics Globe Taboes Species dysphoria part two Te geef Goeiemoggel (ja ook ik kan het niet laten…) Vermoeidheid Ontmoeting Snipverkouden Transgender Chronicles 7 (over afscheid van computers…) Zout op mijn bril Kruiwagentjes vriendschap Free hugs Sleutelellende Postzegels Pijn Transgender Chronicles 8 (over een onzekere toekomst…) Hoe om te gaan met een transgender? The Manual Transgender Chronicles 9 (over stamkroegen…) Blogstok Past, present and future Onverwachte man Transgender Chronicles 10 (over dansles…) Ik ben boos! Gek Mijn kleine jongen Hangertje en kleurtjes Julia en Katrina (aflevering 1) Transgender Chronicles 11 (over gelaser…) Transgender Chronicles 12 (over de noodzaak van dansschoenen…) Staat=tiekjes En zo kan het dus ook! Hoerenpasta When the lady smiles… Julia en Katrina (aflevering 2) De doler Homonota van Plasterk marginaliseert transgenders Waarom ik emancipatie een rotwoord vindt Transgender Chronicles 13 (over namen…) Julia en Katrina (aflevering 3) Ik hou niet van kaas Eindelijk lente! Knaeckebroed Transgender Chronicles 14 (over bouwpakketen…) Red Humanit(r)a(n)s Rotterdam! Julia en Katrina (aflevering 4) Transgender Chronicles 15 (over blondjes…) Mooi nieuws Poezenliefde The biggest lie ever? Messias Waarheden en wijsheden (1) Julia en Katrina (aflevering 5) Wow, 6 beurten gratis! Concerten Personalize your burka Tirade Transgender Chronicles 16 (over literatuur…) Wegens overdosis gesloten… Sleepless mind Humanitas Rotterdam gered! Julia en Katrina (aflevering 6) Transgender Chronicles 17 (over ons…) Transgender Chronicles 18 (over wiebeldagen…) Voor mijn lief… ‘Vrouw’ door Marleen 17 april Transgender Chronicles 19 (‘t is bijna zover…) Lieve God… ‘t is lente Transgender Chronicles 20 (en nu naar binnen!) In memoriam Eckart Wintzen Transgender Chronicles 21 (spiritualiteit) Transgender en sport (2) Het verschil tussen (M)alice & Alice 10.000 bezoekers! Mooie mensen Transgender Chronicles 22 (mijn moeder) Transgender emancipatie What’s in a name? Privacy en de overheid Wat ben ik eigenlijk? Sentimentele muts Transgender Chronicles 23 (business as usual, unusual business) Through the looking glass Sophia ‘Wiki’s waarheid’ betwijfeld – ‘Wiki’s truth’ doubted. T-day minus 7: pre operatief onderzoek Antonia T-day minus 6: moeder Why does Andrew Keen never smile? Out of order – off line – even iets anders doen One more thing… T-day minus 2: ritueel in Barcelona Transgender Chronicles 24 (T-day) Transgender Chronicles 25 (ik stap door de spiegel…) Transgender Chronicles 26 (… aan de andere kant) Weer thuis Transgender Chronicles 27 (a sort of homecoming) 41 uur gevangen in een lift Roos Boekenstokje Trotse melancholie Kon het niet laten Transgender Chronicles 28 (tears in heaven) Tsjonge Pa Transgender Chronicles 29 (omhels me) Mijn adagio Transgender Chronicles 30 (Pijn…stillers) Over droge benen, amandelolie en de kat Homofobie en transfobie Julia en Katrina (aflevering 7) Aan elke dag komt een einde, altijd. Transgender Chronicles 31 (over identiteit en rolmodellen) Als Odysseus De 200e Geen verschil Spui 2007 Ontmoeting Parkour girl power and jumping guys… Lantarenpalenkolder: overheid spoort niet… Gisteren was het ‘Pangea day’ Transgender Chronicles 32 (eerste keren…) Transgender Chronicles 33 (over gender ongemak) Gesloten, gesloopt en afgebrand… Transgender Chronicles 34 (Ying & Yang) Californie en het homohuwelijk. IP ban TG’s gebundeld (voorlopige versie) California dreamin’ … Geen inspiratie Wetenschappelijke doorbraak in genonderzoek… Transgender Chronicles 35 (is het ‘t waard?) Re-thinking gender role assignment Kutbui Google tast reputatie van transgender aan… Ik heb een zonde begaan… ‘Zee therapie’ als troost Ook goeiemorgen op de deelpunt serveerster… Digital litter 15.000 bezoekers… Voor wie me kent… 200 tassen project Harig sletje Popdiva’s nieuwe stijl Zak hooi Kinderen, zee en een gele bal… Testobom cabaretier blijkt recidivist It’s the gender, stupid! 40 jaar later… Even Apeldoorn bellen… Paspoorten Komende publicaties Transgender Chronicles 36 (liefde, lijf en lust) Wereldkaart Embryoselectie What women want Let’s party!
> Knipoog >
Sophia Loren Oranje stamkroeg WordPress Wow! Transgender Chronicles 37 (anijsmelkdag) iYou! Do you iYou2? Engelen Dromen My guy Transgender Chronicles 38 (zelfbeeld) Ben er even niet… Ben er even wel… La Belle Hortense Scootermeisje L.A. is my lady… Hibernating for 20 days… Back home You shouldn’t dance alone… Runaway bus My Starbucks Year Transgender Chronicles 39 (shit happens) Ice Pan Newsweek artikel over het zuiden van de V.S. Transgender Chronicles 40 (sharp dressed woman) Back in business Transgender Chronicles 41 (de laatste trein) Hurt Outta gas Crazy Jenny Love hits you when you least expect it. 20.000 lezers en 1 liefde Transgender Chronicles 42 (second life) Destination unknown Tussenbalans Angels fly… because they take themselves lightly Verlangen Mustang Ik wil verdrinken Top 10 Non acceptatie The bitch is back… Transgender Chronicles 43 (onzichtbare man) I’m yours Parkeervergunning (of waarom ambtenaar zijn een vak is) Noppen en … rokjes Terreur en komkommermentaliteit Noppen en … rokjes (update) Red tape Alice en Edward Sex and the … MacBook Shit, am I getting famous? Waarheid Transgender Chronicles 44 (life sucks) TV series Bye bye Windows… hello future! 300 Heartbreak Oproep Transgender Chronicles 45 (Confused? You will be after this …) Scrooged Fin De nieuwe journalistiek Transgender Chronicles 46 (Kiezen voor mezelf) Transgender Chronicles (slot) Verkiezingskoorts Testje voor videoblogging Gaten terreur Neo socialisme Auw Tussen kwaad en goed Script ‘Een familiezaak’ Familie Bank-en-crisis en MBE Uit het raam staren Censuur Ontrouw Crossing Border IJskoud de slechtste… E-10 Zomaar gevonden en zo leuk… Coming out dag 2008 Na de ‘Kom uit de kast dag 2008′ Neo… Ik ben boos op Floris Jan Bovelander Fortwas – here today gone tomorrow… Vraagje De pil tegen het leven ‘Tertia’ Welke woestijn is mooier? Opgepoetste spiegel De bel Gat in mijn lijf Stilte in Egypte? Waarom eigenlijk nog? Recovery mode De parfummaker Ankh Alice doet mee met Nanowrimo ’08 (c) Yes we can! But not Nate Walsh… President Barack Hussein Obama! Oh my God! Waarom vooruitgang in Amerika ook achteruitgang is… Vijf genders theorie PWSD Keith Olbermann on same sex marriage… De gids Elektronische patienten dossiers Lezers enquete(tje)… Een stapje vooruit… Transfeminisme Transgender remembrance day In loving memory… 15 november, Amsterdam Sociale netwerken zijn niet meer weg te denken. Status change Alweer een slachtoffer van een hate crime! Black Nieuwe wegen De toekomst van internet: van Web 2.0 naar Web 3.0 Herfst Kwaliteitsjournalistiek FIFI2008 Zonsopgang in Bombay Pokkenweer Enge mannen in rode jassen Internet-working addiction Ziekenhuizenstrippenkaart ‘Feest’ maand Tranentrekkers Au(w)tomatisering Grappig Zaterdagmorgen Beautiful Betty Mijn dokter is ‘onbetrouwbaar’ Intermezzo Gedenken maar niet herinneren Kerstdiner 2008 Engelen in opmars De paus is gek geworden Ik hou van Marlies Wordles Twitter War! Wow! Duffy! Vuurwerk in Gaza Poncho Gelukkig nieuwjaar! 30.000! 2008 ingepakt en opgedoekt Kroegenzoektocht Ontmoeting Koffie Frustransen Schilderles Familiewebruzie Schaatsen Roze stropdassen Kale mannen zijn macho… Eerste letters Meet you on the other side Over eenzaamheid en liefde Wat hangt er nou aan mijn fiets? Blue Monday ‘In times of trouble… Annie Leibovitz Verhuizinkjes Obama, 44e president van de V.S. Family matters Inauguration foto’s De belofte Transgenders en mensenrechten In het dorp van mijn verleden Onvoltooid verleden tijd Lijstjes Social Networks Statistiekjes Lezenswaardig 300.000 km koffie Google’s slash disaster Gender binary normativity Transgender emancipation: cisgender advantages checklist Erwin Olaf Vermoeidheid Post Operatief Stress voor Transen Syndroom (POSTS) Rollende koppen Beneden. Drie blanke vrouwen. Circle of life Physical distress Nieuwslezers Noodles queerpraatje 1: kinderen Social media: destroying or saving lives? Amsterdam Twestival In the mail… Wow! Krimpen The trouble of being Alice Why do I frequently write in English? Geheimen BunnyBook 1.0 Lez Tango… tango para 2 mujeres The Early Morning blues Dezelfde fout Writers Break Budapest Vampire lips… Vicky Cristina Barcelona Chuck Deely Intimacy Gestrand Beslissingen Off to Budapest Budapest blues Bohemienne Rebound Audrey Hepburn – Emma Roberts I feel like dancing… Boobies Lesbo normativiteit Lesbo normativiteit: update Lesbo normativiteit: final update Oops someone doesn’t like Sony I guess… Als browsers vrouwen zouden zijn… Here we go again Knoopje in mijn buik Weer thuis (1) Hersteloperatie, wat is er nu eigenlijk gedaan? De gezegende zondaar Boodschappen doen Zomertijd Openheid Twittermania Revival van de Amsterdamse homogemeenschap? Europa: rapport homofobie en transfobie Llink heeft het gehaald… Margeret Cho… wow Kabinet neemt nota EU serieus Plasterk teruggefloten door kabinet, Klink boos, ophef in de kamer Word painting Cajon Hartewensen Rust Noodles queerpraatje 2: Pro-Gay is anti-LGBT Oeps! Nacht leven Attention! Podcast Abba Don’t give up Ik ben jarig Garantie Sidekick (40.000) Vriendje Geen gezeik iedereen gelijk! Afgedankt Dusty Tilt-shift en smallgantics Twee mannen, een gedachte Toys for the boys and boys for the girls… Vrij! Alice in Wonderland revisited I can’t complain Jip en Janneke IDAHO Shadow dancing Het zal ze een zorg zijn… Noodles queerpraatje 3: kleren maken de trans Lost in transition Nobody loves you when you’re down and out Dagritme Fingersmith Eindelijk eenvoudige juridische geslachtsverandering? Dreambridge Hanging out at the Mondriaan Restaurant Rotpost Frida Nieuwe column Google killer? Muzen Sorry Rotte Appel Kaderock Geen maaltijd om mosterd na te nemen. Atonement Sidekick Strakke pakjes Fotoshoots Afgedankt (deel 2) Lijfloze ziel Sleeping with the curtains open Catwoman ‘De Quetterende Dames’ schoppen de Roze Week aan. Pechgevalletje Burlesque Noodles queerpraatje 4: over queers en apenrotsen Korte gedichten 1 Gesluierd gekleed = versluierd veroordeeld Persoonlijk voornaamwoord Queer Kick-off BiTransdag – the day after Kleine meisjes worden groot Droomjurk Foto’s Over hoe verzekeringen transseksuelen het leven zuur maken Ik en mijn iPhone en zo Ik begrijp niets van Iran Ik wil je Neda Ochtend Streling Tattoo’s Halfbewolkt Desordre Gender war Mijn oma is een porseleinen paardje Afgeluisterd Dromen over vroeger Onbescheiden Een vriendin belde… La reine grise Jeugdsentiment Oude autotaal Reincarnation Bank Tim Burton’s ‘Alice in Wonderland’ Retro United breaks guitars Happy birthday Kate! Tattoo De Picknick De eenwording Tekens Schrijvers zijn ingewikkelde mensen Make over De appel die begon te rotten 50.000 bezoekjes Over verbouwingen, boudoirs en vakantie Korte gedichten 2 Korte gedichten 3 Francis Cabrel Nu is later Over twee dagen… Korte gedichten 4 Vaarwel mijn liefste Je kunt slapen als ik rij Hemingway achterna Korte gedichten 5 Ondanks al mijn geluk Gompie! Duistere weg Terug naar huis Heeft u een hokje voor mij waarin ik pas? Elsevier fotoshoot Nazomeren aan de Amstel Ogen Mary is gone Ochtend in Den Haag Ben ik gelukkig? Inspiratie expiratie Moeders en dochters Ehm… tekst kwijt? Korte gedichten 6 ‘De Storm’ ‘De Storm’ (recensie – let op: bevat spoilers) Bizar wtf? Living in the past O shit! ‘stemmingswisselingen’ Buma/Stemra is definitief de weg kwijt geraakt. Buma/Stemra en hoe ik met die nieuwe regeltjes om ga. Nanowrimo 2009 Buma/Stemra gezwicht voor protesten in de blogsphere Twitter meetups I’ve got a beaver in my basket Fifties en sixties dromen Films Fotoshoot thuis Wat ben ik de rest van mijn leven? Zoekend Ochtend DNA All quiet on the western front. 020 therapie Kramp Oude wensen, nieuwe kansen Zand Noodles queerpraatje 5: Sint Maarten ‘Alles wat je altijd al had willen doen in een luchtballon…’ Ik zoek werk Ben ik mijn eigen tweeling? Eva’s portfolio site Inspiratie, mijn geliefde Voor wie mij kent Transgender gedenkdag 2009 Grote mensen wereld De Quetterende Dames treden op bij Mea Vulva Volksvijand nummer een: de mug NaNoWriMo roman is klaar: ‘Droomvlucht Afrika’ Stichting Haar Verbeelding Ramses Shaffy Waanzinnig weekend. WK 2010 Minaretten Dromen uit laten komen Aankondiging boekpresentatie Stranger than fiction Amnesty International – maar niet voor LGBT! Krak! Noodles queerpraatje 6: Stranger than fiction geboorte Anna Reiziger op 18 december 2009 Ode aan de roos Literaire Salon Saarein Podiumdebuut van Anna Reiziger Klimaatcrisis Alternatieve kerst Bea in de bocht… de rode koningin spreekt. Engelen vliegen omdat ze zichzelf licht nemen… Tijdverlies Het rozenmannetje door Anna Reiziger Between a rock and a hard place. Anna ontwaakt en zingt. Manic Monday Tantalizing Tuesday Gaat Google weg uit China? Kabinetscrisis? Noodles queerpraatje 7: 2010 Whopping Wednesday? Testing Thursday Freaky Friday Is dit dan het einde… van een verandermens? Sizzling Saturday Mostly Autumn Werk RIP Kate McGarrigle Alle tegenwind gaat ooit een keer liggen. De Volkskrant uit de bocht gevlogen Kunst… een paar stappen vooruit. Omscholing Burkababe Aankondiging: 31 januari Literaire Salon Saarein Ontsnapping Rugwind Dan weet jij dat ik om je geef Schimmenspel Verleidster The day after Oh my God! Caro Emerald… Dat is dan wel weer leuk natuurlijk. Nieuwe media – oude wanpraktijk. Oooooooooooooooooooooooooh
Alice
En toen was het ineens klaar. De jaarlijkse NaNoWiMo frenzy om een boek te schrijven van minimaal 50.000 woorden. Het boek is niet af, de ‘wedstrijd’ met mezelf wel. Gelukkig want was het lastig de afgelopen twee weken. Zo lastig dat ik de neiging heb om mijn laptop tegen de muur te flikkeren. Het glas achterna dat twee nachten uiteenspatte op diezelfde muur.
Weer heb ik me laten verleiden tot het schrijven van een boek in één maand. Het is een gestoorde maand geworden, veel zwaarder dan het vorige jaar omdat ik eigenlijk keihard aan het werk ben om een documentaire te gaan maken en er in deze periode bergen werk liggen om dat mogelijk te maken. De laatste week is het schrijven aan de roman in spasmen verlopen met volledig inactieve pauzes er tussen in. Afgelopen nacht begon de finale, een dag later dan ik hoopte. Vanmorgen stonden er nog zo’n tweeduizend woorden in de planning om uitgekotst te worden. Na een lome ochtend waarin ik een paar uur slaap ingehaald heb ben ik dan uiteindelijk naar één van mijn schrijfplekken gegaan in de stad. Met de laptop op de bar in het hoekje zijn die laatste tweeduizend er vijfentwintighonderd geworden.
Eind NaNoWiMo. Maar het boek is niet af.
Nog steeds heb ik geen besluit genomen over de afronding van het verhaal. Kies ik voor een vriendelijk of voor een hard einde. Wordt het toch nog een open einde of verdwijnen Kat, Beth en Jolanda uit mijn leven om niet meer terug te komen? Ik ben van de meiden gaan houden en vooral van Beth. Nog steeds is ze een mysterie voor me, nog steeds kan ik haar drijfveren niet volgen voor wat ze allemaal gedaan heeft in de afgelopen maand. Nog steeds ben ik verbaasd over de volgzaamheid van met name Kat. De anders zo sterke en doortastende vrouw waar ik dacht zoveel mee gemeen te hebben. Verbaasd ook over het gemak waarmee ze zich hebben laten overhalen om gewelddadig te worden. Alsof het niets is, een aanslag plegen op vrouwenhandelaren. Drie ogenschijnlijk doodgewone vrouwen. Ze zouden zomaar moordenaars kunnen worden.
Maar ja, de laatste hoofdstukken moet ik nog schrijven en de keuze is nog niet gemaakt voor wat betreft de afloop. Ik laat de keuze over aan mijn Twitter vrienden en aan jullie. Wordt het moord? Een ongeluk? Of loopt het met een sisser af. Wil je mee stemmen? Mail me dan voor zaterdag met jou keuze. Op 4 december zal het boek dan af zijn.
Alice © 2010
Goed dan. Nog maar een voorproefje van de roman. Hoofdstuk dertien, ongecorrigeerd. Omdat ik dertien een mooi getal vind. Na dit hoofdstuk verschijnen er geen hoofdstukken meer op deze website. Wel een bericht over hoe jij het boek kunt bestellen binnenkort. Veel plezier! Let wel, dit is de ruwe versie dus in het boek zal er zo hier en daar nog wel het nodige aan geschaafd zijn.
We besloten om de volgende dag een tapijt dat ik nog in huis had naar Beth’ huis te brengen zodat we dat over de schroeiplek in haar achterkamer konden leggen en om de rommel van de brand weg te werken en de werkkamer netjes op te ruimen. Het moest lukken dat ’s avonds te doen zodat het niet in de gaten zou lopen. Ik zou niet meegaan maar Beth zou het alleen doen terwijl ik gewoon braaf thuis bleef.
De maandag verliep zonder incidenten en nadat we Jolanda gebeld hadden en ook verteld hadden dat er politie aan de deur was geweest waren we boodschappen gaan doen om vooral maar zo normaal mogelijk te doen. We zeiden Jolanda niet wat er tussen Beth en mij voorgevallen was, dat hoefde ze nog niet te weten op dit moment en we vertelden ook niet dat de agenten begonnen waren over Chaim. Eerst de dinsdag maar even afwachten. De meeste ‘ingrediënten’ van de bom konden we gewoon in de supermarkt en bij de drogist kopen. We kozen er voor om dat die ochtend bij verschillende winkels te doen zodat het later ondoenlijk zou zijn om ook maar iets te traceren. Eenmaal weer thuis haalden we het niet al te grote tapijt dat ik in de berging had liggen omdat ik het toch niet meer mooi vond achter het schot vandaan en maakten er een rol van vastgehouden door wat tape. Beth’ auto stond recht voor de deur en in no time was het geheel in de kofferbak verdwenen.
Ik zette koffie en even later zaten we broodjes te eten met latte en espresso er bij en bespraken het maken van de bom. Echt ingewikkeld was het allemaal niet maar we wilden geen fouten maken dus overhoorden we elkaar over de constructie zoals die ons was uitgelegd in het kantoortje bij de fabriek van Sunil. Het enige dat we toegespeeld hadden gekregen en wat we niet zelf kochten of maakten waren de ontsteking en vijfenveertig gram Semtex-A, een plastic explosief dat genoeg was om een auto op te blazen en bij montage onder de bodemplaat ter hoogte van het differentieel zouden de passagiers grote kans lopen om zich voortaan in een rolstoel te moeten verplaatsen. Het goedje dat voor de helft uit pentriet en de andere helft uit cycloniet bestond kwam uit een partijtje dat Sunil had weten te bemachtigen via ‘connecties’ die hij voor ons verborgen hield. We wilden het ook niet weten want dat het niet allemaal zuivere koffie was in de strijd tegen de vrouwenhandel was ons in dat kantoortje wel duidelijk geworden.
De ontsteking bestond uit een aangepaste gsm telefoon met een alternatieve batterij die als detonater moest werken en zou ontploffen zodra het gsm nummer gebeld werd. Het apparaat zou op de plak Semtex-A worden vastgezet met tape en omhuld worden met schuimrubber zodat al te harde schokken van de auto de boel niet zouden doen ontploffen. Het leek allemaal eenvoudig om te maken en zonder al teveel risico totdat Beth ineens terloops een opmerking plaatste.
‘Wat nu als er iemand per ongeluk het verkeerde nummer kiest en dit nummer intoetst?’
‘Eh. Shit. Volgens mij knalt ie dan.’
‘Nee hoor dat doet ie niet.’
‘Wat? Hoezo dan? Hij gaat toch af als er gebeld wordt?’
‘Niet helemaal.’
‘O?’
‘Hij gaat af als er twee keer gebeld wordt met tussenpozen van vijf seconden. Dus drie keer over laten gaan en dan ophangen, vijf seconden wachten, weer bellen en weer en meteen ophangen na 1 keer overgaan. Dàn pas is er vuurwerk. Tenminste dat staat hier.’
‘Omslachtig.’
‘ja, maar ook veilig Kat.’
‘Wel stoer eigenlijk, onze eerste bom.’
‘Pardon? Onze eerste? Was je van plan een bedrijfje te beginnen of zo?’
‘Ja tuurlijk: ‘KJB voor al uw bommen en granaten.’
‘O ja tuurlijk en dan alle boeven opblazen.’
‘En de tweede kamer. Zijn we tenminste ook van de kunstbezuinigingen af.’
‘Zo kan die wel weer Beth.’
De Semtex-A ende ontsteking zouden volgens Sunil al op gescheiden plaatsen in het huis van Beth aanwezig zijn. Weer andere ‘vrienden’ waren ingehuurd om het af te leveren bij Beth twee dagen na onze terugkeer in Nederland, op diezelfde dag dus waarop wij rustig over het bommen maken spraken met een kop koffie in de hand.
‘Beth, ik neem aan dat je dat kleed alleen wegbrengt? Lijkt me niet handig als ik me in de buurt van jouw huis vertoon, toch?’
‘Hoe dat zo? De politie weet dat we vriendinnen zijn. Alleen Jolanda en de anderen weten het nog niet.’
‘Eigenlijk wil ik dat zo laten tot na de aanslag. Het zou mij niet verbazen als de anderen het afblazen als ze dit horen.’
‘Nou dat zal wel meevallen denk ik. Ik maak er meer zorgen over hoe we in hemelsnaam die week na de aanslag doorkomen zonder elkaar te zien.’
‘Hoe bedoel je schat?’
‘Nou ja, het lijkt mij verstandig om elkaar een paar dagen niet te zien want die aanslag zal wel voor de nodige heisa zorgen.’
‘Maar niemand kan ons er toch aan koppelen?’
‘Nu nog niet nee. Maar of dat zo blijft. Misschien maken we wel een stomme fout, of doet één van die Nepalezen dat. En dan kunnen we maar beter los van elkaar zijn.’
‘Misschien wel maar ik heb eigenlijk een ander idee om dat op te lossen.’
‘O, vertel?’
‘Nou kijk we zitten toch in Brussel die dag? Tenminste dat is de bedoeling dat iedereen om ons heen weet dat we daar zijn in plaats van in 020.’
‘Ja, en?’
‘Als we nu zorgen dat we na de aanslag als de donder écht naar Brussel gaan. Wij samen. Jolanda blijft in de stad want die moet aan een kunstproject werken voor één of andere expositie in Delftshaven. Dus wij hebben vrij spel. We gaan dan met de gewone trein zodat we niks hoeven reserveren en we zorgen dat er in plaats van alleen voor de zestiende we ook op de zeventiende daar kunnen verblijven, tenminste volgens de gegevens van het hotel daar.’
‘Maar hoe had jij dan de timing precies in gedachten want het wordt nu wel wat anders dan we eigenlijk gepland hadden.’
‘Ja Kat, maar ik denk dat wij tweeën ons eigen plan moeten trekken willen we veilig samen verder kunnen gaan. Wat dacht je ervan als we het zo zouden doen. De zestiende ’s morgens met de auto naar Brussel, inchecken in het hotel en de auto daar laten. Het is een hotel waar we ongezien naar binnen kunnen en weer weg kunnen. Dan met de trein naar Amsterdam en dan overnachten bij Jolanda nadat we ’s avonds de bom onder de auto geplaatst hebben. De zeventiende pik ik alleen de auto op en ga dan op de juiste tijd naar de parkeergarage waar de auto van die klootzakken staat met de bom er onder om te wachten tot ze wegrijden. Ik volg die lui alleen en laat de poging op de Torontobrug voor wat die is. Op het Prins Bernhardplein trigger jij de bom vanuit Dauphine zodra de mannen op de rotonde rijden. Vanaf de eerste etage heb je vrij zicht op de rotonde. Ik rij de rotonde af naar Dauphine en zet de auto volgens plan op de parkeerplaats achter het restaurant en ga koffie drinken beneden. Dan wachten we totdat we zeker weten dat de auto ontploft is en die gasten niet weg zijn gekomen, pakken de auto en rijden zoals afgesproken naar de Ysbreeker. ‘
‘Klinkt doordacht maar waarom rij jij dan eigenlijk nog achter die kerels aan dan?’
‘Voor het geval dat er vertraging is omdat ze van mijn part sigaretten moeten halen of voor als ze een andere route nemen. Mocht dat gebeuren dan doe ik het alleen op een punt waar het ’t veiligst is.’
‘Weet Sunil dit? En Jolanda?’
‘Nee, ik bedacht het me vannacht toen ik je neukte.’
‘Bitch dat je bent! Idiote gestoorde mafketel. Dus als we seks hebben bedenkt jij moordplannen. Nee, die is lekker hoor.’
We schoten in de lach maar werden even snel ook weer serieus.
‘Ok, nou het klinkt allemaal goed maar wat gaan we nu dan precies doen na de aanslag?’
‘Nou kijk. We melden ons af in de Ysbreeker, grote kans dat er dan aardig wat politie op de been is en er een helikopter cirkelt. De telefoon hebben we gesloopt en in de Amstel gegooid dus ze kunnen ons niet meer aan de hand van dat ding traceren. Verder zijn we niet eens in de directe nabijheid van de ontploffing geweest en ook niet samen. Dus we kunnen kalmpjes aan doen dan. Vervolgens pakken we de trein naar Brussel naar ons hotel daar en neuken de veren uit het bed. Dan op de achttiende vertrekken we met mijn auto naar de Ardennen, naar klein hotel dat ik weet te liggen aan een meertje met een watermolen dat zo fucking romantisch is dat je daar nooit meer weg wilt om daar de rest van de week te blijven. Daarna gaan we gewoon op ons dooie akkertje naar huis. Wat denk je? Is dat wat?’
Beth keek me glunderend aan. Té glunderend, ze had het verdomme allemaal perfect uitgedacht. Té perfect en te aanlokkelijk om er niet in mee te gaan.
‘En jij dacht dat ik daar zomaar in mee ga?’
‘Ja natuurlijk. Je wilt immers niks liever dan mij dagelijks je bed in sleuren?’
‘Nou jongedame, dat gaan we dus echt niet zomaar even doen.’
Beth keek me stomverbaasd aan.
‘O?’
Ze klonk teleurgesteld.
‘Nee natuurlijk niet. Wat denk je nou zeg. Het is allemaal super link en ik heb geen zin gesnapt te worden. Dus dit is niet goed.’
‘Wat is er mis dan? Alles is helemaal uitgedacht hoor en ik zou echt niet weten wat er niet goed aan is.’
‘Nou heel simpel, als jij denkt dat een love nest van een weekje in de Ardennen genoeg is dan heb je het helemaal mis. Ik heb minimaal twee weken nodig om er achter te komen welke standjes en perverse seks jij allemaal lekker vindt. Dus moeten er twee weken vakantie zijn en moeten we de jaarwisseling maar met ander soort vuurwerk vieren. In bed wat mij betreft en met champagne.’
De volgende dag verliep zoals gepland. Beth bracht het tapijt naar haar huis om de schroeivlek af te dekken nadat ze die had geschuurd en met bijenwas geprobeerd onzichtbaar te maken wat volgens haar maar matig gelukt was. Ze had ook gekeken of er bij Chaim’s huis iets bijzonders te zien was maar dat was niet zo gelukkig. Haar eigen huis was precies zoals we het achter gelaten hadden.
Onderwijl kon ik mijn eigen etage eens goed onderhanden nemen en flink schoonmaken. Doing the domestics is zo’n beetje mijn persoonlijke therapie tegen paniekaanvallen dus ik stortte me met zeepsop dweilen en op mijn vloeren en kasten. De slaapkamer pakt ik aan en ontruimde een kast zodat Beth haar spulletjes er in kon doen. De grote kus van Klimt tegenover mijn bed werd voorzien van een spotlight en de daarnaast hangende poster ‘Kiss’ van twee lesbische meiden in een lijst gehangen. Op het plafond plakte ik glow in the dark sterren in een spiraal en om mijn bed hing ik toch maar weer mijn vlasgordijn op. Na Barb moest mijn slaapkamer weer een boudoir worden. Op tactische plaatsen zette ik kaarsen neer en ondertussen ruimde ik alle rommel en rondslingerende kleren op. Na de slaapkamer was de huiskamer aan de beurt. Ik stak een stokje sandelhout wierook aan want daar voelde ik me altijd prettig door en brandde een waxinelichtje voor mijn altaartje met Shiva, rozen, water, rijst en een foto van mijn ouders.
Sinds een paar jaar had ik een eigen symbolentaal ontwikkeld om mezelf op te peppen. Daarin kwam elementen uit Hindoeïsme en Boeddhisme samen met allerlei andere zaken.
De dansende Shiva Nataraja inspireerde me want ik hield die voor een universele verbeelding van de contante verandering die de basis vormde voor mijn leven en mijn werk. De gedroogde rozen in verschillende tinten stonden voor de liefde in al haar vormen, het water voor de kracht om te leven en de rijst voor de voeding die ik daar bij nodig had. Het branden van kaarsen voor mensen die belangrijk voor me zijn is een gewoonte geworden en twee keer per week werd er een kaarsje geofferd aan mijn overleden ouders. Aangezien mijn moeder aan het begin van de zomer het tijdelijke voor het eeuwige had verwisseld was de gedachte aan haar nog erg intens. In zekere zin rouwde ik nog steeds, zij het dat het een milde rouw was. De handelingen die bij mijn ritueel hoorden verrichte ik instrumenteel in alle rust. Ze hielpen me om rustig te worden want ik voelde de spanning in heel mijn lijf.
Op de gang scheurde ik november van het jaar af om december te onthullen. Morgen zou het 1 december zijn. Nog zestien dagen te gaan voordat ik mensen zou gaan verminken voor de rest van hun leven. En misschien, als de bom te groot was, ze vermoorden. Want ik vertrouwde er niet helemaal op dat ons bommetje klein genoeg was om niet een moordwapen te zijn. Wat wist ik nu eenmaal van bommen af? In plaats van een soort wreker voelde ik me een terrorist.
De wierook was al uren gedoofd en tot fijne grijze as vervallen toen Beth weer voor de deur stond. Na een glas wijn verdwenen we de slaapkamer in. Moe, te moe om te vrijen.
Alice © 2010
Naschrift:
Inmiddels zijn er wat helpende handen. ‘Droomvlucht Afrika’ gaat gecorrigeerd worden door een goede vriendin en er heeft zich een vormgeefster gemeld. Dit gaat inhouden dat publicatie ‘in print’ van ‘Passiezeren’, ‘Droomvlucht Afrika’ én ‘Eén latte, een cappu en een espresso’ nog dit jaar een feit kan zijn. Belangrijkste is wat fondsen te vinden om een eerste beperkte oplage mogelijk te maken. Dit is natuurlijk heel erg fijn en ik hoop van harte dat de komende maanden de boekenplank een beetje meer gaat vullen met mijn schrijfwerk.
Alice
Ik ben een veelschrijver, zoveel is wel duidelijk denk ik. Al dat schrijfwerk heeft tot gevolg dat er veel materiaal op de plank ligt. Sommige manuscripten en andere proza en poëzie is gereed, ander werk is dat nog niet. En dat is best een lastige zaak.
Ik schrijf nu aan mijn vijfde roman en mijn tweede toneelstuk, er liggen een kleine honderd gedichten waaruit een selectie van dertig stuks is gemaakt voor een bundel. Er ligt ook nog een inmiddels al wat oude verhalenbundel die bewerking behoeft.
Er moet veel gebeuren, heel veel. Werk afschrijven, dat zal alles bij elkaar zeker tot in 2012 gaan duren. Maar er moet nog meer gedaan worden. Voor sommige werken is er correctie nodig of een duwtje in de rug om het af te maken. Alle werken op de scripts na vergen ontwerpen voor covers en illustraties en dat ga ik zeker niet zelf doen. Misschien kan ik het wel maar het ontbreekt me aan de creatieve impuls om dat kwalitatief goed te doen. Dus is mijn conclusie: er is hulp nodig. Een aantal manuscripten worden inmiddels onderhanden genomen maar een aantal dus nog niet. Het grafische / fotowerk dat nodig is voor alle werken staat nog niet eens in de kinderschoenen. Mocht iemand ideeën hebben dan hoor ik die graag. Mail ze me op alice.schrijf@xs4all.nl. Voor alle duidelijkheid, ik ben een fervent aanhanger van de ‘alternatieve economie’.
Dit is het overzicht en de staat waar het in verkeert:
Proza (romans):
Poëzie:
Toneelscripts:
Documentaires:
Dan werk ik in 2010 tot en met 2012 dus vooral aan het Atma Project waar in eerste instantie de documentaire ‘The Story of Ram’ zal worden gemaakt. Er komt ook een boek met het verhaal van de vlucht van Ram van Bhutan via Nepal, India en New York naar Nederland. Het ziet er naar uit dat het één van mijn belangrijkste werken gaat worden.
Daarnaast maak in dezelfde periode ‘Atma – de documentaire’ over het hele project. (Zie www.theatmaproject.org).
Ter voorbereiding op het werk voor het Atma Project ben ik op het moment bezig om met de bezem door mijn materiaal te gaan. Gelukkig is het een digitale bezem. Het resultaat wordt, voor het eerst sinds jaren, een serieuze activiteitenplanning die meerdere jaren moet beslaan. Met deadlines, werkverdeling, overzicht van betrokkenen ga zo maar verder. Een grove inschatting van het totaal aantal pagina’s tekst die er ligt om te ordenen, af te schrijven, corrigeren en uiteindelijk uit te geven komt op inmiddels een slordige 1300 pagina’s uit. Tsja.
Alice.
Op verzoek van wat mensen plaats ik hier nog maar eens een hoofdstuk van ‘Een latte, een cappu en een espresso’. De tussenliggende hoofdstukken komen natuurlijk niet hier, het is immers de bedoeling dat dit boek uitgegeven wordt en dan gaan we niet alles verklappen.
Het schrijven loopt deze voor mij derde NaNoWriMo onvoorstelbaar soepeltjes. Ik hoef amper over verhaallijn te denken laat staan om tekst verlegen te zitten. Alles komt zomaar aanwaaien waardoor ik vooral snel moet tikken om mijn hersenspinsels bij te houden. En zo hoort het. De tussenstand in statistiekjes dan maar?
Als ik zo doorga is NaNoWriMo voor mij dus de zeventiende voorbij. En eerlijk gezegd verwacht ik dat ook. Alleen mijn roman zal fors langer worden dan de 50.000 woorden die voor de NaNoWriMo zege op mezelf gelden. Ik verwacht ongeveer 80.000 woorden nodig te hebben. Dat moet deze maand lukken en met dat getal als doel lig ik netjes op schema.
Nog een stukje lezen over de belevenissen van Kat, Jolanda, Beth en Chaim? Goed dan, hier is een deel van hoofdstuk vijf (ongecorrigeerd natuurlijk!):
Hoofdstuk 5 – Koffers pakken
Iedere dag ontvingen we mail van Beth. Iedere keer vol instructies. Instructies over wat we moesten meenemen, instructies om niet naar de politie te gaan. Instructies over wat we moesten zeggen als de politie ons wilde spreken over de brand. Zelfs de vraag of er nog iets over was gebleven. Met name of er van haar werk uit haar werkkamer nog iets gered was. Ze maakte zich ‘zorgen’ over haar werk wat daar lag opgeslagen. Duidelijk werd dat ze er van overtuigd was dat het huis uitgebrand was waar wij uit opmaakten dat ze niet in het land was en ook niet de mogelijkheid had om te achterhalen dat er geen brand was geweest die geleid had tot ingrijpen van de brandweer. Chaim was grondig tewerk gegaan blijkbaar en vooral ook op tijd er bij geweest.
Ik las de mailtjes en sommige van de opdrachten voerde ik uit, niet alles. Op de zondag hadden Jolanda en ik een discussie gehad of we niet toch naar de politie moesten gaan en de situatie aan hen voorleggen. We hadden besloten om dat toch maar niet te doen want we hadden de brand ook niet gemeld. De politie zou zeker naar het huis gegaan zijn en de resten van het brandje gevonden hebben. Wie weet nog wel veel meer. Ze zouden er achter komen dat wij iets verzwegen hadden of erger nog ons in verband brengen met brandstichting want er waren zeker vingerafdrukken in haar huis te vinden van mij en Chaim. Chaim was het met ons eens geweest.
Woensdag 17 november troffen we elkaar in Den Engel en Leo schoof aan. Het was goed om gezamenlijk een plan te trekken en afspraken te maken over hoe we zouden handelen. Chaim had via zijn oude vrienden in Kathmandu een logeeradres weten te regelen dus dat maakte het mogelijk om niet het hotel te gebruiken dat door Beth gereserveerd was. We besloten om wel in te checken in het hotel zodat Beth het idee kreeg dat we precies deden wat ze vroeg. We hadden weten te regelen dat we inmiddels de juiste inentingen hadden gekregen via weer een ander vriendje van Chaim. Over de bagage waren we het snel eens geworden. Minimaal, geen ruimbagage, wel alle drie een smartphone met camera zodat we foto’s en video-opnamen konden maken zonder grote camera’s mee te nemen. Het was ons allemaal duidelijk dat Chaim, Jolanda en ik niet een vakantie tegemoet gingen. Gegeven de poging tot brandstichting waren we beducht op iets crimineels dus we zorgden dat er op verschillende manieren contact kon worden gelegd met Leo en de vrienden van Chaim. Zijn mensen in Nepal hadden al gsm’s geregeld met een lokaal nummer zodat we daar zonder gedoe op de mobiele netwerken konden komen wat natuurlijk alleen in een aantal provinciesteden en de hoofdstad kon want daarbuiten was er geen infrastructuur. We hadden ook alle drie voldoende geld bij ons. Euro’s om te wisselen en dollars. En natuurlijk was dat geld verdeeld over de verschillende tassen en een moneybelt per persoon.
Het leek er op dat we als een soort detectives op pad gingen en alles overziend schoten we op een gegeven moment in de lach. Een beetje van de spanning, een beetje om alles van ons af te lachen maar vooral omdat het een rare situatie was. We voelden ons The Three Stooges, knullige types die ongetwijfeld in honderd sloten tegelijk zouden lopen.
‘Nou dat is het dan wel denk ik zo. Heb je er een beetje zin in Kat?’
Jolanda keek me met de tranen van het lachen nog op de wangen triomfantelijk aan.
‘Ja nou Watson, moet je luisteren ik denk wel dat we goed moeten deduceren en redeneren en niet vergeten om een vergrootglas mee te nemen.’
‘Ja maar geen pijp hoor mevrouw Holmes. Staat je niet namelijk.’
‘Chaim, shut up. Wij vrouwen zijn wel in overtal hoor.’
‘Ja mevrouw Holmes, zullen we er dan maar een flesje rood er tegenaan gooien? Bij wijze van vloeibaar galgenmaal bedoel ik dan.’
‘Goed idee, Leo doe ons een lekkere en doe zelf mee lieverd.’ Jolanda gaf hem een duwtje richting keuken en Leo pakte een mooie rooie Chileen.
‘Goed dan meiden, leef jullie uit op deze Chileen maar hou het wel netjes he?’ De fles was soepel ontdaan van zijn kurk en de glazen kwamen op tafel. Geroutineerd werden ze volgeschonken.De woensdagmiddag werd woensdagavond. De Chileen werd een tweetal Chilenen en de vegetarische hapjes kwamen op tafel. Niemand had die avond afspraken dus maakten we er maar het beste van. Chaim bleek bijzonder aangenaam gezelschap en het duurde niet zo erg lang totdat hij plaatsnam achter de piano die sinds een tijdje in den Engel stond. Het was een ouwetje en eigenlijk een soort tingeltangel maar Chaim kon zelfs aan dat ding nog mooie melodieën ontlokken. De avond eindigde na veel wijn in samenzang, iets wat ik al tijden niet meer had meegemaakt. Het voelde goed om met vrienden samen te zingen, Amsterdamse tranentrekkers en oude songs van de Byrds en zo. We kenden allemaal de teksten uit ons hoofd en waar het even schortte aan tekstvastheid was er altijd wel iemand die de rest er bij wist te slepen. Pas tegen twaalven stortte ik me in bed met een licht tollend hoofd, het was lang geleden dat ik enigszins aangeschoten was.
Die nacht werd ik wakker van lawaai op straat bij mijn voordeur. Iets wat ik nooit meemaakte in de buurt waar ik woon en ik schrok me natuurlijk rot. Eerst dacht ik nog even dat het Trommeltje was die in huis aan het donderjagen was maar dat bleek niet zo te zijn toen ik het zachte knorren op het voeteneind van het bed hoorde. Ik stond zachtjes op en sloop tussen de openstaande schuifdeuren door de gang in. De klapdeuren boven aan de trap waren gesloten maar ik kon wel door de kier kijken. Omdat het binnen donker was en buiten de straatlantaarn behoorlijk wat licht over straat strooide kon ik zien dat er iemand voor mijn deur stond. Mijn hersens gingen als een razende tekeer en ik besloot eerst terug de huiskamer in te sluipen om uit het raam aan de voorkant naar beneden te kijken. Ik moest kunnen zien wie daar voor mijn voordeur stond. Maar het enige dat ik kon zien was een figuur met een lange jas en een baseball cap op. Ik kon zelfs niet zien of het een man of vrouw was. Het was in ieder geval iemand die niet al te groot was. Ik zag ook dat hij of zij met een gereedschapje in de hand mijn slot aan het bewerken was, blijkbaar was het penslot of al open of niet gezien omdat het gaatje in de deur hoger zat en niet erg opviel. Zeker niet in het donker. Ik besloot de telefoon te pakken en de politie te bellen. Het duurde precies vier seconden voor ik iemand van de meldkamer aan de lijn kreeg.
‘meldkamer 112 Haaglanden, zegt u het maar.’
‘Met Kat Verduin, er wordt ingebroken bij me. Iemand probeert de voordeur open te maken.’
Ik gaf meteen mijn adres.
‘Wij verbinden u door met de politie.’ Amper een seconde laat klonk er een mannenstem die me vertelde dat de melding duidelijk was en er een auto onderweg was.
‘Alleen als U vermoedt dat de insluiper het slot open krijgt willen we dat U alle lichten aan doet en lawaai maakt. De insluiper zal dan vrijwel zeker schrikken en er vandoor gaan. Onze collega’s zijn over ongeveer twee minuten ter plaatse. Blijft U aan de lijn en blijf mij vertellen wat U ziet en hoort.’
‘Zo te horen is het slot open maar hij komt niet naar binnen. Ik denk dat hij doorheeft dat het penslot nog op slot zit.’
Ik keek weer voorzichtig het raam uit en zag dat de man, het was inderdaad een man, in een heuptas aan het grabbelen was naar ander gereedschap. Het penslot was dus inderdaad nog op slot.
Ik wilde net doorgeven wat hij aan het doen was toen hij omhoog keek en me zag staan. Ik trok mijn hoofd terug maar ik hoorde een vloek, wat gerammel en iemand wegrennen. Toen ik weer durfde kijken zag ik de man de straat over rennen richting de begraafplaats. Nu kon hij volgens mij de sloot niet over daar dus moest hij richting kinderboerderij gaan en dat deed hij ook.
‘Hij heeft me gezien en rent nu de straat over naar de kinderboerderij.’
‘Onze collega’s zijn bijna ter plaatse’ zei de centralist en inderdaad zag ik op hoge snelheid een politiewagen van de kant van de moskee de straat inrijden. Ter hoogte van de kinderboerderij schoot deze schuin de straat over en twee agenten sprongen er uit en renden richting het hek van de kinderboerderij. Ze verdwenen uit zicht en van de andere kant kwam er nog een politieauto aanrijden. Een agent stapte naar mijn deur toe en ik ging direct naar beneden en opende de die.
‘Goedenavond mevrouw, mag ik binnenkomen. Pertersen is de naam.’
‘Natuurlijk, kom binnen.’Ik werd bijna een uur doorgezaagd maar vertelde wijselijk niets over Beth. Het was de agenten niet gelukt om de man te pakken te krijgen. Ze hadden hem wel zien rennen maar hij was in staat geweest om toch de sloot over te komen de steile wand van de begraafplaats te beklimmen. Daarna waren ze hem uit het oog verloren. Ze zullen nog een uur op de begraafplaats rondgekeken hebben en ze maakten foto’s van mijn sloten en deur. Het slot bleek intact te zijn, het was met een loper geopend en het penslot was onaangeroerd naar hun idee. Al met al was het goed afgelopen en ik kreeg te horen dat ik de volgende morgen moest verschijnen op het bureau aan de Fahrenheitstraat om aangifte van poging tot inbraak te doen. Voor de agenten vertrokken vertelde een van hen me dat er de laatste tijd een golf aan inbraken in de buurt was geweest. Verschillende keren achterom en af en toe door een voordeur open te breken.
Toch werd ik er niet geruster op en ik had midden in de nacht toch nog Chaim gebeld maar die nam niet op. Jolanda wel en die vroeg of ze moest langskomen. Dat was natuurlijk lief maar onnodig want die insluiper zou echt niet meer terugkomen. Wel besloot ik op te blijven en dan maar in de huiskamer te gaan zitten met gedempt licht aan en een goed boek.Die nacht gebeurde er niets meer.
Alice © 2010
Ik heb er een stuk of vier. Misschien wel vijf. Ik heb er nog meer gehad en er zullen er nog meer komen. Vroeger waren ze duur maar de paraplu’s die ik nu koop zijn zo goedkoop mogelijk op een enkele na die zo leuk is dat ik voor het regenschermpje val als voor een handtas of leuk paar schoentjes. Toch koos ik er vandaag voor om het ding niet mee te nemen met in het achterhoofd dat ik dan misschien wel in de regen terug moest fietsen.
Na de deprimerende middag en de daarop volgende rust op mijn vaste plek aan de toog in mijn vaste kroeg barstte het noodweer los. Rollende donders en felle flitsen gevolgd door een deken van water die in de kortst mogelijke tijd over stad en land werd uitgerold. In eerste instantie besloot ik nog te wachten, rustig een maaltijd tot me te nemen, een krantje te lezen en naar de televisie aan de wand te staren waar naamloze renners in stralende zon door een naamloos landschap reden om in een naamloze finishplaats over een streep te rijden. Eentje met de handen uitbundig zwaaiend, de anderen minder uitbundig maar zichtbaar blij met hun aankomst. Buiten stond mijn fiets met de bak voorop te wachten op mij en de paar boodschappen die ik gehaald had. In de kletsende regen.
En ineens had ik een enorme zin om dwars door de regen te fietsen, drijfnat te worden van het in de wolkbreuk neerstortende water. Liefst tot op het bot of beter misschien nog tot op de bodem van mijn ziel. Ik groette de andere gasten, pakte mijn spulletjes en deed wat mijn gevoel me vertelde te doen. Het fietstochtje was maar een kwartiertje maar ik kan me alleen maar uit mijn vroege jeugd hetzelfde gevoel herinneren als dat van zojuist. De lauwwarme regen voelde als een troostende zijdezachte jurk die over mijn schouders gleed. Fris koel op mijn warme huid om dan snel dezelfde temperatuur te bereiken als de mijne. De geur van de regen opdringerig in mijn neus vergezeld door de afwezigheid van wind en de donkerte van de lucht maakte me blij. Bijna euforisch zelfs. Nu dood zo dichtbij is in mijn naaste omgeving zorgde de regen er voor dat al mijn zintuigen scherp waarnamen waar het eigenlijk om gaat in dit leven. Precies om dat ene woordje: leven. Het ritje naar huis duurde me eigenlijk tekort en voor mijn gevoel was ik niet drijfnat genoeg hoewel ik mijn dunne jurk thuis kon uitwringen. Maar het duurde lang genoeg en de jurk was dun genoeg om ervoor te zorgen dat de regen over mijn hele lijf tot op de huid was gekomen om dat lijf te laten weten dat het leeft. De extra beloning kwam thuis toen ik uitgeput op bed gevallen het mooiste licht sinds lange tijd door mijn raam zag schijnen.
Denkend aan haar die tussen die kil witte lakens moeizaam ademend met lijf en ziel zich ontworsteld aan dit leven besefte ik dat ik een gelukkig mens ben dat ik die koele regen en dat mooie licht kan waarnemen en be-leven.
Alice © 2010
