Al jaren wordt er wetenschappelijk onderzoek gedaan door zeer geleerde dames en heren met als doel het vinden van de oorzaak van het feit dat er mensen zoals ik bestaan. Mensen die fysiek biologisch niet in overeenstemming met hun mentale … Continue reading
Afvalpil goedgekeurd in de VS Toegevoegd: woensdag 27 juni 2012 Voor het eerst in meer dan tien jaar is er in de VS een op recept verkrijgbare pil goedgekeurd die bestaat uit afval. De pil is alleen bedoeld voor mensen … Continue reading
Naschrift: Pink Ribbon is ontstaan in de V.S. naar aanleiding van acties die geïnitieerd waren door ONDER ANDERE MAAR NIET UITSLUITEND Evelyn Lauder. Daaruit zijn voortgekomen Breast Cancer Research Foundation maar ook Pink Ribbon International. Beide staan geheel los van elkaar en claimen het eerstgeboorterecht. Beide staan los van Pink Ribbon Nederland. Kunt U het nog volgen in roze lintjes land? Voor alle duidelijk: de consument dus moet begrijpen is de Stichting Pink Ribbon Nederland op geen enkele manier verbonden met Pink Ribbon International die op geen enkele manier verbonden is met de Breast Cancer Research Foundation die op geen enkele manier verbonden is met de Stichting Pink Ribbon Nederland.
Gegeven de bovenstaande roze lintjes kolder is het dan toch misschien verstandiger om gewoon te doneren aan het Koningin Wilhelmina Fonds. En kanker te bestrijden middels het ook door hun gefinancierde onderzoek en dat dan los van de vraag of die kanker zich in borst, prostaat, long, huid of waar dan ook bevindt. Dat immers maakt voor het slachtoffer niet uit en is alleen van belang voor de toebedeling van onderzoeksgeld aan de verschillende onderzoeksinstellingen.
Kortom: opheffen die Pink Ribbon flauwekul, de aasgieren van bedrijven die er een slaatje uit slaan boycotten en geld geven aan een club waarvan we weten dat het goed terecht komt. Voor mij in ieder geval geen make up van Estee Lauder meer.
————————————————————————————————————————————————
Mag ik even kotsen? Na Karin Spaink‘s onthullingen gevolgd door de uitzending van ‘Eén Vandaag’ komt vandaag de Amerikaanse Pink Ribbon organisatie met het volgende statement op hun website:
Stichting Pink Ribbon
$ 21 million Scam
shocks Holland
16 November 2011Stichting Pink Ribbon, a Dutch foundation started in 2003 copying the USA originated Pink Ribbon concept and monopolising Pink Ribbon in the Netherlands has only spend 1.8 % of its donation revenues on research.
As a comparison; Pink Ribbon International labels a minimum of 90% of its income for accredited breast cancer research projects.
Stichting Pink Ribbon is not associated to Pink Ribbon International and has used all legal means to ban Pink Ribbon International from Dutch territory.
With the sale of ribbons, magazines (supported by publisher Sanoma) and gala events (supported by Estee Lauder) Stichting Pink Ribbon raised an amount over 21 million USD from private donations. Only 390.00 USD had been spend on breast cancer research according to a thorough investigation by the Dutch television (NOS).
In 2009 en 2010 no funds at all were labelled for breast cancer research.
Stichting Pink Ribbon has been criticized because of its focus on marketing, and celebrities ignoring the reality of cancer and the necessity and responsibility to act accordingly.
Two major Dutch cancer organisations, KWF Kankerbestrijding and A Sisters Hope have terminated their partnership with Stichting Pink Ribbon.
We staan er weer eens mooi op internationaal. Nu hoop ik maar dat de koppen bij de frauduleuze Nederlandse Pink Ribbon sneller rollen dan de wielen van de raceauto van de winnaar van de formule 1. Ik hoop dat er in Nederland geen plaats is voor mensen die op de wijze van de lieden achter Pink Ribbon Nederland zo scandaleus aan zelfverrijking doen. Mensen die bij die organisatie hun boterham verdienen. Bestuursleden die de kluit belazeren over de ruggen van al die mensen die getroffen zijn door die afgrijselijke ziekte borstkanker.
En ik hoop dat de Nederlanders deze club massaal de rug toe keren en ieder geval NOOIT meer make-up kopen van Estée Lauder, stofzuigers met een roze kastje, roze telefoons en bladen van Sanoma. Een ouderwetse boycot van die producenten en Pink Ribbon Nederland is bepaald op zijn plaats wat mij betreft.
Wel jammer voor al die vrouwen met de Pink Ribbon telefoontjes om nu te moeten bellen met een telefoontje dat in de markt gezet is door een stelletje asocialen. Want dat zijn ze daar bij de bestuurders van Pink Ribbon Nederland.
Alice © 2011
Inmiddels al weer drie maanden. Om de een of andere vage reden is het de laatste jaren schijnbaar zo dat na de ‘zomer’ politici, medici, belangenbehartigers, lijdende voorwerpen en zo meer in het wereldje van van genderandersen (transgenders en zo) wakker worden. Er verschijnen uitspraken, televisieprogramma’s, rapporten en toezeggingen. Was het vorige maand de maand van Human Rights Watch‘ rapport en de politici die aangeven nu echt wat te gaan doen tegen die sterilisatie eis, deze maand begint met een nieuw internationaal behandelprotocol. Holistischer dan het voorgaande. En ook aan de uitgangspunten van dat protocol wordt driftig gesleuteld. De DSM, de diagnosebijbel van de psychologen begint nu ook de contouren te laten zien maar vrolijk wordt ik niet van dat al.
De DSM (en het nieuwe WPATH protocol) zijn niet bepaald in lijn met mijn gedachten over gender. Om te beginnen wordt de transgender gezien als iemand met een stoornis. Met kwalijke gevolgen want stoornissen moeten behandeld worden. Maar als we naar de natuur versus de samenleving kijken dan zien we in die natuur een continuum als het om gender gaat terwijl de maatschappij dichotoom is ingericht. Nu ga ik er vanuit dat de natuur niet onnatuurlijk is en de maatschappij een creatie van het menselijk denken en handelen. Die redenering doortrekkend is het dus nog maar helemaal de vraag of iemand met een andere genderidentiteit dan de maatschappelijke norm een stoornis heeft. Een afwijking, dat wel natuurlijk. Ten opzichte van de maatschappelijke norm. Maar weer niet ten opzichte van de biologische norm want die kent immers een breed spectrum aan genderidentiteiten. Zoveel heeft de wetenschap ons inmiddels wel geleerd op dit gebied.
En toch wordt er gesproken over stoornis. En dat dan ook nog eens bijzonder consequent zodat er nauwelijks een andere interpretatie van de biologie mogelijk blijkt. Wijk je af van de maatschappelijke dichotome gendernorm dan heb je dus een stoornis, is de al te simpele redenering. En daar is dan de volledige behandeling van transgenderisme en zelfs transseksualiteit als uiterste variant van op gebaseerd. Volgens deze redenering is een bakfiets een gestoorde fiets want die voldoet aan de norm van fiets met twee wielen en is een Fries een gestoorde Nederlander want die vormt een minderheid op de bevolking. Als je genderidentiteit niet conformeert met de geldende dichotome – en onnatuurlijke – norm, dan ben je dus gestoord. Wat een onzin!
En wat een leed veroorzaakt dat. Want wat nu als de maatschappij gender nu eens zou bekijken vanuit de mogelijkheid van geheel natuurlijke variatie? Dan zou er geen sprake zijn van een stoornis maar van een volkomen natuurlijke minderheidsvariant. Maatschappelijke aanvaarding zou veel eenvoudiger zijn en behandeling alleen relevant voor die mensen die uit vrije wil voor een andere indeling in het gendercontinuum dan welke zij van geboorte hebben ingenomen. De behandeling zou dan gericht zijn op het verwezenlijken van die wens met als uiterste een ingreep op de fysieke uitvoering van het geslacht voor die groepen die daar behoefte aan hebben. Volledige behandeling en deelbehandeling zouden vanzelfsprekender onderdeel zijn van de behandelmogelijkheden in de zorg en maatschappelijke aanvaarding zou impliciet worden. Gender zou als identificatie criterium bepaald niet meer vanzelfsprekend zijn en dus zouden rare wetten en vermeldingen in allerlei administraties van te beperkte op dichotomie gestoelde aanduidingen onzinnig worden. We zouden allemaal mensen zijn in een oneindige variëteit.
Maar in plaats daarvan volhardt de medische ‘wetenschap’ – die nogal weinig met weten te maken heeft in dit verband – in oude denkbeelden en een op maatschappelijke normen gebaseerde indelingen. Beperkt relevant en in de grond incompleet en onvoldoende. Transgenders zullen er nog decennia last van blijven houden. Deze maanden zijn wat mij betreft geen goede voor de transgenders.
Alice © 2011
In the sidelines of the international news there was a small item concerning a discovery made by scientists of CERN (the European Organization for Nuclear Research based in Switzerland. The discovery was made in the OPERA project. This is what CERN states on their website:
The OPERA experiment, which observes a neutrino beam from CERN 730 km away at Italy’s INFN Gran Sasso Laboratory, will present new results in a seminar at CERN today.
The OPERA result is based on the observation of over 15000 neutrino events measured at Gran Sasso, and appears to indicate that the neutrinos travel at a velocity 20 parts per million above the speed of light, nature’s cosmic speed limit. Given the potential far-reaching consequences of such a result, independent measurements are needed before the effect can either be refuted or firmly established. This is why the OPERA collaboration has decided to open the result to broader scrutiny.
Now what does this mean in layman’s terms? (I am not a nuclear scientist and was educated with Einstein’s relativity theory as the biggest scientific discovery ever.)
CERN states that they’ve been able to measure the speed of particles which seem to be traveling at a higher speed than the speed of light. A cornerstone of Albert Einstein’s relativity theory is that nothing can travel faster than the speed of light, so this CERN observation means that Einstein was wrong in the very foundation of his theory. The consequence of it all is that it means that, according to Einstein’s reasoning, matter can – in theory – be transported to the past. A bit like Dr. Who and ‘Back to the Future‘ I guess. Not that something like that is possible soon because building a time machine is still scientifically incomprehensible, but the theory would allow that.
Of course all scientific results needs to be verified, so CERN requested US and Japanese research partners to verify the results CERN has found and published. In due time this verification will be made and if positive the effect of that is Einstein’s relativity theory can be trashed for a part.
Although the scientific results are there and we are all waiting for proof of that by verification, I wouldn’t be surprised if in fact CERN observations are right. But my mind doesn’t allow me to understand the consequences. After all, Einstein’s relativity theory has been a solid basis for my understanding of the fourth dimension: time. If I let my brain free on a world in which particles can travel through time it will simply mean that I can no longer trust history. And if I can not trust history, because it might have been manipulated by matter (people and things) that travel in time. Dr. Who and ‘Back to the Future’ are instantly closer to reality. My mind also gets into trouble thinking about an entity like God as a result of all this and so, in a sense, it seems that CERN has discovered the ‘God Particle‘. The scientific evidence that even time is not linear and a solid reference. Meaning that scriptures and the existence of people like Jesus and Mohammed, Vishnu, Rama, Sita and Buddha are all really mythological and not real. And creation would not be an act of the divine but, as Darwin wrote, the start of a natural process of development. It would be like I have always thought ever since I was able to understand Einstein (and Darwin). But there was no proof of Einstein’s flaw in theory and there was no solid proof of Darwin’s views of the moment of creation. And now, that proof of at least Einstein’s flaw seems to be there. CERN’s God Particle seems to have presented that proof.
Dan Brown‘s novel Angels and Demons touched upon this topic in a novelistic manner, and honestly I rather go with literature and storytelling than with science for I can understand art much better than science. Although Dan Brown’s stories are just that: stories, I can easily travel in my mind with a future that is in reality the present or a past. I for one would love to be able to travel through time. Just because I would love to live in an age where the are no automobiles, mobile phones, computers and any modern technology. Or an age where the women can dress in Dior’s New Look on a daily basis. Or maybe an age where life was much simpler than it is nowadays. The only problem would be that my knowledge and ideas would travel with me. The upside would be that I would be able to see my parents again. And their parents for the first time in my life. Maybe I could even go there and take my grandfather to this day and ages and show him what has become of it all before swiftly bringing him back to his own age.
But before all that, CERN’s God Particle needs to be verified for existence and I am not sure if it ever will. Until that happens I prefer to follow Einstein’s thinking which means that I have to live in this age and enjoy what life brings me now. So when the sun rises today I will look at it and be thankful that it did rise. And make the best of it.
Alice © 2012
Nepal, een middelgroot land in de centrale Himalaya gelegen. Drie maal zo groot als Nederland, 23 miljoen inwoners waarvan 3,5 miljoen in de hoofdstad Kathmandu alleen al. Ingeklemd tussen China en India, ‘landlocked’ dus verstoken van zee en strand maar rijk aan natuur en cultuur.
Een land ook met bizarre tegenstellingen. Schrijnende armoede en rijke arrogantie naast elkaar, hoewel het eerste overheerst. Kleurrijke armoede, dat wel. Hèt onderscheid tussen west en oost is hier niet zozeer de armoede en de povere staat van het land maar het is de westerse afwezigheid van kleur in het straatbeeld tegen de orgastische kleurexplosie van Nepal. De vrouwen gekleed in meestal felle en de heiligdommen in de stad waar lustig met primaire kleuren gestrooid is. Vooral de Boeddhisten zijn extreem zichtbaar door de miljoenen gebedsvlaggetjes die over het land zijn uitgestrooid.
Nepal is een land van maatschappelijke experimenten die niet al te lang geleden voor onmogelijk werden gehouden en dat overigens in het dagelijks leven ook vaak zijn. Een parlementaire democratische republiek met een regering samengesteld uit twee communistische partijen. Voor zover ik weet is er geen land ter wereld met een dergelijke politieke constellatie. Een niet bepaald stabiele constellatie overigens want de Maoïsten mogen dan wel deel uitmaken van die regering maar erg rustig houden ze zich niet. Een voortdurende dreiging van opstand legt een schaduw over de politiek in het land. India, zoals altijd de sleutelbewaarder in de regio, kijkt met argusogen naar de ontwikkelingen bij de noorderbuur en oefent druk op de regering uit om vooral niet teveel macht te geven aan de communisten. De oude regeringen hebben overigens niet bepaald geholpen bij een goede ontwikkeling van het land want de meeste sectoren (onderwijs, gezondheidszorg, infrastructuur en emancipatie) ontwikkelen op een enkele uitzondering bijzonder moeizaam.
Toch zijn er lichtpunten. Weliswaar met slechts de kracht van een enkel boterlampje maar toch tekens van hoop op een beter leven voor de Nepalezen.
Eind mei moet de nieuwe grondwet van kracht worden. Het is een moderne grondwet waarin discriminatie van minderheden uitgesloten wordt. De negatieve kanten van het kastenstelsel worden buiten werking gesteld waardoor er geen beroepsverboden meer bestaan voor lagere kasten, gays en transgenders krijgen de mogelijkheid om zich als third gender te registreren waardoor ze minder problemen in zorg en onderwijs zullen ervaren en zelfs de Dalits, de onaanraakbaren, krijgen dezelfde burgerrechten als de andere Nepalezen.
Maar dat is lang niet genoeg. De geopolitieke situatie rond Nepal dwingt het land op den duur tot een keuze voor India of China als beschermer. Bijde grootmachten dingen naar de hand van de bevallige schone omwille van territoriumdrang en de mogelijkheden van witte energie. Het laatste is gezien het grote hoogteverschil op korte afstand een interessante bron voor beide steeds energie dorstiger buren. Het stelt de al lang bestaande praktijk van load shedding (afwisselend per gebied gaat elke de stroom er voor zo’n 14 uur vanaf) in een bijzonder daglicht. De mogelijkheden voor betaalbare groene energie zijn immens maar toch worden die niet uitgebuit. Gevolg van een ineffectieve regering en een kwakkelende economie. Grote infrastructuur projecten zoals een goede noord-zuid verbinding in het oosten een een goede west-oost verbinding ter versterking van het schamele wegennet kunnen niet tot stand komen zonder investeringen vanuit India of China. Onderwijs kan nog steeds niet zonder de inbreng van westerse hulporganisaties die honderden, zoniet duizenden, vrijwilligers leveren voor dat onderwijs. De gezondheidszorg vergaat het al niet veel anders.
Emancipatie is een ander lastig punt dat maar langzaam verbetering laat zien. De situatie van minderheden mag dan verbeteren met de nieuwe grondwet maar de positie van de vrouw blijft problematisch. Er bestaan nog steeds grote uitwassen zoals de extreme vrouwenhandel waarbij tienduizenden jongen meisjes en vrouwen getrafficked worden naar India en de golfstaten, prostitutie en zelfs slavernij zijn aan de orde van de dag. Net als extreme kinderarbeid. En niet alles kan op afgewenteld worden op de armoede want de culturele dwang in de samenleving is groot. Gearrangeerde huwelijken zijn de norm terwijl veel van de jeugd daar in toenemende mate afstand van neemt. Weduwen en weeskinderen lijden een marginaal bestaan, vaak genegeerd of uitgestoten door de samenleving. Gehandicapt of oud en gebrekkig worden is een garantie voor een zwaar en armoedig leven.
Buiten de grote aantallen vrijwilligers blijven de investeringen door het westen in de economie van Nepal zeer beperkt. Nepal wordt nog niet als een investeringsland gezien en dat is erg jammer want met zijn 23 miljoen inwoners is er veel meer mogeljk dan ontwikkeling in de Kathmandu vallei alleen. Reizend door het dicht bevolkte zuiden van het land valt op dat er nogal wat boomtowns zijn. Stadjes en dorpen die gonzen van de activiteiten. Er wordt heel wat gebouwd in het gebied dicht bij India. Niet verwonderlijk gezien de vruchtbaarheid van de regio en de levendige handel aan de grens.
Nepal leeft als land op drie tijdbommen. De eerste is de energiecrisis (er is te weinig olie omdat men van één toeleverancier afhankelijk is, te weten India) en voldoende stroom is er ook al niet, dan de politieke crisis die pas bedwongen zal zijn als de grondwet er is en de Maoïsten werkelijk geïntegreerd zijn in de samenleving. Als derde de generatiecrisis die steeds duidelijk wordt door de verwestersing van de jeugd èn tot slot misschien wel de meest bedreigende: de wetenschap van een komende natuurramp van formaat. Immers, wetenschappers hebben met grote betrouwbaarheid voorspeld dat binnen nu en vier jaar de Kathmanduvallei getroffen zal worden door een zeer zware aardbeving. Het land ligt immers bovenop een grote breuklijn. Wanneer die ramp komt (als is volgens de geologen niet aan de orde) zal de schade aan het land zo groot zijn dat het gereduceerd wordt van een van de armste tot wellicht het armste land van de wereld. Het aantal slachtoffers in met name steden als Kathmandu en Pokhara zal gigantisch zijn.
Het maakt de vooruitzichten voor dit land dat zo smacht naar een nieuwe fase in haar ontwikkeling grim. Daarom verdiend Nepal door de schoonheid van de mensen en de overweldigende natuur aandacht en steun. Ook vanuit het westen en niet alleen door toerisme. Misschien kan het westen niet helpen die rampen te voorkomen maar het kan zeker helpen het land klaar te maken om zo goed mogelijk om te gaan met de bedreigingen vooraf en de effecten nadien. In die zin is de load shedding het teken dat dit land het niet alleen aan kan.
Alice © 2011
Noot: deze column is een reactie op de column van Karin Spaink in het Parool van dinsdag 22 juni 2010 met de titel ‘Maatschappelijk middenveld’ en daarop ontstane discussie op haar weblog.
Hoi Karin,
Je zorg over het gedrag van FaceBook omtrent het zonder toelichting uitsluiten van gebruikers deel ik. De reactie die sommigen daarop hebben door zich terug te trekken van FaceBook en andere sociale netwerken verbaasd me echter wel. Je als gebruiker terugtrekken, uit een soort angstspasme, van de verschillende of zelfs alle sociale netwerken is natuurlijk een flauwekul maatregel. Ten eerste zal er onvoldoende navolging zijn en ten tweede ben je zelf degene die dan vooral de contacten zult gaan missen. Overigens, mis je die dan niet dan was dat gebruik van sociale netwerken sowieso al niet zinnig.
FaceBook en zijn web 2.0 soortgenoten zijn simpelweg een nieuw geavanceerder communicatiemedium dan email. Niet een volledige vervanger maar wel een beter alternatief voor wanneer je meer interactie zoekt dan email en maillijsten bieden. Netwerken, ook sociale netwerken, hebben een functie. On line sociale netwerken dus ook. Het grote aantal gebruikers is daarvoor voldoende bewijs.
Maar een beheerder van een netwerkplatform is geen eigenaar het netwerk. Hij is slechts de leverancier van de infrastructuur om te netwerken. Wanneer die beheerder zich als eigenaar gaat gedragen van de netwerken die op zijn infrastructuur draaien gaat hij een stap te ver. Er is bij die beheerder onterechte aanname dat hij de norm kan stellen en op basis daarvan netwerken kan ontmantelen of beperken. Dat is een enorme misvatting want veel on line sociale netwerken hebben of maken een off line spiegel van de kern van die netwerken. Even simpel: Twitter als on line vriendennetwerk heeft als off line spiegel de vele tweetups die georganiseerd worden. De bijeenkomsten van deelnemers van het on line netwerk die inmiddels een band hebben gebouwd die zo sterk is dat de overstap naar real life moeiteloos gemaakt wordt. Zou Twitter bijvoorbeeld die vriendengroepen de nek omdraaien dan is de kans groot dat deze een ander of eigen platform kiezen.
De wereld is open. De samenleving in grote delen van het westen is open. Het internet is open. Iedere poging van een netwerkbedrijf als FaceBook om een slot te gooien op de interactie in die open wereld is tot mislukken gedoemd. Wat niet wil zeggen dat als een individu van een netwerk wordt gegooid die persoon zelf onterecht beroofd wordt van de persoonlijke contacten in het netwerk waar die persoon deel vanuit maakte én dus mede eigenaar van was. Dat soort verbanning is iets wat bestreden moet worden (en vaak doodsimpel te omzeilen is door een andere account of gebruik van een proxy).
FaceBook gedraagt zich als Apple die zich als Microsoft gedraagt die zich als IBM gedraagt die zich als de automobielindustrie gedraagt en daarmee voldoet aan de ‘All American Repression’ van de eigen Amerikaanse ‘vrijheid’. Niks nieuws onder de zon en heel erg Amerikaans. Het is jammer dat door de grote invloed van de V.S. op de technologie van Web 2.0 en verder ook het Amerikaanse normen en waardensysteem in de functionaliteit en het beheer van die technologie terecht zijn gekomen. In die zin is Hyves wel leuk om te zien maar tegelijk ook jammer om dan te constateren dat ook daar dat normen en waardensysteem welhaast het kader lijkt te zijn voor het gebodene. Wat wij, de gebruikers en eigenaren van de netwerken, moeten doen is de discussie aangaan met de politiek en de bedrijven achter de on line sociale netwerken om ze te laten begrijpen dat een openbare infrastructuur met zich meebrengt dat er weliswaar regels zijn maar dat overtreding van die regels niet de ontzegging van het gebruik van die infrastructuur met zich mee kan brengen. Immers iemand met een rijontzegging mag nog steeds de weg op. In een ander vervoermiddel wellicht of met een andere chauffeur. Misschien ligt de oplossing in het door de sociale netwerk bedrijven leveren van quarantaine mogelijkheden of verschillende dimensies binnen hun netwerkplatform.
En verder, op wegen en pleinen en overal hangen camera’s. Het is een slecht maar (helaas) geaccepteerd alternatief voor een zich fysiek uitende politiestaat. De overheid is reactief en moet dat ook blijven. Anticiperen is prima maar ingrijpen doen we wanneer er zekerheid is van grensoverschrijding of als een incident daar is. Een beter alternatief hebben we nog even niet. Waarom zou internet en de sociale netwerken dat strenger beheerd moeten worden dat de straat?
Wat zou het mooi zijn als er een wat anarchistisch sociaal netwerk ontstond. Een on line cyber kraakbeweging of zo. Ik zou er direct lid van worden. Leve de vrijheid van netwerken!
Alice Verheij © 2010
Het is verkiezingstijd en als het dat niet was zou het komkommertijd zijn. Nu is het gebruikelijk dat in verkiezingstijd de media de stand van zaken, hoofdrolspelers, partijen en programma’s die aan bod komen bij die verkiezingen helemaal plat analyseren. … Continue reading
Goed, niet iedereen houdt er van om te lezen wat ik te schrijven heb. Maar dat wil niet zeggen dat ik dan maar niet over bijvoorbeeld pijnlijke dingen schrijf. Niet om medelijden op te wekken maar gewoon om te schrijven wat niet vaak geschreven wordt en wat naar mijn mening nodig is om te worden gepubliceerd. Dat geldt ook voor mijn ‘belevenissen’ met ziekenhuizen, operaties en daarbij behorende complicaties. Zoals die van de mislukte vaginoplasty.
Ik heb een pechgevalletje, schijnt. Of eigenlijk heb ik dus juist geen gevalletje. Simpel gezegd en geschreven (zie ook eerdere berichten) is mijn geslachtsveranderende operatie van april 2008 slechts gedeeltelijk geslaagd. Dat wil dus ook zeggen gedeeltelijk mislukt. Even technisch: er was eens een ‘neo-vagina’ gemaakt (vaginoplasty heet zoiets) van mijn mannelijk lid die het niet redde door inwendige verkleving. Het vervelende is dat er in zo’n geval een gevaarlijke situatie kan ontstaan én dat dit specifieke deel dat voor de meeste vrouwen zo een belangrijk onderdeel van hun vrouwelijkheid is niet functioneel is. Er is dan een ‘hersteloperatie’ nodig. Ook die veel pijnlijker en zwaardere hersteloperatie in maart dit jaar is uiteindelijk niet goed uitgepakt. Was de operatie succesvol (buikwandcorrectie, huidtransplantatie en vaginoplasty), het herstel ging wederom mis. In dit geval afstoting van de getransplanteerde (eigen) huid. Mijn eigen lijf accepteerde mijn eigen huid niet.
Zo dat is er uit. Het gegeven dat ik nu een vrouw zonder vagina ben is al lastig zat maar nog lastiger is dat je er met bijna niemand over kan praten. Voor de meeste vrouwen is zoiets nauwelijks voorstelbaar, voor transvrouwen doorgaans een onderwerp waar liever niet over gesproken wordt en voor de meeste anderen een ver van hun bed show. Gelukkig voor hun. Het probleem waar ik mee verder leef, incomplete vrouwelijkheid is iets dat heel soms voorkomt bij transvrouwen maar ook bij vrouwen die geboren zijn met het Mayer-Rokitansky-Küster (MRK-syndroom). Deze vrouwen (zo’n vier per jaar in Nederland) zijn geboren zonder baarmoeder en vagina maar met eierstokken en komen dus fysiek in hoge mate overeen met wat ik nu geworden ben. Op de eierstokjes na dan.
MRK-vrouwen laten in sommige gevallen een operatie uitvoeren die technisch zo goed als gelijk is aan welke ik ondergaan heb eerder dit jaar. Er wordt middels een huidtransplant of gebruikmakend van een stuk van de darm een reconstructie (de vaginoplasty) gemaakt. Die is dan met veel discipline, een beetje goede wil en het nodige geluk functioneel te maken. Soms, heel soms tot op het niveau dat een zo goed als ‘normale’ gemeenschap met een man mogelijk wordt. Het is een syndroom waar niet over gesproken wordt. De damesbladen schrijven er bijna nooit over (op de Flair na dan) en in de medische wereld is het een syndroom dat nauwelijks aandacht krijgt. Er is, zoals voor veel aandoeningen, een patiënten vereniging die Stichting MRK heet (http://www.stichtingmrk.nl). Ik heb hun website bezocht en gelezen.
Wat er te lezen is op de site schokte me omdat ik vooral op het psychologische vlak precies die zaken lees die in mijn hoofd spoken. Ik mag dan wel geen MRK vrouw zijn maar mijn probleem heeft dezelfde consequenties. En na het bericht van eergisteren is me duidelijk dat herstel niet meer aan de orde zal zijn. Ik zal dus met een fors deel van dezelfde problemen kunnen worden geconfronteerd als deze onfortuinlijke vrouwen. Alleen is er bij mij dus sprake van ‘pech’ en niet van een aangeboren afwijking. Een heel goede lezing over MRK is te vinden als ‘The Missing Vagina Monologue’. Opvallend in ‘The Missing Vagina Monologue’ van Esther Morris Leidolf is dat er een aantal vragen opduiken rond gender en lichamelijkheid die transgenders herkennen. Heel erg sterk herkennen zelfs.
Ik kan er niet omheen dat ik in mijn leven dus ongeveer zes weken ‘compleet’ ben geweest. Tenminste compleet genoeg om als vrouw ook sexueel te functioneren als andere vrouwen. Die zes weken zijn voorbij en komen nooit meer terug, de ‘gewone’ sex is er niet geweest. Het enig alternatief (een gevaarlijke, complexe en pijnlijke operatie) is voor mij geen alternatief. Ik durf niet meer. Los van de dagelijkse complicaties waar ik mee te leven heb merk ik dat er zich in mijn hoofd een stevige worsteling afspeelt. Want ik was fysiek al niet geboren als vrouw maar nu heeft de best haalbare correctie van die biologische weeffout geen bevredigend resultaat gehad. Mijn lijf heb ik schade aangericht in mijn pogingen om verder te leven als vrouw. Niet rekening houdend met de eventualiteit van een mislukking waardoor dat verdere leven ook niet compleet zal zijn. Wat over blijft is het diepe besef dat ik in ieder geval sexueel nooit als een andere vrouw zal kunnen functioneren. En dat is verdomd moeilijk. Niet dat het onmogelijk is hoor, er zijn immers allerlei oplossingen om toch een prettig sexleven te hebben maat dat is niet waar het om gaat. Het gaat om de mogelijkheid die me definitief is ontnomen door ‘pech’.
Ik ben dus niet de enige in een vergelijkbare situatie. Andere transvrouwen die een mislukte operatie hebben ondergaan (ja ze bestaan!) en MRK vrouwen verkeren in een vergelijkbare positie. Zo ook vrouwen die bijvoorbeeld vaginale kanker hebben gehad. Het zijn allemaal vrouwen die verder leven maar ‘daar beneden’ incompleet zijn. Anders maar zeker vergelijkbaar met vrouwen die één of beide borsten moeten missen. Incompleetheid. Het woord heeft voor mij een andere, zwaardere betekenis gekregen met een vooralsnog negatieve annotatie. Natuurlijk weet ik dat er meer is dan ‘normale’ geslachtsorganen. Natuurlijk weet ik dat die incompleetheid me niet minder vrouw maakt en natuurlijk weet ik dat ik niet minder kansen op een goed leven heb als andere vrouwen die een dergelijk probleem niet hebben. Maar weten en voelen zijn niet hetzelfde. Mijn gevoel zit in de weg.
Het zal niemand verbazen dat ik verdrietig ben. Het zal ook niet vreemd zijn dat ik me een beetje stuurloos voel als het om zaken ‘onder de gordel’ gaat. Want hoe moet ik eigenlijk met dat rare incomplete lijf om gaan? Het is aan de buitenkant niet te zien en er zal niemand zijn die direct aan mij kan merken dat ik incompleet ben. Maar ik ben het wel. Alles in mijn lijf en geest schreeuwt dat het niet goed is. Dat het anders had moeten zijn. En er zijn vragen. Kan je een relatie bouwen met iemand als je ‘dat daar beneden’ mist? Houdt zo’n relatie stand? Wat kan ik eigenlijk wel doen en moet ik me minder afhoudend opstellen ten opzichte van andere vormen van ‘intimiteit’ die wel mogelijk zijn voor me? Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik niet als een vioolsnaar gespannen ben op het moment dat iemand echt dichtbij me is? Is het gemakkelijker om toch het toch maar te zoeken bij de dames in plaats van bij een man omdat de gevreesde momenten niet zo snel voorkomen? Heel veel vragen, weinig antwoorden. Weinig antwoorden omdat ik ze zelf zal moeten formuleren door ervaringen en door bij mezelf te onderzoeken wat het belang is van mijn lijf en wat er aan mist. Het zijn vragen die ik dus blijkbaar deel met sommige andere vrouwen. Er zijn er die een houding van ‘fuck gender’ aannemen in hun leven. Soms omdat ze dat echt vinden, soms als verdedigingslinie om overeind te blijven. Maar nooit omdat de afwijzing van man vrouw verhoudingen en dichotomie een oplossing biedt voor de omgang met anderen. Dus ook die weg is niet de mijne, ze roept alleen maar meer vragen op die ik niet kan beantwoorden. Ik ben nu eenmaal een vrouw en wil me geen ‘tussenin’ voelen, geen genderqueer of wat voor naam er ook gebruikt wordt, al dwingt de realiteit van mijn lijf me daar misschien toe.
Daarom vindt ik het jammer dat we in een wereld van taboes leven. Zoveel onderwerpen waar niet open over gesproken kan worden. Het is gemakkelijker om over oorlogen en rampen te praten dan over seksualiteit, intimiteit, ziekten en handicap. Het is bijna onmogelijk om in onze van taboes doorspekte maatschappij een pechgevalletje te zijn. Het is daardoor zo goed als onmogelijk om anderen te vinden die net zijn zoals jij en die werkelijk begrijpen wat je meemaakt en oplossingen hebben om met je beperkingen om te gaan die je zelf nog niet bedacht hebt. Dat maakt in zekere zin eenzaam.
Alice © 2009
Er is (weer eens) een nieuwe zoekmachine geïntroduceerd. In public beta weliswaar maat toch. En excuus, het is geen zoekmachine maar noemt zichzelf ‘Computational Knowledge Engine’. Wolfram heet ie naar zijn schepper. De ambities zijn niet al te groot want Wolfram (de engine en wellicht ook de man) wil de grootste worden ter wereld. Groter dan de goochelaars van Google. Het is geen grapje en het is niet eens onzinnig. Kom op Ford is niet meer de grootste autofabriek, General Electric en ITT zijn niet meer de grote ondernemingen die ze waren, Microsoft kan geen nieuwe Operating System fatsoenlijk in de markt zetten en is dus ook veroordeeld tot toekomstige marge en of het nu succesvolle Apple overleefd als ome Steve.
Wolfram is een kennismachine, geen zoekmachine. Het bestaat bij de gratie van combinaties van verschillende kennisgebieden ten opzichte van een specifiek zoekwoord. Alsof Google dat niet ook doet, maar ja Google bewaard hun algorithme als geheim. Wolfram zegt het volgende over hun benadering van kennis en kennis zoeken:
Wolfram|Alpha’s long-term goal is to make all systematic knowledge immediately computable and accessible to everyone. We aim to collect and curate all objective data; implement every known model, method, and algorithm; and make it possible to compute whatever can be computed about anything. Our goal is to build on the achievements of science and other systematizations of knowledge to provide a single source that can be relied on by everyone for definitive answers to factual queries.
Wolfram|Alpha aims to bring expert-level knowledge and capabilities to the broadest possible range of people—spanning all professions and education levels. Our goal is to accept completely free-form input, and to serve as a knowledge engine that generates powerful results and presents them with maximum clarity.
Wolfram|Alpha is an ambitious, long-term intellectual endeavor that we intend will deliver increasing capabilities over the years and decades to come. With a world-class team and participation from top outside experts in countless fields, our goal is to create something that will stand as a major milestone of 21st century intellectual achievement.
Nogmaals: toe maar.
‘Alle systematisch beschikbare kennis onmiddellijk bewerkbaar en toegankelijk maken voor iedereen.’
Wat zij Google ook al weer over de toekomst van het internet en Google’s rol?
‘Kunstmatige intelligentie – met zoekmachines die zo krachtig zijn dat zij “alles in de wereld” begrijpen.’
Zoek de verschillen zeg ik dan.
Ik wil niet cynisch zijn, dat ben ik al vaak genoeg, maar ik zie niet al teveel verschillen tussen Wolfram en Google, behoudens twee aspecten:
1. Voorlopig ‘vindt’ Google veel meer dan Wolfram en meestal redelijk ter zake doende en binnen de gezochte context op basis van allerlei informatie waar onder het zoekgedrag van de gebruiker terwijl Wolfram een soort schot hagel methode lijkt te hanteren getuige het schermafdrukje aan het begin van dit artikel. Een zoekopdracht op Alice levert in Google een waanzinnige hoeveelheid Alice informatie. Bij Wolfram vooral informatie die als formele kennis kan worden gekenschetst. Dat bedoelen ze dus blijkbaar met ‘systematische kennis’. De systeemdenkers winnen het weer eens van de creatieve denkers hier met de foute aanname dat systematisch betekend wetenschappelijke of semi wetenschappelijke informatie. Maar ja dat doet Google Science ook al. Het probleem is de werkwijze van Wolfram. Op basis van specifiek vergaarde data die bij Wolfram in beheer is wordt een resultaat bepaald en weergegeven. Niet als links naar andere sites maar als specifieke kennis. Het geeft antwoorden, niet de weg naar mogelijke antwoorden. Probleem is natuurlijk dat als iets niet bij Wolfram bekend is de machine niets kan terug geven. Ander probleem is dat Wolfram dus de vraag interpreteerd en dat is iets dat de mens al niet eens goed kan. De makke van elke semantische (taalgebaseerde) kennismachine inclusief diezelfde mens.
2. Wolfram is net begonnen en dus is er nog niet zoveel voorhanden om in te zoeken. Flauw maar waar. Een zoekopdracht op ‘Alice Verheij’ levert in ieder geval niks op. Slecht voor mij ego natuurlijk.
Nee, ik geloof niet in een Google killer in de vorm van Wolfram. Natuurlijk komt er ooit een Google killer, dat leert de geschiedenis ons. Immers wie ooit groot is zal ooit klein worden en verdwijnen, verdampen, failliet gaan over overlijden. Ook Google. Wolfram echter is erg interessant maar voorlopig nog geen concurrent. Al is het alleen al omdat ze nauwelijks vindbaar zijn bij… Google. Want een paar honderd linkjes die allemaal naar nieuwsberichten wijzen is eigenlijk niks in de wereld van Google.
Overigens… als ik naar de resultaten van Wolfram kijk bij het analyseren van ‘given names’ dan blijkt de informatie bijzonder onbetrouwbaar. Grafieken die er raar uit zien (duidt op gaten in de beschikbare data) en kentallen die daar als waarheden van afgeleid zijn. Niet bepaald wetenschappelijk verantwoord zo op het eerste gezicht. Wellicht dat er nog veel te weinig data bij Wolfram aanwezig is om tot enigszins betrouwbare resultaten te komen. Daarmee is de waarde van Wolfram erg laag.
Alice © 2009
Dit artikeltje gaat over de behandeling die ik ondergaan heb in het OLVG de afgelopen weken. Als je niet geïnteresseerd bent in de technische aspecten van GRS (Gender / Geslacht Veranderende Operatie) (ook wel SRS genoemd) dan verzoek ik niet verder te lezen. Ik publiceer dit ter ondersteuning van lotgenotes die mogelijkerwijze met dezelfde problematiek geconfronteerd gaan worden als ik én voor mensen die een duidelijk beeld willen krijgen van dit type operaties. Geen bloederige plaatjes overigens maar gewoon mijn ervaringen.
Tsja die vraag krijg ik dus soms, wat is er nu eigenlijk gedaan? Dit stuk is bedoeld om daar een antwoord op te geven. Aan de ene kant is het een uiterst persoonlijke keuze om inzicht te geven in de specifieke operaties die uitgevoerd zijn, aan de andere kant is het voor de vele lotgenotes zo slecht niet om eens te lezen wat er gebeurt als de GRS niet leidt tot het resultaat waar je op hoopte en er ernstige complicatie ontstaan.
Want daar ligt de bron voor de noodzaak om een tweede grote operatie te ondergaan. Vorig jaar 17 april is een geslachtsveranderanderen operatie uitgevoerd bij mij. De meeste van julle weten dat. Hoewel de operatie goed gelsaagd was en het eerste herstel hoopvol is er na een maand of vier verkleving opgetreden van de ‘neo-vagina’. De vagina die geconstrueerd was gebruik makend van de huid van mijn mannelijk geslachtsdeel. Daarnaast zijn er een clitoris geconstrueerd en schaamlippen. Daardoor is het uiterlijk erg mooi geworden en het belangrijkste: alles werkte. Op die vagina dus na want een verkleving van de neovagina kan snel optreden en heeft vaak als gevolg dat het geheel inwendig teloor gaat. En zo gebeurde het ook.
De tegenslag was een harde klap vooral omdat gedurende een week of zes ik het geluk heb mogen ervaren me genitaal volwaardig vrouw te voelen. Dat gevoel ben ik met deze complicatie kwijtgeraakt en dat heeft me erg veel verdriet gedaan. De keuze was in eerste instantie een keuze tussen afscheid nemen van normaal sexueel functioneren of een reconstructieve operatie. In december vorig jaar heb ik een kijkoperatie laten uitvoeren om zeker te zijn hoe een en ander er voor stond. De uitslag was negatief en reparatie was door de permanente pijn noodzakelijk geworden.
Ergo, 10 maart ben ik opnieuw het ziekenhuis ingegaan. 11 maart was Kleanprep dag. De darmen moesten natuurlijk weer leeg en het vieze goedje doet dat effectief. 12 maart ben ik om 9 uur de OK in gegaan en onder narcose gebracht. Het is de eerste keer dat ik me dat moment glashelder herinner. De operatie heeft ongeveer vijfeneenhalfuur geduurd en was complex.
De volgende stappen waren nodig.
Het is duidelijk dat dit al met al een zware ingreep is geweest. De methode (voor de noodzakelijke genitale ingreep) is weinig gebruikt. Mijn chirurg echter is gespecialiseerd op dit gebied. Een en ander is sterk vergelijkbaar met de ingreep die vrouwen ondergaan na vaginale kanker. De borstvergroting was een langekoesterde eigen wens die uitgevoerd is omdat ik niet opnieuw het ziekenhuis in wil apart daarvoor en omdat het financieel gezien de laatste kans was dat ik dit liet doen.
Het resultaat tot nu toe en in omgekeerde volgorde:
Tot zover dus wat er gedaan is. De ingreep was zwaar en vooral de pijn was in de eerste dagen veel heviger dan ik me herinner van de GRS. Na een paar dagen hield ik de morfine niet vol en moest er over gegaan worden op pillen en al die tijd heb ik een infuus met antibiotica gehad tot twee dagen voor ontslag. De dag er na kreeg ik stevige koorts en moest het infuus er weer in voor een dag. Het herstel in het ziekenhuis heeft 14 dagen geduurd en dat is niets te kort. Belangrijk is vooral de de verzorging en steun van de artsen en verpleging die werkelijk geweldig zijn geweest. Zeker omdat er altijd zwakke momenten en dieptepunten zijn en juist dan zijn ze er voor je. Al is het ‘s nachts. Ik kan alleen maar vaststellen dat artsen en verpleging alles maar dan ook alles hebben gedaan om me hier doorheen te begeleiden en me zo goed mogelijk te laten herstellen voor ik naar huis mocht.
Voor mijn lotgenotes is het belangrijk om te beseffen dat een GRS geen eindstation hoeft te zijn. Het sprookje dat het meestal zonder complicaties verloopt is inderdaad dat: een sprookje. Jezelf er op instellen dat er nog wel wat moet gebeuren na de GRS is verstandig. Blijkt dat niet zo te zijn voor je dan heb je gewoon geluk. Psychisch is er nog wel wat aan de hand na je GRS en mocht het tegenzitten dan zijn er de vervolgoperaties of zelfs hersteloperaties. De mijne was daarbij in zekere zin extreem maar tegelijk ook noodzakelijk. Het is moeilijk om dan op de been te blijven (vooral mentaal) en vriendinnen, vrienden, familie, verpleging en artsen zijn bepalend voor hoe dat gaat. Bij mij is het tot nu toe geweldig verlopen. Ik ben veel mensen veel verschuldigd, ze zijn mijn ‘extended family’ geworden. Met de uitkomst over een aantal maanden zal ik vrede hebben omdat ik weet dat ik en het ziekenhuis alles gedaan hebben wat er mogelijk is. Zelfs als die uitslag alsnog negatief zou zijn.
Het ziekenhuis was in dit geval het OLVG en ik kan en zal dat bij iedereen aan blijven bevelen als een uitstekend ziekenhuis met een geweldige staf en fijne sfeer. Zelfs de kritische ik heeft geen enkele kritische noot en dat zegt heel wat. De chirurg was Dr. Karim met zijn geweldige staf waaronder Jonathan en Chai. Ik heb ze in mijn hart gesloten. De verpleging, ik heb er eigenlijk geen goede woorden voor. Het zijn engelen.
Alice © 2009
A friend pointed me towards the following blog: ‘so you want a gender revolution, the binary bites back‘ by ‘Radicalbitch’, presumably knowing that it might either offend me or invite me to react. The latter is the case and here is the reaction. What’s the story?
In that blog transgenders and transsexuals are denied access to ‘women space’. It seems that the writer opposes transgenders and transsexuals being able to identify themselves as women and particpating in women space in society. Well first of all it’s directed solely at MtF transgenders, but ok let’s forgive that glitch. Being complete would probably make things more complicated. Second, women space is defined as the feminine side of a binary gender world. And that’s the catch. The writer doesn’t at all dig into the even remote possibility of a gender spectrum consisting of a continuum between masculinity and femininety. It seems the writer is what most people would regard as transsexual but according to her text is probably intersexual with a female gender identity. Thereby labelling herself as a ‘cissexual’, a women embracing the female side of the gender binary divide. She does that with fierce absolutism and attacks others who think different. Gender binary normativity on display.
The lack of mentioning the gender continuum as a feasable approach to gender but only writing about ‘the third gender’ being transgender shows the limitations and fear of people when confronted with non binary placeble individuals. The reaction to that fear is somehow agressive or at least tense. And it’s a waste as far as I’m concerned. Because trying to do the intellectual exercise of reasoning from another perspective than her own didn’t occur in the text on her blog. Being extremely normative in her approach she actually denies transgenders or transsexuals access to women space. As if she really could do that. Exclusion is the typical reaction of people who are insecure about a topic, in this case about gender. Exclusion in itself disables discussion because the excluded are pushed into the defense. So adressing the issue in a blog and subsequently excluding the people who think different is not showing an open mind and in essence it’s a token of shortsightedness.
My answer on her blog is as follows:
Well, well, well. To be honest I think your reasoning is limited and wrong, not to say abusive in itself. The last sentence in your blog is as far as I’m conserned total crap.
What you are showing is what I state as ‘gender binary normativity’. The only truth you seem to represent is that of the gender binary. Thereby giving no room to transgenders that cannot identify in that binary as they represent people living in a gender continuum. I do not support neither approve of Butler’s thinking on this by the way. Even Butler thinks binary.
I am, as many transgenders a human being with a predominantly female identity AND less dominant masculinity. I live somewhere in the gender continuum, being neither woman nor man. Physically not born as a woman but reconstructed for as far as possible by a gender reassignment operation. But still not completely a woman. Mentally I certainly am not a man but much more of a woman. The result is in essence that I am an ‘inbetweeny’. I cherish that as my real identity. I live and love as a woman but I do have a partly male core identity that is undeniably there.
I don’t see why I as a gender binary opponent would not be allowed to enter women space. entering that space is not so much agreeing with the gender binary female. It’s the space that I feel most comfortable in in a mental sense. Ok, I’m lesbian too so I do have an interest in womanhood from that angle as well.
Actually what you are dmonstrating in your blog is cissexism: rating transsexual / transgender gender identity as inferior to your own – also acquired – cissexual identity. That is a lame approach to gender identity. People come out worse being exclusive in stead of inclusive when it concerns gender identity.
So, no! I will certainly not accept gender binary as the real world of gender. It’s a continuum in my view. And no! I will not accept being denied participation in women’s space anywhere as I am predominantly female. Why would I not have the right to be who I am? Who are you to deny me / us our gender expression as women and at the same time embracing the gender continuum? We are just not completely female. But are you? Don’t think so my dear.
So pleace rethink and check out Julia Serano for a change. It might help clearing your mind.
It’s a pitty that gender challenged people identify themselves to the other gender binary pole, leaving a live of forced masculinity or femininety for the opposite in such a way that they exclude the opinions and feelings of those sisters and brothers who feel slightly different. For as far as gender is concerned offcourse. Maybe, just maybe human thinking might evolve in accepting the concept of a gender continuum and learn that there actually is no human who is 100% female or 100% male. That we all have both genders in us, wether we like it or not. After all, isn’t it biologically the case that all humans are in there conception feminine and by hormonal influences might end up being what we state as being a male? Rendering every man alive as at least having been a female for a couple of weeks. The diagram in this blog shows the ambiguity of gender (sorry for the Portuguese text but you’ll be able to understand after looking at it for a while). It also hints at a continuum by showing that some people somehow don’t fit in the binary divide.
Alice © 2009
Ik doe het niet vaak, verwijzen naar andermans / andervrouws artikelen. In dit geval kan ik niet anders dan dat wel doen. Arianne heeft een geweldig mooi geschreven artikel over de Muxhe’s in Mexico geplaats op het Continuum. Lees het daar gerust eens na. Het is een prachtige inkijk in een maatschappij die intelligent om gaat met gender.
Verder is er een lezenswaardige column van Karin die ik ook niet onbenoemd wil laten op haar blog. Het gaat over de kwetsbaarheid van het Elektronisch Patiënten Dossier. Het EPD is iets waar ik op tegen ben en Karin spelt de gevaren nog eens uit.
Dan is er een artikel van Vreer dat ik de moeite waard vindt en dat iedereen eigenlijk gelezen moet hebben, vindt ik. Het handelt over transgender discriminatie en dan met name over de stellingname van Thomas Hammarberg, de commissaris voor de mensenrechten van de Raad van Europa.
Dan is er nog een artikel van Hannah dat geschreven is naar aanleiding van haar onderzoek naar Twitter. Het microblog dat ook mij ‘hooked’ heeft. Het artikel verteld over haar onderzoek, de opzet en geeft inzicht in de wereld van Twitter. Ik vindt het als communicatiejunkie vooral vakmatig interessant.
Tot slot dan een verwijzing naar de fabuleuze John Updike. Gisteren overleed deze literaire grootheid. Tweemaal won hij de Pulitzer prijs. Zijn werk is een inspiratie voor veel schrijvers en kenmerkt zich door een scherpe tekening van de Amerikaanse middle class mentaliteit. Updike verafschuwde die en legde ongenadig de kleinburgerlijkheid in Amerika bloot. De man was begaafd en had een geweldige dosis humor. In respect hier een verwijzing naar een biografie samengesteld door een andere bewonderaar.
Alice
Zo af en toe bekijk ik weer eens wat statistieken over dit blog.
Het lijkt me aardig om die eens te delen hier.
Daar gaan we dan:
Totaal aantal bezoekers: 32.500 sinds oktober 2006
Gemiddeld aantal bezoekers per maand sinds start van dit blog: 1084
Gemiddels aantal bezoekers per maand over de laatste 12 maanden: 2115
Aantal pagina’s: 8
Aantal posts: 419
Aantal reacties: 870
Aantal categoriën: 55
Aantal tags: 101
Blocked spam: 5082 spamreacties
All time top 5 bezoeken:
1. Wiki’s waarheid betwijfeld 738
2. Alice (pagina) 687
3. Essay ‘Mooi is goed’ 531
4. Hier en nu (pagina) 449
5. Harig Sletje 428
Afgelopen maand best bezocht: Mustang 131 (De nieuwe Ford Mustang kwam op de markt.)
Hoogste aantal verwijzingen (van andere dan eigen websites): janiek.wordpress.com 103
Top 3 hoogste aantal zoekmachine termen:
1. alice verheij 685
2. wikipedia 397
3. wiki 313
Beste maand: oktober 2008 3065 bezoeken
Beste maandgemiddelde: oktober 2008 99 bezoeken per dag
Beste dagbezoek: 27 oktober 2008 214
Ik heb er niet zoveel conclusies bij behoudens dan dat ik met tevredenheid zie dat het aantal bezoekers nog steeds niet mindert maar langzaam blijft stijgen. Of dat voor de kwaliteit van mijn teksten ook op gaat laat ik maar aan anderen over. De cijfers stimuleren wel en dit blog (liever noem ik het mijn schrijfplek) begint een mooi online overzicht te worden van mijn oeuvre.
Tot slot dan nog een plaatje met de maandelijkse bezoekcijfers sinds de start. De ontwikkeling van dit blog is er goed te zien. Net als de zomervakantie van 2008 overigens. De twee pieken speelden rond mijn operatie in april en een moeilijke periode in oktober. Het geeft voor mij de betrokkenheid van mijn lezers met mij aan. Waardevol dus.
Alice © 2009
Al lange tijd ben ik geïnteresseerd, geobsedeerd wellicht, door netwerken. Social networks om de juiste term maar even te gebruiken. Na tijdenlang experimenteren door gewoon maar zelf deel te nemen in die social networks ben ik toegekomen aan verder gaande analyse van het fenomeen. Ik ben voor geïnteresseerd in de mogelijkheden van koppeling tussen die netwerken en de mogelijkheden voor de inzet van die netwerken om maatschappelijke (en soms politieke) doelen te dienen.
De social networks verdeel ik in een tweetal basisgroepen: common networks en special interest networks. Een toelichting.
Common networks zijn social networks die zich niet op een specifieke interesse richten. Voorbeelden zijn Facebook, Hyves, Twitter en dergelijke.
Special interest networks zijn social networks die zich op een specifiek onderwerp of specifieke groep richten. Voorbeelden die ik van nabij ken zijn LinkedIn, de netwerken en fora voor transgenders en social networks gericht op muziek zoals LastFM en MySpace.
Misschien moet ik er bij vertellen dat ik een social network breder definieer dan een specifieke website. Het netwerk bestaant uit nodes (knooppunten) op verschillende hiërarchische niveau’s. Laten we de common networks als voorbeeld nemen. Het hoogste hiërarchische niveau in mijn voorbeeld is dat van bijvoorbeeld Tumblr.com of Poken.com. Het zijn sites waar profielen van het onderliggende niveau gekoppeld worden. Het onderliggende niveau zijn de social networks als Facebook, Hyves maar ook Yahoo. Het niveau daar onder zijn de groepjes binnen die social networks, de ‘vriendenclubs’. Daarnaast liggen er op het het middelste niveau vaak allerlei verbindingen met special interest networks. Zo zijn er bevoorbeeld koppelingen en integraties tussen Facebook en LastFM of Yahoo en Flickr.
Versimpeld ziet een overzicht er als volgt uit:
Het plaatje is dus versimpeld en bij het maken er van merkte ik al snel dat er geen tekenwijze is waarmee ik een en ander goed kan weergeven. De boodschap is vooral dat social networks (sinds web 2.0) koppelbaar en integreerbaar zijn geworden. Daarmee krijgt iedereen die in meerdere networks deelneemt een gescatterde (verspreide) digital footprint op het internet. Er zijn om het overzicht te houden (en dat is naarmate men meer ‘net-savvy’ is een lastige klus) tooltjes gekomen in vorm van websites en soms hardware die die koppelingen registreren en beheren. In het voorbeeld is poken.com genoemd omdat je daar door middel van een website identiteiten kan koppelen. Niet meer dan dat overigens. Je kunt in real life met een poken gadget profielen uitwisselen die je op de poken website hebt bekend gemaakt. Simpelweg: je kunt je Facebook profiel en je LinkedIn profiel op Poken.com bekendmaken en als je dan met je poken gadget iemand tegenkomt kun je elkaar ‘poken’. De profieltjes worden uitgewisseld. Vooralsnog gaat het daar om een zeer beperkt aantal social networks die je op die manier kunt beheren en uitwisselen. Tumblr.com gaat veel verder. Je kunt er een waslijst aan social network profielen van jezelf bekendmaken en die worden dan op die site gekoppeld. Een gadget om in real life uit te wisselen ontbreekt echter.
Naast koppelen kan je ook identiteiten delen. De meeste social networks maken het mogelijk om identiteiten van het ene netwerk te integreren in jouw persoonlijke pagina’s. LastFM en Facebook doen dat bijvoorbeeld. Het effect is leuk want als je muziek afspeelt op je Mac (of pc) dan registreert LastFM wat je afspeelt en in de LastFM applicatie op Facebook zie je dat dan weer terug. Maar er kan nog veel meer. Zo kan je Facebook, Hyves, je eventuele eigen weblogs voeden met ‘tweets’ die je via Twitter de wereld in stuurt. Met Brightkite kan je je actuele locatie op die manier over de verschillende social networks bekend maken en ga zo maar door. Voor wie dit allemaal teveel wordt, speel er eens mee en je zult het snel genoeg doorkrijgen.
Wat mij nu vooral boeit is waar dit naar toe gaat en hoe je deze mogelijkheden nu kunt gebruiken. Zo is de internet campagne van Obama door het gebruik van Facebook en Twitter enorm versterkt. Hij heeft er veel jonge kiezers mee weten te trekken. Een president van deze tijd dus die gebruik maakt van de social networks binnen de jongerencultuur. Maar niet alleen in de VS zien we dit gebeuren. In Nederland is onze minister van Buitenlandse Zaken Maxime Verhagen een fervent Twitteraar en kan je zijn locatie volgen op een de website www.hierisministerverhagen.nl. Het geeft een kleine inkijk in de mogelijkheden van het toekomstig internet.
Om politieke campagnes en maatschappelijke acties te organiseren kan je niet meer buiten internet. Sterker nog, als je er slim gebruik van maakt is je bereik groot en de slaagkans ook groter. Zo zijn er middelen om netwerkanalyses los te laten op verbindingen tussen websites en nog sterker tussen onderwerpen die op die websites aan de orde komen. Sinds kort ben ik aan de slag gegaan met IssueCrawler, een wetenschappelijk netwerkanalyse gereedschap dat aan de UvA is ontwikkeld in de vakgroep Nieuwe Media. Met het gereedschap is te zien hoe websites verbonden zijn en met wat meer werk zelfs welke onderwerpen waar spelen en vanuit waar worden aangekaart via het internet. Voorbeeld: de bouw van een dam in India die een ecologisch en sociaal probleem opleverd wordt op andere plaatsen (VN in New York) bevochten. De netwerkanalyse geeft dan inzicht in welke partijen (op grond van hun internet aanwezigheid) zich met welke onderwerpen (evt. elders) moeien. Ik ben nog maar kort met dit gereedschap bezig en ga er zeker nog verder mee experimenteren omdat ik wel mogelijkheden zie in het ontwikkelen van een internetstrategie voor sommige emancipatie activiteiten. Hier onder in ieder geval een eerste plaatje van een analyse van de verbindingen tussen dit weblog en andere websites:
Het plaatje is hier niet leesbaar en dat hoeft ook niet. Het geeft een beeld van de mogelijkheden van visualisatie. Over een tijdje zal ik resultaten van de netwerkanalyse van de transgender gemeenschap in Nederland op mijn studiesite publiceren.
Alice © 2009
Een goede vriend(in) (m/v/a) is slachtoffer van een familiewebruzie. Een familieruzie die zich voltrekt op internet. Het heeft te maken met de vrijheid van genderbeleving in combinatie met de vrijheid van meningsuiting (zie ‘Frustransen‘). Het is een boeiend fenomeen wat zich laat zien. Oké, het is weliswaar geen familie door bloedband maar het betreft een familie op grond van min of meer gedeelde ervaringen levensloop. De manier waarop een en ander plaatsvindt hoort bij internet. Verwijzend naar mijn artikelen over Andrew Keen en diens globaliseringslezing vorig jaar over Web 2.0 ga ik hier iets doen wat ik maar spaarzaam doen.
Terugkomen op een mening die ik daar gegeven heb. Nou ja, een beetje dan.
Verweet ik Andrew Keen dat hij nogal angsthazerig is als het gaat om het gebrek aan kwaliteit op het internet bij Wikipedia, blog’s en andere Web 2.0 gerelateerde zaken, ik trek die kritiek hier deels terug. Goed, het gaat hier vooral om iets wat gebeurt op een Yahoo lijst. Niet bepaald Web 2.0 maar wel notabene een gemodereerde maillijst. Beetje zoiets als een kruising tussen een forum en Usenet. Het interessante wat er gebeurt is namelijk dat de moderatrices er blijk van geven het moderatieproces niet zo geweldig te beheersen. Er wordt slecht en inconsequent gemodereerd. Maar veel erger, kritiek daarop wordt genegeerd of afgefakkeld maar niet ter harte genomen en de echte kritikasters wordt zachtjes gesuggereerd zich maar van de lijst terug te trekken. Een besloten lijst voor een specifieke doelgroep waarvan de moderatrices zichzelf opstellen als eigenaresse.
Nog grappiger wordt het als er voorgesteld wordt om mensen suggesties te laten geven over aanpassingen van het ‘charter’, de huisregels die op die lijst gelden. Zodra de eerste suggesties binnenkomen wordt daar niet op ingegaan maar wordt er een korte termijn oplossing geformuleerd die in die huisregels wordt opgenomen. Geheel democratisch (niet dus) wordt dat eenzijdig besloten. De aanpassing komt er op neer dat in tegenstelling tot de bestaande praktijk van toelating van nieuwe leden er overgegaan wordt naar een nieuwe aanpak. Voortaan krijgt iedereen een proeftijd van twee maanden waarbinnen mensen zonder opgave van redenen van de lijst verwijderd kunnen worden. Een briljant Stalinistische oplossing dunkt me. Lekker in lijn met het karakter van het medium (ook niet dus).
Eigenlijk is het verschijnsel boeiend om reden dat het een gesloten lijst is voor een beperkte doelgroep die zichzelf steeds smaller definieert. Steeds meer deelnemers die ‘anders’ zijn of zelfs slechts ‘anders’ denken worden door de groep die zelf maatschappelijk gezien beslist ook als ‘anders’ wordt gezien uitgesloten. Een prachtig fenomeen van ‘geneste normativiteit’ om maar eens een fraaie term te introduceren. Ofwel: geen groep is zo ‘anders’ of er worden wel weer mensen uitgesloten omdat ze ‘te anders’ zijn. Aangezien de gehele groep slecht geëmancipeerd is is dat verschijnsel een gotspe. Maar wel ook begrijpelijk. In parallel, je kunt gekleurd zijn en dan nog steeds vinden dat Obama ‘blank’ is. Of Ophrah voor mijn part. Tenminste als ‘blank’ geformuleerd wordt als rijk, westers en succesvol.
Het verschijnsel is interessant maar ook triest. Het toont de onmacht aan van een groep om volwassen te denken, discussiëren en argumenteren. Een alledaags verschijnsel op internet. Dus beste Andrew Keen, bij deze. Je hebt gelijk als je stelt dat internet een devaluatie oplevert van het intellect. Of bedoelde je iets anders? Zelf denk ik dat het eerder nog een uitvloeisel is van vervlakking in de samenleving, verminderde solidariteit, evenzeer verminderde maatschappelijke betrokkenheid, doorgschoten hokjesgeest en een onvermogen tot ook maar enige vorm van activistisch denken. Allemaal zaken die we buiten het internet helaas ook zien in de maatschappij. Het laatste punt mag daarbij dan weliswaar niet tot de functies horen van en besloten forum maar het zou zeker niet verbannen moeten worden. In ieder geval niet van een forum van een doelgroep die zich nadrukkelijk zou moeten emanciperen om een gezonde maatschappelijke positie te verwerven.
En misschien heeft het alleen maar te maken met verkeerde verwachtingen van mijn kant. Bijvoorbeeld de verwachting dat mensen die kampen met gender gerelateerde vraagstukken en belemmeringen zelf zouden vermijden in een valkuil te stappen in de omgang met mensen die net weer even anders denken op dat punt dan zijzelf. De valkuil die de maatschappij voor hen zelf immers ook wijd open heeft staan. Een verwachting dus die niet altijd positief beantwoord wordt jammer genoeg. Het resultaat is de spijtige vaststelling dat het verschil tussen off line en on line maatschappij veel minder groot is dan vaak gesuggereerd wordt. Het zal de lezer vast niet verbazen dat ondergetekende inmiddels onder censuur geplaatst is.
Voor een verdere analyse zie mijn studiesite.
Alice © 2009
update: inmiddels lijkt de manier van modereren op de betreffende groep aangepast te worden. er is een – zo lijkt het – een denkproces op gang gekomen en de censuur is opgeheven. Dat gebeurde overigens niet eerder dan nadat er ernstig normoverschrijdend gedrag de kop op stak waarop ondergetekende zich natuurlijk terugtrok van de groep. Op uitnodiging heb ik me dan maar weer gemeld om te bezien of deze ontwikkeling doorzet. Voor wat betreft Andrew Keen’s mening: er is dus in tegenstelling tot zijn angst wel degelijk sprake van (enig) zelfreinigend vermogen op internet.
Dit wordt een lastig stukje om te schrijven. Het vergt voor de lezer nogal wat inzicht in de begrippen die met gender verbonden zijn. Iets wat de meeste mensen ontbreekt omdat ze er niet mee geconfronteerd worden en iets wat zelfs velen die er juist wel mee geconfronteerd worden niet objectief kunnen of willen benaderen. Daarnaast gaat het over normen, normativiteit, uitsluiting en discriminatie. En het is dan nog persoonlijk omdat het gaat over wat ik in mijn naaste omgeving zie gebeuren. Dus dit wordt voor jullie lezers eventjes hard werken.
Ok, let’s go. Wat is er aan de hand in transenland?
Al jaren bezoek ik met regelmaat verschillende internet fora voor mensen die gender anders zijn. Deels omdat ik daar zelf een plek vond om met mensen gedachten uit te wisselen, deels uit (wetenschappelijke) interesse. In real life heb ik een redelijk uitgebreide kring van mensen waarvan een aantal net als ik in meer of mindere mate gender anders zijn dat de gemiddelde mens. De een is transgender en kiest er voor om lichamelijke aanpassing achterwege te laten, de ander juist niet. De ene leeft volledig in het andere dan het geboortegeslacht, een ander ergens tussen de geslachten in en een enkeling nog min of meer (of min of meer opnieuw) in dat geboortegeslacht. Lukt het nog een beetje om te volgen?
Nu zit de wereld in het algemeen zo in elkaar dat als een groep mensen met een bepaalde gemeenschappelijke identiteit geconfronteerd wordt met individuen die niet aan die identiteit voldoen er grofweg een tweetal reacties volgen. De ene reactie is die van interesse en soms zelfs bewondering en de andere die van afwijzing, onbegrip, uitsluiting en soms zelf haat. Niks nieuws onder de zon. We’re only human nietwaar?
In de wereld van transgenders (dat is dus inclusief mensen die aan travestie doen, mensen die zich transseksueel noemen en bedoelen dat zij een geslachtsoperatie hebben ondergaan en alles en iedereen die niet plaatsbaar is of wil zijn in een specifiek geslacht) is het opvallend dat er eigenlijk exact hetzelfde gebeurt als in de vorige alinea omschreven werd. Het is een wereld van groepjes. Een travestiet is geen transseksueel, een gender bender (iemand die speelt met het begrip gender in zijn of haar genderuitingen) is geen travestiet, een transseksueel is geen transgender. (Eventjes: in Nederland wordt transgender gezien als de groep mensen die volledig in een andere geslachtsrol leven maar geen geslachtsveranderende operatie hebben ondergaan in tegenstelling tot transseksuelen, in de V.S. is transgender de parapluterm voor al de genoemde groepen).
Het is een wereld die niet of slecht geëmancipeerd is. De reden daarvoor is dat de meeste mensen die van fysiek geslacht veranderen om daar mee in lijn te komen met hun mentale geslacht het liefste volledig opgaan in die andere geslachtsrol. Zo’n driekwart gaan van fysiek man naar vrouw en de rest van fysiek vrouw naar man. De overgrote meerderheid daarvan kiest ervoor om in het dagelijks leven hun verleden mentaal weg te zetten en dat is volkomen begrijpelijk. Voor velen ligt na al die jaren van ingewikkeld leven het transitieproces en het leven daaraan voorafgaand emotioneel achter hun. Als het aan hun ligt is hun huidige invulling van hun leven in de verkozen geslachtsrol waar het om gaat. Voor een groot deel werkt dat bij mijzelf ook zo. Ik leef als vrouw, zie er vrouwelijk uit en wordt als vrouw behandeld (in goede en kwade zin overigens). Het is heel begrijpelijk om je dan af te wenden van alles wat met transgender te maken heeft want het is fijn om niet meer geconfronteerd te worden met dat andere leven.
Maar dat geldt niet voor iedereen. Er zijn mensen die er voor kiezen om het begrip transgender in hun leven een plaats te geven en dat ook in min of meerdere mate zichtbaar te laten zijn. Dat zijn mensen die ofwel queer zijn (lekker alternatief en vaak politiek activistisch de traditionele gender tweedeling afwijzend) of die een gender-bender zijn (iemand die speelt met gender uitingen en begrippen mannelijk en vrouwelijk lekker door elkaar husselt) of die gewoon trots zijn op hun identiteit als transgender ondanks dat ze er voor gekozen hebben zich te presenteren in één specifieke geslachtsrol en uiting. Plaats mij voor het gemak maar in de laatste groep lieve lezers (m/v/a).
Maar er is nog een groep, een heel vervelende. Zoals in het begin van dit stuk al geschreven is er regelmatig normativiteit, uitsluiting, discriminatie en soms zelfs geweld aan de orde tegen mensen die anders met het begrip gender om gaan dan wat de maatschappij als normaal ziet. Het is dan ook schokkend om te zien en ervaren dat datzelfde gedrag zelfs bij een deel van de mensen die zelf onder de parapluterm transgender vallen aanwezig is. Recent ben ik weer eens wat aan het snuffelen geweest op zo’n internet forum. Het is een besloten forum voor transseksuelen en je moet lid zijn om er aan deel te kunnen nemen. Er zijn dan ook moderatoren die dat regelen. Het is voor de kenners een Yahoo groep.
Het is een bijzonder forum waar een paar rare verschijnselen optreden. Zo is er een groep mensen op dat forum actief die daar al jaren verblijven en eigen kringetje vormen van ‘senioren’. De transseksuele dames die het allemaal al lang achter de rug hebben en de wereld menen te kennen. Hun gedrag kenmerkt zich door mensen die een andere weg dan de hunne gevolgd hebben of die gewoon anders over gender denken af te kammen. Het gaat er dan nogal normatief aan toe. Transseksuelen met kinderen krijgen het er nog weleens te verduren en mensen die niet een volledige operatie ondergaan of daar nog op wachten worden niet serieus genomen. Dan is er een categorie deelneemsters die zo nadrukkelijk zich met de vrouwelijke genderrol vereenzelvigen dat ze al snel anderen die dat niet doen wegzetten als belachelijk en niet ‘echt transseksueel’. Wat dat dan ook wezen moge. Er zijn er die met de regelmaat van de klok de misstanden in de behandelpraktijk van de medische wereld ter discussie stellen en die daar door weer anderen al snel om worden aangevallen. Ze kiezen dan naar mening van sommigen de verkeerde ‘route’ of worden als zeur gezien. Kortom, het forum herbergt verschillende subgroepjes die ik voor het gemak maar bij elkaar veeg en ‘frustransen’ noem. Gefrustreerde transen die er genoegen in scheppen om lustig om zich heen te slaan. Virtueel weliswaar want het blijft een internet forum.
De afgelopen dagen was het weer zover. Een goede vriend(in) had een reactie geplaatst en omdat zhij iemand is die niet plaatsbaar wil zijn in één van de twee maatschappelijk geaccepteerde geslachten ontstond er een onsmakelijke discussie. De persoon werd afgekamd, in de hoek geplaatst, beoordeeld en veroordeeld, voor gek gezet en beschimpt. Door een aantal van die frustransen dus. Nu ken ik die persoon van heel nabij en weet dus dondersgoed wat zin en onzin is in de reacties van die mensen op zhaar. Het was heel veel onzin wat er passeerde en aangezien ik daar nogal allergisch voor ben ga ik daar dan een tijdje tegen in. Ja ik weet het, vechten tegen de bierkaai én tegen windmolens. Maar toch. In de hele discussie viel op dat alle respect voor anderen en de keuze die anderen in hun leven maken volledig afwezig was. Van meet af aan was het een aanval op iemand die simpelweg niet in real life gekend en begrepen wordt door diegenen die over de persoon schrijven. Precies datzelfde gedrag waar die ‘dames’ zich zo aan irriteren als dat ten opzichte van hun zelf door mensen wordt vertoond omdat zij zijn zoals ze zijn. Daarmee werd er in de discussie door een aantal van hen een masker afgelegd.
Dan blijkt dat in de wereld van transgenders een aantal zaken gewoon voluit (en in dit geval zelfs versterkt) aanwezig zijn die in de rest van de samenleving regelmatig in negatieve zin de kop opsteken ten opzichte van diezelfde transgenders. Het zijn zaken als onbegrip, veroordeling, uitsluiting en in dit geval verbaal geweld. Daarmee blijkt ook dat er in die ‘lieve’ transgender wereld er lelijke mensen met lelijke gedachten en nog lelijker acties zijn. Het blijkt dan dat normativiteit ook daar bestaat. Net als discriminatie. Ben je anders, dan wordt je uitgesloten omdat je anders bent. Precies dat gedrag waar de groep zelf zo’n last van heeft blijft binnen de groep gewoon bestaan. Waarom? Simpelweg omdat er altijd mensen zullen zijn die ‘anders’ zijn. Ook binnen een groep die als groep al als ‘anders’ wordt gezien. Anders in gradaties dus. We kennen het verschijnsel uit de homo en lesbische scene. Lesbiënnes bijvoorbeeld heb je in soorten en die verdragen elkaar niet al te gemakkelijk. Welnu, bij transgenders is dat niet anders. Wel gemener.
Ik bivakkeer nog regelmatig op dat forum om te lezen wat er gebeurt. Het is iets wat ik bestudeer om te leren wat begrippen als gender en normativiteit aanrichten. De affaire die ik hier geschetst heb heeft me daar bij wel geraakt omdat er nu eens heel erg duidelijk de vijandigheid tussen de verschillende subgroepjes naar boven kwam. En daarmee zijn ‘die transen’ dus jammer genoeg ineens weer heel gewone mensen gebleken.
Alice Verheij © 2009
Sinds enige tijd tweet ik dat het een lieve lust is. (Voor de newbies en digibeetjes: tweeten is boodschapjes plaatsen op http://www.twitter.com). Eigenlijk zou ik dat hier niet moeten schrijven want voor ik het weet komen er meer followers op mijn tweets af. Tweeten lijkt nutteloos en onschuldig, en meestentijds is het dat ook. Maar niet altijd. Nutteloos vindt ik het zeker niet en dat komt vooral door de manier waarop ik het medium gebruik. Doorgaans is dat als een microblog waarop ik rare dingen, ideeën en mijn huidige bezigheden meldt. Een enkele keer echter is Twitter een messaging systeem waarmee ik en de mensen dicht bij me met elkaar berichten uitwisselen die verder gaan dan een simpel sms-je en die soms in code zijn.
Daarnaast is Twitter een plek waar ik een creatief uitlaatklepje vindt. Zo schrijf ik sinds kort haiku’s en staat er een projectje met een lieve vriendin op stapel rond een virtueel personage dat zich via Twitter uit. Maar goed, terug naar die messaging. Met een enkeling in de Twitter kring zijn codezinnetjes ontstaan. Plaats iemand een bericht met een specifieke inhoud dan weet ik dat die persoon het moeilijk heeft of iets geks heeft uitgespookt. Het tweetje van die persoon is dan al snel aanleiding om polshoogte te nemen. Een soort sociaal netwerkje dus. Maar er kan nog veel meer, kijk maar eens bij Hannah op http://www.twesis.info en lees de teksten over twitter apps, er gaat dan een wereld open.
Verder kan je met Twitter nog wat geintjes uithalen door inhoud van de tweetgeschiedenis te gebruiken om iets nieuws te maken. Bijvoorbeeld een vergelijking tussen de tweets van twee mensen. Zo zie je dan dat artgrrl en aliceverheij wel de nodige zaken delen (of juist niet). Het geeft een beetje inzicht in het tweetgedrag. Interpretatie laat ik maar over aan de lezer maar het geeft een beeld zal ik maar zeggen.
Het is allemaal niet zo serieus bij Twitter maar dat zou het wel degelijk kunnen zijn. Met de mogelijkheden van mobieltjes en iPhones, het bijna alomtegenwoordige internet door de nu betere en snellere mobiele netwerken én de integratiemogelijkheden die Web 2.0 technologie bieden is er een soort prettige vermenging aan het ontstaan van sociale netwerken, messaging en chatsystemen, positioneringssystemen als GPS en ga zo maar door. En dan staan we nu nog maar aan het begin van een ontwikkeling, laat staan hoe het plaatje er over een paar jaar uitziet.
Alice © 2008
‘Intermezzo’ door Marcel van Duijneveldt
Tsja, en toen was het even wat stil op deze schrijfplek. Zoals al geschreven zat er dus toch nog redelijk onverwacht een extra ziekenhuisbezoekje voor me in dit jaar. Gewoon omdat zoiets nodig kan zijn om te helpen bij grote besluiten. Tenminste dat dacht ik.
Het bezoek viel mee, de uitslag was veel positiever en dus het te nemen besluit veel geringen. Goed, ik moet binnenkort dus wederom onder het mes. Maar zwaarte en impact zijn veel geringer dan het zich liet aanzien. Achteraf de goeie keuze dus om eerst maar eens te kijken hoe het misgelopen herstel van de grote ingreep nu echt had uitgepakt. Ik ben er terecht heel erg blij mee.
Komt dan nog bij dat er een leuk en vooral sjiek feest volgde in het weekend na de ingreep en ziedaar de stilte van de afgelopen dagen. Een welkom intermezzo en niet alleen om de genoemde redenenen. Het intermezzo heeft me ook de mogelijkheid gegeven een paar wonden in mijn hoofd en hart te laten bloeden. Reinigend werkt dat zolang dat in gezelschap kan die dat begrijpt. Dat gezelschap was er en tranen delen is ook verdriet verwerken. Uiteindelijk ben ik er beter uitgekomen dan ik zelf verwacht had. Belangrijk ook zo’n intermezzo van niet schrijven omdat het me de gelegenheid gaf om nog een goed te denken over zoiets ongrijpbaars als toekomst. Hoe zit het met werk? Met privéleven? Met de uitwerking en verwerking van restanten uit een moeilijk verleden? Met het zetten van een nieuwe koers in het leven? Met doelen en bestemmingen?
Het heeft geholpen want er tekent zich zo langzamerhand een wereld voor me af die ik zelf tenminste begrijp en waarin ik mezelf ook terug zie. En dat is lange tijd heel anders geweest. Ik weet nu wie ik ben, ik weet ook wat ik mis (een lief bijvoorbeeld) maar ik weet ook wat ik kan en hoe ik daarmee wil om gaan. Vooral weet ik nu ook waar ik nog ambitie heb. Dat laatste is misschien nog wel het allerbelangrijkste want ambitie is een begrip (hoe masculien het vaak ook wordt gevonden) dat bij mij past. Dat was zo, dat is zo en dat zal in de toekomst niet anders zijn.
Ambitie is niet zoiets als goede voornemens. Goede voornemens kunnen wel een vorm zijn om die ambitie te beantwoorden. En goede voornemens kunnen helpen een koers te geven aan die ambities. Misschien zelfs een doel. Na lange tijd van verwerking van pijn en moeite en van zelfreflectie is het me wel duidelijk geworden. Ambitie en passie horen bij elkaar en dus zal ik die moeten combineren. Lastig klusje.
Een paar dingen zijn nu erg duidelijk geworden en ik zal ze hier maar eens opschrijven. Om later op terug te kijken en om anderen handvatten te geven om me scherp te houden als ik van mijn pad mocht dwalen. Bij deze het verzoek aan mijn liefste vrienden (m/v/a) om dat vooral ook te doen want ik ben soms een behoorlijk inconsequent en dwalend mens. Wie mij kent weet wat ik bedoel.
Goed dan. De ambities en de doelen. Vooral de doelen dan maar:
- vriendschappen eren en versterken
- beter schrijven
- plezier in mijn werk blijven houden en toch werk minder dominant laten zijn in mijn leven
- een studie oppakken (masters genderstudies)
- eerste boeken gepubliceerd krijgen bij reguliere uitgevers
- eenvoudiger leven (economisch gezien)
- verleden ontwarren, verwerken en afsluiten waar nodig
Dat rijtje is al meer dan genoeg natuurlijk maar ik wil er toch nog een paar aan toevoegen.
Zo zal ik me toch wat nadrukkelijker met de emancipatie van transgenders bezighouden. Maar dan wel met de pen en vanuit transfeministisch en activistisch perspectief. Tegelijk wil ik op de achtergrond mijn coachingcapaciteiten versterken en die dan ook inzetten in mijn werk en daarbuiten. Het zijn de gereedschappen die ik nodig heb en waar ik aan toe ben om die aan te scherpen. Hoog tijd.
Is dit een lijstje met goede voornemens? Hemel, nee! Het is een overzichtje van de zaken die me bezighouden. En dan is het lijstje niet eens volledig. Zo is er nog de kunst. Wat daar gebeurt komt later wel aan de orde en misschien is dat nog verrassend. Wat ik wel merk tijdens het schrijven van bovenstaand overzichtje is dat ik sinds heel lange tijd weer het gevoel begin te krijgen van houvast aan mezelf op de meeste gebieden. Nu alleen de liefde nog.
Alice © 2008 (nog net)
A view of the OPERA detector in Gran Sasso, Italy.