Lieve God…

Naschrift: de aardigheid van een oude tekst nalezen is dat het leven doorgegaan is na het schrijven van de tekst waarmee er soms een ander lading aan komt te hangen bij herlezing. Zo ook hierbij. Het schietgebedje heb ik gedaan en in het jaar na schrijven nog een paar keer. Het resultaat is er niet (helemaal) gekomen. Mijn virtuele bedankje zal er dus ook nooit komen.
Het scalpelfeestje werden vier van die feestjes. Het resultaat is de afwezigheid van een wezenlijk onderdeel van mijn vrouwelijkheid. Maar ik geef die God niet de schuld hoor. Het is het gevolg van hoe mijn lijf om gaat met sommige zaken zo is gebleken. Het is niet anders en ik ben er niet minder gelukkig onder. Het is zoals het is en het is goed. En die God? Ach, gaat toch heen en laat je belazeren door al die mensen die bij niet begrijpen reageren met geloven in een almachtige. Intellectueel armoedig is dat naar mijn overtuiging. Lees: overtuiging en niet ‘geloof’.

god.jpg

Tsja lieve God, wat moet ik nou met je aanvangen? Eigenlijk als ik eerlijk ben geloof ik niet in je want als ik dat wel zou doen dan weet ik het even niet meer. Ach weet je, als je bestaat heb je me zo’n 46 jaar geleden een lelijke streek geleverd. Potjandorie het is toch alleprofeten vervelend om als mannetje op de wereld te komen terwijl je een vrouwtje bent. Dat was helemaal niet aardig van je, zoiets doe je iemand niet aan natuurlijk. Maar ja, je bent dan ook niet natuurlijk maar bovennatuurlijk als ik de gelovigen moet geloven.

Ik heb dus moeite met je. Zo beelden die rare mensen je al eeuwen af als een man met een baard terwijl ik je toch liever als vrouw zou zien. Ik ben niet voor niks lesbisch uiteindelijk. En dan die Goede Vrijdag vindt ik toch een beetje moeizame dag. Een beetje je zoon aan zijn einde laten komen zodat anderen van hun ‘zonden’ bevrijd worden en later alsnog in die hemel van je terecht kunnen komen. Hoe moet dat dan met die paar miljard Chinezen en andere Aziaten, Afrikanen en Zuid-Amerikanen die nog even niet van hem gehoord hebben? Mogen die er niet bij of zo? Beetje elitair niet waar? Tot op de dag van vandaag heb ik nog geen Godkundige of gelovige kunnen vinden die me een fatsoenlijk antwoord hierop kon geven. Dus eh, als je er al bestaat moet je het wel met een minderheidje van gelovigen doen. Wel zijn er van die lieden die beweren dat je ergens in ieder mens zit. Nou ik heb me rotgezocht, maarre geen spoor van te vinden. De meeste mensen zijn gewoon best lief van zichzelf. Ik weet niet of het nog wel goed komt tussen ons beste onzichtbare voorlopig kan ik je even niet plaatsen in mijn leventje.

Ik geloof dus niet dat je bestaat maar ja ik ben ook maar een mens en mensen vergissen zich nogal eens. Dus stel nou dat ik het mis heb. Dat je wel bestaat. Wat was dan je bedoeling met die rare frats die je met mij hebt uitgehaald? O, je hebt niks uitgehaald? Het moest gewoon zo zijn? Mijn lot? Get a life zeg, dat gelooft toch niemand. Ik heb al te maken met al die mensen die denken dat het een keuze van me is om die misser zoveel mogelijk te laten corrigeren. Om dan nog in een soort lotsbestemming te geloven gaat me te ver. Dus, eh, als je bestaat geef ik je toch mooi de schuld van alle gelazer die ik heb gehad en nog heb omdat er bij mij nu eenmaal iets naar buiten hangt in plaats van dat er een heerlijk warm plekje is waar juist iets in moet.

Nou wil het geval dat ik er dus iets aan laat doen. Een verbouwinkje zeg maar. Daar hebben wij slimmerikken op deze aardkloot (vergeef me het woord) artsen voor. En dus is er over een paar weekjes een snijpartijtje aan de orde ergens in Amsterdam waardoor het een in het andere veranderd. Nu ben ik geen held en al helemaal geen heldin, dus ik ben behoorlijk bang voor dat scalpelfeestje. Om niet te zeggen heel erg bang. Dat helpt me geen zier en heeft dus totaal geen nut maar het is wel zo. Mocht je dus wel bestaan dan vindt ik dat je best een beetje moeite voor me mag doen. Zo zou je bijvoorbeeld die lieve man die me onder handen neemt het goed kunnen laten doen. En erna me een beetje vlot laten herstellen zonder al teveel pijn om eens een paar dingen te noemen die ik wel belangrijk vindt. Het allerbelangrijkste is wel dat het resultaat ook goed wordt en vooral bruikbaar want aan een beetje plezier ben ik wel toe. Kan je daar een misschien een beetje moeite voor doen?

Ik beloof je dat ik vooraf een schietgebedje zal doen en dat achteraf bij succes ik je een virtueel bedankje stuur. Misschien vergeef ik je dan nog wel die streek van 46 jaar terug.

(M)alice © 2008

10 thoughts on “Lieve God…

  1. Sorry maar dat is zo vaag dat ik geen bal met zo’n reactie kan. Lever je ook de cursussen steno en crypto er bij alsjeblieft? En zo niet: bevuil een ander blog.

  2. “Religie in welke vorm dan ook wordt beschouwd als een verderfelijke en opzettelijke leugen, verspreid en aangemoedigd door heersers en geestelijken ten behoeve van hun eigen belangen, aangezien het gemakkelijker is om macht uit te oefenen over onwetenden.” –

  3. In alle respect naar het Joodse geloof, het is precies dat: een geloof. Daar zit het probleem. Want geloven is hetzelfde als begoocheling, het jezelf een onbewezen belofte doen die alleen gebaseerd is op wat andere mensen op grond van verhalen van weer andere mensen je in het hoofd planten. Het is een daad van egoïsme om te streven naar een plaats in hemel op de genummerde pluche stoeltjes waar anderen niet toegelaten worden omdat ze geen kaartje krijgen. De normativiteit druipt er vanaf bij religieuzen over onderwerpen die ze niet begrijpen. Geloof leidt bij het niet begrijpen van de wereld vaak tot het afwijzen van dat wat niet begrepen wordt. Zoiets is zelf opgelegde blindheid en daarmee een uiting van domheid.

  4. wel een late reactie maar “GOD VER DOMME”/sorry/, wat goed verwoord weer.
    Een dat hele God-Jezus-Bijbel”gedoe”………..gewoon tussen je sprookjesboeken zetten!
    p.s. Ik heb Joodse ouders, en er staat ook nog zoiets in het Oude Testament dat alleen kinderen van het Oude Joodse Volk voorbestemd zijn voor het Hemelse Paradijs, dus ben je geen Jood; je kan geloven wat je wilt, de sterren van de hemel bidden. JE KOMT ER NOOIT IN haha Lekker puh!

  5. Hi Gitariste,

    mooie reactie. Toch speelt er bij niet wat jij denkt te lezen met de intensiteit die je verondersteld te lezen. Je oplossing die je biedt is jouw oplossing, niet de mijne. Ik heb andere manieren om om te gaan met mezelf, mijn verleden, mijn omgeving, ouders en relaties. Gelukkig wel.

    Ik zal niet stoppen met denken want ik ben een denker. Ik wil ook niet stoppen met denken, ik wil niet (en kan niet) stil staan. Verandering en beweging is mijn ziel. Niet iedereen begrijpt dat. Denken en bewegen doet soms pijn maar die pijn heeft een functie. Ik wil die pijn doorleven net zoveel als dat ik er vanaf wil zijn.

    Voor mij is soms muziek helpfull, soms niet. (Zoek maar eens op Albinoni op deze schrijfplek). Schrijven is iets wat voor mij ergens ligt tussen de gebieden passie, therapie, werk en plezier. Ik pendel in mijn leven en in mijn teksten over die gebieden. Mensen om mij heen pendelen meestal mee maar niet altijd. Hoeft ook niet. Ik zal die nog weleens in een tekst toelichten.

    Je advies is ongetwijfeld lief bedoeld maar zo niet passend bij mij.

    groetjes en bedankt,
    Alice

  6. Alice,

    Ik geloof niet in God. Ik ben wel opgevoed door mijn ouders met God en Jesus. Toen ik 12 was, vroeg een vriendje : wie heeft de aarde gemaakt? Ik zei : God. Wie heeft God gemaakt? Ik gaf geen antwoord maar fietste naar huis, en onderweg dacht ik, ja, als je A zegt moet je ook B zeggen. Als je gelooft in creatie, dan is God ook gecreëerd. 12 jaar en nooit met mijn ouders erover kunnen praten. Durfde ik niet. Toen kwam ik erachter dat mijn ouders eigenlijk God waren. Zij hadden mij bang gemaakt zodat ik hen geloofde en luisterde naar hen, macht hadden ze zo. Ik wist nu hoe hen moest zien. Het zijn je ouders, Alice, die zijn God voor je. De afgelopen tijd heb je het weer over hen gehad. De enige oplossing hiervoor is werken aan je emoties en gevoelens. De pijn en woede, de rouw. Je zult jaren moeten rouwen, huilen, vuisten ballen, gezicht verkrampen. Je zult op een stoel moeten gaan zitten, en je veilig gaan voelen om jezelf te zijn. Zet mooie indrukwekkende muziek op. Klassieke muziek, dat werkt het beste. Beethoven, Brahms, Bruckner. Neem bijvoorbeeld de langzame delen van de symfonieën van Anton Bruckner. Prachtige muziek, heel emotioneel. Hiermee zal je de pijn kunnen verwerken. De box van Eugen Jochum, de 10 symfonieën van Bruckner. Is geniaal. Luister ernaar en denk gewoon niet zoveel en geniet ervan, dan kan je het beeld van God en je ouders verwerken en loslaten.

  7. ik geloof in God. Nee God kan niet alle narigheid van de wereld halen. God heeft de mens een vrije wil gegeven hij al die haat toch ook niet gewild? en God heft zijn zoon gegeven om onze zonden te vergeven. En ja er gebeuren wel eens nare dingen , is dat dan de schuld van hem? Jij bepaalt toch wat je doet!?God houdt van jou waarom hou jij dan niet van hem? En anders moet je maar de Bijbel kopen dat weet je hoe geweldig God is!!

    • Hi Anouk (vuurbom?),

      ehm. ahum. tsja.
      Kijk, het is je goed recht om in jouw god te geloven. Jouw zaak maar niet de mijne. Die god waar ik wel het nodige mee te doen had heeft me in de steek gelaten maar ja, hij/zij/het/whatever is er wellicht nooit geweest. Punt is dat ik niet in de god geloof die de meeste christenen als hun god zien. Ik ben genezen daarvan vindt ik zelf. Geloof me, ik ken de bijbel. Misschien wel beter dan jij. Dat sagenboek beschrijft mij te vaak een wraakzuchtige, geweldadige en heteronormatieve god.
      Dat van die zoon die hij (? hoezo hij want ik vindt god eerder een zij als ze al zou bestaan) gegeven heeft gaat er bij mij niet in. Dat er een profeet heeft rondgewandeld in die tijd die nu als Jezus wordt gezien, tsja dat zie ik weer wel.
      Mijn verhaal gaat er nu juist over dat nare gebeurtenissen niet aan een god of zo gewijd kunnen worden, als is het alleen al omdat die wat mij betreft helemaal niet bestaat.
      Ik ken veel engelen, goden en godinnen. Dat zijn de mensen om mij heen waar ik van hou en mensen die goed doen. Die zijn mij meer waard en daar geloof ik meer in dan in welke onbenoemde ‘god’ ook.

      Ik respecteer jouw godsbeeld maar laat mij de afwezigheid van het mijne in evenveel respect. Evangeliseren heeft geen zin bij mij. Ik heb iets teveel van de daden of het gebrek aan daden van het grondpersoneel van de lieve heer (!) gezien en meegemaakt. Teveel wat mij helemaal niet aan staat en wat niet in overeenstemming is met wat voor code dan ook.

      groet en bid voor jezelf,
      Alice

Reacties zijn gesloten.