Transgender Chronicles 30 (Pijn…stillers)

Pijn is iets raars. Kiespijn ken ik en dat vindt ik vreselijk. Buikpijn ook wel en hoofdpijn. Ik heb ze vaak genoeg gehad om te weten hoe het is en hoe ik er weer vanaf kom. Vooral ook hoe lang die pijn duurt en hoe intens die is.

En dan is er zo’n operatie en dan heb ik daarna dus ook pijn, niet meer dan logisch natuurlijk. Die pijn is wisselend van intensiteit en plaats en zonder uitzicht op hoe lang ik er last van zal hebben. Dat maakt het een andere pijn, in ieder geval in beleving en ‘waardering’. Die stomme pijn is er ook in varianten, allemaal tegelijk. Zo is er die schrijnende pijn door de hechtingen en zo, best wel uit te houden en dus vooral hinderlijk. Er zijn steken variërend van de elektrische zenuwpulsjes tot de pijnscheuten waar ik toch echt even mijn tandjes voor op elkaar moet houden. Maar er is ook een soort zeurderige pijn die vervelender is als ‘het’ warm is en die de neiging heeft zo af en toe heel intens te worden. Blij wordt ik er niet van want het lijkt in de tijd nog niet echt minder te worden. Maar misschien is dat suggestie en neemt gewoon mijn uithoudingsvermogen af. Of ben ik gewoon veel te ongeduldig.

Nu kan je pijn bestrijden en dat doe ik natuurlijk ook fanatiek. Een steng regiem van paracetamol zou het draagbaar moeten houden. Dat is dus de ene dag gemakkelijker dan de andere dag. Zo kan je de ene dag lekker gek doen een nog een beetje lopen en is het de andere dag eerder een marteling dan een wandeling. Er is geen staat op te maken op het moment. De laatste dagen lijkt het wel of dat spulletje me iets minder van dienst wil zijn, of de pijn is gewoon intenser. Vooral vandaag ben ik behoorlijk de pineut geweest. Naarmate de dag vorderde deed ome paracetamol steeds minder zijn best. Ach, in het ziekenhuis lag ik een paar daagjes aan de morfine en zo’n opiaatje is bepaald zo slecht nog niet. Verslavend, dat wel. Dus na een paar dagen was de pret over. Maar nu thuis is het allemaal toch wat ingewikkelder geworden. Het herstel stokt een beetje, wat ik mocht verwachten gebeurt nog niet echt (zwellinkjes die serieus gaan slinken en zo) en de pijn steekt dus nadrukkelijker zijn duivelskopje op.

Gelukkig zijn er nog dokters die nog langs komen, moet je wel een beetje drama queen voor spelen trouwens. Het wordt dus voorlopig grover werk als het om de pijnstillers gaat. Trouwens wel vreemd eigenlijk dat het pijnstillers heten in plaats van pijndempers of zo. Alsof die pijn lawaai maakt. Natuurlijk is het wel fijn dat die middeltjes er zijn. Morgen mijn favoriete chirurg maar eens bellen. Tijd voor controle want met de tijd neemt ook de onzekerheid toe. Het is even doorbijten geworden, niet dat ik verwacht had dat een easy ride zou worden hoor.

Alice © 2008

Advertenties

4 thoughts on “Transgender Chronicles 30 (Pijn…stillers)

  1. Het is voorlopig Codeïne. Heeft vannacht in ieder geval geholpen want ik heb heel diep geslapen. Het gaat nu wel beter maar toch maar wel het ziekenhuis bellen vandaag.

  2. paracetamol deed bij mij (discushernis) zijn werk ook niet meer na een paar dagen.
    Het was bij mij ook het zwaardere werk dat er aan te pas moest komen, maar daarmee was de pijn ook echt weg.
    Het had zo’n typische leuke naam : contramal

  3. Ik zou je eerder naproxen (o.m. onder merknaam Aleve) aanraden. Werkt voor gevoelige mensen op de meeste fronten echt beter.
    En dokter vreer geeft je ook een forse dosis Zen. Zo te horen kun je dat wek gebruiken,.

    Fantoompijn ken ik niet echt. Wel andere gerelateerde fantoomverschijnselen, die kunnen erg lachten zijn als je later wakker wordt. Dromen van dokters die hun werk niet goed hebben gedaan enzo, dat het allemaal niet helpt (fysiek) ..
    Vraag me plots af of de heren dit ook wel eens hebben, bijv. over de bovenboel.

  4. Nee, een easy ride is het zeker niet. En dan kan je ook nog fantoompijn hebben.

    Maar heel veel sterkte met de pijn en neem van mij aan, het gaat echt over.

Reacties zijn gesloten.