Transgender Chronicles 31 (over identiteit en rolmodellen)

De foto hierboven is van Prof. Deirdre McCloskey, een Amerikaanse vrouw die ik respecteer.

Distinguished Professor of Economics, History, English, and Communication
University of Illinois at Chicago

Professor of Social Thought
Academia Vitae, Deventer

De reden waarom ik haar foto hier plaats is omdat ik haar als rolmodel zie voor een vrouw met transseksuele achtergrond die niets ingeleverd heeft op professioneel vlak. Sterker nog die alle respect verdiend en krijgt in de academische wereld. Dat ze als man geboren is doet niets af aan haar positie. Nu ben ik het lang niet met al haar denkbeelden eens en soms heb ik zelfs grote moeite hoe zij met belangen van transgenders om gaat (De Bailey affaire). Maar na haar ontmoet te hebben is voor mij een schakelaar omgegaan. In de zomer van 2006 heb ik lang met haar kunnen spreken dankzij de bemiddeling van een vriendin. Zij was in Deventer voor een lezing over haar boek ‘Bourgeois Virtues’. Het was voor mij en voor haar een emotioneel gesprek omdat wij zoveel herkenden, zoveel gemeenschappelijk hadden. Voor mijzelf was het heel bijzonder om iemand te ontmoeten die net als ik een transseksuele vrouw is en niets had verloren aan zeggingskracht en professionaliteit. Daarmee gaf ze mij de bevestiging dat het dus mogelijk is voor mensen als ik om sociale positie en professionaliteit niet negatief te laten beïnvloeden door de genderdysforie waar we onder lijden maar eerder te versterken omdat we iets meekrijgen in onze transitie dat andere mensen nooit zullen krijgen of ervaren.

Deirdre en ik mailen af en toe en we zullen elkaar vast nog eens ontmoeten. Mijn leven is verder gegaan en inmiddels ben ik aan het einde gekomen van de fysieke verandering. Ik ben nu eindelijk vrouw en heb dus een transseksuele voorgeschiedenis. Voor mij is dat een onderdeel van mijn identiteit en daar schaam ik me niet voor maar ben er juist trots op. Uiteindelijk heb ik er voor moeten vechten, moeten groeien als mens, afscheid moeten nemen van dierbare mensen en zaken, mezelf leren vormen als de vrouw die ik nu ben en nog veel meer. Een hele klus die me aardig gelukt is tot nu toe. Bij Deirdre proef ik eenzelfde trots, en terecht. Kijk maar eens op http://deirdremccloskey.org.

In de afgelopen jaren is mij steeds duidelijker geworden dat de Nederlandse samenleving een verwrongen beeld heeft van transgenders en transseksuelen (het laatste woord gebruik ik liever niet overigens). Dat komt door hoe de media omgegaan zijn met transseksualiteit. Ofwel het wordt neergezet als een enorm probleem ofwel het wordt neergezet als een freaky tic van sommige mensen. Kortom, je bent als transseksueel zielig of gestoord of allebei. Zelden worden transgenders in de media als normale mensen geportretteerd. Toegegeven, ons enige ‘rolmodel’ Kelly, heeft bij die beeldvorming niet bepaald in goede zin geholpen. Vindt ik. De reacties die ik zelf maar al te vaak heb ontvangen in de zin van ‘Goh, jij? Echt hoor, ik zou nooit geweten hebben dat jij vroeger man was…’ hebben mij wel duidelijk gemaakt dat het beeld van transgenders dus blijkbaar geheel anders is dan ik zou willen en dan de werkelijkheid is. Overigens zijn er veel transgenders waar men wel degelijk hun geboorte geslacht aan kan aflezen, meestal doordat hun fysiek het onmogelijk maakt om in hun echte gender ongezien te leven. Dat is een last die sommigen van ons hun leven moeten dragen en daarmee een triest gegeven. Het vergt onvoorstelbare levenskunst om met zoiets om te kunnen gaan in deze dichotome man-vrouw maatschappij. Velen redden dat niet en dat is verschrikkelijk. Maatschappelijke isolatie is dan te vaak letterlijk dodelijk.

Wat we in Nederland nodig hebben zijn transgender rolmodellen die in de openbaarheid staande blijven. Die trots zijn op hun identiteit en dat ook uitstralen. Die desnoods het debat aan willen gaan om te laten zien dat wij heel normale mensen zijn die alleen een hindernis in hun leven hebben moeten overwinnen die gigantisch is. Die mensen zijn er wel maar nog niet al te zichtbaar. Toch is dat een kwestie van tijd. Steeds vaker zullen transgenders in de samenleving zichtbaar worden en hun rechtmatige plaats opeisen. Laten zien dat we er net als ieder ander mogen zijn. Dat we sterke mensen zijn die weten wat het leven kan brengen en in de weg kan leggen maar vooral dat transgenders zijn als ieder ander. Mensen. Het zal misschien jaren duren maar op een bepaald moment zal ook ik om kunnen kijken en trots kunnen zijn op de transgender rolmodellen in de Nederlandse samenleving. Ik kan nauwelijks wachten om de Nederlandse Deirdre, Kate Bornstein, Lynn Conway, Ann Lawrence en al die andere krachtige transgendervrouwen te zien. Ik ken er al heel veel, nu jullie nog.

Alice © 2008

Advertenties

26 thoughts on “Transgender Chronicles 31 (over identiteit en rolmodellen)

  1. Dat scheelt, als je al een basis hebt die door anderen is gemaakt en verzorgd. Een eigen basis is moeilijker te vertrouwen, helemaal als die ook niet geheel klopt, het is nu een lappendeken geworden, een beetje het wandelend kasteel uit ‘Howl’s moving castle’.

  2. Ik was m’n eigen rolmodel. Vanaf het moment dat ik het wist, ben ik er ingedoken en gelukkig hebben m’n ouders een stabiele basis voor me verzorgd.

  3. Een rolmodel is eerder iemand zoals je zou willen zijn, ik had destijds (1998) Dana International als rolmodel, daarvoor kende ik alleen transen van middelbare leeftijd die niet happy waren of lekker in hun vel zaten. Nu ken ik ook maar één kant van haar natuurlijk. Had ik haar maar eerder leren kennen, dat had mijn angst voor het onbekende flink doen afnemen. Door het gebrek aan voorbeelden ben ik diep in de kast gekropen totdat de deur eruit viel en ik er wel uit moest!
    Maar een Nederlands rolmodel? Ik ken wel sterke mensen maar die zijn dan weer niet avontuurlijk. Misschien moet ik van een afstandje naar mezelf kijken en waarderen wat ik heb opgebouwd en bereikt.

  4. In dat geval zou ik m’n moeder misschien als rolmodel zien. Ik lijk in verschillende opzichten op haar. Ze was een sterke vrouw, die ik nooit heb horen klagen.

    Voor Karin Spaink heb ik veel respect, maar of ik haar als rolmodel zie? Ik ben bang van niet. Ik bewonder haar moed om iets van het leven te maken. Ik vrees dat ik zelf eerder de moed op zou geven.

  5. Mijn enige echte rolmodel is Karin Spaink. Niet als transgender want dat is ze niet, maar als mens. Iemand die zoveel tegenslagen heeft in haar leven en dan zo mooi, zo krachtig kan zijn als zij. Iemand die het leven leeft alsof haar leven er van afhangt (wat het ook doet denk ik), iemand die ondanks alles waardigheid, trots en intellect heeft behouden, die een ruime blik heeft en die fantastisch schrijft.
    Daar wil ik me graag aan spiegelen.

  6. Ja, die rolmodellen, het blijft lastig. Als ik een rolmodel zou moeten kiezen, dan is dat waarschijnlijk toch Wendy Carlos, waarschijnlijk vooral omdat ze net als ik met muziek en electronica bezig is.

    Ik ben het wel met Argrrl eens. Ik wil gezien worden, maar niet als transgender. Toen ik pas begonnen was zei een vriend, met wie ik voor die tijd veel had gepraat, dat ik altijd al in het middelpunt van de belangstelling wilde staan en dat ik er daarom voor had gekozen om van geslacht te veranderen en niet als travestiet door het leven te gaan.

    Je outen als transseksueel heeft ergens toch ook iets exhibitionistisch. Ik ben altijd bereid geweest om er met belangstellenden over te praten, maar dat betekent niet dat iedereen het hoeft te weten. Mijn ouders zijn indertijd met mij verhuisd om mij de mogelijkheid te geven om opnieuw te beginnen in een buurt waar men niets van m’n verleden afwist en wat mij betreft blijft dat zo.

  7. De discussie is zeker mooi. Ik zie mezelf niet als rolmodel, maar ik heb zelf wel rolmodellen alleen niet in Nederland en dat vindt ik nu juist zo jammer. Als ik voor een ander een rolmodel zou zijn dan wordt ik daar eerlijk gezegd nogal verlegen onder. Er is zoveel mis (gegaan) in mijn leven, niet iets om als voorbeeld te nemen.

  8. Interessante discussie, eerst over rolmodellen en daarna zichtbaarheid en leeftijd. Maar zijn de rolmodellen die genoemd worden dit bewust of tegen wil en dank? Zijn ze niet door anderen ge-out en zie jij ze (Alice) als rolmodel? Ik zit er zelf ook niet om te springen, want andere dingen die ik doe wil ik wel nadruk op, maar absoluut niet van die opmerkingen van ‘ik vind het zo dapper dat …’.
    Zichtbaarheid is zo dubbel! Ik wil graag gezien worden, maar niet als transgender, behalve door anderen die dat ook zijn. Ik hoef niet te worden aangesproken op iets waar ik ook niet trots op ben, nooit geweest want ik vond het helemaal niet leuk op trans te zijn.
    Nog een opmerking over leeftijd, dat maakt echt niet uit, je trekt misschien alleen een andere doelgroep aan. Als ik kijk naar aandacht die sommige vriendinnen krijgen, in de leeftijd van twintiger tot in de zestig…

  9. Daarmee zijn je ervaringen niet zoveel anders als die van veel anderen lijkt me. Ik herken er veel in in ieder geval.

  10. Ik heb niet het idee dat het niet in trek zijn bij mij nou zo veel met leeftijd te maken had. M’n ervaringen speelden zich af in de periode voor en niet al te lang na m’n operatie. Later ben ik eigenlijk steeds meer in een soort isolement terecht gekomen. Wat betreft het al dan niet zien kan ik nog wel het een en ander van m’n eigen ervaringen vertellen.
    Voor ik met het hele proces begon, kwam ik bij de werkgroep Travestie en Transseksualiteid bij de NVSH. Ik was daar vrij actief en was op een gegeven moment ook contactpersoon. Ik kwam ook op andere avonden en gebruikte daar meestal de naam die ik ook op de avonden voor travestieten en transseksuelen gebruikte. Op een zeker moment kwam ik ook bij een soort cursus en daar was iemand die me van de NVSH kende en me dus als Renate begroette. Dat wekte natuurlijk wat verbazing, omdat ik er natuurlijk nog niet als vrouw uitzag. Toen ik uitlegde dat ik transseksueel was, dacht iemand, dat ik een vrouw was die bezig was om man te worden.
    Toen ik als vrouw ging leven heb ik ook contact gezocht met een paar oude vrienden van school. Een van hen kwam onmiddellijk langs en nodigde me later uit voor z’n verjaardag. Hij had van te voren aan de gasten verteld dat ik langs zou komen en dat ik transseksueel was. Later hoorde ik, dat men nog op me had zitten wachten, terwijl ik er al was, omdat men niet in de gaten had dat ik die bewuste transseksueel was. Dat was nog geen half jaar nadat ik met hormonen begonnen was.
    Toen ik m’n eerste vriendje, die ik via een contactadvertentie had leren kennen, ontmoette, dacht hij eerst dat ik een vriendin had gestuurd, om het terrein te verkennen.

    Ik heb niet veel probemen gehad met mensen die zagen dat ik transseksueel was. Het gebeurde wel als ik met iemand anders was, aan wie het wat beter te merken was.

    Sommige mensen hebben gewoon een stoort zesde zintuig voor dit soort dingen, net zoals homo’s elkaar vaak herkennen. Ik herken het zelf ook wel bij anderen.

    De mensen die ik het vertel reageren over het algemeen heel gewoon. Er worden verder geen woorden aan vuil gemaakt. Vroeger werd ik meer geconfronteerd met een soort nieuwsgierigheid naar het hoe en waarom. Dat gebeurt nu niet meer.
    Vroeger heb ik ook vaker uitleg over het een en ander gegeven, bijvoorbeeld op een VOS-cursus. Het is dan ook niet zo dat ik me niet wil outen. Het is meer dat ik gemengde gevoelens heb. Ik ging er vroeger van uit dat ik vrouw zou zijn, als alles achter de rug was en dat ben ik ook wel, maar de verschillen blijven, ook al zijn die niet zichtbaar. Ik ben nooit een meisje geweest en heb zelfs nooit met poppen gespeeld. Ook de menstruatie is een onbekend verschijnsel. Het enige waar ik min of meer over mee kan praten is de overgang. Een paar jaar geleden had ik een bloedonderzoek en daarbij stond kennelijk dat men ook iets van m’n prostaat moest controleren, hetgeen natuurlijk voor enige verwarring bij de verpleegster, die bloed moest prikken, zorgde.

  11. Dat is niet altijd zo. Als je dat overkomt is dat heel erg. Maar in alle eerlijkheid, ik ben een vrouw van een eind in de 40. De meeste mannen zien me wel maar zullen me niet zo snel benaderen omdat ze veronderstellen dat ik voorzien ben en daarnaast ben ik al snel te oud.
    Ik val niet op mannen maar de meeste lesbiënnes zullen mij niet zo snel versieren of zich door mij laten versieren omdat dezelfde reden. Mensen die op transgenders vallen vindt ik eng want waarop vallen die dan? In hun ogen vaak op een verschijnsel geschikt voor een one night stand.
    Het is niet per sé zo dat aan ons te zien is dat we transgender zijn, soms zijn zaken als leeftijd of iets anders de simpele reden dat iemand niet ‘in trek’ is.

  12. Hoe goed je er ook uitziet, er zullen altijd mensen zijn die iets merken. Voor mijn gevoel blijf ik altijd een paria.
    Gisteren merkte de glazenwasser op dat hij niet begreep waarom ik nog alleen was.
    Ja, lesbiënnes moesten me niet omdat ik in hun ogen geen vrouw was.
    De meeste mannen moeten me niet, omdat ik uiteindelijk in hun ogen toch geen echte vrouw ben.
    Iemand die op transseksuelen viel, wilde me niet, omdat ik voor hem voor m’n operatie al te veel vrouw was.

  13. Volgens mij zijn we het heel erg eens. Alleen de invulling verschilt. Dat is toch goed? Ik vindt het – in deze fase van mijn leven – helemaal niet erg om de publieke ruimte te zoeken als transgender vrouw. Dat zal wellicht over jaren anders zijn. Sterker nog, het zal me verbazen als ik in mijn denken en handelen stil zou staan.

    Als transgender (ik haat het woord transseksueel omdat het doorgaans volledig verkeerd geïnterpreteerd wordt) uit de kast komen is veel complexer, zwaarder en risicovoller dan uit de kast komen als homosexueel. Ik zeg altijd dat als een homo uit de kast komt het daarna niet aan de persoon te zien is dat die homo is (doorgaans). Voor ons is dat anders. Zodra wij ons presenteren met het uiterlijk van ons gewenste gender wordt dat, zeker in het begin, gezien. Dat houdt vaak, zo niet altijd, in dat je tijdelijk of permanent mikpunt wordt van spot, geweld en zelfs haat. Het is in zekere zin gevaarlijk. Dat ligt niet aan ons maar aan de maatschappij die verkeerd met ons om gaat.

    Voor mij heeft die periode ongeveer een jaar geduurd. Een jaar waarin ik als ‘tusseninnetje’ geleefd heb en me reacties heb moeten laten welgevallen die schandalig waren en waartegen ik geen verdediging had. Die periode is door mij als mensonterend ervaren en achteraf gezien begrijp ik niet hoe ik het heb gedurfd en heb doorstaan. En toch ben ik er doorheen gekomen.

    Tegenwoordig heb ik al die problemen niet meer. Ik wordt niet meer publiekelijk beschimpt of gediscrimineerd. De reden? Ik voldoe aan het maatschappelijk geaccepteerde gender dichotome vrouwbeeld. Dat was voor mij hard werken en tegelijk maakt het me beschaamd voor hoe de maatschappij in elkaar zit. Klopt het plaatje dan ben je ok, klopt het niet dan ben je mikpunt.

  14. Hoe kan iets een prestatie zijn als het geen echte keuze is?
    Is ouder worden dan ook een prestatie?
    Het is gewoon iets dat onvermijdelijk is.

    Portretteren de media ons alleen als freaks? Ja, als je naar Kelly kijkt misschien wel, maar er is toch ook een uitzending over Valentijn geweest (die ik zelf niet gezien heb en ook niet wil zien).

    Ik ben het op zich wel met je eens, maar de keuze om rolmodel te zijn vind ik lastig. Moeten alle mensen die me altijd alleen als vrouw hebben gezien, dan ineens weten dat ik ooit als jongen heb geleefd?

    Door m’n ervaringen heb ik me al heel lang geleden van het wereldje van transseksuelen afgekeerd.

    Gisteren kreeg ik een e-mail van iemand die een detacheringsbedrijf voor mensen met een vorm van autisme heeft opgezet. Hoewel ik me niet als autistisch beschouw, ben ik daar toch terecht gekomen. Hij had iemand met Asperger, die ook met het hele proces bezig was en deze zomer geopereerd zou worden en die graag met iemand anders die het al achter de rug had, in contact wilde komen. Ik was daar wel toe bereid. Het vreemde is trouwens dat er volgens mij nog een transgender in de groep zit, waardoor ik me afvraag waarom zij niet is benaderd. Voor mij ligt alles al zo lang achter me. Het vreemde was trouwens dat de transgender als hij werd betiteld.

    Reactie Alice: mail me even rechtstreeks. Dit is te privé om hier te beantwoorden vindt ik. groet, Alice.

  15. Ik zeg ook niet dat die rolmodellen er niet moeten zijn, maar ik geef aan waarom dit ook problematisch is. Er zijn rolmodellen en rolmodellen. Er zit een verschil tussen een boek schrijven vanuit een zekere anonimiteit en en je bijvoorbeeld op TV als transseksueel presenteren.
    M’n transseksualiteit heeft me geen beter inzicht gegeven met betrekking tot de verhoudingen tussen de seksen.
    Toen ik aan deze reis (als ik het zo mag noemen) begon, meende ik dat ik misschien een zeer geëmancipeerde man was (er was immers geen verschil tussen mannen en vrouwen), maar dat bleek toch niet de oplossing te zijn. Ik benadrukte m’n vrouwelijke kanten en wilde het liefste vrouw zijn. Toen ik de boeken van Jan Morris en dr. De Vaal las, wist ik wat er mis was.
    Ik heb nooit als man gefunctioneerd. Op school trok ik graag met meisjes op, die me toch ook niet echt als jongen beschouwden (nou ja, misschien wel als jongen, maar niet als sexueel interessant).

    Uit de kast komen als transgender is toch niet helemaal hetzelfde als uit de kast komen als homoseksueel.
    Ik vind het schrijven van dit soort stukjes wel genoeg. Ik kan gewoon m’n voornaam gebruiken en blijf op die manier betrekkelijk anoniem.

    Ik weet ook wel dat ik nooit volledig vrouw zal zijn, maar ik ben ook nooit volledig man geweest. M’n chromosomen geven aan dat ik van het mannelijk geslacht ben. Wat m’n botstructuur betreft weet ik het niet.

    Laat men mij alsjeblieft niet als rolmodel zien. Het gaat allemaal niet van een leien dakje, al wilde men dat van mij vroeger niet geloven. Ik had per slot van rekening alles mee, m’n lichaamsbouw, m’n stem, m’n lichaamsbeharing en m’n ouders.

  16. Bij emancipatie stel ik voor dat onze rechten gewaarborgd zijn. Dat de samenleving ons accepteert zoals wij zijn. Dat er geen sterilisatieeis meer is, dat wij sport kunnen beoefenen zonder belemmeringen, dat we zonder problemen kunnen (blijven) werken. Dat we niet in elkaar geslagen of vermoord worden. Dat we respect krijgen als ieder ander. Dat we behandeld worden als ieder ander. Dat we de zorg krijgen die we nodig hebben voor, tijdens en na onze transitie. Dat we niet sociaal of maatschappelijk achteruit gaan doordat we een transitie doormaken, dat we laserbehandeling gewoon vergoed krijgen, en eventuele borstvergroting, dat de media ons niet als freaks portretteert, dat….

    Nou ja, dat we gewoon als volwaardig mens behandeld worden. Dat heeft niets met politieke correctheid te maken, dat heeft te maken met het einde willen zien van de marginalisatie die velen van ons (niet iedereen) treft.

    En in mijn ogen is een transitie in de huidige samenleving een prestatie van formaat. Een ongewenste prestatie wellicht, maar wel een prestatie van mensen die gaan voor hun geluk. Daar ben ik in ieder geval trots op.

  17. Wat stel je je voor bij die emancipatie?
    Ik ben niet trots op m’n transseksualiteit, net zo min als ik trots ben op het feit dat ik een bril nodig heb.

    Zou iemand die een arm of een been mist, daar trots op zijn?

    Het komt op mij wat politiek correct over. We hebben het niet meer over gehandicapten, maar over mensen met mogelijkheden.

    M’n transseksualiteit is me overkomen. Dat is niets om trots op te zijn.

    Het gaan van de weg van een transseksueel, is, hoe moeilijk die ook is, geen prestatie. Er is niets om trots op te zijn. Mensen moeten gewoon accepteren dat we er zijn.

  18. Overigens waardeer ik de discussie hierover enorm. Het is waardevol vindt ik. Ik ben daarom blij me hier uitgesproken te hebben over dit best moeilijke onderwerp.

  19. Renate, lees me goed. Ik zeg nadrukkelijk dat niemand zichtbaar moet zijn maar dat het goed is als sommigen dat wel zijn. Uit de kast komen en blijven moet niet, het mag.

    Persoonlijk ervaar ik mijn transgender identiteit als een verworvenheid. Het heeft mij gebracht dat ik veel beter inzicht heb in de verhoudingen tussen mannen, vrouwen en iedereen daar tussen in. Het heeft me geleerd dat er een gender continuum is en ik heb er vlinders leren kennen. Zonder mijn eigen identiteit was me dat niet gebeurt.

    Verder heb ik juist geschreven dat ik mij presenteer als vrouw en dat dat voor mij klopt terwijl ik besef dat ik het niet volledig ben. Chromosomen verander je niet en een baarmoeder en eileiders tover je er niet bij, botstructuren veranderen niet. Kortom, ik blijf uiteindelijk altijd een transgender vrouw. Dat gegeven stoot mij niet af, ik ga er niet voor uit de weg en desgevraagd maak ik dat duidelijk. Desgevraagd, anders niet.

    De manier waarmee ik omga hiermee is mijn manier, niet de goeie of de verkeerde maar mijn manier. De behoefte aan betere maatschappelijke acceptatie van transgenders is groot omdat ik veel leed om me heen zie. Ook bij trangenders die al lang geleden geopereerd zijn en tegen wil en dank vaak anders gezien worden dan ze eigenlijk willen. Als de maatschappij transgenders als normaal gaat ervaren wordt het leven voor ons allemaal eenvoudiger.

  20. Waarom zou ik me niet als vrouw presenteren? Dat ben ik, hoe zeer ik ook afwijk van het traditionele vrouwbeeld. Ik zie er uit als een vrouw en word als vrouw bejegend. Ik voel me vaak overigens meer op m’n gemak tussen mannen, dan tussen vrouwen.

    Waarom is een transgender identiteit in vredesnaam een verworvenheid? Het is net zo min een verworvenheid als slechte ogen. Ik zie het eerder als een onzichtbare handicap.

    Ik weet niet of de verbazing van mensen als ze horen dat je transsekseel bent nu altijd te maken heeft met het beeld dat ze van transseksuelen als exentrieke figuren hebben. Ik heb, toen ik nog niet geopereerd was, een soortgelijke reactie gekregen van de eigenares van een club waar travestieten en transgenders optraden.
    Ik zie het beslist niet als een verrijking van m’n leven. Als ik had kunnen kiezen, had ik nog veel eerder de stap willen zetten. Daarom ben ik ook jaloers op de jongeren die nu de stap al eerder kunnen zetten.

    Weten wat het is om als man te moeten leven? Niet echt. Ik heb ook nooit de behoefte gehad om dat te willen weten. Goed, ik heb prostituees bezocht, omdat ik me nu eenmaal tot vrouwen aangetrokken voel, maar om nu te zeggen dat deze bezoekjes een succes waren.

    Bepaalde aspecten van het vrouw-zijn zal ik altijd missen, maar ik weet niet of ik daar rouwig om moet zijn.

    En waarom zou je als transseksueel uit de kast moeten komen? Om als rolmodel te dienen? Of om een gemakkelijker doelwit te worden voor mensen die kwaad willen?

  21. Zonder rolmodellen geen emancipatie. Zowel de emancipatie van vrouwen als homosexuelen en lesbiennes heeft ons dat geleerd. Net als de emancipatie van afro-amerikanen. In al die situaties en door de geschiedenis heen hebben rolmodellen er voor gezorgd dat anderen zich durfden identificeren en hun trots durfden te hebben.

    Tegenwoordig zijn er trotse afro-amerikanen, trotse homo’s en lesbo’s en in nog beperkte mate trotse transgenders. We zullen nog een weg moeten gaan. De prestatie ligt hem niet in hoe wij zijn of wat onze identiteit is maar in de weg die we hebben moeten gaan. Die is voor niemand eenvoudig en dat betekend dat de maatschappij dat zo langzamerhand wel mag inzien.

    Om die reden zijn rolmodellen nodig. Jezelf kunnen identificeren met anderen die op een positieve manier zich uiten is niet verkeerd. Ik kijk met respect naar voorgangsters zoals ik die uit Nederland en daarbuiten ken. Zij zijn mijn individuele rolmodellen, ik spiegel me aan wat zij hebben doorleefd en ik heb respect voor de moeite zie ze zich moeten getroosten. Maar ik weet ook dat echte acceptatie er nog onvoldoende is.

  22. Ik begrijp die roep om rolmodellen ook wel, maar ik blijf ambivalent. Ik leef nu langer als vrouw dan ik als jongen geleefd heb, als ik de tijd voor m’n operatie meetel. Ik vergelijk het misschien een beetje met m’n geboorteplaats. Maakt het feit dat ik in Rotterdam geboren ben, me tot Rotterdammer? Ik woon nu in Rijswijk en daar ben ik thuis (nou ja, min of meer).
    Ik ga niet zo ver dat ik m’n jeugdfoto’s wegdoe, maar van de daken schreeuwen dat ik ooit iets anders ben geweest dan een vrouw?
    Ik denk er niet aan.
    Ik heb nauwelijks respect voor mezelf, dus waarom zou iemand anders dat dan wel moeten hebben? Ik leef als vrouw en ik zou geen andere keus hebben willen maken, maar als mens ben ik mislukt.

    Toen ik jonger was, moest ik vaak wel vertellen wat er met mij aan de hand was, bij voorbeeld als mensen dachten dat ik een vrouw was en me sexueel benaderden, terwijl ik nog niet eens geopereerd was. Het woord verbazing drukt nauwelijks uit hoe men reageerde. Het was meer ongeloof, tot het punt dat ik mensen moest laten voelen om ze te overtuigen.
    In een ander geval, na m’n operatie, toen ik een cursus wilde doen bij de Lena de Graafschool, kreeg ik te horen dat men wel had gedacht dat ik transseksueel was en men reageerde ineens zeer afwijzend.

    Ik heb er geen probleem mee om mensen te vertellen hoe het is om transseksueel te zijn, of om anderen in dezelfde positie te helpen, maar ik doe het liever vanuit een zekere anonimiteit.

    Ik vraag me af of rolmodellen nu wel zo veel effect hebben op de acceptatie. Misschien dat films, zoals die over Valentijn iets kunnen veranderen, maar voor de rest heb ik er toch een hard hoofd in.

    Ik zie ook absoluut niet waarom ik trots zou moeten zijn op m’n identiteit als transgender. Het is geen bijzondere prestatie om hormonen te gaan slikken en als vrouw te gaan leven. Ik kon niet anders. Een rups wordt een vlinder en het lelijke jonge eendje werd een zwaan. Zo gaat het nu eenmaal. Het is onvermijdelijk. Je kan trots zijn op iets wat je gepresteerd hebt, maar niet op iets waar je zelf geen invloed op hebt gehad en zo zie ik m’n geslachtsaanpassing.

  23. Dan kunnen we het teiltje samen vullen. Chinees met Paella.

    Ik zie zelf absoluut niet waarom ik als transvrouw het gegeven van mijn identiteit zou moeten verhullen. Ermee te koop lopen is wat anders maar desgevraagd ben ik een transgender vrouw, niet een vrouw.

    Waarom zou ik me voor de realiteit verschuilen. Een vrouw ben ik niet en wordt ik nooit. Ik leef ALS een vrouw en voel me volkomen vrouwelijk. Ik zie er uit als een vrouw en gedraag me doorgaans als een vrouw. Maar ik ben het niet.

    Een transgender identiteit is voor mij geen handicap maar een verworvenheid. Het maakt dat ik een kant aan mij heb die anderen niet hebben. Het verrijkt me als mens, het heeft me geleerd anders naar de wereld en anders naar mensen te kijken. Het heeft me in zekere zin wijzer gemaakt.

    Wat niet wegneemt dat als ik als vrouw benaderd en gewaardeerd wordt ik dat fijn vindt. Natuurlijk, het had immers bij mijn geboorte al anders moeten zijn. Dat ik nu door de vorderingen in de medische wetenschap mijn leven als vrouw zo goed als volwaardig kan leven is geweldig. Het is een bron van geluk die me gegeven is en waar ik blij mee ben.

    Ik weet niet hoe het is een vrouw te zijn, ik weet wat het is als man te moeten leven terwijl je hart en ziel dat ontkennen. Die ontkenning is verdwenen maar om dan een ontkenning van mijn identiteit er voor in de plaats te krijgen gaat me te ver. Liever een trotse transgender vrouw dan een getormenteerde vrouw.

  24. ” De reacties die ik zelf maar al te vaak heb ontvangen in de zin van ‘Goh, jij? Echt hoor, ik zou nooit geweten hebben dat jij vroeger man was…”

    Heb u een teiltje? Moet een Chinees naar buiten.

    Dit zegt alles over de visie van de ‘gewono’s’ die denken dat je een excentriek exhibitionistisch typ zou zijn, liefst opgedirkt als drag queen (wat een respectabel ander gender is). Typische gevallen van cis- en traditioneel seksisme. (seksisme jegens transen dan wel jegens vrouwen überhaupt).
    Een pijnlijk punt in Nederland is dat de transen zo graag (?) meteen ondergronds gaan en zich als gewone man of vrouw presenteren. Zo krijg je dus nooit rolmodellen. Nu riep ik in Berlijn na deze opmerking wel luid en grijnzend “Outing!”., maar ik vind het echt jammer dat slechts zo weinige van ons de deur van de nieuwe kast dichtdoen voor ze er in stappen.

    Spiegelen? Doe ik me hooguit aan Kate. En dan ben ik de artist wannabe ;o)
    En aan Silvia Rivera, ik ben dan de revolutionair wannabe, of Susan Stryker, met mij als academicu wannabe. Kent iemand ander voorbeeldvreren?

  25. Dat is de keuze die ieder van ons voor zich maakt. En die keuze is altijd goed.

    Maar voor de acceptatie en het begrip voor transgenders is het belangrijk dat er rolmodellen komen in Nederland waar transgenders zich in kunnen herkennen en waar de maatschappij respect voor heeft. Die komen er ook, het is slechts een kwestie van tijd.
    Zoals we in veel andere landen het al gezien hebben zal het uiteindelijk ook in Nederland zichtbaar worden. Sterke transgender mannen en vrouwen die de trots hebben om hun identiteit zichtbaar te laten zijn.

Reacties zijn gesloten.