Transgender Chronicles 33 (over gender ongemak)

Het is de rechter hersenhelft die je hierboven ziet. De linker is nog even buiten beeld. Emotioneel als ze is wil ze even niet zichtbaar zijn. Zo ongeveer is mijn brein met me bezig vandaag. De ratio kant is even in verwarring, bitjes door elkaar, oververhit want het fannetje blies niet zo sterk en de emotio kant heeft ratio de hele dag al op de hak genomen.

Wat is er aan de hand met die celletjes onder mijn schedeldak? Tsja als ik dat wist had ik dit niet geschreven vanavond. Even een reconstructie van de dag dan maar, misschien dat het me dan wat duidelijker wordt.

’s Morgens opgestaan, beetje loom en laat want gisteren was een heerlijke maar ook lange dag. En de slaap was pas laat gekomen. Wat ge-iChat, douche in, insmeren met de verschillende olietje en cremetjes, koffie gedronken, gebrunched en moeders gebeld. ‘Zal ik even langskomen voor een kop koffie, moet later de stad in want een vriendin staat daar op een soort marktje’. ‘Nou eh, doe maar niet want die anderen zijn er.’ (‘Die anderen’ is moeders eufemisme voor mijn homofobe zwager en mijn transfobe zus die me al jaren niet wil zien en zich niet interesseert voor me. Die zus die te bloody stubborn is om even de foon te pakken en te vragen of de operatie geslaagd is. ‘Die anderen’ dus.) Nou ja, niet welkom bij je eigen moeder omdat ze niet wil dat het tere zieltje van mijn zus geconfronteerd wordt met haar ex-broertje-nu-zusje. Hoezo voel ik me genderfucked?

Acute pestbui dus en maar even een tijd extra gewacht voordat ik de stad in ben gegaan in de hoop dat die bui wegzakt want het is het me niet waard om de frustraties van ‘die anderen’ mijn dag te laten verpesten. Naar de tram geslenterd en van de tram naar de Fluff market. Onmogelijke ingang door – en ik had toch al meer pijn dan de afgelopen dagen – en daar zie ik die lieve vriendin tussen allerlei leuke standjes met allerlei verleidelijk leuke hebbedingen. Tasjes, riemen, knuffels, stickers, boekjes en ga zo maar door. Allemaal eigen maaksels van behoorlijk knappe creatievelievelingen. Super sfeertje want de DJ draait de hele dag mijn muziek, wow.

Andere bekende genderbenders en -switchers gezien en dus goed gezelschap. Leuke vrouw ontmoet en tijd mee gekletst over politiek, schrijven, mensen, gevoelens, verdriet, blijheid, leven, gender, seks (eh…). Dus is het een steeds leukere middag geworden naarmate de tijd vorderde. Eind van de middag helemaal blij, vooral toen we besloten om gedrieën ergens te eten.

Eigenlijk speelde de dag door gender telkens een rol. Eerst negatief want afgewezen voelde ik me ’s morgens wel. Daarna comfortabel bekend omdat er een paar bekenden uit mijn wereldje waren. Dan een onverwachte ontmoeting en een mooi gesprek waarbij het onderwerp bepaald niet verstopt bleef. En tot slot in mijn hoofd, buiten beeld van anderen. Want tegelijk met alles wat er voor gebeurde groeide er een besef dat eigenlijk al weken sluimert. Dat stomme gender zit me teveel in de weg. Constant die vragen aan mezelf:
‘Wie ben je nu echt, Alice?’
‘Wat is je identiteit?’
‘Weet je nu wat het is om je vrouw te voelen?’
‘Wil je een man of juist niet of misschien als experiment alleen?’
‘Hoe zien die anderen je, Alice?’
‘Waarom is dat belangrijk voor je?’
‘Waarom durf je niet dat stapje te maken als je een leuk iemand tegenkomt?’
‘Ben je nu lesbisch of bi?’
‘Maakt dat dan wat uit voor je, Alice?’
‘Hoe zie je jezelf over tien jaar? Over twintig jaar?’
‘Weet je wel wat het is om van iemand te houden?’
‘Waarom maak je je zo kwaad over gender discriminatie?’
‘Waarom laat je je door die transfobe lui opfokken?’
‘Ben je wel sterk genoeg om dit aan te kunnen?’
‘Je zegt dat je gelukkig bent, maar is dat zo?’
‘Weet je wel wat geluk is of eigenlijk niet echt?’
‘Hoe bevalt je leven je? Is het goed zo?’
‘Waarom vindt je jezelf dan soms niet mooi?’
‘Waarom vindt je jezelf dan soms geen vrouw?’
‘Waarom ben je bang om alleen te blijven?’

En ga zo maar door. Eigenlijk zou ik ze uit mijn hoofd willen bannen, gewoon mijn leventje leiden. Zoals een vriendin vandaag zei: wij zijn bohemiens. Neem je leven, leef het. We hebben elkaar beloofd om ons niet het leven te laten benemen door de sombere en donkere momenten maar om juist dan er gewoon weer tegen aan te gaan. Dòòrleven of je leven er van afhangt. Genieten om het genieten, gek doen, gek zijn, mensen ontmoeten. Fuck dat gender, wat maakt het nou helemaal uit. Dus zeg ik dan tegen mezelf als niemand het kan horen: ‘Ben je geen man en vindt je dat je nooit helemaal vrouw zal zijn, je bent een Alice en dat is ook wel oké.’

En aan het eind van de dag is er volslagen onverwacht een prettige onrust omdat er weer een dag is geweest waarop ik iemand heb leren kennen die me geraakt heeft. In het gesprek en met haar blauwe ogen die soms dwars door me heen gingen. Wow! Zal ik haar vaker zien?

Aan het eind van de dag is gender niet meer belangrijk maar ben ik alleen met mezelf, in een prettige verwarring. Maar wel in verwarring.

Alice © 2008

Naschrift: (M)alice was er vandaag ook bij. Alice kocht een beauty van een portemonnee, (M)alice een te gek Poptasi t-shirt). Misschien was (M)alice er vandaag nog wel meer dan Alice.

Advertenties

9 thoughts on “Transgender Chronicles 33 (over gender ongemak)

  1. Ja, vragen.

    Sommige heb ik inmiddels voor mezelf beantwoord en andere nog steeds niet.
    Ik weet dat ik zelf bepaal wie ik ben en dat ik me daarbij niet door anderen laat beinvloeden.

    De vraag naar m’n identiteit kan ik nog steeds niet beantwoorden. Op dat vlak lijkt meer verwarring te ontstaan.
    Enerzijds ben ik vrouw en componist (nou ja, dat klinkt weer arrogant). Veel mensen kennen me alleen in deze hoedanigheid.
    Anderzijds ben en blijf ik transgender (al is het alleen maar door m’n herinneringen).
    Wil ik deze twee werelden wel met elkaar verbinden?

  2. Gelukkig heb ik alleen een beetje moeite met mezelf zijn, ik vind mezelf wel leuk, veel anderen ook, maar niet altijd de mensen die ik wil, maar dat valt helemaal niet te sturen. De rest van de vragen heb ik wel antwoorden op, geen statische overigens, de meeste blijven in beweging, zo hoort het ook denk ik. Statisch is niet gezond!

  3. @Sara

    No hard feelings hoor maar er zijn grenzen aan wat ik op mijn blog laat plaatsen. Dit is er één van.

    Alice.

  4. Worstel 🙄 en ik deed
    – link verwijderd, Alice –
    SNAP 😳

    Heeft er niets mee te maken… maar ik vond ’t best grappig de eerste keer dat ik erop klikte.
    Maar dat is een lang verhaal.

  5. Tsja.
    Ik weet dat de meeste vragen nooit een antwoord zullen krijgen. Zoals je zegt, ze worden gevoelens. Misschien dat ik ook geen antwoorden wil krijgen op een aantal. En er zijn er een paar waar ik het antwoord wel op weet maar nog steeds niet durf te accepteren.
    Maar de laatste is de belangrijkste waar ik het meeste mee worstel.

  6. Tjonge, wat komen die vragen me griezelig bekend voor! Stuk voor stuk, echt niet één uitgezonderd. Dag in dag uit. Ik vond dat om gek van te worden. Sommige hebben zichzelf min of meer beantwoord, de meeste zijn er nog steeds en ik weet meestal wel dat ze nooit een definitief antwoord zullen krijgen. Wat jij dan tegen jezelf zegt, is misschien wel het beste antwoord op al die vragen. En dat wordt steeds meer een gevoel, dat je nooit meer kwijt kunt raken, zodat je het ook weet zonder dat je het tegen jezelf zegt.
    Gisteren was een broer van mij jarig, die ik kwijt ben. Over een maand wordt een andere 50 en zal ik op het feest voor het eerst sinds 5 jaar oog in oog staan met een schoonzus, die me had laten weten dat ik niet langer welkom was. Dat soort gebeurtenissen leveren pijn en stress op, die ik ook liever kwijt was. Zolang er een beetje balans is door andere ervaringen, vind ik het te doen.

  7. Door het lezen van jouw stukje realiseer ik me weer hoeveel geluk ik heb gehad. M’n ouders en ook de rest van de familie hebben me gewoon geaccepteerd. Broers en zussen heb ik niet, dus dat probleem heeft nooit bestaan. M’n tante heeft 4 zoons en had altijd graag een dochter willen hebben. Toen ik deze weg ging, zei ze tegen m’n moeder dat ik altijd al anders was dan haar zoons. Haar enige kritiek op mij was dat ik op hoge hakken liep, terwijl ik 1 meter 82 was. Toen m’n ouders verhuisden heb ik een paar dagen bij m’n tante gelogeerd, omdat ik door de hormonen behoorlijk aangeslagen was. De internist van m’n moeder vergeleek het later met een soort versnelde pubertijd.
    M’n ouders zijn een echtpaar uit hun kennissenkring kwijtgeraakt, niet zo zeer door mijn verandering, maar meer door mijn gedrag in die tijd.
    Anderen die ik kende hadden heel wat meer problemen met ouders en familie. Ik ben altijd gewoon uitgenodigd voor verjaardagen en dergelijke.

    Als ik m’n zegeningen zou moeten tellen, dan is dit er een van.

Reacties zijn gesloten.