Transgender Chronicles 35 (is het ’t waard?)

Zo af en toe vraagt iemand me of het ’t allemaal waard is. Dat gebeurt dan meestal in een heel persoonlijk gesprek. De vraag is in het algemeen natuurlijk goed bedoeld maar voor mij als bevraagde de moeilijkste die me gesteld kan worden.

Het gaat er dan bij die ander om er achter te komen of alle offers en verliezen die ik als transseksuele vrouw heb moeten brengen en accepteren het waard zijn. Andersom, of die overgang van man naar vrouw al die ellende waard is. In alle eerlijkheid: ik heb er geen antwoord op, wel vragen aan mezelf.

Soms maak ik me met het antwoord er maar een beetje vanaf door te zeggen dat het ’t zeker waard is, want wat is er nu fijner om eindelijk jezelf te kunnen en mogen zijn. De leugen voorbij, ook fysiek. Maar bijna zonder uitzondering week ik dat ik me er dan te gemakkelijk van afmaak. Soms probeer ik uit te leggen welke vragen ik mezelf stel. Dat zijn vragen als: is het ’t waard dat mijn huwelijk voorbij is, de liefde die er eens was verdwenen? Is het ’t waard om alleen te leven zonder mijn kinderen bij me en met een dagelijkse leegte in mijn hart? Is het ’t waard dat ik mijn bedrijven verloren heb? Is het ’t waard dat ik (een deel van mijn) familie ben kwijt geraakt? Is het ’t waard dat ik huis en bezit heb verloren? Is het ’t waard dat ik alleen leef terwijl ik dat niet kan? Is het ’t waard om soms buitengesloten te worden in het dagelijks leven? Is het ’t waard om die periode van moeizaam herstel en pijn door te maken? Is het ’t waard mezelf jaren lang psychisch te belasten met wachten, onzekerheid, twijfel? Is het ’t waard om me telkens weer te onderwerpen aan een overheid die niet met mensen als ik kan omgaan? Is het ’t waard om zo vaak te moeten uitleggen hoe het met me zit aan mensen waarvan ik vindt dat het ze niet aan gaat maar waar ik wel afhankelijk van  ben? Is het ’t waard om zoveel mensen om me heen ongevraagd te moeten confronteren met iets wat ik zelf al nauwelijks begrijp? Is het ’t waard om een paar mensen die dicht bij me staan of stonden pijn te doen? Omdat ze niet voelen wat ik voel? Is het ’t waard om zoveel geld te moeten besteden aan het veranderen van mijn leven? Is het ’t waard?

Al die vragen brengen me in verwarring want ondanks alles kan ik niet anders dan zijn wie ik ben. Accepteren hoe ik ben, omgaan met de verandering die ik zo graag wil, leven met de fysieke ongemakken en zelfs pijn. De afgelopen maanden, jaren heb ik gemerkt dat bijna alles voorbij gaat. Wat een half jaar terug me bang maakte is voorbij. Wat me drie jaar terug als een zwart gat voorkwam waarbij ik twijfelde of ik het zou redden, is sneller voorbij gegaan dan ik verwacht had. Bij vriendinnen die het al jaren achter de rug hebben zie ik dat zelfs na al die jaren ze toch nooit helemaal die overgang achter de rug hebben. Er nog altijd mee geconfronteerd worden. Stuk voor stuk zijn ze getekend maar stuk voor stuk zijn het mooie en heel lieve mensen geworden. Dat is een mooi vooruitzicht.

Maar uiteindelijk, aan het eind van de marteling van al die vragen, blijft er toch ondanks alles maar één gevoel over: ik ben er en ik mag er zijn zoals ik nu ben. Dan is ook bij mij het antwoord een hard ‘ja, het is het waard. Natuurlijk!’

Alice © 2008

Advertenties

10 thoughts on “Transgender Chronicles 35 (is het ’t waard?)

  1. Helemaal mee eens. Ondanks m’n eenzaamheid en het feit dat ik al ruim 28 jaar zonder werk zit, voel ik me gelukkiger dan vroeger. De eerste keer dat ik als vrouw naar buiten ging, voelde echt als een soort thuiskomst.

  2. De enigste relevante vraag is of je na al wat je moest opgeven of verloren bent nu gelukkiger bent dan vroeger. En daar kan ik alleen maar voluit “JA” op zeggen ondanks dat ik mijn kinderen al meer dan een jaar niet meer gezien heb, ondanks dat ik om mijn vorige werk ben ontslagen (niet met zo veel woorden maar uiteindelijk toch voor mijn gender), ondanks dat ik mijn werk er door ben kwijtgeraakt, ondanks dat ik een aantal vrienden verloren heb enz… Ik merk elke dag dat ik meer en meer mezelf kan zijn en das toch veel meer waard dan altijd die fasade te moeten voorhouden, Je te moeten verbergen voor wie je echt bent, voor wie je echt kan zijn. Ok… ik ben ook een aantal vrienden er door kwijt geraakt, maar als ik nu rondkijk in mijn vriendenkring zijn zij die echt belangrijk voor mij waren er nog steeds en er zijn er zo veel meer bijgekomen dat het echt niet meer opweegt dat je die paar kwijktgeraakt bent. Het werk dat ik nu doe is zo veel meer vervullend voor me dat het ontslag op dat vorige kortzichtige bedrijf echt niet meer van tel is. En dat van mijn kinderen komt met der tijd ook wel in orde, ik laat hen nog regelmatig van me horen en ik weet dat de tijd veel kan oplossen. Niet alles, maar toch veel.

  3. Het is een moeilijke vraag, hoewel ik me er wel iets bij voor kan stellen. Ik wist van te voren dat het leven moeilijk zou zijn. Het alternatief had kunnen zijn om gewoon door te gaan met het leven, zonder de stap te nemen om als vrouw verder te gaan. In hoeverre dit werkelijk een keuzemogelijkheid was, weet ik niet. Voor anderen kan ik niet spreken.

  4. Wat een onmogelijke vraag! Je kunt er natuurlijk niks aan doen dat zulke vragen in je opborrelen, dat snap ik ook wel. Als je had geweten dat je al die verliezen op de koop toe zou moeten nemen, wat had je dan met die kennis kunnen doen? Het moet gewoon gaan zoals het gaat.

  5. M’n vader stelt die vraag ook wel eens, met name op het moment dat alles tegen lijkt te zitten. Verder wordt die vraag eigenlijk niet gesteld. Voor de familie ben ik vrouw en het verleden is iets dat achter me ligt.
    Als ik in de spiegel kijk ben ik nog altijd geneigd met ja te antwoorden. Ik ben niet veel kwijt geraakt, omdat ik niets te verliezen had. De familie heeft het geaccepteerd. Veel vrienden had ik niet en de mensen die ik in de loop der tijd kwijt ben geraakt ben ik niet zo zeer hierdoor, als wel door m’n gedrag kwijtgeraakt.

    Ik ben tevreden met mezelf, maar ontevreden met m’n leven.

    Vroeger kreeg ik wel eens te horen dat er moed nodig was om deze beslissing te nemen, waarop ik altijd heb geantwoord dat het de moed der wanhoop was. Voor mijn gevoel kon ik niet anders. Ik zat op een doodlopende weg. De weg die ik ben gegaan was moeilijk en stelt me nog steeds teleur, maar hij loopt in ieder geval niet dood.

  6. Het is een lastig onderwerp en een onmogelijke vraag. Toch denk ook ik dat er een groot verschil is tussen iets wat je overkomt zonder dat je er enige invloed op hebt en dat wat ik mijn lotgenoten meemaken.
    Ziekte, dood van een bekende, het overkomt je simpelweg. Je zult alle verlies die daarmee samenhangt moeten nemen.

    Maar transseksualiteit in die mate zoals ik die ervaar en waarbij ik mijn hele leven op de kop het moeten zetten, mijn lichaam laten veranderen? Dat is een weg waarop er veel mogelijkheden waren om niet door te gaan, om een stap niet te nemen, om een verlies niet te accepteren. Toch heb ik die keuzes niet kunnen maken. Als tegenwicht voor het mooie dat ik nu heb en meemaak staan dan die verliesposten die je niet wilt maar die je neemt omdat je niet anders kan dan deze weg gaan. Het maakt het verdriet om die verliezen niet minder, het maakt het besef van de kwetsbaarheid van geluk des te groter. Het antwoord op de vraag zal denk ik meestal een ‘ja’ zijn en soms, als het donker in me is, misschien weleens ‘nee’.

    In die zin ervaar ik mijn situatie als oneerlijk. Het zou een mens niet mogen overkomen om dit mee te maken. Het zou niet nodig moeten zijn om al die stappen te nemen en de pijn te voelen. Maar het is niet anders.

    Maakt me dat ongelukkig? Welnee. Het zijn die gevolgen van de verliezen die me soms ongelukkig maken. Niet de veranderingen die ik ondergaan heb want die maken me elke dag weer blij.

  7. Het is een vraag waar zo geen eenduidig antwoord op te geven valt. bij een confrontatie met iets wat je verloren bent is kan het antwoord of gevoel anders uitpakken dat op een moment waarop je voelt dat je leeft.

  8. Kanker hebben of iemand dierbaar verliezen lijkt me niet te vergelijken met dit.
    Er is niemand die ervoor kiest ‘laten we nu eens even een kankertje kweken en dan wat gaan afzien met chemo… want dan word ik een beter mens, dan ga ik mezelf veel beter voelen in mijn lijf’

    Voor een buitenstaander – zeker in een persoonlijk gesprek – lijkt me dat best een relevante vraag.
    Ik ben een buitenstaander en ik zou die vraag ook wel bedenken.
    Dankzij Alice en Marleen stel ik allerlei vragen niet meer.
    Ik krijg de antwoorden op het moment dat het kan.

  9. Mja. Dat geldt ook voor mensen die anderszins iets ernstigs hebben meegemaakt. Mensen die kanker hebben gehad bijvoorbeeld. Of ide een dierbare verloren zijn aan de dood. Dat merkt je. “Is het het waard?” Onmogeljke en naïeve vraag. Ik zou er waarschijnlijk op antwoorden dat ik dat een domme vraag vind.
    Mijns inziens is he teen van die dingen in het leven de kunnen gebeuren en war je doorheen wilt, want blijven staan waar je stond is ook niks.
    En eenmaal een eind stroomopwaarts ie je dat je allemaal dinge hebt meegemaakt die je anders niet had gezien enzovoort.

Reacties zijn gesloten.