Transgender Chronicles 36 (liefde, lijf en lust)

Liefde

Nauwelijks zichtbaar staat ze langs de rand van de heide met de hand boven de ogen tegen de zon in te kijken. Van binnen onrustig, van buiten de kalmte zelve. Tot kort terug de vrouw waar ik van hield als geliefde, tot iets langer terug werkelijk mijn geliefde. En nu? Nu zo langzamerhand mijn zus. Gevoelsgenote, met een gedeeld, verdeeld, geknipt leven. Net als ik. Sterk en onzeker. Met een enkele blik in staat mijn ziel in te dringen. Zoveel van mij wetend en zo goed aanvoelend waar het soms moeilijk bij me is, alsof we altijd samen waren. En het is nog maar een goed jaar dat we elkaar kennen. Sterker dan ik met haar zelfstandigheid, zwakker met armpje worstelen. Altijd de woorden vindend die ik zelf niet vindt. Aanwezig op de momenten dat het echt nodig is. Niet meer elke dag in mijn gedachten maar wel vaak. Mijn zus. Mijn zus ook die me eigenlijk dwingt om mijn eigen leven in te vullen, zich over me zorgen maakt en me beschermt. Die me laat weten dat ik haar nooit kwijt raak. Ach kon het maar zo zijn dat die werkelijkheid bestond. Ooit zal die dag komen maar dat is misschien pas een leven verder.

We hebben al zo vaak samen gewandeld, samen genoten van wat de natuur geeft, van het terras, van elkaars gezelschap. Van elkaars verdriet soms maar zoveel meer van elkaars lach. We hebben elkaar in elkaars leven toegelaten, zo ver dat er geen weg meer terug is. Met een zusterliefde die tegen alles bestand is. Allebei hebben we gevochten met gevoelens, met draken in ons hoofd, met pijn over wat er niet kan zijn. Maar we zijn er nog, we hebben nog steeds plezier. En ik? Ik ben vrij, vrij van de drukkende verliefdheid, vrij om mijn leven in te richten op een manier die bij mij past. Hoe dat er uit ziet begint zich langzaam af te tekenen.

Lijf

De afgelopen verwarrende tijd stond in het teken van het herstel van mijn lichaam en daarmee het herstel van mijn gewone functioneren. Maar dat niet alleen. De afgelopen maanden stonden ook in het teken van liefde, vriendschap en gevoelens. Hoe ik daarmee om ging en om wil gaan. Wat belangrijk is, wat dat niet is en hoe ik als mens verder wil en kan gaan. Misschien moet gaan. En intiemer, de afgelopen tijd stond in het teken wat het verschil tussen lust en liefde voor mij is. Allemaal onderwerpen die zich aan me opdringen door de verandering van mijn lijf als gevolg van de operatie zelf en van de daardoor veranderde hormoonhuishouding. En dat laatste is een gebied dat al snel over het hoofd wordt gezien. Naast het fysieke gevecht ben ik geconfronteerd met mijn eigen verlangen, zelfs met mijn eigen lust en uiteindelijk met de vraag wat liefde voor mij betekend als die in de vorm van beantwoorde lust achterwege blijft maar er mentaal wel is. Deze confrontatie is moeilijk, soms verwarrend en gaat diep. Ze valt me zwaar en dat moet ook want het gaat om mijn eigen waarden. Hoe denk ik over deze onderwerpen en kan ik werkelijkheden accepteren of wordt ik ongelukkig?

Mijn lijf verteld me zoveel de laatste weken. Het verteld me wat ik prettig vindt, wanneer ik teveel gevergd heb, wanneer ik iemand bij me wil voelen, wat ik al aan kan en wat niet. Mijn lijf is een wispelturiger vriendin dan mijn zus. Maar het is wel mijn vriendin aan het worden. Nog nieuw in sommige opzichten, ongelooflijk sterk maar ook kwetsbaar. Soms gesloten, soms toegankelijk. In staat om zich te spannen, in te spannen, te reageren op nieuwe manieren met een intensiteit die me verrast. Om zelfs nu al flinke wandelingen te maken. Langzaam maar zeker leer ik lief te zijn er voor. Langzaam aan begin ik mijn eigen lijf te verstaan. En langzaam aan begin ik echt te luisteren er naar. De waarschuwingen die het me geeft serieus te nemen om dan mijn rust te nemen. Maar ook om het uit te dagen, stappen te laten maken. De ene dag hard werken, inspannen, de andere dag rusten, herstellen, sterk worden.

Lust

Naast liefde en lijf is er lust. Waar ik dat vroeger moeilijk vond en vijandig, me er verlegen bij voelde, is dat tegenwoordig een geschenk. Het betekent niet alleen dat lijf en liefde er voor me zijn maar ook dat ik mezelf mooi kan vinden. En dat krijg je ook terug van anderen. Mooie vriendschappen en geen ongemak meer in gewoon menselijk contact. De twijfel is er wel soms om me uit te spreken als iemand me aan trekt. Dat is ook wel begrijpelijk als lijf nog niet helemaal in orde is en fysieke liefde me net in de steek heeft gelaten. Ik kan er nu mee om gaan en dat is al heel wat meer dan ik ooit tevoren kon. Maar juist lust dwingt me om te leren waar nooit ruimte voor was. Om te ervaren, te voelen hoe het is om als vrouw te leven. Me te verhouden tot mannen en vrouwen. Lust brengt me regelmatig in prettige verwarring. De behoefte is er, de wens ook wel maar de vorm is niet duidelijk. Als een jonge vrouw ontdek ik mezelf, leer ik mezelf in balans te houden. Leer ik van mezelf te houden zonder die spanning van vroeger. Maar ik ben niet jong.

Die vrouw die aan de rand van de heide met de hand boven de ogen de verte in kijkt heeft me onbedoeld vrijgemaakt, me gedwongen om mijn weg te zoeken. Ze is nu mijn zus en daarmee veilig gezelschap. De veranderingen die we hebben ondergaan in onze onderlinge band heeft in plaats van een verwijdering juist verdieping van gevoelens bij mij gegeven. Duidelijkheid dat ik met al mijn gevoel, met mijn liefde, mijn lijf en mijn lust mijn eigen weg ben op gegaan. Waar die weg naar toe gaat weet ik niet maar dat hoeft ook niet. Het is in ieder geval geen onprettige weg om te gaan zelfs ondanks dat onvervuld verlangen.

Alice © 2008

Advertenties

One thought on “Transgender Chronicles 36 (liefde, lijf en lust)

  1. hmm, ik ben niet wakker genoeg voor deze lap gevoelige tekst… 😉 Ik ga maar eens sporten deze week om mijn lijf weer in balans te krijgen

Reacties zijn gesloten.