Wereldkaart

wrldkrt

Toen ik een kleine blonde jongen was, had ik dromen. Allerlei dromen. De ene droom, een hele belangrijke die altijd terug kwam, was dat ik eens een meisje zou zijn. Zo gaat dat met mensen als ik soms. De andere droom was dat ik een muziekinstrument zou kunnen bespelen, liefst een gitaar. En dan was er die droom over de wereld. Over reizen, over ver weg gaan en nieuwe landen en nieuwe volken leren kennen.

Geen van de dromen kwam uit in mijn jeugd. Een meisje bleek ik gewoon niet te zijn, gitaar spelen bleek ontzettend moeilijk en talent had ik niet en de wereld, ach de wereld bleef beperkt tot een paar landen om Nederland heen. Bij ons thuis was Duitsland al ver. We groeiden op zonder auto en dan is dat zo. We groeiden ook op zonder computer, tegenwoordig haast niet voor te stellen. Dus de wereld bleef verpakt in boeken met verhalen en foto’s. Maar die wereld bleef wel trekken. Ik leerde veel over Egypte, Griekenland, Rome, Assyrië, Perzië en al die landen die aan de basis stonden van het leven dat we hier leven. Sagen en mythen werden levend, geen stoffige verhalen. En verder las ik over Old Shatterhand, Winnetou en nog leuker over Arendsoog en Witte Veder. Het waren mijn helden. Mooier en leuker dan Superman.

Op de lagere school speelden de jongens, en ik dus ook, cowboytje en indiaantje. Ik was steevast de Indiaan. Voorzien van hoofdtooi, pijl en boog en tipi. Zie je het voor je? Een kleine blonde Indiaan met een hoofdtooi met zwarte vlechten. En de wereld bleef ver weg, beperkt tot de Eifel of België op zijn verst. Met het ouder worden werd de wereld groter. Engeland, Schotland, Denemarken, Noorwegen, Frankrijk, Zwitserland. Ik ben er geweest als opgroeiende adolescent. Italië op het eind van mijn bestaan als ‘man’.

Maar Europa verlaten bleef bewaard voor mijn nieuwe leven, voor mijn nieuwe begin. En ineens komen de dromen terug. Gitaar spelen kan ik nog steeds niet hoewel er een prima exemplaar in mijn kamer staat. Maar dat meisje is er toch gekomen, alleen is ze nu een vrouw van middelbare leeftijd. Niet jong en mooi meer maar volgroeid en toch net geboren. En ineens komt er ruimte in mijn leven, blijf ik niet meer in Europa. Nieuwe vriendschappen, nieuwe werelden.

Een paar dagen terug is mijn oudste zoon naar een beurs geweest in Duitsland voor grafici. Hij is er eentje in de dop. Met dromen nog. Voor mij heeft hij een wereldkaart meegebracht van imposante afmetingen. Hij bedekt het grootste deel van de muur in mijn hal. Naast de kapstok en links van de w.c. hangt de wereld. Amerika, Europa en Afrika, Azië op een paar vierkante meter. Ik heb hem natuurlijk direct opgehangen want oude dromen blijven bestaan. En net als vroeger heb ik stippen gezet op plaatsen waar ik de afgelopen tijd geweest ben en waar ik nog ga komen dit jaar. Deze keer buiten Europa. Californië, Egypte, wonderen van natuur en beschaving. Uitersten die ik ga zien en voelen. Uitgerekend dit jaar, het jaar van nieuwe geboorte. Uitgerekend dit jaar sla ik mijn vleugels uit naar de rode stippen op mijn wereldkaart. En mijn leven zal na dit jaar nooit meer hetzelfde zijn.

Alice © 2008

5 thoughts on “Wereldkaart

  1. Nu de droom is uitgekomen,
    door de spiegel heen gegaan.
    Is het tijd voor nieuwe dromen,
    die nieuwe vrouw die kan er staan.

    Dan mag ze gracieus gevleugeld,
    heel de wereld gaan verkennen.
    Die vrouw niet meer beteugeld,
    nu zichzelf eens verwennen

Reacties zijn gesloten.