Embryoselectie

Reactie op de column van Karin Spaink in het Parool van 10 juni.

Beste Karin,

Embryoselectie vindt ik een heel moeilijke zaak. Vanuit mijn eigen perspectief zelfs heel erg erg moeilijk. Want stel nu dat genderdysforie (voor de niet ingewijden: transseksualiteit valt daar onder) inderdaad zoals het lijkt te zijn de oorzaak vindt in een hormonale afwijking in de zeer vroege zwangerschap. En stel dat die afwijking oorzaak vindt in een genetisch defect bij de moeder. En stel nu dat dat defect vast te stellen is op grond van een embryotest. Zou ik dan niet mogen bestaan, niet mogen leven? Het zou mensen als mij soms tientallen jaren psychisch lijden besparen dat is waar. Maar het zou ze ook het mogelijk geluk onthouden. En ik heb geluk in mijn leven…

Mijn punt is dat er zoveel aandoeningen (niet alleen ziektes) zijn die een leven kunnen verpesten. De wetenschap zal ons steeds meer inzicht gaan geven dat iemand die ziekte krijgt. Moeten we dan om die reden selecteren? Als ik heel eerlijk ben vindt ik dat eng.

Aan de andere kant begrijp ik de standpunten van de voorstanders van die embryoselectie ook wel. Als je de mogelijkheid krijgt door die medische wetenschap om zekerheid te krijgen over de afwezigheid van genetisch bepaalde ziekten die de kwaliteit van leven ernstig verminderen, dan wil je natuurlijk dat lijden voorkomen. En in alle eerlijkheid: een embryo is een geen foetus. Zo’n ontzettend vroeg stadium van ingrijpen door selectie is ethisch eenvoudiger te verdedigen dan abortus.
Ik vindt dat de discussie trouwens al lang geweest is. Wordt de mogelijkheid van embryoselectie weggehaald dan diskwalificeren we die eerdere discussie ook. Sterker nog, we zullen dan opnieuw de discussie over abortus moeten gaan voeren want dat wordt in een latere, dus ingrijpender, periode in de zwangerschap gedaan. Die weg moeten we niet op gaan want dan zijn er nog wel veel meer recente wetten die we weer op de schop moeten nemen. Dat brengt de samenleving in een permanente staat van onbalans.

Nee de Christen Unie met hun door predestinatietheorie gevoede denkwijze moet ophouden de samenleving normen te willen opleggen die mensen nadrukkelijk schaden. Ze moet aanvaarden dat dit geen Amish-samenleving is maar een westerse ontwikkelde samenleving waarin wetenschap en medische mogelijkheden een plaats hebben gekregen. De samenleving dwingen om tientallen jaren in ontwikkeling terug te keren is niet alleen dom maar ook politiek onethisch. Een splinterpartij heeft niet het recht om door politieke verhoudingen ondersteund misbruik van de situatie te maken en de meerderheid de eigen normen op te dringen. Dat is een verkrachting van onze parlementaire democratie. De andere coalitiepartijen laten het overigens gebeuren zo lijkt het en dat is des te verontrustender. De samenleving gegijzeld door een religieus orthodoxe partij. Wat een gruwel.

Alice © 2008

Advertenties

7 thoughts on “Embryoselectie

  1. Hi Danique,

    da’s een stevige stellingname en goed onderbouwd… vanuit jouw perspectief uiteraard. Nu is het niet zo dat uit mijn tekst zou moeten worden afgeleid dat ik een voorstander van embryoselectie ben. Integendeel. Maar ben ik een tegenstander er van? Nee, dat dus ook niet. Het gaat mij om de nuance in deze zaak. Maar ook om de samenhang met de abortuswetgeving die we in Nederland hebben en waar ik me wel ten dele achter stel. Later in deze reactie meer daar over.
    Natuurlijk is het ten principale verkeerd om leven af te nemen. Maar daar hoort dan wel een goede definitie van leven bij. Wat mij betreft moet het gaan om menswaardig leven. Er is helaas ook mensonwaardig leven. Voorbeelden te over maar om dicht bij het onderwerp te blijven, als mensen geboren worden met zoveel defecten dat zij geen kans op zelfs maar een minimaal menselijk bestaan hebben, dan is dat leven mensonwaardig. Soms kan dat al vastgesteld worden bij het embryo. Over die situaties vindt ik dat de ouders de eerst aangewezenen zijn om keuzes te maken.

    Dit is geen abortus discussie want dat gaat over levensbeeindiging van een potentieel gezond mens omwille van vaak sociale of sociaaleconomische omstandigheden. Daar heb ik moeite mee. Toch vindt ik ook daar dat de moeder het recht moet hebben zelf die keuze te maken. Het gaat immers niet alleen om het kind maar ook om de moeder die de vrucht in haar lichaam draagt en later moet opvoeden terwijl ze daar misschien niet toe in staat is. Abortus moet dus mogelijk zijn maar mag nooit gemakkelijk zijn. Is het ook niet lijkt me.

    De vraag die ik opriep at embryoselectie in geval men genderdysforie zou kunnen voorspellen er toe zou hebben geleid dat ik misschien niet geleefd zou hebben is al door mij beantwoord met een hardgrondig ‘nee dat mag zeker niet’. Zelfs al zou men vooraf kunnen voorspellen dat een mens genderdysfoor zal blijken te zijn dan vindt ik dat de samenleving daar maar mee te leven heeft. Wel moet die mens dan tijdens het leven de hulp krijgen die nodig is voor het omgaan met dat probleem.

    Dus embryoselectie? Nee, liever niet behoudens in die situaties dat menswaardig bestaan onmogelijk zal worden. Genderdysforie valt daar niet onder net als veel handicaps. Ik hoop dat mijn standpunt nu duidelijker is.

    Alice

  2. Ik vind het verkeerd. Ik denk dat jij alleen had kunnen bestaan als je zo geboren bent. Vanuit de grond is iedereen bijna helemaal hetzelfde (let op de bijna!). Je ervaringen maken wie je bent. Zonder die transexualiteit (ja ik doe het makkelijk) zou je niet geweest zijn wie je nu bent. (Ik bedoel, ik heb ook geen leuke dingen meegemaakt, maar ik zou niet teruggaan en het veranderen, omdat ik dan iemand anders ben)
    En je zou dan niet geweest zijn wie je bent, want wie je bent is mét die gendersoblabla. Anders ben jij het helemaal niet, ze kunnen dezelfde naam erop plakken, je kan er hetzelfde uitzien, maar jij bent het niet.

    Ik vind dat alles het recht heeft om te leven. En ik vind dat je dat recht krijgt zodra de spermacel de eicel bereikt. Het betekend wat dat je de snelste was, de sterkste. Ik ben niet gelovig maar ik ben ook niet helemaal tegen embryoselectie. Het blijft natuurlijk een keuze van de ouders, en ik ben blij dat ik die keuze (waarschijnlijk) nooit zal hoeven maken.
    Ik vind abortus al moeilijk. De baby zit in je buik en de moeder krijgt daar tóch een band mee. Maar ik begrijp ook dat als je verkracht bent dat je dat kind niet wilt houden. Of als je pas 16 bent (zoals ik) dan zit je zéker niet te wachten op het kind.

    Ik ben van mezelf al heel conservatief, maar ik vind niet dat de grens voor embryoselectie verplaatst had mogen worden. Ik vind bijv. borstkanker, ja het is erg hoor! Maar (lullig gezegd) je snijd de borst eraf en klaar is kees. Als een van de ouders het heeft vind ik dat ze dat kind dan jaarlijks (of elk halfjaar desnoods) moeten controleren, dan zijn ze er vroeg bij.

    Ik vind het (ja ik gebruik dat woord wél) VERKEERD om het leven af te nemen. Maar voor hele ernstige ziektes vind ik het nog redelijk acceptabel. Als we het nu verplaatsen, waar houdt het op? Straks kunnen onze kinderen hun kinderen selecteren op kleur-haar, en hobby’s… Er gaat iets mis met deze wereld, iets flink mis!

    kussie Danique

  3. hmm, lastig, ik ken teveel SF films waarin mensen geselecteerd worden om kleine genetische afwijkingen om een supperras te creëeren, zoals Gattaca, brr. Dus als een embryo niet goed in de maatschappij past wordt ’t weggegooid? Als ouders er niet mee om kunnen gaan wordt ’t niet ingepland?
    Verkeerd vervang ik de laatste tijd door vreemd, liever een vreemd dan een verkeerd lichaam of gen.

  4. Uiteindelijk vind ik dat de keus bij de ouders moet liggen, omdat zij er in eerste instantie mee moeten leven.

  5. Zeker, maar bij embryoselectie is er toch al sprake van meerdere embryo’s. Het enige verschil is dat er gekeken wordt welk embryo er teruggeplaatst wordt. Er is zal dus wel een kind geboren worden en zo zie ik het dan ook. Het kind dat wel geboren wordt, is de mens die dan bestaat. Iets wat alleen in conceptie bestaan heeft, heeft voor mijn gevoel toch niet echt bestaan. Mijn bestaan begon bij m’n geboorte. Als ik dus geboren zou zijn uit een ander embryo, zonder genderdysforie, zou ik nog steeds bestaan. Je kan zeggen dat ik dan een ander mens zou zijn, maar uiteindelijk gaat het om een selectie met een ongedefinieerd klompje cellen. Er zijn nog geen hersenen en er is nog geen bewustzijn, dus geen mens.

    Ik ben wel met je eens dat ik wetenschap meer als een verworvenheid van onze beschaving zie dan religie.

  6. Embryoselectie gaat niet over corrigeren maar over kiezen tussen embryo’s In jouw beschrijving zou jij er helemaal niet geweest zijn. Niet als man, niet als vrouw.
    Mijn stelling is dat in een dergelijke situatie ik dus ook niet bestaan had. Wellicht wel een ander mens. Misschien ook niet.

    Ik maak bewust onderscheid tussen scheiding van embryo’s en abortus omdat het over een heel ander ontwikkelingsstadium van de vrucht gaat.

    En, ten overvloede, uit mijn tekst moet duidelijk zijn dat ik embryoselectie niet afwijs. Ik benoem slecht mijn gedachten en de strijd die bij mij plaats vindt als ik over het onderwerp denk. De uitkomst is dat ik de wetenschap niet afwijs zoals de CU dat feitelijk wel doet. Mijn argumentatie daarvoor is dat ik de mogelijkheden die de wetenschap biedt doorgaans als een verworvenheid zie van onze beschaving. Iets wat ik van religie niet zou durven stellen.

  7. Maar als m’n ouders voor embryoselectie hadden kunnen kiezen, om te voorkomen dat ze met een kind met een genderstoornis kwamen te zitten, dan zou ik misschien gewoon als jongen, of als meisje geboren zijn en zou ik alle problemen die met m’n genderdysforie heb gehad, niet hebben gehad. En dat heeft helemaal niets te maken met de vraag of ik nu al dan niet gelukkig ben.
    Uiteindelijk vindt er al een selectie plaats bij de conceptie. Volgens mij is het dan ook geen kwestie van geboren worden met een verkeerd gen, of helemaal niet geboren worden, maar als geboren worden met een verkeerd gen, of zonder verkeerd gen.

Reacties zijn gesloten.