Transgender Chronicles 37 (anijsmelkdag)

Het is weer zover. De wiebeldagen zijn aangebroken (zie eerder in deze reeks). Dagen waarop ik me niet lekker voel, beetje verdrietig ben zonder duidelijke reden, melancholische muziek draai en het buiten regent. Het een zal wel met het ander samenhangen. Het is een anijsmelkdag. Komt bij dat ik een beetje brommerig ben, mijn eufemisme voor een licht schorre keel die doet vermoeden dat ik teveel testo’s in mijn bloed heb of flink gerookt en gedronken heb. Niet de sexy lage vrouwenstem die ik mooi vindt maar gewoon een beetje schraperig.

Maar goed, het is dus een anijsmelkdag. Zo’n dag waarop mijn lieve Mimi de pootjes en haar kop op mijn arm komt leggen omdat ze ook wel door heeft dat het even niet gaat zoals ik wil. Op een anijsmelkdag maak en drink ik dus anijsmelk. Het doet me aan vroeger herinneren wanneer ik weer eens buikpijn had. Dat had ik als kind vaak en mijn moeder had een prima oplossing die me altijd is bijgebleven en die de laatste tijd weer erg nuttig blijkt te zijn. Een beker warme melk met een paar anijsblokjes er in opgelost. Het zoetpittige goedje doet mijn gevoel teruggaan naar voor mijn twaalfde jaar naar voor 1975. Er is weinig lekkerder dan zo’n beker. Het werkt het beste vlak voor het slapen gaan maar ook overdag geeft het rust. De anijs heeft een vreemde kalmerende werking. Het zal niet voor niets zijn dat het in allerleid dranken wordt gebruikt als ingrediënt. Anijs wordt onder meer gebruikt in de pastis, het Griekse ouzo en het Turkse raki. Het is een belangrijk ingrediënt van absint, sambuca, arak, Bénédictine, Brokmöpke, Elixir d’Anvers, tsikoudia, tsipouro, rakia, rakija en patxaran. Zo leert WikiPedia me. Een aantal van die drankjes ken ik wel maar er is er eigenlijk geeneen die het kan opnemen tegen warme anijsmelk.

In gedachten komt mijn moeder me een bekertje brengen. Vergezeld van een beschuitje met suiker. Zo ging het bij ons thuis toen het leven nog mooi was. Toen het soms gewoon lekker was om een beetje ziek te zijn met een beetje koorts en veel slaap. Met een warm bed en zacht licht. De harde wereld bestond nog niet voor me, die kwam later in mijn leven. Als ik nu dus anijsmelk drink waan ik me weer even terug zonder de problemen die volwassenen op hun weg vinden, zonder discriminatie, geweld, liefdeloosheid en manipulaties. Anijsmelk, het laat me weer even jong zijn. Een beker vol kleine slokjes geluk die me laat weten dat je geluk kunt drinken, in je lijf kan voelen stromen, weldadig, vriendelijk.

Het is misschien raar maar de laatste maanden drink ik meer anijsmelk dan in de jaren daarvoor. Misschien omdat het me helpt alleen te zijn en mezelf niet onder te dompelen in donkere gedachten. Misschien omdat het een pijnlijke keel verzacht. Misschien omdat ik wil vergeten wat er allemaal gebeurt is in een jaar. Omdat ik wil vergeten hoe zwaar dat jaar was, hoeveel er kapot is gegaan, hoe vaak ik kapot ben gegaan. Misschien omdat ik me sterk wil voelen maar het niet ben. Misschien omdat ik die moeder met haar anijsmelk nog een keer terug wil hebben. Die moeder de me verteld alles maar even te vergeten, mijn ogen dicht te doen, te slapen maar eerst mijn anijsmelk laat opdrinken. Misschien staat die anijsmelk wel voor het doorleven van een nieuwe jeugd in een tweede leven. Misschien is het een metafoor voor onbezorgd leven. Misschien is dat de reden waarom ik zo graag die anijsmelk weer drink en me dan telkens weer even gelukkig voel.

Alice © 2008

Advertenties

5 thoughts on “Transgender Chronicles 37 (anijsmelkdag)

  1. Goed zo.
    Maar heeft het ook geholpen?
    Anijs heeft een licht verdovende en rustgevende werking dus ik ben benieuwd…

  2. Yep, anijsmelkdagen. Ze zijn er altijd op onverwachte momenten.
    Net als goede wijn, volgende keer voer ik je wel dronken 😉
    Life is nice!

  3. Dus dat hadden m’n collega’s en ik vorige week donderdag, ook zo’n grauwe dag. Gisteren werd ’t toch nog leuk aan ’t strand en na de wijn, ooh wat een wijn!

Reacties zijn gesloten.