Transgender Chronicles 38 (zelfbeeld)

Eén van de zaken waar veel mensen als ik mee worstelen is het zelfbeeld en dat geldt natuurlijk ook voor mij. Immers, een groot deel van mijn leven heb ik als jongen en man geleefd. Inmiddels is dat al een tijd anders. Leven als man terwijl je het niet bent heeft iets surrealistisch. Net zoals het voor sommigen die mij langer kennen surrealistisch is me nu als vrouw te zien.

Mijn zelfbeeld wordt voor een belangrijk deel bepaald door hoe ik me op een bepaald moment voel. Als ik relaxed ben zit het wel goed. Zelfvertrouwen te over in die gevoelstoestand. Het kost me verbazingwekkend weinig moeite om gewoon mezelf te zijn. De kans dat iemand me meneer noemt of me twijfelachtig aan kijkt is erg klein tegenwoordig. Er is een soort basis identiteit waarop ik blijkbaar kan terugvallen en die identiteit is vrouwelijk. Voel ik me daarentegen niet prettig dan besteed ik al snel minder aandacht aan mijn uiterlijk. Meer casual / slordig gekleed, geen make up of hoogstens lipstick. Toch wordt ik ook dan niet meer verkeerd ‘gelabled’ door onbekenden. In die zin ben ik dus wel tevreden over mijn uiterlijk en dat steunt mijn zelfbeeld. Ik heb wat dat betreft geluk denk ik. Zo ben ik niet al te groot en zijn mijn trekken niet mannelijk (meer). De hormoontjes hebben overtuigend hun werk gedaan.

Maar zelfbeeld is meer. Er is een mentaal zelfbeeld dat niet zozeer met uiterlijk te maken heeft maar veel eerder met innerlijk en gedrag. Met hoe mensen me ervaren in plaats van wat hun ogen hun vertellen. Bijzonder genoeg merk ik daar de laatste maanden een verschuiving op. Vrouwen zien me als een vrij zachtaardige maar zelfverzekerde vrouw van middelbare leeftijd waarmee je een gesprek kunt hebben. Soms kom ik een vrouw tegen die me zelfs leuk lijkt te vinden. Mannen voelen zich niet meer bedreigd door wie ik ben. Dat is weleens anders geweest. In het begin van mijn transitie kwam ik nog weleens mannen tegen die geschokt waren door mijn verschijning als ‘voormalige man’ die toch wel vrij vrouwelijk is. Wat er in de psyche van die mannen gebeurde weet ik natuurlijk niet maar ik vermoedt dat het op zijn minst bevreemdend is dat iemand lichamelijk veranderd op een punt dat voor mannen toch nogal gevoelig ligt. Dat levert een confrontatie op die weleens lastig kan zijn. Gelukkig zijn de meeste geschokte reacties van mannen inmiddels ook verleden tijd. Dat zal vooral liggen aan mijn gedrag denk ik dan maar. De mannelijke kantjes zijn er zo langzamerhand wel afgesleten en dus spreken zij en ik niet langer dezelfde taal.

De beste bevestigingen van mijn zelfbeeld zijn de reacties van anderen op mij als ze me niet of net kennen. Een gesprek met een boeiende vrouw die me na een tijdje zegt dat ik mooi ben en dat letterlijk bedoeld. De jongen in de supermarkt die me na rent ‘mevrouw, mevrouw u hebt uw sleutels laten vallen’ roepend. De mannen vanmorgen, toen ik bij een vriendin weg ging en in de ochtendvroegte naar buiten stapte, die  me vrolijk goedemorgen wensten en waarvan er eentje een knipoogje naar me gooide. Het is eigenlijk het alledaagse dat me bevestigd in mijn zelfbeeld van vrouw op middelbare leeftijd die er best wel aardig uit schijnt te zien. Het is een mooie maar ook rare ervaring omdat het precies die ervaringen zijn die in mijn leven er niet waren. Goed ik ben niet de jongste meer en zeker niet een schoonheid of zo. Maar blijkbaar wordt ik gezien en blijkbaar is dat niet al te vervelend, zowel voor mannen als vrouwen.

En als dan één van mijn kinderen bij me is en we plezier maken dan wil het zomaar voorkomen dat mensen me toch echt als een moeder met zoon of dochter zien. Ondanks de kwetsbaarheid van die observatie is dat een signaal dat me, meestal heimelijk, veel plezier doet. Goed ik ben dan biologisch wel een vader maar mentaal zeker niet. Ik weet dat ook die gevoelens veranderd zijn en blijkbaar is dat zichtbaar voor buitenstaanders.

Ben ik nu tevreden met mijn zelfbeeld? Is het een mooi zelfbeeld? Als ik heel eerlijk ben zal ik zeker niet klagen. Goed, er kan uiterlijk altijd iets beter en mooier. Tsja welke vrouw heeft dat nu niet? Maar naarmate ik me vaker goed voel en soms zelfs gelukkig wordt me duidelijker dat ik best blij mág zijn met de mens die ik nu ben. Ondanks een groot deel van mijn leven dat als verloren voelt. De komende dagen ben ik in Parijs te vinden. Vooral flanerend en plezier makend. Een dame die misschien niet meer zo jong is maar die eindelijk begint te leven. Kijk ik naar de foto boven dit stukje, gisteren genomen in de prachtige Harense Hortus, dan zie ik mezelf en ben ik blij.

Alice © 2008

Advertenties