La Belle Hortense

Download the English language version of this short story here…

Het was nu drie jaar dat ze er werkte. ‘La Belle Hortense’ in de Rue Vieille-du-Temple in de Marais was eigenlijk nooit in trek geweest tot zij er was komen werken. Haar verschijning trok mannen aan, en vrouwen. De beide eigenaressen van de ‘Cave Literaire et Bar Literaire’ hadden altijd moeten vechten om hun zaak open te kunnen houden. Maar het was nu genoeg geweest voor Colette.

Sinds Joseph in haar leven was gekomen was het allemaal anders geworden voor Colette. Joseph was schrijver, tenminste dat zei hij. Eigenlijk was hij een eeuwige student filosofie aan de Sorbonne die het op de een of andere manier voor elkaar kreeg om af en toe colleges te kunnen volgen bij die professoren die hem interesseerden. Maar verder was hij meer een sjacheraar die zijn tijd besteedde tussen de orthodoxe joden en de gay’s in Le Marais. Hij was gek op bagels, jonge vrouwen en soms op foute mannen. Colette had hem ontmoet toen hij in het winkeltje was gekomen om te zoeken naar een oude uitgave van ‘Féerie pour une autre fois’ van Céline. De foute schrijver interesseerde hem. Colette zag hem binnenkomen en was meteen verloren. Zijn shabby looks, korte donkere krullen en jongensachtige blik haalde alle muren om die ze in de afgelopen jaren had opgetrokken.

Charlotte, de oudere lesbische eigenaresse van La Belle Hortense had haar al jaren terug verleid. Colette had niet meer weg kunnen gaan, ze was afhankelijk geworden van de kleine Parisienne. En van de andere eigenaresse, de wereldvreemde zuid-franse Francine. Charlotte en Francine waren een vreemde combinatie. In leeftijd scheelden ze veel en de karakters liepen ver uiteen. Charlotte was altijd alert, enthousiast en dominant. Francine stil en teruggetrokken maar met een sterke innerlijke kracht. Uiterlijk was combinatie nog vreemder om te zien. De kleine Charlotte en de lange en goed geproportioneerde Francine. Als ze samen waren noemden ze elkaar Charlie en Fran en leken genoeg aan elkaar te hebben. Totdat ruim drie jaar terug Colette het winkeltje was binnen gewandeld, moe en nat geregend op een rare middag in september. Ze had een lijstje met boeken die ze voor een vriendje kwam ophalen en was blij verrast dat in het winkeltje je ook een goeie Pastis kon drinken. Aangezien ze koud van de regen was en geen haast had om naar het vriendje terug te gaan besloot ze het er van te nemen en in een hoekje zich te verliezen in een boek en een fles Pastis. Ze dacht er over om bij de jongen weg te gaan, hij interesseerde haar niet meer. De boeken heeft hij nooit gekregen.

Nadat ze een tijdje in de hoek van het winkeltje op een stoel zat met een inmiddels derde glas Pastis kwam Charlotte bij haar zitten. Ze kwamen in gesprek en Colette werd geraakt door de krachtige persoonlijkheid van Charlotte. De oudere vrouw straalde levenservaring uit en de blauwe ogen straalden op een bijzondere manier. Toen ze de volgende morgen wakker werd met Charlotte’s hand tussen haar benen in het grote bed op de bovenetage wist ze dat ze niet meer weg kon gaan. De affaire met Charlotte duurde nu dus al drie jaar, Francine had het toegelaten maar wel afstand gehouden van Colette. Ze lagen elkaar niet echt. Na een tweede ontmoeting vroeg Charlotte of ze zin had om te helpen in de Bar Literaire en af en toe in de winkel. Ze wist niks van boeken en literatuur maar ze had toch ingestemd. Het was een leuke plek om te werken en langzaam maar zeker vond ze het wel prettig om het liefje van Charlotte te zijn.

Nu was dus Joseph in haar leven gekomen. Ineens herinnerde haar lichaam haar aan de behoefte aan een man en Joseph had haar versierd. Ze was dan misschien niet meer zo jong maar ze mocht er zeker zijn. Middelgroot, mooie ogen, stevige borsten en prachtig haar. Joseph wist wat voor vrouw ze was, zelf wist ze dat niet. Hij had haar geplaagd door naar een boek van Céline te vragen dat nauwelijks meer te vinden is. Ze hadden een hele tijd gezocht. Tijdens de zoektocht tussen de boeken had hij een paar keer haar aangeraakt. Een hand op haar schouder en later nog eens op haar heup. Ze had het toegestaan, Joseph was een mooie jongen uiteindelijk en ze genoot van de aandacht. In drie jaar had ze zich toch af en toe als derde wiel aan de wagen gevoeld bij Charlotte en Francine. Tussen de boeken had Joseph haar ineens in zijn armen genomen en ze hadden elkaar langdurig en heftig gekust. Het was fijn om een man tegen zich aan te voelen drukken. Hij was sterk.

En nu had ze dus ruzie gehad met Charlotte. Joseph was de afgelopen week dagelijks langs gekomen. Ze hadden vaak aan het tafeltje in de hoek gezeten met een café du lait en een espresso of een Pastis. Na een paar dagen had Joseph haar gevraagd om naar ‘Les Philosophes’ te gaan, schuin tegenover de winkel zodat ze alleen konden zijn zonder de ogen van Charlotte in de buurt. Ze was meegegaan. De avond en nacht er na was ze niet meer terug gekomen bij Charlotte. Joseph had haar meegenomen naar zijn apartement drie straten verder, midden in de Joodse wijk. Ze hadden uren gevreeën, ze had beseft dat ze te lang een man in haar leven gemist had. Toen ze de volgende morgen tegen elf uur de winkel binnen wandelde was Charlotte kortaf. Na een paar uur spanning hadden ze ruzie gemaakt. Charlotte vond dat ze haar in de steek had gelaten, Colette had duidelijk gemaakt dat ze geen exclusief bezit van Charlotte was. Francine had het op de achtergrond gevolgd en zoals zo vaak alleen geluisterd en gekeken, emotieloos. Colette was het zat geweest en toen de twee vrouwen naar achteren waren gegaan en de ruzie geluwd was, was ze naar buiten gestapt om na te denken.

Daar stond ze dan. Verveeld van het gedoe, twijfelend tussen de winkel met Charlotte en haar werk en Joseph. Joseph die verleidelijk was, waar ze mee wilde vrijen maar die geen zekere toekomst kon bieden. Gedachteloos keek ze naar Les Philosophes aan de overkant. Het terrasje vol met toeristen en mensen uit de buurt door elkaar. De gay’s die elkaar versierden, de blonde vrouw op de hoek met de jongere donkerblonde vrouw aan het tafeltje tegenover haar. De ober die op zijn scooter aan kwam rijden om het over te nemen van zijn collega die naar huis wilde. De zon die speelde met de mensen en hun stemming. Met haar stemming. Gewoon een zomermiddag in Le Marais. Ze nam een besluit, doofde de sigaret, stak de straat over, liep langs Les Philosophes het doodlopende straatje in. Naar Joseph en een onduidelijke toekomst. La Belle Hortense verdween voor altijd uit haar leven, net zo onverwacht als het in haar leven was gekomen.

Alice © 2008

Advertenties