Transgender Chronicles 39 (shit happens)

Ik hou van reizen. Niet van douane’s. Het is nu de tweede keer in een paar jaar dat ik een vervelende ervaring bij een douane heb meegemaakt. Niks schokkends hoor deze keer, maar wel irritant. Ik noem zoiets ‘transgender momenten’. Dat zijn van die momenten waarop je er door iemand weer eens fijntjes op gewezen wordt geen vrouw van geboorte te zijn maar een ‘trans’. Zo ook deze keer dus.

Hoe ging het in zijn of haar werk? Welnu, het vertrek van Schiphol ging zo soepeltjes dat ik me eigenlijk niet zoveel meer herinner van het gedoetje daar. Anders dan twee jaar terug werd ik nu niet apart genomen voor een body search en het enige dat ik me nog goed herinner van deze keer is dus de opluchting dat dat niet gebeurde. De vlucht er na was lang maar genoeglijk en omdat we overdag vlogen was er genoeg te beleven. De ijsbergen bij Groenland, de bergen en meren boven Canada en tot slotte de landing met zicht op de skyscrapers van Chicago. Eenmaal aan de grond op Chicago O Hare moesten we door de douane. Niet alleen wij zelf maar ook onze bagage. Ondanks dat het een transfervlucht was is het zo dat je de douane perikelen krijgt zodra je voet op American soil gezet hebt.

De rij bij de douane verliep redelijk vlot. Iets wat zeker niet gezegd kon worden van de bagageafhandeling na de douane. Maar goed zover zijn we nog niet, eerst de douane nog. Nu moet ik er even bij vertellen dat ik weliswaar een post-opje ben volgens het transenjargon maar dat mijn paspoort nog steeds een ‘M’ vermeldt en geen ‘V’. Ik en mijn paspoort zenden dus nog steeds een dubbele boodschap uit. (Mijn vliegticket stond op naam van een zekere Mevr. Alice Verheij en de boarding passes benoemden ene Verheij/Alice zonder geslachtsaanduiding.) Ondanks dat die dubbele boodschapen vaker voorkomen loop ik dus het risico dat er bij grensoverschrijdingen grenzen worden overschreden. Zo ook deze keer.

Bij het loketje van de douanebeambte kwamen de bekende vragen langs als ‘waar gaat u naar toe?’, ‘waarvoor?’ en ‘waar logeert u?’ en vooral ‘wanneer vertrekt u weer?’. Niet het meest gastvrije vraaggesprekje dat ik me kan herinneren, maar goed ze moeten het nu eenmaal vragen in deze gevaarlijke tijden nietwaar? Na de vragen werden mijn vingertopjes gescand en ondertussen keek de douaneman nadrukkelijk in mijn paspoort. Er werd nog wat van dat paspoort ingescand, UV lampje er over heen en ga zo maar door. Ik dacht dat het allemaal wel achter de rug was en normaal gesproken zou dat ook zo zijn.

Geheel tot mijn verrassing kwam er nog één vraag uit de mond van de douanier, niet om hem beantwoord te krijgen overigens. Zijn ogen zeiden genoeg wat dat betreft. ‘So, you’re a guy?’. Ik heb hem alleen maar aangekeken en antwoordde zoiets als ‘Well, not exactly.’. Toen gebaarde hij dat ik door kon lopen.

Kijk het is niet dat er weer eens iemand het nodig vindt om me op die manier te laten weten wat voor mens ik in zijn ogen ben. Het is de inbreuk op je privacy die er weer eens gepleegd wordt dat me hindert. Want het hinderde me wel. Niet zodanig dat ik er iets mee wou doen of zo, teveel gedoe immers. Maar wel genoeg om me te irriteren. Het is gewoon niet leuk om weer zo’n ervaring op te doen. Het is ook allemaal niet erg hoor en ik kan er inmiddels mee om gaan. Maar je vergeet het niet, het blijft hangen zogezegd.

Verder is het me in de hele vakantie geen enkele keer overkomen dat ik verkeerd gelabeld werd. Het was toch vooral ‘Yes, ma’am’ en ‘No, ma’am’ wat ik te horen kreeg en dat klonk wel goed. Mijn vakantieplezier is er niet door beïnvloed, mijn gevoel voor eigenwaarde al helemaal niet. Alleen is er wel even die irritatie omdat ik ook wel weet dat de beste man geacht wordt dit niet te doen. Way out of line dus. Het is overigens wel iets waar ik voor de reis al rekening mee gehouden had en in die zin is mijn gevoel dan ook eerder te omschrijven als ‘well, shit happens’ in plaats van gekwetstheid.

Alice © 2008

Advertenties

3 thoughts on “Transgender Chronicles 39 (shit happens)

  1. Ronduit schandalig vind ik dat… 1400 euro !
    En dan nog de kosten om je voornaam te wijzigen…

  2. Ja hoor dat kan wel. Alleen kost dat zo’n 1400 euro en dat heb ik niet. De Staat heeft er geen enkel probleem mee om mensen nog eens extra te pakken. De wet schrijft voor dat dit via de rechtbank moet gaan en dus komen er een procureur, griffier en rechter aan te pas. Uiteindelijk moeten die arme mensen ook eten nietwaar?
    En die flauwekul duurt dan ook nog eens drie maanden en 1 dag omdat natuurlijk de andere burgers de mogelijkheid moet worden geboden om bezwaar te maken. Ook zo lekker logisch, toch?

    Transgenders worden in Nederland lang niet zo goed behandelt door de overheid als de meeste mensen misschien denken. Er moet nog zo ontzettend veel veranderen willen wij normaal kunnen leven.

    Nederland is wat dat betreft een behoorlijk achterlijk land helaas. Kan je maar beter in Spanje wonen. Gewoon naar de burgelijke stand en tegen normale kosten veranderen.

Reacties zijn gesloten.