Transgender Chronicles 42 (second life)

Deze Chronicle is misschien wat heftig voor jullie lieve lezers. Toch kan ik het niet laten het er maar eens uit te gooien zoals het is. Niet uit boosheid of frustratie maar omdat er aan sommige dingen een eind moet komen. Want ik ben een flink stuk van mezelf kwijt, onvrijwillig, onomkoombaar en wat mij betreft ‘good riddens’! Dat stuk is een verleden dat pijn doet gecombineerd met een overschot aan onterecht begrip voor de tere zieltjes van mensen die het maar moeilijk hebben met mijn geluk.

Ik kan natuurlijk een obligaat verhaal schrijven over hoe geweldig het is om eindelijk ‘mezelf’ te kunnen zijn. Wat dat ‘mezelf’ dan ook wezen moge. Ik kan ook schrijven hoe fijn het is me vrouw te voelen, wat dat ‘vrouw voelen’ dan ook moge betekenen. Ik kan schrijven over het geluk dat ik heb gevonden na mijn operatie en dat het herstel zo goed gaat. Of over mijn nieuwe liefde en het geluk dat ik met mijn dochter nu heb gevonden. Ik zou dat kunnen doen en dat doe ik ook wel. Maar niet nu. Nu is het wat mij betreft tijd om maar eens duidelijk te maken hoe het echt zit. En dat is niet altijd een pretje om te lezen denk ik.

Goed dan. Reality sucks, dus daar gaan we dan maar.

Zo aan de buitenkant bezien wordt ik door de maatschappij in het algemeen als vrouw gezien. Dat wil ik ook want ik heb de overtuiging dat ik dat ook ben. Wat nader bekeken blijkt dat ik ook zo ongeveer alles bezit wat een vrouw met haar geboorte heeft meegekregen. Op de eierstokken, baarmoeder en passende chromosoomcombinatie na dan. Emotioneel ben ik vrouwelijk ofwel ‘vrouw gelijk’ of nog beter ‘op vrouw gelijkend’. Het is maar hoe je naar woorden kijkt nietwaar? Ik functioneer als vrouw, gedraag me als vrouw en meestal reageer ik als vrouw. En dat voelt goed want het klopt, voor mij in ieder geval.

Niet voor iedereen trouwens. Een oude vriend blijft moeite hebben met mijn transitie, mijn eigen zus wil me niet zien, mannen nemen me minder snel serieus dan vroeger, inparkeren gaat lastiger en ik huil om de geringste dingen. Vooral als het om kinderen en fluffy animals gaat. Die vriend en die zus, acht hun moeite of gebrek aan acceptatie (wat een rotwoord is dat overigens) is wat mij betreft hun moeite. Het raakt me niet. Ja ik loop over van begrip. So what! Jullie probleem, niet het mijne en gelukkig van geen betekenis meer in mijn leven.

In mijn werk merk ik dat IT managers soms maar al te gemakkelijk de indruk wekken dat het natuurlijk niet zo mijn terrein is om een mening over IT te hebben. Wat weten (blonde) vrouwen daar van af immers? Nou, eh… deze dame meer dan jullie mannen! Instanties laten met het grootste gemak weten zich geen lor van mijn transitie aan te trekken en blijven me gewoon adresseren als meneer. Ze moesten eens weten hoe gvd veel pijn zo’n operatie is… Kerken en ‘gelovigen’ laten bij tijd en wijle weten dat het toch wel erg goddeloos is om je ding er af te laten halen ten gunste van iets veel leukers en ga zo maar even door. Get a life!

Het is wel over met mijn moeite om altijd en eeuwig te ‘moeten inzien dat het voor anderen moeilijk is om te accepteren.’… Dat terwijl een lieve prachtige vriendin die ‘net als ik’ is regelmatig volslagen idiote reacties krijgt omdat ze is zoals ze is. Het is mooi geweest. Ik ben transgender (oke, transseksueel dan) en ik ben er trots op! Ik heb er pijn voor moeten lijden en niet zo’n beetje ook. En regelmatig heb ik nog pijn. Ik heb het er graag voor over maar zeur er dan niet over tegen mij! Ga iets nuttigs doen, arme mensen rijk maken, ouderen helpen, vluchtelingen opvangen of wat dan ook maar laat mij en mijn lieve lotgenotes met rust. Wat maakt het nou uit dat ik heb moeten laten sleutelen aan mijn lijf ten koste van gigantische pijn, een hoop moeite en veel geld. Het is voor mij een weg naar geluk, naar een second life. En wat wie dan ook daarvan mag vinden, het is mijn lijf en mijn weg en die volg ik. Wees liever blij dat je zelf die ellendige transitie niet hebt hoeven meemaken (hoe mooi sommige aspecten daarvan ook zijn trouwens maar dat begrijpt zowat niemand).

Natuurlijk zijn er lieve mensen die goed met het vraagstuk, dat ik ze soms ongevraagd door de strot duw, om gaan. Da’s allemaal mooi en prachtig maar vraag mij niet dankbaar te zijn voor jullie tolerantie of acceptatie. Ik wil niet getolereerd en al helemaal niet geaccepteerd worden. Alsof wie dan ook mij te tolereren of accepteren heeft! Ik ben er gewoon, live with it! Weg gaan ben ik toch niet van plan, ik heb net nog gehoord dat ik 111 jaar oud wordt en die hele transitie heeft me sowieso al jonger gemaakt. Dus wen er maar aan en als je uitleg wilt hebben vraag dan uitleg zonder schroom want die is nergens voor nodig.

Want zeg nu zelf, waarom zou ondergetekende zich eigenlijk moeten laten tolereren of accepteren? Moet ik zonodig een ‘goedgekeurd door de Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen’ stempel krijgen? Een accreditatie? (mooi woord vindt ik dat trouwens). Of een kwaliteitskeurmerk ‘echte trans van passabele kwaliteit’. Nee, tolereer me niet. Accepteer me niet. Ga gewoon met me om, ik heb het verdiend en de lieve mensen die er voor me zijn zonder gedoe verdienen dat ook. Leef je eigen leven, wees vooral gelukkig en laat mij mijn tweede leven leven. Mijn ‘second life’ inderdaad want dat is het. Reïncarnatie nog tijdens mijn leven. Door bad karma gedreven transformatie van lijf en ziel. Het positieve is dat ik er niet voor dood hoef te gaan maar gewoon door blijf leven. Gewoon een nieuw level bereikt, een tweede ronde, een second life.

Het eerste leven van mij had goeie dingen in zich zoals een onbezorgde jeugd tot mijn pubertijd. Tot de verkrachting door drie rotmeiden. Ja, goed gelezen. Dat kan ook blonde jongetjes overkomen. Goed was een periode op school, een andere goede periode was in mijn nu voorbije huwelijk. Slecht waren dus die verkrachting, het gepest op de diverse scholen. Slecht waren de keren dat ik op school in elkaar geramd ben, de jaloezie die ik voelde na de geboorte van mijn kinderen, de frustratie van het jarenlang leven in een fout lichaam, de schaamte voor een gedeeltelijk dubbelleven, het verdriet over de pijn die ik mijn liefsten heb moeten doen door mijn verandering. Allemaal rottigheden uit een eerste leven. Een vooral voorbij eerste leven want nu ben ik aan het tweede begonnen.

Dat ‘second life’ bevalt me prima. Goed ik heb weinig bezit en zo goed als geen geld. Ik woon eenvoudig en kan me geen financiële uitspattingen veroorloven. Status interesseert me niet meer, gelukkig maar. Het maakt het er allemaal stukken eenvoudiger op. De wereld ziet me zoals ik aan het begin van deze tekst schreef zoals ik gezien wil worden: een gewone vrouw. In dit leven heb ik tenminste een aantal schatten van vriendinnen en een enkele vriend, een geliefde die zo mooi is (van binnen en van buiten) dat ik me tien keer daags in mijn armen knijp van geluk, geweldige kinderen, een prima baan, allerlei interesses en een leven voor me. In dit second life kan alles weer. Als ik wil zingen zing ik, als ik wil spelen speel ik, als ik wil liefhebben heb ik lief. Dit second life is alles wat het eerste niet was of op zijn minst maar voor een klein deel was.

Goed, ik heb ‘een verleden’ zoals dat soms wat eufemistisch omschreven wordt. Maar het is niet belangrijk want dat verleden is precies dat, een verleden. Ik leef nu, niet gisteren en nog niet morgen. Nu is het goed, nu leef ik, nu geniet ik. Eindelijk ben ik er en hoef ik me niet meer voor te doen als een mens die ik niet echt ben. Eindelijk is het harnas weg en de behoefte aan een nieuw heb ik niet. Mensen om me heen weten dat als ze mij zien ze de echte Alice zien. Zonder een schaduw of een filter. Er is geen enkele reden om mezelf anders voor te doen dan wie ik werkelijk ben dus dan doe ik dat ook maar niet meer.

Het verleden heeft me niet sterk gemaakt, wel verwond. Wat me sterk gemaakt heeft is de transitie van first life naar second life. De moeite, de pijn, de worsteling gevolgd door de aankomst, de overwinning op mijn eigen angsten. En daar sta ik dan plots. Midden in mijn second life. Niet alleen, maar samen met de liefste mensen die er te vinden zijn om me heen, naast me, achter me. Mensen waar ik van kan houden. Ik heb geen medelijden nodig, geen begrip en dus ook geen tolerantie of acceptatie. Ik redt het nu wel verder.

Waarom deze tekst nu ineens? Tsja, misschien alleen maar omdat pas nu al het gedoe achter de rug is ik merk dat ik open sta voor die ander. Dat ik de liefste vrouw gevonden heb die er te vinden is en dat haar liefde me sterk maakt maar de impact van mij als mens op haar me ook aan het denken heeft gezet. Zo aan het denken dat ik eindelijk in staat ben om achter me te laten wat achter me gelaten moet worden. Al is het alleen maar omdat het enige wat echt telt de toekomst is. Mijn toekomst, onze toekomst en misschien een gezamenlijk second life. Gewoon omdat we het verdienen, zij en ik. Samen.

Alice © 2008

Advertenties

3 thoughts on “Transgender Chronicles 42 (second life)

  1. Je hebt helemaal gelijk en ik ben blij voor je dat je gelukkig voelt! ik ben nog jong ik ben 19 jaar en ik voel me al 10 jaar (of langer) een vrouw. NIemand weet nog van mij dat ik me verkleed en zo voel.

    Dat stukje wat je schreef over de kerk en gelovige mensen die zeiden dat het goddeloos is wat je deed moeten nog een keer goed nadenken. Als hun echt zo gelovig zijn en god echt zo’n een goeie gozer is heeft hij ons nooit in een lichaam moeten stoppen waar we niet blij mee zijn en er een hele moeite voor moeten doen om dat te veranderen!
    x lara

  2. Artgrrl vat eigenlijk samen wat ik dacht, het is niet zo een boos stukje, gewoon een beetje waarheid die er zo nu en dan eens uit moet, das alles.
    Drijf nu maar verder op dat roze wolkje en geniet van wie je bent en waar je naartoe gaat. dat kan alleen jij (en zij) maar weten

  3. hmm, is niet zo’n heftig stukje hoor, je bent hier niet echt boos, dat kan ook niet op ’n roze wolk 😉 Ik hoop dat opmerkingen zoals ‘inparkeren gaat lastiger’ en over handen geven cynisch bedoeld zijn?

Reacties zijn gesloten.