Transgender Chronicles 43 (onzichtbare man)

Ik weet het wel, het hoort er gewoon allemaal bij. Gaat het tijden lang goed en zal niemand je verleden ongevraagd op je bordje schuiven en dan is er ineens weer ‘zo’n situatie’. Of twee.
‘Zo’n, situatie’?
Ja, zo een moment dat ongevraagd iemand je met het gepoederde neusje op de genetische feiten drukt. Je straight-faced vraagt of je nu man of vrouw bent. ‘Want als ik uw stem hoor dan weet ik het niet meer.’ Zoiets zal de dame gezegd hebben. Ik was er zo door geraakt dat ik niet eens meer weet wat precies het zinnetje was want ‘zo’n impertinentie’ verwacht je gewoon niet. Tenminste, ik niet.

Goed het was lekker weer, heet zelfs. Ik zag er niet al te vrouwelijk uit want een spijkerbroek en een t-shirt laten dan misschien wel boobs zien maar geen hips. De make-up lag er ook niet al te dik op en mijn hersenen waren toch echt met vriendin en kinderen bezig. En dan verraad je jezelf. De vraag doet je ineens realiseren dat voor anderen het misschien wel lijkt alsof je een rol speelt terwijl nu juist het tegendeel waar is. Dat van die rol spelen was immers vroeger toen ik een meneer schijn te zijn geweest. Nu niet meer, nu ben ik mezelf. Ben ik dan ook echt mezelf? Mijn hoofd vertelt van wel maar mijn lijf verraadt me dus soms. En laten we eerlijk zijn, het is voor mij ook stukken slimmer om gewoon een leuke rok aan te doen dan een spijkerbroek. Grappig genoeg worden er dan geen vragen gesteld is mijn ervaring.

De dame in kwestie kan ik het niet kwalijk nemen. Oud, eenzaam, om een praatje verlegen en misschien niet meer helemaal op deze wereld. Wat doe je dan als je iemand tegenkomt die je niet kunt plaatsen? Dan vraag je het dus gewoon aan zo’n persoon hoe het zit. Laffe ik geeft natuurlijk een fabuleus ontwijkend antwoord en dat helpt de situatie niet bepaald. De wereld wordt voor iedereen ineens ongemakkelijk. Maar goed dat er dan kinderen zijn.

Terwijl ik een drankje haal gaat het gesprek verder tussen de dame en mijn kleine oogappel. Eenmaal terug bij de tafel lijkt het allemaal wat opgeklaard. Nog later hoor ik het ‘million dollar answer’ van mijn lieverd. ‘Alice is mijn vader. Maar dat is zo een lang verhaal, daar heb ik geen tijd voor om dat te vertellen hoor.’ De waarheid is soms zo simpel dat wij volwassenen er de woorden niet voor kunnen vinden terwijl een kind er totaal geen moeite mee heeft. Want gelijk had ie natuurlijk.

Het is maar een incident, van geen betekenis. Wel tekenend voor mijn werkelijkheid. Hoe langer ik er over nadenk en hoe meer ik met mijn ‘zusjes’ praat over dit soort gebeurtenissen, hoe duidelijker het wordt dat die onzichtbare man soms niet onzichtbaar is. Dat die man, ook al wil ik dat niet, gewoon in me huist. Als de omstandigheden er zijn, mijn bewustzijn er juist niet mee bezig is dan kan die onzichtbare man zich zomaar laten zien. Niet voor mezelf maar wel voor anderen. Dat zal veel vaker zijn dan ik zelf in de gaten heb of wil toegeven. Sociale codering is iets wat ook bij mij heeft plaatsgevonden. Gewenst sociaal mannelijk leven noem ik dat maar. Het is bijna heel mijn leven bij me geweest. Met moeite, maar toch. Al die gewoonten, bewegingen, die kleine dingetjes die zo typisch mannelijk zijn zitten er nog een beetje. Sommige wil ik ook niet kwijt, andere maar al te graag. Te lage schoenen? Dan loop je minder vrouwelijk. Geen make up gebruikt? Dan spreken mijn ogen minder en zijn ze op zijn minst ‘sekse neutraal’. Spijkerbroek aan betekent geen heupen en dus man. En ga zo maar door. Honderden kleine details, even zovele aanpassingen in mijn dagelijkse bestaan die meestal lukken en onbewust gaan maar die soms heel veel moeite vergen. De voice mail stem, de telefoonstem. Ze zijn anders dan de gewone gespreksstem. Geen direct zichtbaar contact met de gesprekspartner betekend verzakelijking. Verzakelijking maakt onbewust mijn stem lager. Door de telefoon is de score 50% goed, 50% door de mand vallen.

En dan heb ik het nog gemakkelijk in verhouding tot zoveel zusjes. Mijn uiterlijk is aangekleed wel in orde. Gezicht, ogen, handen, benen en zelfs een beetje figuur in combinatie met goed gekozen kleding zorgt er voor dat het eigenlijk gewoon een probleemloos bestaan is geworden. Alleen verslappen kan ik me dus niet goed veroorloven. Dat geeft gelukkig geen spanning maar leidt dus wel tot ‘zo’n situatie’ af en toe. Ik zal er mee moeten omgaan en met vallen en opstaan lukt het me wel om me te wapenen. Moeilijker vind ik het voor die ander die er soms bij is. Vooral als ik mijn leven met die ander deel. Want ook die zal er aan moeten wennen dat dit af en toe gebeurt en ook die wordt met de neus op mijn onzichtbare man gedrukt. Moeder, geliefde, vrienden en vriendinnen, collega’s, ze maken het allemaal wel een keer mee. Ik kan ze denk ik alleen maar helpen door er voor mezelf niet zo’n punt van te maken of in ieder geval niet te laten merken dat ik geraakt ben. En dat moet ik nog leren.

Alice ©  2008

7 thoughts on “Transgender Chronicles 43 (onzichtbare man)

  1. hoi Alice,

    Via facebook lees ik wel eens wat van je, en besloot vandaag een wat verder te lezen op je site. Je schrijft mooi, zo mooi dat ik me in het bovenstaande helemaal kon verplaatsen en dat terwijl ik gewoon als vrouw geboren ben.
    Diep respect voor wat je schrijft en hoe je er mee omgaat! je bent wie je bent. Dat zijn we allemaal!
    En kinderen …..ja zo eenvoudig is het leven eigenlijk. Kinderen zijn zuiver! Wij maken de problemen en zien de beren op de weg.
    Leef gewoon lekker je leven, spijkerbroek of niet, rokje of niet. Ik denk dat ik op menig vrouwenfeest 20 dames aan kan wijzen die er in een spijkerbroek minder vrouwelijk uitzien…

    Ben gewoon jezelf!

    • Het is allemaal al weer lange tijd geleden in mijn beleving. Het laatste jaar is er veel van die man verdampt. Zo ver zelfs dat ik nu ik met een theaterprogramma bezig ben ik extra moeite moet doen om een man in me boven te halen en uit te beelden. Het is niet langer vijandig. Gelukkig.

  2. Wat gaan wij er toch allemaal op een eigen manier mee om. Als ik die vraag krijg (heel soms), dan laat ik er geen twijfel over bestaan: “Een vrouw.” Is dat niet overtuigend en heb ik tijd en zin, dan zeg ik dat ik wel een vermoeden heb, waarom ze dat vragen. En dat het wel klopt wat ze zien, namelijk dat ik een andere start in het leven heb gehad dan de meeste vrouwen, maar dat ik niettemin gewoon een vrouw ben. Voor ingewijden wil ik er wel eens open over zijn dat het voor mijzelf ook best ingewikkeld voelt, maar voor “de buitenwereld” houd ik het liever eenvoudig.

  3. Hm. Bij mij niet helaas. Voel me gewoon eigenlijk nooit mannelijk. Wel vindt ik het leuk om af en toe een beetje androgyn te zijn maar dan toch wel naar het vrouwelijke. Ach je kent me, ben eigenlijk een rokken en hakken typje. Uit betrouwbare bron weet ik dat me dat ook veel beter staat. CU soon my dear.

  4. of ik man of vrouw ben hangt gewoon van het weer af, of het regent bijvoorbeeld, dat antwoord werkt (bijna) altijd

  5. zoals AnamCara het al stelde, wij zijn het beste van twee werelden, en hoe had we ook proberen er zal altijd een klein stukje van die oude ik overblijven, probeer daar gewoon het beste uit te halen en laat je er niet door doen, hoe moeilijk het soms ook is de beloning waarom je het uiteindelijk gedaan hebt is wat telt.
    ik krijg die opmerkingen ook geregeld, ik heb dan ook de pech dat ik 1m82 en in België is dat nu niet onmiddellijk de standaard lengte voor een vrouw, dus ja ik word meestal wel wat langer bekeken en ja… dan zie je ze achter je rug tegen elkaar erover beginnen. ik persoonlijk vind diegene die op zijn minst iets durven te vragen zoals die oude vrouw uit jou verhaal nog het meest sympathiek, die staan ten minste, al was het maar onbewust open voor wie je geworden bent. ja het is waar we zullen nooit 100% vrouw zijn, maar aan de andere kant, moet dat dan? moeten we niet gewoon proberen ons zelf te zijn, heel veel vrouw met nog een klein beetje man in ons?
    en trouwens als ze tegen mij zeggen jij bent toch een man antwoord ik meestal gewoon, nee ik ben transgender en er nog trots op ook, en ga dat nu maar eens opzoeken dan weet jij het eindelijk ook. das veel gemakkelijker dan liggen ontkennen, ze begrijpen het uiteindelijk toch niet, en dat feit ligt zeker niet aan ons

  6. Jij bent jij, het beste van twee werelden. Zou je ook maar iets moeten ontkennen? Dan ontken je jezelf. Gemakkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, maar het is wel zo.

Reacties zijn gesloten.