Waarheid

Waarheid is een relatief begrip. Tenminste dat lijkt steeds vaker het geval te zijn. En dat hindert me. Ik ben opgevoed met het adagium dat je niet mag liegen. Nou, daar heb ik verdomd weinig van terecht gebracht. In mijn leven heb ik heel wat af gelogen. Tot ik er ziek van werd en ik besloot het niet meer te doen. Sinds dat moment is het beter geworden in mijn leven. Goed, heilig ben ik niet en soms lukt het me niet om me aan mijn eigen regel te houden. Maar in het algemeen gaat het me goed af.

Maar de wereld om me heen denkt daar blijkbaar anders over. Van grote leugens als wat de Bush Administration de wereld aangedaan heeft en ons allemaal in een oorlog gestort heeft schrikken we niet eens meer op. Zo ook met de gebeurtenissen van vandaag zeven jaar geleden. 9/11 in 2001 zullen we denk ik nooit meer vergeten, net als de moorden op JFK, RK en MLK of de maanlanding en de val van de muur.

Na het zien van een paar documentaires de afgelopen dagen over die vreselijke dag kan ik het niet laten vandaag nog eens het internet af te struinen naar informatie. Het is een soort dwangneurotisch voyeurisme dat me treft want ik wil weten. Wat ik wil weten is de waarheid, er klopt teveel niet in het beeld dat we allemaal kennen. Ik ben geen complotdenker maar hier is het dramatisch om vast te moeten stellen hoeveel er onduidelijk en onmogelijk is aan wat er die dag gebeurde. Een website als http://www.waarheid911.nl zet me aan het denken. Ik kan er niet aan ontkomen om twijfels te hebben en ik ben blijkbaar niet de enige. Dat overheden de waarheid spreken heb ik allang tot sprookje verheven. Een eng sprookje maar helaas is dat op zich wel een waarheid.

Klokkenluiders, parlementaire enquetes, waarheidsvinding, ombudsman het zijn woorden die onze taal verrijkt hebben in de afgelopen decennia. Het zijn woorden van tegenwoordig. Woorden van een maatschappij die niet meer de straat op gaat als regering of parlement uit de bocht vliegt maar die zelfs het bestrijden van onwaarheden ingekaderd heeft. Geïnstitutionaliseerde omgang met gouvernementeel bedrog. Het is een systeem op zich aan het worden en eigenlijk is dat een slechte zaak. De emotie lijkt door de genoemde begrippen immers gekanaliseerd te worden in ambtelijke richtlijnen en juridische rimram. Niet iets dat tot een oprechter maatschappij zal leiden maar tot een sociale apathie. Een vervlakte maatschappij waar onrecht bestrijden alleen via een klachtenregeling kan. Waarin de burger niet zozeer monddood maar wel aktiedood is gemaakt. Een maatschappij waarin regering de oude ‘linkse’ activisten ter verantwoording roept op een manier die overkomt als de manier waarop de overwinnaar in een oorlog de geschiedenis naar de hand zet in boeken en beelden. (Lees Karin’s ‘Waarheidscommissie‘ er maar eens op na.)

Activisme leeft niet meer, de waarheid is relatief geworden, onrecht bestrijden we niet maar laten we over aan door de overheid betaalde procedurepikkies als klachtorganen en ombudsmannen en ombudsvrouwen. De straat op gaan we niet meer. Internet heeft het stokje een beetje over genomen maar toch ook niet helemaal. De rol van internet als activistisch medium is kleiner dan sommigen denken. Het kan wel zijn dat veel op het web te vinden is en dat er veel onthuld wordt via het internet, maar maakt de samenleving zich wel druk over die onthullingen? Of is de reactie tegenwoordig al veeleer dat ook internet niet te vertrouwen is. Heeft Andrew Keen dan toch gelijk? En heeft hij met zijn gelijk dan ons geleerd dit relatief nieuwe bolwerk van publieke schandpaal te nuanceren? Geloven we niet meer wat we lezen en zien? Het houdt me bezig dezer dagen dat in de media er niet of nauwelijks vragen worden gesteld bij wat er nu precies voor, tijdens en na die vreselijke elfde september is gebeurt. In plaats daarvan wordt in een schokkende documentaire over de aanslag op het Israëlisch team in München in 1972 door ‘Andere Tijden‘ wel onthuld hoe de overheid (die in Duitsland toentertijd) gefaald heeft op een schandalige manier. Het is belangrijk zoiets te zien, tot je te nemen. Het is jammer dat het gaat over iets dat zo ver achter ons ligt dat het de mensen niet echt meer raakt.

Het wachten is op de aflevering van Andere Tijden in 2037 waarin duidelijk wordt wat er in New York echt gebeurt is. Wie er echt achter zaten, wat de rol van de overheid was, van de president, de CIA, de media, de westerse wereld. Misschien dat we dan waarheid te zien krijgen in plaats van media en overheidsmanipulatie. Want dat is mijn waarheid waar ik van overtuigd geworden ben. Overheid en media, ik vertrouw ze niet meer. Mij overkomt wat meer mensen gebeurt als ze ouder worden, ik ben cynisch aan het worden. En dat is niet wat ik wou.

Alice © 2008

Advertenties

One thought on “Waarheid

Reacties zijn gesloten.