Transgender Chronicles 44 (life sucks)

Wat zou het fijn zijn als ‘leven’ wat minder een werkwoord was. Minder moeite, minder gedoe, minder worsteling. Want ‘het leven’ is behoorlijk ingewikkeld tegenwoordig. Vraag je een parkeervergunning aan dan moet je een leaseverklaring opsturen (wie wist 25 jaar terug eigenlijk wat zoiets was?). Als je telefoon wilt moet je kiezen uit mobiel GSM, mobiel UMTS, analoog, ISDN, VOIP, Skype en ga zo maar door. Ben je je baan kwijt en heb je een uitkering nodig dan moet je 14 maanden aan aanstellingen, loonstroken en werkgeversverklaringen insturen anders kan je je geld vergeten.

En als je je kind wilt opvoeden moet de halve wereld daar over mee praten c.q. lullen.

Als je trans bent moet je de rest van je leven te pas en te onpas uitleggen wat dat is, wat het voor je betekent, hoe je je verhoudt tot anderen (ben je dan hetero of lesbisch?) en zo meer.  Of je wilt of niet, alles in het kader van ‘de acceptatie’. Want, ook of je wilt of niet, er zijn altijd wel weer mensen die zo nodig moeten weten hoe het met je zit. Wat je in je slipje hebt, met wie je naar bed gaat en hoe de ‘verbouwing’ plaats vond. Je bent immers op dat vlak bijzonder en bij een trans mag je je veroorloven de meest intieme vragen te stellen, toch?

Nou, niet dus. Ik ben dat zat en daar ben ik niet de enige in. Als er weer eens een hetero man me vraagt of ‘ut’ er nog zit dan antwoord ik dat ik hem dat vertel onder de voorwaarde dat hij me verteld hoe vaak en in welke standjes hij ‘ut’ met zijn vrouw doet. Voor vrouwen geldt iets anders en de lesbo’s vraag ik dan of ze voor butch of lipstick vallen en waarom.

Het punt is een beetje dat de impertinentie van veel mensen het leven niet bepaald eenvoudiger maakt. Het zorgt er voor dat ik me jammer genoeg maar al teveel bewust blijf van mijn gender verleden. De fascinatie van anderen met dat verleden is hinderlijk. Het is niet van belang voor mijn bestaan als mens, professional of schrijfster wat er nu in verhouding tot vroeger in mijn string huist. Het is voor de opvoeding van mijn kinderen niet belangrijk wat mijn verleden op dat punt is. Tenzij ‘de wereld’ hun daar ook lastig mee valt. En dat gebeurt dus geregeld.

De komende tijd komen ingewikkelde zaken als echtscheiding en opvoeding weer aan de orde. En weer zijn er ‘instanties’ die zich met ons bemoeien. Ze moeten wel in dit kapot georganiseerde land. Maar ik ben niet ingewikkeld. Ik ben ontwikkeld. Ontwikkeld tot mens, tot vrouw, tot ouder, tot professional. En daar zal ‘men’ het mee moeten doen. Dat betekent dan wel dat ik niet zonder weerwoord over me heen en weer laat lopen. Dat op zich brengt dan weer mee dat mensen me lastig zullen vinden. Vroeger vond ik dat vervelend, tegenwoordig maakt het me niks meer uit. Als ik niet uitkijk ga ik me zorgen maken als ik niet lastig wordt gevonden door instanties en dergelijke.

Ondertussen zie ik levens van mensen om me heen instorten. Ziekte, verlies van werk, tegenwerking, bedrog. Ik zie het, voel het soms en irriteer me er natuurlijk enorm aan. De oneerlijkheid van ‘het lot’ dat om de één of andere reden altijd de verkeerden en ook nog in meervoud treft. Vaak is er niks tegen te doen. Het maakt me wel verdrietig en opstandig.

Het nadeel van dit al is dat het zo vermoeiend is. Soms breekt het me op en ontbreekt het me aan de fut om weer op te staan, verder te leven. Gelukkig duurt dat niet heel erg lang en gelukkig heb ik tegenwoordig mensen om me heen die me zo af en toe een duwtje in de rug geven en ik hun for that matter. En natuurlijk zijn er de special effects als liefde, genegenheid en succes. Want ook die zijn er regelmatig. Zo waar lukken er ook dingen die ik belangrijk vindt. Zo waar blijkt dat er zo hier en daar ineens iemand op duikt die gewoon helpt in plaats van de wereld moeilijker maakt. En zo waar is er dus liefde in verschillende vormen: kinderen, ‘vriendin’, vriendinnen, de poes. Als die zich weer eens laten zien merk ik dat ik ook in een wereld leef waarin mensen (en dieren) van elkaar houden, zonder voorwaarden en zonder gedoe.

Dus ja, ‘life sucks, but the special effects are awesome.’ en daar hou ik me net als veel anderen maar aan vast.

Alice © 2008

Advertenties

3 thoughts on “Transgender Chronicles 44 (life sucks)

  1. Hoi Alice,

    heel herkenbaar je verhaal. Het steeds maar weer geconfronteerd worden met het feit dat je je gedwongen voelt om uit te leggen wat je bent, hoe het zo gekomen is, of je nu op mannen of vrouwen valt etc., etc.
    Soms, ja soms, de laatste tijd eigenlijk te vaak, weer dat (ik houd het netjes hier, maar wilde eerst een ander woord gebruiken) “rot” gevoel van kan ik het allemaal wel aan…..

Reacties zijn gesloten.