TV series

Vroeger (vroegûh) waren het detectives en politieseries die me soms aan de buis kluisterden. Derrick en zo en later Hill Street Blues wat ik nog steeds zo ongeveer de beste serie in zijn soort vindt. Maar de tijden veranderen en ik verander mee. Aangezien Hollywood niet ophoudt met het aanboren van nieuw acteertalent en nieuwe scriptschrijvers vindt ook in mijn kijkgedrag verandering plaats. Niet dat ik vaak kijk trouwens, maar voor sommige series maak ik een uitzondering.

Dus was ik tijden verslaafd aan Law & Order. Totdat tot mijn verbijstering de serie op de vroege avond van de buis verdween, mij in verwarring en visuele jetlag achterlatend. De late avond versies kon ik nooit aan wennen. Grey’s Anatomy kwam er voor in de plaats. Verschrikkelijk! Ik hou niet van ziekenhuizen. Iets teveel gezien de laatste tijd en iets te intens zal ik maar zeggen. Maar ja, dochter in huis denkt daar anders over en dus komt Grey’s regelmatig langs en ook de spin-off Private Practice sluipt ons kijkgedrag binnen. Eerlijk is eerlijk, alles went en Grey’s dus ook.

Maar beide series kunnen niet in de schaduw staan van de ultiem lesboserie: the L Word. Niet te zien op de Nederlandse tv. Niet meer want blijkbaar moeten de verschillende series vooral voldoen aan de heteronormatieve selectie van de netbeheerders. Commercieel gezien ook wel begrijpelijk. Maar boeiend is anders. The L Word is dus voor mij een kwestie van downloaden (niet verder vertellen hoor!) en met de laptop kijken. Lekker lui in bed hangend, laptop in de hoek, glas wijn er bij, kaarsjes aan. Rrrrrrr. Zo stereotiep ben ik wel dat ik daar van kan genieten.

En zo stereotiep ben ik ook dat vooral Shane me wakker houdt. Jenny een beetje en Marina is gelukkig de serie uitgeschreven want die is echt slecht voor de nachtrust.

Wat deze series gemeen hebben is de goeie casting en het prima acteerwerk. Goed, de verhaallijntjes zijn bij Law & Order vaak té maatschappelijk verantwoord en politiek correct, bij Grey’s té grappig of triest en bij the L Word te seksistisch, lesbisch of truttig. Maar de rest klopt heel behoorlijk. En de waarheid gebiedt ook te zeggen dat de laatste twee series voor mij ook wel leuk zijn omdat regelmatig stukken Los Angeles passeren en dat herinnerd me aan een prachtige vakantie. Het maakt duidelijk hoe iconografisch die stad eigenlijk is met Santa Monica, Ocean Avenue, West Hollywood en zo meer. Wel hoop ik ooit nog eens een shot te zien van Santa Monica Boulevard in West Hollywood op het punt waar naast de stars & stripes twee regenboogvlaggen prijken. Om de één of andere reden gebeurt dat niet. Misschien wil men de combinatie van de vlaggen niet zien. Bij Grey’s is heterogedrag de norm en bij the L Word is gay de norm. En bij een norm is het misschien niet zo geweldig die te bestrijden of juist al te visueel te maken? Ach, ik denk er het mijne van.

Het is ook wel aardig om te zien hoe ver tv series verwijderd zijn van de werkelijkheid als ze zich afspelen in een omgeving die je zelf gezien hebt en die een heel ander beeld geeft dan zo’n serie. Hollywood Magic wordt dan al snel Hollywood Crap. Het leven in Los Angeles is als je genoeg geld hebt gemakkelijk maar behoorlijk saai. Echt bruisen doet zo’n stad niet als je het vergelijkt met Amsterdam, dat op zich niet veel meer is dan formaat provinciestad maar wel veel meer karakter heeft dan zo’n platte metropool als L.A.. Maar ook die crap verhindert me niet om toch te kijken en plezier te beleven aan de verhaaltjes, intriges, love stories en drama’s. En om te laten zien dat zelfs een lesboserie als the L Word goed acteerwerk kan laten zien doe ik hier er nog een clipje bij waarin de schrijfster in gaat op hoe een specifieke afelevering is geschreven en uitgewerkt…

Alice © 2008

Advertenties

One thought on “TV series

  1. imho is de beste serie aller tijden nog steeds “Angel”. Ik hou van scifi en fantasy…heb nooit begrepen wat er zo leuk is aan detectives of thrillers. Ieder zijn smaak he 😉

    Tegenwoordig volg ik “Heroes”.

    groetjes,
    paul

Reacties zijn gesloten.