Transgender Chronicles 46 (Kiezen voor mezelf)

 

Het gaat me niet gemakkelijk af. Kiezen bedoel ik. Kiezen is moeilijk, kleren bijvoorbeeld. Het vergt spiegelmomenten. En dat is dan nog de simpele variant. Maar er zijn veel moeilijker keuzes te maken soms. Zoals eerder deze week.

Want was een paar blogjes terug er nog sprake van een mooie nieuwe liefde, nu is die al weer voorbij. Het antwoord op één van de vragen uit de vorige Chronicle is er eerder dan me lief is. Omdat ik heb gekozen. Voor mezelf deze keer en dat is een overwinning. Het is een vreemde gewaarwording om een verlies van een liefde als een overwinning te ervaren. Toch is het precies die tegenstrijdigheid die me verteld dat ik na alles meer veerkracht heb gekregen dan ik ooit dacht.

Goed, die lieve vrouw die ik dacht ontmoet te hebben bleek niet bij mij te passen. Een soort ruwe diamant waar je je aan snijdt. Met de schoonheid van de liefde die ze mij gaf, het zelfvertrouwen dat ik daarmee kreeg en de mooie ervaringen die we deelden kwam er iets anders mee dat uiteindelijk de basis weg sloeg. En terwijl ik mezelf altijd voor houdt dat relaties herstelbaar zouden moeten zijn kan ik dat deze keer niet opbrengen. Na wat nadenken meen ik mezelf te begrijpen en kan ik dat ook verklaren.

Natuurlijk, ik ben overgevoelig voor sommige signalen die mensen uitzenden. Maar soms zijn signalen gewoonweg niet te negeren en heel soms zijn signalen, hoe zwak ook, een onthulling van de werkelijke gedachten van iemand. En daar wordt het lelijk. Wegvallen van gevoel van liefde bij mij kan blijkbaar split second plaatsvinden op het moment dat de ander in een vlaag van onnadenkendheid me raakt op mijn kwetsbaarste plek. Mijn verleden als ‘man’ werd me voor mijn voeten gegooid als een manier om maar niet naar de eigen problemen te hoeven kijken. Een afleidingsmanoeuvre tijdens een twist die mij onthulde dat als het spannend wordt de ander me toch niet kan zien zoals ik werkelijk ben. En dat snijdt. ‘The first cut is the deepest’ zongen verschillende artiesten en dat klopt. Want zo’n opmerking en het effect van de onthulling van de diepere gedachten achter die opmerking zijn zo heftig en hebben zo een enorme slagkracht dat in plaats van een gesprek ik niets anders meer kan dan me terugtrekken in mezelf. ‘Shields up’ in Star Trek termen. Want de aanval waar ik in een relatie altijd bang voor ben is daar. Einde relatie is het onontkoombare gevolg. Zo plotseling als liefde zich kan vertonen zo snel kan het kapot gaan. 

Natuurlijk maakt me het verdrietig om weer te moeten ervaren, de derde keer op rij, dat omwille van wat ik ben een liefdesrelatie onmogelijk blijkt te zijn. Dat is keihard en de gevolgen voor mij zijn groot. Op dit moment is er geen geloof in de mogelijkheid van een relatie met een andere vrouw zonder dat mijn biologische verleden me ooit parten zal spelen. Fact of life is dat de ander er blijkbaar nooit mee overweg zou kunnen. De gemaakte stap om mezelf te willen zijn heeft als gevolg dat ik dan wel mezelf kan en mag zijn maar dat ik er vervolgens wel alleen voor zal blijven staan. 

Een nieuwe relatie? Ik moet er even niet aan denken. Het risico om op enig moment geconfronteerd te worden met de diepere gedachten van de ander over mijn oude biologie wil ik niet lopen. Het is gewoon te oneerlijk. Ik wil mezelf niet aandoen dat weer te moeten ervaren. Dan maar mijn energie en liefde richten op andere zaken als dochter, zoons, werk, schrijven en vriendschappen. Maar misschien zie ik het te somber. Misschien ga ik de fysieke bevestiging van mijn vrouwelijkheid weer keihard missen. Misschien wordt ik gewoon weer een keer verliefd. 

Transen en relaties. God wat ingewikkeld kan dat toch zijn. Waarom is het toch zo vaak een keuze tussen de mooie momenten en de ruimte voor jezelf? Waarom kan ik niet anders dan kiezen voor mezelf?

Alice © 2008

Advertenties

7 thoughts on “Transgender Chronicles 46 (Kiezen voor mezelf)

  1. De genoemde grensoverschrijdingen en haar niet met jou als geheel kunnen omgaan zijn precies heel goede redenen om helaas voor jezelf te kiezen en te zeggen “basta”.
    Scheiden doet lijden, en het is soms beter om dan maar voor jezelf te kiezen, zeker als de zaak ligt zoals nu.

    Tot gauw

  2. De reacties zijn heftiger (en soms ook dommer) dan het blogstukje, maar je verleden is niet alleen biologisch maar ook sociaal en seksueel, en bij één van die exen was het niet het verleden maar wie je nu bent.

    We hebben liefde om ons heen, alleen niet wat we eigenlijk zouden willen (k)

  3. Hoi Frederique,

    je hebt geen gelijk wat mij betreft. Woorden zijn soms wapens. En woorden onthullen soms diepere gedachten. Dat is hier aan de orde. Die diepere gedachten zijn precies dat wat een relatie in deze situatie onmogelijk maakt. Omdat ze mij vertellen dat iemand me blijkbaar juist niet ziet en herkend. Dat heeft niets te maken met mijn specifieke achtergrond of met mijn SRS.
    Mijn man-achtergrond is een ongelukkige woordkeus. Mannelijk verleden is een betere. Het ging in dit geval ook niet over het aspect mannelijkheid (in gedrag) op zich maar over de wijze waarop dat voor mijn voeten gegooid werd.

    Over projecten / zaken die afgerond zijn sinds mijn SRS… Dat zijn er nogal wat. Twee manuscripten gereed, dochter naar mij verhuisd met alle perikelen daar om heen. Vakantiereis inclusief reisverhalen in juli. En ook weer full time aan de bak in een complexe en mooie opdracht.

    Maar ook: keuzes gemaakt om een aantal zaken niet door te zetten of mijn inzet te beperken.
    Al met al iets wat past in mijn normale doen zoals dat altijd geweest is en dus nog steeds is.

    Vluchten? Juist niet. Keuzes maken, dat wel. Ook moeilijke keuzes om niet te investeren in een relatie die niet kan werken. Hoe pijnlijk die keuze ook is.

    groetjes,
    Alice

  4. Hoi Alice,

    Je hebt gelijk: tekst is maar tekst. En iedereen leest erin wat hem/haar/zhaar het meeste aanspreekt of het meeste raakt. In mijn geval is dat het volgende. Zo te zien laat jij je (zwaar) raken als je man-achtergrond naar voren komt. Voor mijn gevoel (maar: misschien zit ik helemaal mis?) is dat een teken dat je die achtergrond nog niet helemaal verwerkt hebt. Want als je die achtergrond wel helemaal verwerkt zou hebben zou het je niet uitmaken dat een ander jouw man-achtergrond benoemt? Of wat een ander daarin ziet?

    En misschien heeft je ex-partner meer gelijk dan je wilt weten: welke projecten ben je sinds je SRS op het gebied van T*-zijn gestart? Hoeveel heb je er afgerond? Staat er niet erg veel tegelijkertijd open? Is het echt geen vlucht?

    Je hebt gelijk, woorden zijn maar woorden. Ik ben een volledige buitenstaander. Ik kan alleen maar vragen opgooien, aan jou om ze (wel-of-niet, al-dan-niet in het openbaar) te beantwoorden… Ik heb zelf ook ervaring in het vluchten. Doe het nu nog steeds. In mijn werk, in discussies over de VU op meerdere forums. Ik heb er nog lang niet altijd een antwoord op en kan er lang niet altijd even goed mee om gaan. Misschien hoort het zelfs wel bij het mens-zijn om soms te vluchten. Maar toch…

    Succes met dat doen wat voor jou belangrijk is!

    Groetjes,

    Frederique

  5. Mik,
    je weet natuurlijk niet waar je het over hebt want je leest slechts een tekst en dat is maar een stukje van de werkelijkheid. Maar goed lezen is ook een kunst.
    Het stuk gaat over het overschrijden van grenzen, niet over het ontkennen van verleden.
    Grenzen, ook die bij jezelf, zijn precies dat: grenzen.
    Grensoverschrijding kan soms leiden tot een natuurlijke tegenreactie. In dit geval het wegvallen van liefde aan mijn kant. En zonder een gevoel van liefde is er geen ruimte voor een relatie.
    Dat heeft niets meer te maken met transgender zaken maar is gewoon een aspect bij het aangaan en niet aangaan van een liefdesrelatie. Dat laatste kan betekenen dat je een keuze moet maken, een keuze voor mezelf deze keer.
    Alice.

  6. Volgens mij maak je er een potje van. Je verwacht zeker dat de geslepen diamanten voor het oprapen liggen? Je wilt zeker een vrouw die al je tere gevoelens voortdurend ontziet. Aan zo’n soort partner heb je dus echt helemaal niets. Wat een belachelijk idee dat je vriendin je bij gelegenheid niet diep zou mogen kwetsen. Waarvoor is het dan je vriendin? Moet het een soort ja-knikster zijn die alles van je voortdurend leuk vindt?

    Je verwart je in je eigen denken. Je moet eerst beginnen met te bedenken wat je precies wilt. Als dat een leuke vriendin is, zoals je zegt, en je wilt haar, moet je vervolgens bedenken hoe je haar kunt vasthouden. Jij doet precies het omgekeerde. Je jaagt haar weg.

    En waarom zou de ander jou moeten zien, zoals jij denkt dat je werkelijk bent? Waar ben je nu mee bezig? Met anderen te laten vertellen dat je echt bent zoals jezelf graag wilt zijn? Prima, maar dat botst dus wel met het vasthouden van een relatie. Een mens kan niet alles hebben.

    Die ‘shields up’ reflex is misschien wel begrijpelijk, maar helemaal niet nuttig. Je moet ook kunnen incasseren en toch kalm blijven en rustig doorgaan en terugkomen. Op ‘klappen’ moet je je gewoon instellen. Dat hoort erbij als je in de echte wereld wilt leven.

    Natuurlijk krijg je bij een relatie te maken met je biologische verleden. Nou, en? Het gaat er niet om dat die ander jou precies zo ziet als jij graag wilt zijn, het gaat erom dat de ander iets in jou ziet dat ze de moeite waard vindt.

  7. en toch, het kan liefde vinden als transgender.
    maar misschien is het omdat het voor haar niet uitmaakt of ik nu vrouw of man zou zijn, voor haar is het de persoon die het maakt en niet het gender. ik weet het, het klinkt een beetje ongeloofwaardig maar toch weet ik nu na twee jaar met haar samen te zijn dat zij mij altijd als vrouw zal zien (en je weet dat ik beslist heb om me niet te laten opereren, dus moet dat voor haar toch nog moeilijker zijn normaal? maar blijkbaar speelt dat voor haar dus niet.
    ooit kom je wel de juiste tegen

    ik zal je nog een gedichtje meegeven dat ik nog maar net voor haar geschreven heb.
    misschien is het dat wel.

    Ik zocht, en kon niet vinden.
    Tot ik in jou ogen keek en meer vond dan ik ooit gezocht had

    In ieder geval veel succes met je toekomstige boek. laat me zeker weten als het uitkomt en waar ik het kan vinden dan.
    Marleen

Reacties zijn gesloten.