Ziekenhuizenstrippenkaart

olvg

Ik heb dezer dagen een (nieuwe scrabblewoord) ziekenhuizenstrippenkaart. Nou ja, het lijkt er wel op gegeven de frequentie waarop ik verschillende ziekenhuizen bezoek. Geheel niet vrijwillig heb ik me daarmee gevoegd in het (grote) leger van mensen die om wat voor reden dan ook geregeld bij dat soort instellingen moet aankloppen.  Iedere keer weer een aparte ervaring en vaak loopt het weer net even anders als verwacht. Alleen de reis er naar toe al.

Vanuit het Haagse moet ik bijvoorbeeld naar Amsterdam want ik ben een OLVG en VUMC klantje. Er werken in dat OLVG inderdaad veel lieve vrouwen en het is er gastvrij in het huis. Iets want van de Vrije Universiteit niet gezegd kan worden. Sorry vrienden. Het verschil in bereikbaarheid is voor het OV niet zo groot maar ook daar wint het OLVG. De inrichting van de gebouwen echter is een wereld van verschil. De VU kenmerkt zich al lange tijd door armzalige werkruimten, altijd te krap, doolhofachtig aan elkaar geknoopt, waardeloos bewegwijzerd en net zo vaak in verbouwing als het stratenplan in Amsterdam. En het is er donker, om niet te zeggen gloomy. Het heeft op mij de invloed dat ik er zo snel mogelijk weer weg wil, ware het niet dat mijn dokter en de mensen om hem heen aardig zijn en ik best goed met ze kan opschieten. Dat maakt veel goed, maar dat gebouw…

Het OLVG daarentegen is een moderne medische oase in Amsterdam Oost. Lekker ruim, licht, modern ingericht en de koffie is er ook best goed. De mensen zijn er geweldig en de zorg ook. Voor zover een ziekenhuis het in zich heeft om favoriet te zijn bij iemand is het OLVG dat bij mij. Alleen de wandelgang is wel heeeeeeeeeeel erg lang, maar goed we nemen dan gewoon maar de tijd om bij de juiste kamer te komen. Wat trouwens wel opvalt is het verschil in architectuur van de ruime en zeer hoge centrale hal met zijbeuken in vergelijking met de typisch lage ziekenhuis behandel en verzorgingensruimten. Efficiënt oogt het allemaal wel en toen ik er op een karretjes werd rondgereden een half jaar terug voelde het ook zo.

Maar goed, ik heb dus een mentale strippenkaart op beide gebouwen terwijl ik helemaal niet ziek ben. Het blijft dan ook een rare gewaarwording om als gezond mens rond te lopen in gebouwen waar vooral zieke en gewonde mensen rondlopen. Maar het is nodig om door die fysieke toestanden heen te gaan om mijn hoofd zich prettig te laten voelen in dit maffe leven. En dan hoort die strippenkaart er dus bij.

Gisteren was weer een ziekenhuisdag. Op één dag had ik het genoegen beide gebouwen weer te bezoeken. Dat betekend in het OLVG kort wachten en snel afgehandeld worden maar wel met de goede aandacht en in het VUMC lang wachten (de apotheek wordt weer verbouwd) en wat rustiger afgehandeld worden. Dat wachten is vervelend maar een mens went er aan en op zo’n dag kan je toch maar beter niks anders te doen hebben. Het afhandelen is fijn als er tijd voor is, of je het gevoel krijgt dat dat zo is. Gisteren ging dat goed. Hoewel ik natuurlijk (nadeel als je alleen gaat) toch weer iets vergeten ben te vragen dat me het leven nog zuur zou kunnen maken.

En vreemd genoeg na alle wachten en slenteren, Spits, Metro en wat al niet gelezen hebbend… ik was doodmoe aan het eind van de dag. Want hoe goed er in een ziekenhuis ook georganiseerd wordt, het blijft altijd een spannende zaak. Deze keer is het goed afgelopen, hopen dat het over een paar weekjes weer zo goed gaat want dan mag ik weer een dagje langskomen om onder het mes te gaan. Dit jaar in ieder geval nog twee bezoeken, maar niet aan het VUMC.

Doch in het lichte OLVG gelukkig. Niet mijn ziekenhuizenstrippenkaart vergeten dan.

Alice © 2008

Advertenties