Post Operatief Stress voor Transen Syndroom (POSTS)

freesnap0011

POSTS – Post Operatief Stress voor Transen Syndroom – wij transvrouwen lijden er allemaal aan. Het wordt gekenmerkt door irrationeel en emotioneel gedrag als gevolg van hormonale onbalans, zoiets als de overgang zeg maar. Door overbezorgdheid voor onze omgeving ten koste van onze eigen verwerking van die stomme operatie(s). Door verzinken in allerlij lijfelijke overwegingen die lang niet altijd terecht zijn (zijn mijn borsten mooi en staat die bikini wel). Door overgevoeligheid voor blikken van anderen die mogelijk in de verte weleens de gedachte zouden kunnen verraden dat ze denken iets te zien wat ze niet zien laat staan begrijpen, ook wel de blikallergie genoemd. Door welhaast fanatieke overgemiddeldheid en zo mogelijk nog fanatieker nagestreefde onzichtbaarheid c.q. grijs onopvallende middenmoot kuddedier gedrag. Door overgevoeligheid voor ‘verkeerd’ voornaam gebruik door de hard core oude voornaam gebruikers. Door exclusie gedrag (da’s een pre opje, nee da’s een travo, nee da’s een transgender, nee da’s een … nou ja een ‘andere’).

De oorzaak van het POSTS ligt hem in het ingewikkelde van het als volwassene of bijna volwassene publiekelijk aanmeten van een ander gender. en de moeite vooral die er voor nodig is om daar met zo min mogelijk kleerscheuren doorheen te komen.  Die kleerscheuren komen er immers altijd en de vraag is vooral of het beperkt kan worden tot gescheurde kleren of dat je er geheel in je blootje bij komt te staan omdat die kleren volledig gescheurd en ondraagbaar zijn geworden.

Wat ik maar wil zeggen is dat wat vrouwen als ik meemaken, die overgang van een vrouw in een mannenlijf naar een vrouw in een zo goed als vrouwenlijf, verdomd lastig is. Het laat sporen na, goede en slechte. De goede zijn een zachter gezicht, huidje en doorgaans jonger uiterlijk. De slechte zijn die (over)gevoeligheden uit het opsomminkje hierboven. Het is me ook een gedoe in de jaren van transitie. Je lijf veranderd en dat wil je ook graag natuurlijk. Wat niet wil zeggen dat het vanzelf gaat en je dus zomaar al die verandering gemakkelijk neemt. Dan moet je leren je te kleden op een manier die bij je past. Stijltje ontwikkelen zogezegd. Ook leuk maar zeker niet minder stressvol want reken maar dat je zo af en toe de meest dramatische kleedfouten maakt. Die dan vervolgens door de omgeving gemakkelijk en vlotjes afgestraft worden. Komt er nog de make-up bij. Hebbie effe. Dat is nogal wat. Het duurt verdorie jaren om dezelfde handigheid met de verfstofjes, smeerseltjes, potloodjes, stiftjes, watjes en vloeistofjes te krijgen die de rest van de vrouwen om je heen met de paplepel heeft ingegoten gekregen. Epileren…. jakkes, ook dat nog. Reguliere marteling om van de begroeing af te komen om te voorkomen dat ze tot in lengte van jaren op zijn MacDonalds ‘meneer’ blijven zeggen tegen je. Klauwen met geld kost het allemaal en geld is een algemene stressoor. Ondertussen blijf je je eigen woorden, uitingen en gedrag op een goudschaaltje wegen want als je dat niet doet, nou dan doet de rest van de wereld om je heen dat wel.

En dan die vragen, die eeuwige uitleg. Zoals een vriendin vanmiddag zijn: je bent geen opleider. Nou, soms wel dus want zo ongeveer iedereen, echt iedereen, vindt dat ze in min of meerdere mate recht op een verklaring en toelichting van je hebben. Liefst in drievoud en voorzien van een glossery met literatuurverwijzingen en overzicht van documentaires die altijd en eeuwig over ‘de operatie’ gaan. Alsof het voorgaande niet laat zien dat er wel wat meer aan de hand is dan het snijwerk. Natuurlijk zijn er op gezette tijden mensen die ‘tactvol’ vragen of je ‘het’ nog hebt, hoe het met de sex gaat en zo meer. Goed je krijgt vaak respect maar dat is dan meestal voorzien van een zinnetje als ‘ik kan me er natuurlijk niet in verplaatsen…’. Nou weest blij want geloof me, dat wil je ook niet. En wil je dat wel, dan je ‘een van ons’, lieverd.

Ach en om de stress nog even op te jagen moet je dan ook nog met de tere zieltjes van zo ongeveer de hele wereld om je heen rekening houden. Van partner (mits aanwezig) en gezin (idem), ouders, familie, de melkboer, postbode, kassajuffrouw bij de Appie en de dame van de drogist waar je na een paar jaar heel onhandig je eerste maandverbandjes koopt omdat die toch echt even een tijdje nodig zijn. Alles en iedereen lijkt te weten dat in het verleden er in je slipje iets anders zat dat er nu niet meer zit en o, wat is dat moeilijk voor ze en o, wat is dat bijzonder. Brrr.

Alles bij elkaar is het een heel gedoe zo’n transitie. En dan moet het nog allemaal goed gaan ook natuurlijk, wat dus heel vaak helemaal niet zo is. Ondertussen wel blijven werken, liefst ook goed. Accepteren dat je er financieel niet één maar ongeveer alle aders moet laten en in het algemeen de nodige optaters krijgt op emotioneel, fysiek, sociaal en economisch gebied. Blijven we nog lachen? Je wilt dat immers toch zo graag, dan hoort dit er allemaal bij hoor. Haalt je de koekoek, mag het misschien even gestolen worden? Nee, een transitie is een waardeloze toestand maar je moet en zal er door heen. Dus doen we dat ook. We pikken alles alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, cijferen ons weg en accepteren de pijn en het verdriet omdat we ook wel weten dat dat er bij hoort. En dat laat, zoals gezegd, sporen na.

Veel van ons hebben last van die sporen, die littekens. Soms letterlijk fysiek, soms mentaal maar altijd emotioneel. En dan, dan is ineens ‘alles’ voorbij. Operatie achter de rug, herstel ingetreden en geen wachten meer op snijwerk, hormoonbehandeling, real life experience, et cetera. Het is ineens real life. Er keert rust weer, de wereld om je heen is doorgegaan terwijl jij met die alles overheersende transitie bezig was. Het doorleven van waarom dit moest gebeuren, waarom het jou moest overkomen, wat je er eigenlijk van verwachtte versus wat het je bracht, hoe je in hemelsnaam een nieuw leven op moet bouwen, nieuwe liefdes (omdat de oude er misschien aan onderdoor is gegaan), nieuwe vriendschappen (omdat de oude niet bestand waren tegen je verandering), nieuw werk (omdat je het oude niet volhield), nieuw lijf (waar je eerlijk is eerlijk best nog aan moet wennen), nieuw gevoel (dat verwarrend is), nieuwe emoties (omdat de hormoontjes echt anders werken) kortom een nieuw bestaan verkrijgen, dat doorleven kom je dan pas aan toe. De stress van jaren transitie en vaak een leven pré transitie zit volop in je lijf en ziel. En dat moet er uit. Soms is dat heftig, soms gebeurt dat onverwacht. Maar altijd kom je er achter dat je een gekwetst mens bent geworden waar het nodige mentale herstel nog aan de orde van elke dag is. Je hebt na al die moeite eindelijk je eigen Post Operatieve Stress voor Transen Syndroom gekregen.

Gevolg: vermoeidheid, onzekerheid, bij tijd en wijle depressiviteit en pubertijd. Kwetsbaarheid in relaties omdat elke nieuwe relatie dat moment van onthulling van jouw verleden in houdt waarbij je nooit tevoren weet of die ander je dan nog wel wil. Waarbij je te vaak moet ervaren dat die ander schrikt en ineens niet meer wil. De volgende liefde (als die al komt) krijgt zo een flinke hypotheek mee. Met rente. Er zijn geen POSTS-therapeuten, er is geen POSTS behandeling want er zijn geen therapeuten en behandelaars die kunnen doorzien wat er aan vooraf ging en wat er allemaal bij is komen kijken (en vaak nog steeds bij komt kijken) om dit leven te kunnen lijden. Moet je het dan echt alleen doen? Ja en nee. Ja, omdat het om jou gaat. Nee, omdat je niet de enige bent. En daar zit hem de belangrijkste les, de belangrijkste hulpbron en de belangrijkste therapie om als ‘post operatiefje’ niet alsnog te vallen. Lotgenoten, vriendinnen en vrienden die in hetzelfde schuitje zitten. Soms verder zijn of soms juist nog lang niet zo ver zijn. Het begeleiden van anderen die het allemaal nog moeten gaan ondervinden is een geweldige therapie. Natuurlijk is er soms die ene arts of psycholoog, dat ene familielid, die ene (ex) collega of mede sporter, die ene mens, die je wel precies dat kan en wil geven dat je nodig hebt. De ene keer een spiegeltje, de andere keer een duwtje en soms een schop of dat complimentje of kadootje, die arm om je heen, die knuffel. Soms zijn ze er, de ongevraagde onverwachte POSTS therapeuten. Voor iedereen die in deze dolgedraaide over gemedicaliseerde gender wereld stapt: zoek ze op die mensen. Hoe eerder hoe beter en vooral: wees niet bang bij ze aan te kloppen.

Alice © 2009

Advertenties

7 thoughts on “Post Operatief Stress voor Transen Syndroom (POSTS)

  1. helemaal geweldig, ben blij dat er meer mensen zijn die hier eerlijk over zijn, ik wens iedereen veel zelfrespect en kracht toe!

    ambrozia

  2. Prachtig geschreven. Kan de verborgen ironie wel waarderen maar mis een belangrijk deel. Ben zelf nog niet zo ver als jij maar zit in de wachttijd tussen RLF en operatie. eerst 18 maanden RLF en dan 18 maanden wachten op de operatie. Zie dit maar eens uit te leggen aan belangstellenden, wachttijden bestaan toch zeker niet meer!!!!!.
    Maar zoals je zelf al schrijft zijn wij sterk en zullen ondanks alles overleven – depressief of niet.
    Veel sterkte gewenst voor alle transen.
    groetjes Joan

  3. Gossie.
    Soms schrijf ik iets wat ik gewoon kwijt wil omdat ik vindt dat iedereen langs de werkelijkheid kletst. Niet verwachtend dat anderen zich er in herkennen. Meestal druipt de ironie er dan vanaf en spaar ik dan niemand. Want de wereld is ironisch. En dan ineens komen er zulke reacties. Fijn om te zien dat er herkenning is, goed om te begrijpen dat de pijn wordt gedeeld. Maar liever zie ik jullie allemaal als de sterke vrouwen die we zijn. Ondanks alles wat wij meemaken. We zijn niet alleen.
    Alice

  4. Goede waarschuwing voor jullie harde wereld, heel herkenbaar, ook voor mij als vaak bezorgde en soms machteloze moeder.
    Veel succes en geluk in jullie nieuwe leven!
    Groet Loes.

  5. Hai Alice, Het heeft zo moeten zijn; juist nu ik vandaag in en behoorlijke dip zit krijg ik jou tekst als bericht in mijn mailbox. Tijdens het lezen heb ik zitten janken van emoties, die voor mij en ook andere ‘lotgenoten’ – naar ik aanneem – zo herkenbaar zijn. Hulde ook aan de manier waarop je de tekst op soms ironische manier hebt geschreven.

    Sterkte en de groetjes van Geranna.

  6. Mooi geschreven Alice. Erg ontroerend. Ik ben nog ruim pre-op – zelfs (nog) pre-hormonen. Ik kijk met veel verlangen en een beetje angst uit naar alle veranderingen. Gelukkig weet ik nog steeds heel zeker dat ik het allemaal wil.

    Groetjes,
    Linda

  7. Hallo Alice,

    Via via werd ik op dit stukje van jou gewezen. Je hebt me weer weten te raken, dank je wel. Ik hoop dat het goed met je gaat en blijft gaan.
    Groetjes,

    Joan

Reacties zijn gesloten.