Chuck Deely

Er zijn van die mensen die je heel vaak tegenkomt en ‘iets’ mee hebt. Zelfs al lijken ze van een andere planeet te komen of daar geregeld te vertoeven. Chuck Deely is er eentje van. En wel een heel bijzondere. Het verhaal van Chuck Deely staat op Wikipedia inmiddels (http://nl.wikipedia.org/wiki/Chuck_Deely). Het is een bijzonder en welhaast bizar verhaal. Om misschien eigenlijk juist niet.

dsc_0061

Chuck is straatmuzikant in Den Haag. Ik ken hem al jaren als een vaste bewoner van de bakstenen bij het Centraal Station, de Bijenkorf en in de Vlamingstraat. Chuck met gitaar en rauwe stem afwisselnd CSN&Y, de Stones en Neil Young vertolkend. Op niet mis te verstane wijze, elke dag weer ongeacht de condities. Het boek met verhalen dat in hem verborgen zit is groot en de hoeveelheid anekdotes zijn ontelbaar. Chuck heeft een vreemd leven geleid.

Geboren in Detroit, gelegerd in Duitsland, opgetreden en geleefd op Tenerife en tenslotte gestrand of geland in Den Haag. Een Amerikaan die door Europa gezworven heeft en dat bij tijd en wijle nog steeds doet maar niet meer naar de States terug wil. Hij houdt niet van zijn land – of de mentaliteit daar. Chuck is vrij man. Twee huwelijken, ziekte, verslaving, afkicken, zwerven, concerten op het Binnenhof en andere aansprekende plekken, alles heeft hij meegemaakt.

Vanmiddag zag ik hem weer zitten voor de Bijenkorf. Crosby, Stills, Nash & Young in één stem en één gitaar verenigd. Het klonk zoals altijd verweerd maar mooi. Het ‘publiek’ loopt hem zoals doorgaans voorbij, een enkeling staat stil bij de wat slonzige man met zijn sluike haar. Het door het leven verweerde gezicht in een grimas die al snel een glimlach is bij een enkel oogcontact. ‘Teach your children’… het komt er gemakkelijk uit en het gitaarspel is doorspekt met soli die de moeite van het toehoren waard zijn.

Zo af en toe neemt iemand de moeite om eens met hem te kletsen. Chuck houdt daarvan. Een goed jaar terug werkte ik bij een ministerie waar hij voor de deur pleegt te zitten tijdens de ochtendspits. Ik had geen zin om hem weer voorbij te lopen want elke keer als ik naar het kantoor ging zorgde hij er voor dat ik me een beetje vrolijker voelde. Chuck doet iets met je als je de oren er voor hebt. Dus die keer ben ik maar eens bij hem gaan zitten om te kletsen over zijn muziek en zijn gitaar. Een akoustische toen nog. Tegenwoordig wil hij er nog weleens met een Stratocaster zitten en een kleine amp.

straatmuzikanten-chuck-usa-den-haag

Eén anekdote wil ik jullie niet onthouden. Op 28 maart 2008 werd Chuck door twee net van de politieschool vrijgelaten coppers voorzien van een bon van honderd euro. Hij had geen vergunning. Chuck bleef als altijd rustig onder het gedoe maar zijn publiek gelukkig niet. Als snel werden de poeplappen (tsja, het is wel Den Haag natuurlijk) getrokken en werd er gelapt. Ondertussen de babyface agenten de mantel uitvegend. De beide ‘dienders’ die even niet doorhadden wat dienen betekend hebben het geweten. Een schrobbering op het bureau was het resultaat en uiteindelijk zijn er excuses aangeboden aan de Haagse nummer één van de straat en werd de bon nietig verklaard. Gerechtigheid nietwaar?

Ik houdt een beetje van Chuck. Dat weet hij natuurlijk niet want ik ben gewoon een fan als vele anderen. Fan van een fenomeen dat je zo vaak life kunt komen aanhoren als je wilt en als hij gezond is. Chuck Deely, ik hoop dat die rare amerikaan met zijn rauwe stem, doorgroefde gezicht en Fender nog heel lang mag spelen in mijn stad. Voor wie hem even wil horen is hier dan een live optreden, of liever een ‘life’ optreden:

Ach goed dan. Nog eentje maar dan wel een eigen compositie en gespeeld door de Chuck Deely band…

Oke, oke, nooit genoeg natuurlijk. Voor de die hards een interview wat met Kerst is afgenomen. Beetje veel reli-geklets van de kant van de interviewer maar onze Chuck blijkt in alle bescheidenheid de wijsheid van zuiver antwoorden te beheersen.

Alice © 2009

Advertenties

One thought on “Chuck Deely

Reacties zijn gesloten.