Tekens

Geef je me een teken wanneer ik je weer zie?
Gewoon een signaal, een simpele knipoog of zo.
Dan weet ik weer dat je er nog bent voor mij.
Me nog herkend en misschien zelfs begrijpt.

Het punt is dat ik dat soms zo nodig heb.
Zo’n simpele beweging geeft me zekerheid.
Laat me weten dat je nog altijd van me houdt.
Zo’n lieve kleine boodschap: ‘ik hou van jou’.

Het hoeft allemaal niet expliciet voor mij.
Liever subtiel alleen voor ons te begrijpen.
Een simpel boeket met onze kleur of zo.
Of dat ene lied dat we zo mooi vinden.

Weet je, soms mis ik dat wel en dan, dan…
Dan is er die twijfel die ik mezelf verwijt.
Onzekerheid die me omlaag drukt ineens.
Onnodig natuurlijk maar wel aanwezig.

Daarom zoek ik naar een simpel teken,
een signaal, beweging, geur of geluid van je.
Zo een kleine bevestiging dat we er nog zijn.
Niet gedachteloos achteloos maar levend.

Soms heeft een mens een teken nodig van degene van wie die houdt. Een signaaltje dat komt op het moment dat er onzekerheid heerst, of twijfel. Dat kan aan het begin zijn van iets moois of zelfs de aanleiding naar dat moois. Maar soms ook is het iets wat nodig is om liefde of genegenheid die er is nog eens te bevestigen. Alsof er een batterij moet worden opgeladen. Vaak hebben mensen niet goed door dat de ander die behoefte heeft. Ook vaak spreken mensen zich niet uit naar die ander. Alsof het gevaarlijk is of genant om iemand de liefde te verklaren.

Soms zwijgen mensen als zij een ander lief of op zijn minst leuk vinden. Uit een soort verlegenheid of vanuit een zelf opgelegd beeld dat het toch wel niets zal worden. En vaak, heel vaak, is er een gewenning gekomen tussen twee mensen die het ogenschijnlijk onnodig maakt om de ander te laten merken dat het er nog is. Die passie. Natuurlijk, liefdesverklaringen die te vaak worden uitgesproken verliezen hun betovering en kracht. Maar niet uitgesproken of te weinig betekent al snel een gemiste kans of tanende interesse.

Er zijn mensen die van veel zaken in hun leven zeker zijn, of lijken te zijn. Die een soort achteloosheid hebben ontwikkeld waardoor ze er niet eens bij nadenken om die ander eens een teken van liefde of waardering te geven. Mensen die de aanwezigheid van die ander als gewoon beschouwen, er niet bij nadenken dat die nabijheid ook kan wegkwijnen. Mensen die de signalen van een ander missen, niet door hebben dat die ander iets meer voelt dan interesse. Mensen die te vaak bezig zijn met hun beslommeringen en daardoor de ander niet zien staan.

Maar dat geldt gelukkig niet voor iedereen. Er zijn mensen die zich wel uitspreken, die een signaal geven aan een ander, een teken waardoor die ander weet: je houdt van me. Soms kom ik zulke mensen tegen en mij valt op dat het zonder uitzondering mensen zijn die met een intensiteit leven die niet vanzelfsprekend is. Mooie mensen met passie. Heel vaak zijn dat juist wat onzekere mensen. Ik ben een onzeker mens.

Alice ©  2009