Heeft u een hokje voor mij waarin ik pas?

hokje

Gisteren werd me door een vriendin een etiketje opgeplakt. Op een lieve manier hoor, dat wel. Maar toch een etiketje. Zo’n dingetje wat aangeeft in welk hokje je past. Want natuurlijk pas ik in een hokje al is het maar voor tijdelijk misschien. Alleen… ik hou niet van hokjes anders dan pashokjes en niet van kasten om uit te komen. En toch schijn ik uit kasten gekomen te zijn en in hokjes te passen. Het nieuwe etiketje past overigens bij het hokje ‘polyamoureus’.

Watte? Hoor ik u denken. Polyamoureus. Iemand die van meer dan één ander tegelijk houdt. Niet zozeer in de zin van ‘houden van’ maar in de zin van ‘houden van’. De vetgedrukte en desnoods onderstreepte variant. Als in liefhebben dus. Het is een soort overtreffende trap geloof ik van iemand die van vrouwen én mannen kan houden en zich niet kan (of wil of hoeft) te beperken tot slechts één ander. Zo ongeveer de parallelle variant van al die mensen die verschillende liefdes in strikt sequentiële zin ervaren.

Gossie.

Nu ben ik dus al jaren terug uit de ‘fixed gender’ (de niet transgender dus) kast gekukeld om daarna als vanzelf uit het heterohokje in de hoofden van anderen te worden verbannen naar het lesbische kippenhok. Om dan na wat omzwervingen vervolgens tegen een mannelijke variant van de mensheid aan te lopen en dan niet als herintreedster in dat heterohok te belanden maar plotsklaps de biseksuele ruimte te betreden. In de ogen van anderen dan en bijgeval van onvoldoende zelfreflectie zelfs een tijdje in mijn eigen ogen. En dan nu dus ‘polyamoureus’.

De vriendin in kwestie weet dat ik een vriend heb en ze weet dat er ook een vrouw is waar ik zielsveel van hou. Los van de vraag of de anderen in kwestie er ook zo tegen aan kijken kan het dus niet anders zijn dan dat ik in staat ben van verschillende mensen tegelijk ontzettend veel te houden. Nogal menselijk dunkt me en eigenlijk ook nogal normaal toch? Houden van trouwens met alles wat je daarbij kunt bedenken, van verliefdheid tot geborgenheid en vertrouwdheid. In de duistere en wat minder ontwikkelde en vooral moreel meer knellende delen van de samenleving noemt men zoiets al snel ‘promiscue’. Een sjiek woord voor iemand die van verschillende walletjes eet. Het wordt dus meteen (heel onterecht) in het seksuele getrokken. Typisch eenentwintigste eeuws denken over menselijke verhoudingen wat mij betreft. Ik vindt die term ‘polyamoureus’ wel lief. Immers polyamory houdt niet meer of minder in dan het leven willen en kunnen delen met meer dan één mens omdat je nu eenmaal van meer dan één mens houdt. Het gaat dus vooral over de capaciteit om zoveel liefde te kunnen geven dat er meer dan één persoon kan zijn om die liefde te ontvangen.

Ach, ik zie de opmerking maar vooral als een compliment. Een compliment omdat ik blijkbaar inderdaad ruimte voor meer dan één significante andere (om maar eens een psychologen kreet te gebruiken) in mijn leven heb. Iets wat volgens mij in ieder mens wel zit en waar ook eigenlijk in mijn ogen niets negatiefs aan te ontdekken valt. Want zeg nu zelf, is er een bezwaar tegen teveel liefde in een maatschappij die overloopt van geweld, haat en oorlog? Nee, ik zit niet graag in de hetero of lesbische kast en de transgender etikettering is in het dagelijks leven ook niet bijster prettig. Maar polyamoureus, ja dat zie ik wel zitten. Niet omwille van een keuzeprobleem of zo maar vooral omdat ik de behoefte en dwang niet voel om mijn leven op dit vlak in te perken.

Overigens wel jammer dat het woord op zich niet lekker bekt. De oude term ‘een groot hart’ vindt ik toch eigelijk leuker.

Alice © 2009

3 thoughts on “Heeft u een hokje voor mij waarin ik pas?

  1. Hallo Alice
    Mijn eerste reaktie poging lijkt verloren te zijn gegaan doordat ik op RSS drukte.
    Dat zal ik maar beter even laten dan!
    Via de weblog van Angela Wende ben ik de jouwe tegen gekomen…erg boeiend, terwijl ik er nog maar nauwelijks in begonnen ben.
    Boeiend omdat ik mijzelf als een redelijk androgyne man ervaar, niet zozeer in mijn uiterlijk maar vooral op de manier zoals ik in het leven sta.
    Het blijkt dat het androgyne in de mens (man) op vele manieren geuit en ervaren wordt.

    Dus zo nu en dan kom ik even bij je langs!
    Vriendelijke groet Walter*

  2. “Ik heb een groot hart … zo groot … dit hart…” mooi liedje, mooi verschijnsel. En nog politiek correct ook😉

Reacties zijn gesloten.