Ogen

Ik zag ze eerder dan dat ik jou zag
bewonderde ze toen ik naast je lag.
Sprankelend, vrolijk, blij en olijk
plagend, vragend en verleidelijk.

Een kleur zorgvuldig gemengd,
donker als de traan is geplengd.
Doch meestal mediterraan blauw
vermengd met Hollands grijze kou.

Telkens weer laat ik me vangen
in oneindig peilloos verlangen.
Om nog een keer te mogen zien
hoe ze naar me lachen misschien.

Twee ogen van licht aquamarijn
zorgen dat ik altijd bij je wil zijn.
En als de sluier er voor mocht gaan
weet dan dat ik bij je zal staan.

Alice © 2009