Ben ik gelukkig?

Regelmatig vragen mensen hoe het met me gaat of zelfs soms of ik gelukkig ben nu. Meestal op een neutrale toon zoals je dat uit beleefdheid doet. Soms op een bezorgde manier en soms op een geïnteresseerde of gepuzzelde manier. Ik heb mezelf aangeleerd om altijd eerlijk antwoord te geven. En die antwoorden variëren dus nogal. Soms zeg ik ‘slecht’, soms ‘goed’, soms ‘weet ik niet’ en heel soms ‘geweldig’ of ‘lekker’. De laatste twee komen er gelukkig de laatste tijd vaker uit terwijl objectief gezien de omstandigheden niet al te geweldig zijn. Geluk is iets raars.

Sommige mensen, misschien wel alle, streven hun hele leven lang naar geluk. Een enkeling vindt het maar de meesten ervaren echt geluk zelden of slechts tijdelijk. Geluk is ondefinieerbaar omdat het voor iedereen iets verschillends kan zijn. Is geluk voor de een elke dag kunnen eten of je kinderen gezond zien opgroeien naar mooie mensen, voor een ander kan het zijn onafhankelijk te worden of een eigen bedrijf van de grond te weten trekken. Voor veel mensen is geluk verbonden met een geliefde, man of vrouw waarmee ze het leven kunnen delen.

Ik vindt geluk lastig want ik heb al zoveel meegemaakt. Verschillende liefdes, kinderen, verschillende bedrijven, zelfontplooiing en onafhankelijkheid, verschillende mooie reizen, prestaties en mooie huizen. Succes en rijkdom. En toch weet ik vaak niet of ik gelukkig ben. Naast alle moois is er ook zoveel fout gegaan en zit er nog zoveel niet goed. Ik voel me meer dan ooit ‘mens in aanleg’, nog niet op mijn bestemming maar op een ingewikkelde reis waarop ik van alles beleef en onderga zonder het zien aan te komen. Voor de buitenstaander lijdt ik wellicht een lastig leven met een kapot lijf, kinderen waarbij het leven ook bepaald niet over rozen gaat en problemen als gevolg van oude bedrijfsschulden. En zonder werk, iets wat nieuw voor me is en onwennig.

De ‘upside’ van mijn leven zijn mensen, na al die jaren ben ik daar nu achter. Van een enkele houdt ik met heel mijn hart en ziel en die enkelingen weten dat, anderen zijn geweldige vrienden en vriendinnen die een plekje apart hebben in mijn hart. Ik ben trots op mijn mooie kinderen en hoewel ik niet de moeder ben wordt ik trots als ik mag moederen. Mag, want dat is een gunst geworden in plaats van de gewoonste zaak van de wereld zoals dat bij de meeste mensen is. De afgelopen twee jaar zijn zwaar geweest voor mij en mijn omgeving, het is met niet gelukt om mijn verdriet en pijn weg te houden bij anderen. Wilde dat ook niet want werkelijk delen betekend van lief en leed. Bij mijn leed bleken mensen te horen die van me houden en dat is een bijzondere ervaring.

Ben ik gelukkig? Tsja, goed beschouwd ben ik gelukkig. Langzaam maar zeker begint tot me door te dringen dat na de beperkingen van de afgelopen tijd ik over niet al te lang wellicht weer alles kan. Onbegrenst, niet belemmerd door wat dan ook. Onafhankelijk van wie dan ook. Zoeken naar werk is vooral zoeken naar mezelf geworden want ik kan niet meer terug in mijn oude werk maar kan wel alles wat ik daar leerde gebruiken om in te zetten in nieuw werk. Deze dame is ‘on the lookout’ nu, op zoek naar wat me boeit en naar een invulling van mijn werkende leven op een manier die er toe doet en waar ik de wereld een klein beetje mooier mee kan maken. En ik doe dat niet alleen want ik heb mijn vriendinnen en liefde. Meer is er niet nodig.

Dus mocht iemand me de volgende keer vragen of ik gelukkig ben zal ik antwoorden met ‘reken maar!’.

Alice © 2009