Moeders en dochters

moeder dochter

Je kent ze vast wel. Die reclame dochters van in de dertig of veertig met een altijd jong, fris en fruitig ogende moeder. Ze gaan met elkaar om als zussen of beste vriendinnen. Moeder geeft raad, dochter luistert. Ze kwetsen elkaar niet. Niet bedoel en niet onbedoeld. O ja, en de zon schijnt meestal door de geopende tuindeuren en ze zijn allebei slank en voorzien van een perfect ogend lijf. Die moeders en dochters dus.

Ik heb ook een moeder. Ouder dan haar leeftijd, gebrekkiger door haar gezondheid. Lief maar niet altijd. Ik ben zelf niet zo’n perfecte dochter, eerder een beetje een rare of lastige. De mix levert regelmatig moeizame communicatie op. Moeder is slechthorend bovendien en mijn eigen linkeroortje is ook niet wat het moet zijn. We hebben veel gemeen. Teveel ziekenhuizen bezocht en stronteigenwijs.

Vandaag was weer zo’n mindere dag voor ons. ’s Middags even langs voor een kopje thee is niet altijd een goed idee. De aanvaring lag aan mij en aan haar. Immers, ik heb een paar (over)gevoeligheden en zij een duister talent om mij af en toe ongenadig op mijn ziel te trappen en dat niet door te hebben. Het ging weer eens nergens over, zoals meestal. Ik ben bezig met wat sixties spulletjes verzamelen inclusief oud fotomateriaal uit die tijd. Oude ‘Aanzien’s’ helpen dan lekker en muziekcassettes doen het in tegenstelling tot cd’s wel in mijn auto. De vraag aan mijn moeder of ik een en ander mocht lenen werd in eerste instantie opgepakt maar even later kwam allergie numero uno in mijn leven voorbij. ‘Zal het wel even aan je zus vragen want misschien is zij er mee bezig.’ Die ogenschijnlijk onschuldige opmerking vloog bij mij acuut het verkeerde keelgat in. Want mams weet natuurlijk best wel dat het over die zus gaat die mij al jaren negeert omdat ik ben zoals ik ben.

Als er iets in het verkeerde keelgat schiet ontaard dat in een hoestbui of zo. In dit geval in een vileine opmerking van mijn kant. Zoiets als ‘verdomme wat heeft zij er nou weer mee te maken, ik vraag jou toch wat. Laat anders maar ook.’ Niet bepaald een liefdevolle reactie maar voor wie mij en de situatie een beetje kent begrijpelijk. Het wonderlijke is dat mijn moeder totaal niet lijkt te doorzien dat er een gevoeligheid bij mij zit als het om negerende zussen gaat. Zelfs niet als ik dat uitleg want al snel wordt er ontkend dat ik gedumpt ben door mijn eigen zus. De werkelijkheid onder ogen zien wil je als moeder nu eenmaal niet graag.

Allebei baalden we, allebei vonden we dat het weer eens fout gelopen was. Er langer over nadenkend begrijp ik wel dat moeders geen partij willen kiezen maar het zou fijn zijn om ooit eens de erkenning te krijgen dat ik net zo goed haar dochter ben als die andere. Het zit er niet echt in jammer genoeg. Soms bijna, soms is er even die moeder dochter band. Het zijn van die momenten die ik koester maar stom genoeg is er daarna altijd wel weer een moment waarop er een soort ontkenning van de werkelijkheid van mijn leven op tafel komt. Soms niet als zodanig bedoeld maar soms ook wel.

Nee, ik zal die reclame moeder dochter band nooit krijgen. Maar ach, het is slechts reclame en dus nep. Of niet?

Alice © 2009

One thought on “Moeders en dochters

Reacties zijn gesloten.