Wat ben ik de rest van mijn leven?

glazen bol

De vraag is net zoiets als ‘wat zal ik de rest van mijn leven gaan doen?’.

In de loop van de jaren ben ik als mens veranderd en beroepsmatig veranderd. Als ik naar het laatste kijk heb ik het volgende rijtje afgewerkt: laboratoriummedewerker, speur- en ontwikkelingswerker (researcher), afdelingsmanager, projectleider, trainer, organisatieadviseur, veranderkundige, ondernemer, directeur, marktonderzoeker, onderzoeker, projectmanager en schrijver. Het lijstje is niet compleet zonder de self proclaimed ‘verandermens’ en de mij gegeven titel ‘communicatiejunkie’. Sinds een tijdje begeef ik me naast mijn hoofdtaak schrijven op het pad van performances en beeldende kunst (foto’s en gemengde technieken). Kunstenaar dus. Op aangeven van mijn muze geen kunstenares maar kunstenaar. Dat schijnt uit te maken.

Ik weet niet wat mijn toekomstige werk zal zijn. Wel dat het wat mij betreft vooral in de kunsten zal zijn. Mijn schrijfervaring is inmiddels redelijk maar performances en beeldende kunst zijn relatief nieuw voor me. Toch denk ik daar mijn creativiteit ook in kwijt te kunnen en vooral de gebieden schrijven, optreden en visualiseren te kunnen combineren. Om te komen waar ik wil zal ik moeten bijleren, schaven en vooral loslaten. Loslaten van conventies en ‘verworvenheden’ die juist eerder in de weg zitten dan dat ze me helpen. Nog verder terug naar mijn kern. Nog meer open staan voor nieuwe inzichten en kennis. Het is mijn opdracht om daar aan te beginnen. Vol goede moed.

Maar naast wat ik beroepsmatig doe vraag ik me ook af wat ik de rest van mijn leven voor mens ben. Het antwoord op die vraag heb ik zelf niet en ik denk niet dat iemand het mij kan geven. Ik hoop een goed mens te zijn, dat wel. Een beetje gek of vreemd of zo. Een goede moeder, vriendin, mens. En verder? Geen idee, wat zou een mens nog meer willen zijn?

Niemand ziet wat er voor zich ligt.
Niemand weet waarvoor ze later zwicht.
Niemand voelt wat er nog gaat komen.
En niemand weet of het nog zal lonen.

Iemand maakt vast alweer plannen.
Iemand denkt alvast lang vooruit.
Iemand staat alweer te drammen.
En iemand denkt: ik stap er uit.

Iedereen weet niets ècht zeker.
Iedereen zwoegt zonder garantie.
Iedereen weet het altijd beter.
En iedereen denkt dat ie land ziet.

Jij en ik leven met al die twijfel.
Jij en ik hopen, vooral op het mooie.
Jij en ik willen, maar ik weifel.
Want jij en ik, zullen wij het rooien?

Alice © 2009

2 thoughts on “Wat ben ik de rest van mijn leven?

  1. Thanks. De foto is genomen op de boulevard van Kijkduin eerder deze zomer. De bol was onderdeel van een expositie van beeldende kunst met glas als basismateriaal.

    Enne… zoals zo vaak beschrijf ik overwegingen die wel of niet aan de orde zijn en waar ik wel of niet mee bezig ben. Tenminste als het om de poëzie gaat. De tekst geeft aan waar ik op dit moment in het leven sta. Zoekend maar op een positieve manier in de wetenschap dat hoe hoog de stormen ook om mij heen ik toch mijn plekje wel vindt. Rust vinden zal niet lukken op afzienbare termijn al is het alleen al omdat ik misschien helemaal die rust niet wil of kan hanteren.

  2. Wat ’n prachtige foto!
    Mijn tip: wees wie je bent. Verander, door op te pakken wat je nog meer bent en door los te laten wat je niet (meer) bent… Succes gewenst!

Reacties zijn gesloten.