DNA

dna

Voor alle zekerheid. Veel wat ik hier schrijf is een synthese tussen werkelijkheid en fictie. Niet alles wat ik over mezelf schrijf is noodzakelijkerwijs waar of op het moment dat ik het hier terecht laat komen actueel. Wat ik vandaag schrijf nadrukkelijk wel. Het is serieus, en ik maak het open, laat het zien. Niet een vraag om medeleven of zo maar een manier om te laten zien wat soms gebeurt. Het is een verhaal als duizenden anderen in deze bizarre tijd. Niets meer. Niets minder.

Mijn leven zie ik voor me als een DNA streng. Twee om elkaar gedraaide spiralen met dwarsverbindingen die als treden zouden kunnen werken als de beide spiralen verticaal zijn. In mijn hoofd zijn ze dat. De ene spiraal is mijn zomerspiraal en draait opwaarts. Als ik er op klim en omlaag kijk zie ik mooie ervaringen, herinneringen, vriendschappen, creaties, kunst. Deze spiraal biedt zicht op een toekomst maar door de draaiing is die toekomst maar ten dele te overzien. De korte termijn is daar, niet de lange termijn. De andere spiraal is de neergaande waarop ik bij het omlaag gaan vooruit kijk met de wetenschap wat er gebeurt is op de treden boven me. Het is een winterspiraal, koud, kil en ogenschijnlijk eindeloos. Tot zover het beeld.

Het is zo ver. Volgende week zal ik mijn persoonlijk faillissement gaan aanvragen via de gemeente. Deze trede op mijn neerwaartse spiraal is onontkoombaar geworden. Wat de toekomst brengt is onzeker geworden. Traditionele zaken die mensen als zekerheid ervaren (inkomen, gezin, huis, maatschappelijke positie) zijn er niet meer. De basis is weg. Ik weet niet of het een goede of slechte stap is. De berichten zijn tegengesteld afhankelijk van wie ik spreek. Wat me wel duidelijk is dat het zal uitmonden in een schier oneindige lijst beperkingen in mijn leven. Geld is immers brandstof voor leven in onze maatschappij. En toch zal ik zelf die stap nemen, ik moet wel.

Indachtig mijn DNA metafoor spring ik van de ene spiraal naar de andere. Soms omdat de wereld om me heen daartoe dwingt, soms omdat ik het zelf wil. Vandaag is een springdag. Mijn vriendschappen hebben en verdieping bereikt die me alles waard is, let wel: alles. Mijn creativiteit is explosief aan het worden. Schrijven is dwangmatig geworden en tegelijk een reddingslijn voor mijn gevoel. De zomerspiraal dwingt me gelukkig te zijn met wat ik kan, met wie ik ben, met wie mijn vrienden zijn, met elke kans die er op mijn pad komt. Het geeft me vertrouwen.

En toch. Volgende week is het zover. Ik weet niet, kan niet overzien, de gevolgen van die stap. Worden mijn paar spullen die ik heb me afgenomen? Kan ik blijven wonen waar ik woon of raak ik ook dat kwijt? En wat dan? Of  houdt ik de ruimte om te leven, mijn kinderen te zien, mijn vriendschappen te handhaven, te schrijven, weer aan het werk te komen? Het is allemaal vaag en onduidelijk nu. Het enige dat ik weet is dat met alles wat ik meegemaakt heb dit misschien voor een ander een waanzinnige stap is maar voor mijn niet (meer). Ach, ik zie wel wat er gaat gebeuren. Gelukkig ben ik geen bankdirecteur die een imperium verliest. Of een zanger wiens wereld instort maar die vervolgens een week later gewoon weer boven Jan lijkt te zijn in een wereld die hem niet alleen niet in de steek laat maar juist extreem de hemel in prijst. Ze zijn onecht in mijn ogen want het is maar de vraag in hoeverre die ‘ramp’ hun daadwerkelijk persoonlijk treft.

Nee, ik zit in een omstandigheid dat ik lang gedacht heb de klap die hiermee komt niet aan te kunnen. Maar ik weet inmiddels beter. Ik heb ondanks of misschien dankzij alles leren vechten. Iets zegt me dat het nemen van die laatste stap van een persoonlijk failliet me misschien wel juist mijn vrijheid geeft. Niet nu, niet direct, niet binnen een jaar, maar uiteindelijk wel. En ach, als dit in die rare spiraal in het DNA van mijn leven hoort waarom zou ik er dan van weg blijven lopen? Is het niet veel beter om wél te stappen, om wél het gevecht aan te gaan. Verlies incasseren, knopen tellen maar niet verder willen gaan dan wat er in mijn vermogen ligt om de problemen op te lossen. Gewoon opgeven op het punt dat mijn bijdrage niet meer telt, geen positief resultaat meer zal hebben.

Ik twijfel over de sprong op die neerwaartse spiraal. Over de stappen omlaag. Ik twijfel, aarzel, kijk om in lichte paniek en… spring. Voor even bevindt ik me op de verkeerde spiraal maar niet voor altijd.

Mijn leven is als omstrengelde spiralen
met verbindingen als onzekere treden
en er op gevaren en oude verhalen
die, ach, ik veel te vaak heb vermeden.

Opwaarts vlieg ik springend en euforisch
altijd kijkend naar de volgende bocht.
Achter mij alle winst die nu verloren is
maar voor me die kans die ik vermocht.

Ik spring plots omlaag om dan heel even
tussen mijn beide levenslijnen te hangen
en naar die dalende spiraal te zweven
me door een koude tree te laten vangen.

Omlaag ga ik, onontkoombaar dalend
pijnlijk stappend met weifelende tred.
Het donker in, bang maar niet falend
voor even want na tijdje weer voel ik het.

Ineens is er weer zicht op die andere
met al mijn kracht spring ik, hang ik
wetend dat ik alles kan veranderen
en kijk omhoog met een zekere blik.

Maar bovenal:

Alice © 2009

5 thoughts on “DNA

  1. Ook van mij veel sterkte gewenst volgende week. ’t Is toch een vorm van afscheid nemen van wat je dierbaar was. Ik ben er desondanks zeker van dat je er ook zeker weer overheen komt. Je bent en blijft een sterke vrouw…

  2. Nee, dat dit niet de gemakkelijkste weg is in deze maatschappij maakt dat ik vaak innerlijk met mijzelf in conflict ben. Maar wat je zegt, het is ook mij weg. En als ik er vanaf een afstandje naar kijk, dan zeg ik; ook een mooie en waardevolle weg!

    Kopje koffie zeg je? Ik hou van sterke koffie, met een beetje melk, een beetje suiker! Wanneer?🙂

  3. @shirley thanks meis. op een schaal van menselijk drama noem ik dit geen drama.
    @daniëlle dat kopje koffie van je, ik zou het graag eens samen met je opdrinken. het lijkt me zo dat we elkaar veel te vertellen hebben. Je hebt helemaal gelijk over mijn weggevallen basis die niet echt een basis was. Eerder een vloer zonder fundament er onder. Steeds nadrukkelijker ervaar ik niet in oude conventies te kunnen en willen passen. Niet de gemakkelijkste weg om te gaan in deze maatschappij maar wel de mijne.

  4. Ik heb het volgens mij al wel eens eerder gezegd; je verhaal is zo herkenbaar voor mij. Op een andere manier, maar toch hetzelfde.
    Weet je, de laatste tijd komt soms de vraag door me heen (met betrekking op mijzelf); ‘wat was en is mijn gehechtheid tot materie, mijn gehechtheid tot relaties, mijn gehechtheid vanuit mij tot het andere…?
    De laatste jaren zijn er mij een aantal mensen, vriendschappen, banen, inkomen, geld, een dier (en niet eens aan de dood; geluukig, maar moest hem ‘opgeven’ gezien de situatie), te komen ontvallen. Allen waren mij erg dierbaar. Ik dacht dat ik zonder niet zou kunnen leven.

    En dan schrijf je;
    Traditionele zaken die mensen als zekerheid ervaren (inkomen, gezin, huis, maatschappelijke positie) zijn er niet meer. De basis is weg.

    Zo voelde dat voor mij ook. Heel langzaam echter realiseer ik me meer en meer dat dit voor mij misschien wel helemaal niet de basis was waarvan ik dacht die bij mij paste. Ja, basis vanuit de traditie inderdaad, maar misschien niet basis vanuit de individuele persoon.

    En dan schrijf je;
    “Mijn vriendschappen hebben en verdieping bereikt die me alles waard is, let wel: alles. Mijn creativiteit is explosief aan het worden. Schrijven is dwangmatig geworden en tegelijk een reddingslijn voor mijn gevoel. De zomerspiraal dwingt me gelukkig te zijn met wat ik kan, met wie ik ben, met wie mijn vrienden zijn, met elke kans die er op mijn pad komt. Het geeft me vertrouwen.”

    Misschien is DAT altijd al wel jouw eigen, persoonlijke basis geweest. Die slechts verstopt lag onder de traditie van misschien wel normen en waarden van de ander…

    Ik vind het soms een moeilijke weg, maar hij maakt sterker en brengt gek genoeg vrijheid. In de breedste zin van het woord.

    Ik vind je verhaal prachtig omschreven. En wens je veel sterkte volgende week.

    En nu dan even een kopje koffie!🙂

Reacties zijn gesloten.