All quiet on the western front.

All_Quiet_on_the_WF_Front_1950

Dat is het hier vandaag. In mijn huis, in mijn hoofd, in mijn hart. De bookcover van het boek over de oorlog laat een vrouw en een man zien. Zij laat hem bij zich toe. De situaties anders maar het gevoel is hetzelfde.

Mijn huis is weer aan kant en daardoor voel ik me zomaar thuis in deze woning. Ondanks dat ik eigenlijk liever in een andere stad woon mag ik helemaal niet ontevreden zijn met deze etage. Het is een rustige plek met nu rustige muziek en een rustige zoon. Op de monitor schuiven foto’s uit Italië voorbij, mijn boudoir is netjes en de inrichting bijna perfect. In de gang staat de tas voor morgen en mijn fototas. Administratie is gesorteerd, niet alles is oplosbaar maar er is in ieder geval overzicht. Hoe dat er in de toekomst uit gaan zien weet ik niet maar dat is nu niet erg.

De kat snort op het hoekje van mijn bed, de vogels buiten bekijken. Mark Knopfler swingt in de hoek. En ik, ik zit tussen mijn platen en mijn boeken. Tussen mijn typmachines en de computer. Honderdvijftig langspeelplaten zijn eindelijk op hun plek gekomen en wachten stilletjes in hun grote hoezen op weer een beurt op die oude pick up. De tas met mijn jurk die de komende week af komt staat klaar met de naaimachine er naast. De was is gedaan en hangt te drogen op het rek. De vloer is gestofzuigd en het huis ruikt naar de zachte geur van jasmijn door de wierook. Ergens brandt een lichtje.

Ik denk, rust, schrijf. Mijn lief komt zo langs in zijn nieuwe aanwinst en ondanks eerdere gedachten kan ik niet anders dan blij zijn dat hij komt. Op mijn verwrongen manier hou ik van hem. O, en er staat een mooie bos bloemen op de tafel die ik vorige week kreeg van iemand die een beetje begeleidt. Shiva op de schoorsteenmantel kijkt trots en triomfantelijk de kamer in, de vier armen en twee benen gevangen in een dans.

Het is zaterdag alsof het zondag is en ik voel me vandaag gelukkig.

Het is ‘all quiet on the western front’ bij mij.
Alsof er een oorlog was, de strijd voorbij.
Zorgen en pijn genoeg die me bedrukken
maar niet vandaag, niet vandaag.

Alles rustig in het westen is het bij mij.
Verdoofd misschien, mijn pijn voorbij.
Ruimte voor rust, evenwicht, geluk en
een gulle lach vandaag, lach vandaag.

Im westen nichts neues vandaag bij mij.
Geen dwang aanwezig, het lijden voorbij.
De stad is grijs maar ik, ik laat het regenen
en zing vandaag, ik zing voluit vandaag.

Alice © 2009

One thought on “All quiet on the western front.

Reacties zijn gesloten.