020 therapie

amsterdam_airphoto

Ik heb een nieuwe therapie tegen depressie bedacht (en beproeft). Het is een therapie die alleen werkt voor niet-Amsterdammers tenzij de Amsterdammers voor langere tijd uit hun stad zijn verbannen (uit noodzaak of vrijwillig). 020 therapie noem ik het maar. Vooral bij Hagenezen werkt die goed hoewel de Haagse heren futjebol hooligans anders doen vermoeden.

Kijk het zit zo. Den Haag is wel ok om te wonen maar dat is het dan ook meteen. Tenminste voor mij. Het is een stelletjes en ambtenaren stad waar – op zijn Haags – eigûluk geen drol tûh doen is. De kroegen zitten net te ver weg van mijn huis en zijn of niet bruin genoeg of juist te platvloers. Vindt je al een leuke zaak dan zitten er overwegend stelletjes en ambtenaren die pauze hebben of van het ‘werk’ komen. Niet bepaald een communicatief volkje. De enige markt die er is, is wel aardig maar bepaald geen Albert Cuyp of Waterlooplein en er zijn te weinig zaken met free WiFi. Voor een ‘Urban Bohemian’ als ik is dat een verschrikking. Nu ben ik in de aard een vrolijk mens dat regelmatig in depressies vervalt op de meest ongelegen momenten en er dan dagen uit lig. Overigens komt het tegengestelde ook voor. Manisch-depressief? Niet verder vertellen hoor. De snelste manier voor mij om in zo’n depressie te knallen is thuis zitten of naar een ‘etablissement’ in de stad te gaan. Goed, Mondriaan mijn schrijfplek en de Zwarte Ruiter op de Grote Markt daar gelaten dan. De stad inspireert me niet.

Wat houdt dan die 020 therapie in? Welnu heel simpel, als het al te erg met me wordt dan vindt ik een reden om in Amsterdam (in Twittertermen ‘020’) terecht te komen. Gewoon vriendinnen opzoeken, naaicursus doen of zoals in komende November gezamenlijk schrijven. Het gekke is dat zodra ik in de stad ben, die eigenlijk een lief dorpje is, ik me heel anders voel. Het liefste zou ik er een omafiets hebben met bloemetjes aan het stuur en alle leuke barrista’s in de stad gaan versieren. Mijn creativiteit krijgt er altijd een boost en mijn libido trouwens ook (maar dat heb ik niet gezegd hoor). Ik denk dat het komt omdat er een prettige soort van georganiseerde chaos heerst en de huizen smal en hoog zijn waardoor de straten je dus vangen in een soort beschermende beslotenheid. De Pijp, de Dapperbuurt, de Jordaan, het zijn buurten die ik heerlijk vindt om in te zijn. Koffie drinkend, schrijvend, slenterend, denkend. Het mooie van die stad, die van boven er als een platgeslagen spekkoek met de laagjes uitgespreid uit ziet, lijkt de eindeloosheid te zijn. Als je een rondje hebt gemaakt begin je gewoon overnieuw. Kom daar maar eens om in 070 of 010 for that matter. Amsterdam is lief voor me. In ieder geval, zo voelt het.

Nu denk ik er serieus over om de rest van mijn leven in 020 therapie te gaan, met andere woorden: ik ben begonnen met werk en woning zoeken in Amsterdam. Ja ja, ik weet het, ‘dat zal niet meevallen’. Het cynisme dat me af en toe omringt over een verkassing van 070 naar 020 ken ik nu wel. De woningen schaars voor de smal gebudgetteerde mens, de wachtlijsten lang, je kunt je auto er niet parkeren en voor je het weet valt het je vreselijk tegen. Tenminste dat is wat sommigen me voorspellen. Die sommigen zijn overigens zonder uitzondering mensen uit mijn verleden, niet de mensen waar ik nu mee om ga en mee leef. Het zal me dus wat. En ja, ik weet dat je met een uitkering niet gemakkelijk iets vindt. So what? Ik heb de tijd, de rest van mijn leven om precies te zijn. Trouwens een schrijver gaat toch niet in Den Haag wonen? Die heeft toch kroegen en vage eettenten nodig om te gedijen. Die moet toch met de laptop op de rug door de stad kruisen en ondergaan in het grauw? LAngs de rand lopen, op de vulkaan dansen? Amsterdam dus, ze is mijn grote wens geworden.

Maar ja, hoe kom ik daar? Wat moet er allemaal geregeld worden? Wat ga ik aanvangen met mijn dochter die nog thuis woont en eigenlijk nog afhankelijk van me is? Met een klein inkomen waar ik nog niet aan gewend ben? Zonder baan? Zo kan ik nog een heleboel vragen bedenken en problemen opwerpen als ware het horden. En toch, toch gaat het me lukken. Misschien niet alleen maar dat hoeft ook niet. Er zijn vrienden en vriendinnen, er is een netwerk, er zijn kansen. En als ik mijn eisen niet te hoog stel is er vast ook wel werk. Misschien niet precies wat ik graag wil maar dan moet ik maar wat concessies doen. Deze dame heeft het gezien in 070. De vluchtheuvel heeft gewerkt en werkt nog maar het is tijd om uit te kijken naar een landingsplaats en die is zeker niet in het Haagse maar in de hoofdstad. Uiteindelijk voelt het alsof ik leef als in die stad ben en leven wil ik.

Ach, mocht iemand iets weten, mocht iemand iets zien. Een plekje, niet al te groot maar groot genoeg voor een schrijvende dame en haar dochter. Een hokje binnen de ring waar voor niet al te veel euro’s een huis van te maken is, laat het me dan maar weten. Die 020 therapie werkt te goed om hem niet permanent te maken. Voor de rest van mijn leven als het aan mij ligt. O ja en als ik dan toch wat vraag, misschien zoekt iemand nog ergens in 020 een dame die redelijk met de pen kan omspringen?

Alice © 2009

7 thoughts on “020 therapie

  1. ja de term 020 zal vast al in gebruik zijn gekomen na het aanleggen van de netnummers.

    Verder ben ik het helemaal met je column eens. Toen ik weg moest uit Amsterdam en naar Limburg verhuisde ervoer ik hoe woestijn de “bewoonde wereld” kan zijn.

  2. ‘020’ is misschien dan een twitterterm, het heeft zijn/haar wortels in de analoge contactadvertenties uit de krant, zo 1999😉

    • ha! dat wist ik niet maar het is geweldig leuk. zeker als je lang bij de ptt hebt gewerkt zoals ik waarin dit de cijfertjes van de nummergebieden zijn…
      1999? ehm, wat dacht je van 1930?

  3. Het kan lastig lijken/zijn, maar als dit is wat je wilt, moet je het echt doen hoor! Geen spijt.
    You go, girl!
    groetjes van iemand die zomaar even langs kwam op je blog.

Reacties zijn gesloten.