Oude wensen, nieuwe kansen

typewriter_underwood

Mijn schrijfwerk is uit de hand gelopen. Danig. Was ik een jaren terug vooral af en toe voor een technisch of bedrijfskundig blad artikelen en columns aan het schrijven naast mijn eigenlijke werk en was ik een paar jaar terug begonnen met het maken van deze schrijfplek, inmiddels is schrijven meer dan een passie geworden.

Misschien vergaat het iedere schrijver zo. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat schrijven als dagelijkse bezigheid echt niet altijd gemakkelijk is. Soms zelfs enorm belastend maar nog veel vaker een geweldige manier om de geest te zuiveren. Schrijven als reinigingsritueel. Zoiets als op literaire wijze geen moordkuil van je hart maken.

Ik ben nu zover dat ik me niet meer wil bezighouden of ik wel een goede schrijver ben omdat dat soort vragen onbeantwoord blijven voor mezelf en me ook nog eens afleiden van het werk op zich. Twijfel en gebrek aan zelfvertrouwen liggen constant op de loer als het om zoiets als kwaliteit gaat maar ik wil me er niets meer van aantrekken. De bezoekcijfers hier blijven nu al twee jaar stijgen, ik krijg frequenter commentaar en vragen over mijn werk en een paar producties heb ik op mijn naam staan. Er is een oeuvre aan het ontstaan. Eigenlijk is het er al.

Daarbij weet ik dat ik gewoon aandacht moet geven aan het uitgeven van mijn werk. Er is veel te doen op dat vlak. Deze maand wordt er bijvoorbeeld de roman ‘1001 dingen die je altijd al had willen doen in een luchtballon’ geschreven die vervolgens in december in eigen beheer wordt uitgegeven. Dat houdt in dertig dagen in een schrijfneurose verblijven en daarna keihard werken aan correcties om vervolgens – God zegen de greep – een doosje gedrukte exemplaren te organiseren.

Maar er is meer. De voormalige ‘Transgender Chronicles’, nu ‘Genderdans’ geheten en al vormgegeven vraagt ook om een eerste uitgave. Ook daar moet ik toch nog een correctieslag maken en een nieuwe inleiding en een nawoord. Ook de flaptekst moet iets aangepast worden net als de auteurs bio en foto. Ook december werk wat mij betreft. Tot eind van het jaar lijk ik dus vol te zitten en toch is dat niet zo. Want mijn eerste gedichtenbundel wordt nu samengesteld uit bestaand materiaal. De PDF er van wil ik voor uitgave verspreiden onder een select groepje lezers om dan na eventuele aanpassingen de slag in te gaan van het zoeken naar geschikt illustratiemateriaal en een uitgever.

De dichtbundel met de werktitel ‘Zoute parels’ staat voor januari op het programma. Komt nog bij dat er nodig materiaal gemaakt moet worden voor ‘de Quetterende Dames’ want er staan optredens voor de deur eind november en half december. Dan heb ik het nog niet over het noodzakelijke repeteren.

Alles bij elkaar mag ik dan geen betaalde baan hebben, werkeloos ben ik allerminst. Het grootste probleem is natuurlijk wel dat het allemaal investeren is wat ik doe. De opbrengsten zijn er nog niet en of die komen is onzeker. Dat maakt dat ik naast alle literaire werk begonnen ben met het zoeken van een baantje om me economisch op te been te houden. En dat is niet eenvoudig. Dat op de been blijven niet want ik dans al tijden op de rand van de vulkaan en zie de lava naar boven komen. Eng. Maar ook dat zoeken van een baantje is niet eenvoudig. En daar is dan de oude wens om nu eindelijk te kiezen voor wat ik echt graag doe, niet voor waar ik het meeste mee zal verdienen. Kiezen voor passie. Ik ga er van uit dat des te duidelijker is ben over die wens des te sneller de kansen zich zullen aandienen of op zijn minst voor mij zichtbaar worden.

Het liefste zou ik natuurlijk werk vinden in het verlengde van mijn passies. Schrijven en emancipatie. Schrijven en het maatschappelijk debat. Ik weet dat ik het kan, ik weet dat ik er aan toe ben en ik weet dat ik veel te bieden heb. Maar ja, waar kom je met die wetenschap tegenwoordig? Voorlopig zoek ik maar naar kleine baantjes zodat ik mijn steeds minimaler wordende leven kan bekostigen. Op korte termijn zal de worsteling zwaarder worden, op de lange termijn lichter en daar houdt ik me dan aan vast.  Het is wel jammer dat in het – voor mij nieuwe – schrijversvak de spoeling van betaald werk dun is door het grote aanbod van goede mensen. Ik ben er wel van overtuigd dat als ik stug doorga er uiteindelijk wel een ‘lucky break’ komt en ik mijn draai vindt als tekstmens.

Mocht iemand iets weten in de vorm van werk als tekstschrijver, editor, redacteur dan hoop ik natuurlijk dat ik niet vergeten wordt en een mailtje krijg want ik hou me aanbevolen voor ‘tekstwerk’. (In twittertermen: #durftevragen #seriousrequest)

Alice © 2009

One thought on “Oude wensen, nieuwe kansen

  1. daar word ik nou blij van, van dit zinnetje: “Alles bij elkaar mag ik dan geen betaalde baan hebben, werkeloos ben ik allerminst”, het duurt even maar nu zie ik het zwart op wit staan, ik ga het je vanavond hardop laten zeggen.😉

Reacties zijn gesloten.